Jak dziwny mały dziobak uwolnił mnie od presji kamieni milowych

Siedziałam na lodowatych, heksagonalnych płytkach naszej potwornie ciasnej łazienki na dole o 3:14 nad ranem, w spodenkach treningowych Dave'a, które agresywnie zrolowałam w pasie, i koszulce do karmienia pokrytej czymś, o czym żarliwie modliłam się, żeby było tylko ulewką. Maya miała wtedy cztery miesiące i wydawała z siebie to dziwne pochrząkiwanie, które uskuteczniała zamiast normalnego spania. Miałam jasność w telefonie zmniejszoną do absolutnego minimum i w panice wygooglowywałam, dlaczego jeszcze nie przewraca się na brzuszek. Na brzegu wanny stała moja zimna, w połowie wypita kawa z wczoraj. Byłam przekonana, że ją niszczę. Tak po prostu, że całkowicie rujnuję jej życie, bo jakaś aplikacja w telefonie z pastelowym interfejsem powiedziała mi, że powinna już uprawiać gimnastykę.

Wchodzi Dave, robiąc wielki krok nad moimi wyciągniętymi nogami, żeby się wysikać, i mówi mi — zupełnie znikąd, o trzeciej nad ranem — że właśnie przeczytał, że mały dziobak to po angielsku puggle. Prawie wzięłam z nim rozwód, tam i wtedy, na łazienkowym dywaniku.

Ale potem usiadł na brzegu wanny obok mojej okropnej, starej kawy i zaczął mi opowiadać te wszystkie dziwne fakty na ich temat, które znalazł podczas nocnego wpadania w spiralę Reddita. I szczerze? To jakoś tak zresetowało mój mózg. Przed tamtą nocą wierzyłam, że każde dziecko ma ten sztywny, korporacyjny harmonogram, którego musi się trzymać. Siadasz w wieku sześciu miesięcy, raczkujesz w wieku ośmiu, chodzisz jako roczniak, albo poniesiesz życiową porażkę i nigdy nie dostaniesz się na studia. Ale natura? Natura jest absolutnym, chaotycznym bałaganem.

Lekcje pływania mogą poczekać, bo nikt tak naprawdę nic nie wie

Oto co powiedział mi mój lekarz, dr Miller — który ma podejście do pacjenta niczym bardzo zmęczony, ale niezwykle łagodny golden retriever — kiedy w końcu wpadłam do jego gabinetu, płacząc z powodu tego całego przewracania się na brzuszek. Powiedział, że ludzkie niemowlęta w zasadzie dopiero kompilują swój system operacyjny we własnym tempie i że wywieramy na nie zbyt dużą presję. Co, jasne, brzmi super. Ale ta sprawa z dziobakiem o wiele lepiej mi to rozjaśniła.

Mały dziobak dosłownie żyje w rzekach, prawda? To zwierzęta na wpół wodne. Ich znakiem firmowym jest pływanie. Ale kiedy się wykluwają, są ślepe, całkowicie łyse, głuche i wielkości fasolki jaś. Ważą niecałe 50 gramów. I siedzą zakopane w jakiejś jamie w ziemi przez CZTERY MIESIĄCE, zanim w ogóle dotkną choćby kropli wody. Cztery miesiące! Wyobraźcie sobie, że jakaś ludzka mama mówi na zajęciach dla rodziców z dziećmi: „Jasne, mój dzieciak będzie cudownym dzieckiem piłki wodnej, ale na razie posiedzi w ciemnej szafie przez jeden kwartał fiskalny, żeby ogarnąć, jak działają jego nogi”. Zwariowalibyśmy.

Dave powiedział mi też, że z czasem uczą się polować, używając dosłownie impulsów elektrycznych, co brzmi jak z jakiegoś komiksu, ale rzecz w tym, że osiągają to we własnym tempie. W każdym razie chodzi o to, że uświadomienie sobie, że dzikie zwierzę może potrzebować jednej trzeciej roku tylko na to, by nauczyć się egzystować w swoim naturalnym środowisku, sprawiło, że poczułam się tak niesamowicie głupio, martwiąc się tym, że Maya nie przewróciła się na brzuszek do wtorku. W końcu zaczęła się przewracać. Teraz ma siedem lat, robi gwiazdy w salonie i przewraca moje rośliny. Czasem tęsknię za czasami, kiedy nie potrafiła się ruszyć.

