Dlaczego pozbyłam się plastikowych zabawek na rzecz drewnianego stojaka edukacyjnego

Była 14:00 we wtorek, a ja siedziałam na dywanie w salonie, powoli pijąc letnią kawę, podczas gdy gigantyczny, plastikowy plac zabaw błyskał neonowozielonym światłem prosto w oczy mojego sześciotygodniowego malucha. Ustrojstwo ryczało jakąś blaszaną, zrobotyzowaną wersją "Stary Donald farmę miał" po raz czterdziesty siódmy w ciągu tej godziny. Mój starszy syn, który jest teraz chodzącą przestrogą moich wczesnych błędów rodzicielskich, po prostu gapił się na to z nieobecnym, nieco przerażonym wyrazem twarzy. Moja mama, siedząca na kanapie i składająca tetrowe pieluchy, posłała mi swoje klasyczne, wymowne spojrzenie i mruknęła, że za jej czasów drewniana łyżka i pokrywka od garnka wystarczyły, by zająć dziecko. Przewróciłam oczami, ale w głębi duszy wiedziałam, że wydałam 85 dolarów na plastikowy koszmar, który stresował nas oboje.

Będę z tobą szczera – przy pierwszym dziecku dałam się złapać na wszystkie marketingowe chwyty związane z listami wyprawkowymi. Myślałam, że jeśli zabawka nie ma dwunastu różnych interaktywnych ustawień dźwięku i dedykowanej aplikacji, moje dziecko jakimś cudem zostanie w tyle, zanim w ogóle nauczy się trzymać własną główkę. Rozdarta między prowadzeniem mojego sklepu na Etsy z wolnego pokoju tutaj, na wiejskich terenach Teksasu, a próbami utrzymania małego człowieka przy życiu, byłam zdesperowana, by kupić wszystko, co obiecywało mi dwadzieścia minut nieprzerwanego czasu na wydrukowanie etykiet wysyłkowych. Ale przekonałam się na własnej skórze, że przy nowoczesnym stojaku edukacyjnym dziecko zazwyczaj jest po prostu całkowicie przytłoczone tymi wszystkimi bajerami.

Co tak naprawdę powiedział mi dr Miller

Na bilansie dwumiesięcznym dosłownie zalałam się łzami, mówiąc naszemu pediatrze, doktorowi Millerowi, że mój syn nienawidzi leżenia na brzuszku i krzyczy za każdym razem, gdy kładę go pod matą edukacyjną. Doktor Miller, złoty człowiek, tylko się zaśmiał i kazał mi spakować całą tę plastikową konstrukcję z powrotem do pudełka na co najmniej kolejny miesiąc. Z naszej rozmowy wywnioskowałam, że wzrok noworodka jest bardzo zamazany i tak naprawdę widzi on tylko rzeczy znajdujące się w odległości 20-25 centymetrów od jego twarzy. Kiedy wciskamy im tuż nad głowę zasilany bateriami pokaz świetlny, ich maleńkie układy nerwowe po prostu doświadczają zwarcia, ponieważ nie potrafią przetworzyć całego tego wizualnego chaosu na raz.

Wspomniał coś o metodzie Emmi Pikler, co wciągnęło mnie nocą w potężną, internetową króliczą norę. Główny wniosek, jaki z tego wyciągnęłam, był taki, że absolutnie najlepszą, najważniejszą pierwszą zabawką dziecka są jego własne rączki. Maluchy muszą zorientować się, że w ogóle mają paluszki, zanim zaczniemy wymachiwać im przed twarzą śpiewającą plastikową małpą. Usłyszenie od lekarza pozwolenia, by po prostu pozwolić mojemu dziecku leżeć płasko na plecach na zwykłej kołderce i gapić się na wentylator sufitowy, było największą ulgą w moim życiu.