Karmienie piersią to w zasadzie biologiczne otrzęsiny

Słuchajcie, mogłabym godzinami opowiadać o tym, jak dziwne było próbowanie wytłumaczenia mojego głośnego, agresywnego, mechanicznego laktatora czteroletniej Mayi, kiedy urodził się Leo, ale okazuje się, że dziobaki nie mają nawet sutków. One tak jakby wypacają mleko przez skórę na brzuchu, a młode zlizują je z futra. No, kurczę. To sprawia, że moje popękane brodawki i te wszystkie nocne sesje z laktatorem Haakaa brzmią jak wakacje w luksusowym kurorcie. Królestwo zwierząt to po prostu banda ssaków improwizujących z tą całą zagmatwaną biologią, jaką dostali, więc chyba nie powinnyśmy być dla siebie takie surowe, kiedy przystawianie do piersi jest jak koszmar. Idźmy dalej.

Absolutny koszmar, jakim jest faza ząbkowania

Kiedyś szczerze myślałam, że ząbkowanie to tak jakby kilka dni dodatkowego ślinienia się i może lekka gorączka. O Boże. Byłam taka niewiarygodnie naiwna. Rzeczywistość jest taka, że ludzkie niemowlęta po prostu powoli wypychają małe, ostre noże ze swoich czaszek przez bite dwa lata. I informują cię o tym w każdej sekundzie dnia. Małe dziobaki mają w rzeczywistości zęby mleczne, które tracą całkowicie, zanim w ogóle opuszczą swoją jamę w ziemi, a potem po prostu rozgniatają jedzenie tymi dziwnymi keratynowymi opuszkami przez resztę życia. Co szczerze mówiąc, brzmi o wiele wydajniej niż to, co robią nasze dzieci.

Ponieważ nie możemy tak po prostu podmienić dziąseł naszych dzieci na keratynowe opuszki, musimy radzić sobie z krzykiem. Przy Mayi nakupowałam wszystkich brzydkich, pachnących chemią plastikowych gryzaków na rynku, a ona nienawidziła ich wszystkich. Ale kiedy Leo zaczął ząbkować i ślinić się jak bernardyn, już zmądrzałam. Znalazłam ten Gryzak Panda od Kianao i przez jakieś osiem miesięcy była to autentycznie moja ulubiona rzecz, jaką mieliśmy.

Czas na historyjkę: utkwiłyśmy w absolutnym korku na autostradzie, Leo wydawał z siebie ten obłąkany skrzek pterodaktyla, bo próbował mu się przebić górny siekacz, a ja w ciemno sięgnęłam do torby termicznej i rzuciłam tego zimnego silikonowego pandę na jego fotelik. Cisza. Absolutna, piękna, wielka cisza. Gryzak jest zrobiony z silikonu spożywczego, który staje się niesamowicie, aż do znieczulenia zimny, jeśli wrzucisz go do lodówki na dziesięć minut, co było dokładnie tym, czego potrzebowały jego gorące małe dziąsełka. Jest też całkowicie płaski, więc jego niezdarne, nieskoordynowane niemowlęce rączki mogły naprawdę porządnie złapać tę bambusową część bez upuszczania jej w otchłań fotelika samochodowego co trzy sekundy. Wrzucałam go co wieczór na górną półkę zmywarki, bo odmawiam ręcznego mycia czegokolwiek, co tego absolutnie nie wymaga. Przetrwał wszystko.

Jeśli wy też jesteście teraz głęboko w ślinowych okopach i tracicie zmysły, możecie przejrzeć ich rzeczy na ząbkowanie i może zaoszczędzić sobie tej spirali wpadania w panikę zakupową po nocach na Amazonie, której ja uległam tak wiele razy.

Owinięcie ich folią bąbelkową nie wchodzi w grę

Wiedzieliście, że samcom dziobaka wyrastają na kostkach dosłownie jadowite ostrogi? Jad! Jak u węża! Myślałam, że zabezpieczenie szklanego stolika kawowego przed dziećmi to stres, wyobraźcie sobie, że wasz maluch mógłby was medycznie otruć, gdyby kopnął was podczas zmiany pieluchy. Natura jest przerażająca.

Na szczęście w przypadku naszych ludzkich dzieci nie musimy martwić się o jad, ale mamy w zasadzie całą resztę. Kiedy urodziła się Maya, nasz salon wyglądał, jakby eksplodowała w nim fabryka plastiku w barwach podstawowych. Wszystko błyskało, piszczało albo śpiewało blaszaną, elektroniczną piosenkę, która wciąż okresowo nawiedza moje koszmary, gdy zamykam oczy. Myślałam, że niemowlęta potrzebują tego całego hałasu, by być „stymulowanymi”.

Kiedy pojawił się Leo, sama byłam już tak przestymulowana, że chciałam rzeczy, przez które nie miałabym ochoty rwać sobie włosów z głowy. Kupiliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny z małymi, wiszącymi zwierzątkami. Jest... w porządku. Tak szczerze, to jest naprawdę ładny i nie sprawił, że mój salon wyglądał jak chaotyczny żłobek, co mój niepokój bardzo docenił. Leo przez kilka miesięcy lubił pacać małego drewnianego słonika i fakturowane kółka. Ale szczerze? To po prostu stojak edukacyjny. Poużywał go przez krótką chwilę, a potem stwierdził, że odturlanie się, by spróbować zjeść zabłąkanego płatka śniadaniowego z dywanu, jest o wiele bardziej stymulujące intelektualnie. Jest dobry w tym, czym ma być, jest solidny i nietoksyczny, ale dzieci po prostu tak szybko wyrastają z tej stacjonarnej fazy.

Czego jednak będziecie używać bez przerwy, to body. O rany. Nie zdawałam sobie sprawy, jak duże znaczenie ma sam materiał, dopóki Maya, w wieku około sześciu miesięcy, nie dostała tej okropnej, wściekle czerwonej wysypki egzemowej prosto na brzuszku. Smarowałam to kortyzonem i wariowałam ze strachu. Dr Miller spojrzał na to i zasugerował, że to najprawdopodobniej kontaktowe zapalenie skóry od tanich, syntetycznych barwników i poliestru w jej ubrankach typu fast-fashion. Poczulam się jak kompletna porażka.

W panice oddałam całą zawartość jej szuflady i wymieniłam wszystko na fason typu Niemowlęce Body z Bawełny Organicznej. Nie żartuję, jej skóra oczyściła się w jakiś tydzień. Nie używają w nich drażniących chemicznych barwników, to po prostu super przewiewna bawełna organiczna z odrobiną elastanu, dzięki czemu naprawdę można naciągnąć otwór na szyję na ich wielkie, chwiejne głowy bez ryzyka, że zaczną krzyczeć wniebogłosy. Materiał jest również gruby. To znaczy, przetrwał co najmniej czterdzieści osobnych prań po pieluchowych awariach w naszej okropnej mieszkaniowej pralce, nie tracąc kształtu ani nie zyskując tej dziwnej, zmechaconej tekstury.

Rodzicielstwo to po prostu niekończący się, wyczerpujący bałagan oparty na metodzie prób i błędów. Wy improwizujecie, dziecko improwizuje, ten dziwny mały dziobak w rzece improwizuje, wypacając mleko i czekając jedną trzecią roku na naukę pływania. Jeśli uda wam się po prostu zignorować fora internetowe i zaakceptować, że wasze dziecko kompiluje swój własny, zagmatwany system operacyjny według własnego, bardzo specyficznego harmonogramu, może się okazać, że naprawdę z radością posiedzicie na podłodze w łazience, pijąc w spokoju swoją wczorajszą kawę.

Gotowi, by sprawić, żeby wasza szalenie nieprzewidywalna rodzicielska podróż była odrobinę bardziej estetyczna i znacznie mniej toksyczna? Odkryjcie wyprawkę niemowlęcą z bawełny organicznej od Kianao tutaj, zanim wasze dziecko zdecyduje się zacząć raczkować w złym kierunku.

Kilka niesamowicie nienaukowych, ale bardzo prawdziwych odpowiedzi na wasze pytania