Moja wielka tyarada o bateriach

Porozmawiajmy przez chwilę o prawdziwych złoczyńcach branży dziecięcej: projektantach zabawek, którzy uważają, że absolutnie każdy przedmiot musi wydawać dźwięki. Machina list wyprawkowych kwitnie dzięki wpędzaniu świeżo upieczonych rodziców w poczucie ogromnej nieadekwatności, przekonując nas, że jeśli nasze sprzęty nie świecą, nie piszczą i nie mówią w trzech językach, zawodzimy nasze dzieci. To jest absolutnie wyczerpujące.

Ale tu jest haczyk: te zabawki wcale nie są zaprojektowane dla dzieci. Są stworzone tak, by przyciągnąć wzrok niewyspanego dorosłego spacerującego alejką w wielkim markecie. Wykorzystują najtańszy, najbardziej kruchy plastik znany ludzkości, malują go na podstawowe kolory, które całkowicie rujnują estetykę twojego salonu, i podłączają tak, by zestaw baterii AA wyczerpał się w cztery dni. Przysięgam, że podczas pierwszego roku życia mojego najstarszego syna wydaliśmy więcej pieniędzy na wymianę baterii w jego różnych śpiewających zwierzątkach z farmy niż na rachunki za prąd.

A ten hałas nigdy nie jest przyjemny. To zawsze irytujący, piskliwy elektroniczny wrzask, który wżera się w twój mózg tak głęboko, że łapiesz się na nuceniu go pod nosem, będąc samotnie pod prysznicem. Nie można ich umyć z powodu komór na baterie, więc stają się po prostu lepkimi, chrupiącymi od brudu pomnikami twoich własnych zakupowych wyrzutów sumienia. To błędne koło konsumenckiego poczucia winy, w które wszyscy dajemy się wciągnąć, dosłownie.

Jeśli chodzi o te zmywalne, winylowe maty edukacyjne, które zawsze są doczepione do plastikowych pałąków – przyklejają się do spoconych nóżek dziecka w letnie upały i nadają się prosto do kosza na śmieci.

Odkrywanie prostszego sposobu

Zanim pojawiło się dziecko numer dwa, poszłam po rozum do głowy. Oddałam ten głośny, plastikowy potworek i postanowiłam wrócić do podstaw. Jeśli powiesisz jaskrawą, plastikową zabawkę na stojaku edukacyjnym, dzieci zazwyczaj po prostu się przebodźcowują i zaczynają płakać, ale jeśli dasz im coś naturalnego i spokojnego, faktycznie uczą się skupienia. W ten sposób trafiliśmy na Tęczowy Stojak Edukacyjny. Cena około 70 dolarów to zdecydowanie inwestycja, ale zapłaciłabym podwójnie za sam święty spokój, który ta zabawka przyniosła do naszego domu.

Jest zrobiony z solidnego, naturalnego drewna, co oznacza, że nie wygląda, jakby w moim salonie eksplodowało wesołe miasteczko. Małe, wiszące drewniane i materiałowe zabawki są na tyle interesujące, by przyciągnąć wzrok dziecka, ale nie atakują jego zmysłów. Ponieważ zabawki są rozsunięte i nie wykonują całej zabawy za dziecko, moja druga córka faktycznie musiała pracować nad koordynacją ręka-oko, by uderzać w drewnianego słonika. Leżała pod nim przez dwadzieścia minut, radośnie gaworząc do małych, geometrycznych kształtów, podczas gdy mi naprawdę udało się w spokoju złożyć kosz prania. Najlepsze jest to, że można wymieniać zabawki, więc kiedy się jej znudziło, po prostu przywiązałam do górnego drążka kilka tasiemek o innej fakturze, i nagle stała się to zupełnie nowa zabawka.

Jeśli tak jak ja próbujesz uciec z plastikowej dżungli, możesz sprawdzić pełną kolekcję Kianao, w której znajdziesz drewniane zabawki i stojaki edukacyjne, o tutaj.

Rzeczy, które zamiast tego gryziemy

Oczywiście, około czwartego czy piątego miesiąca zasady gry całkowicie się zmieniają. Sięganie i uderzanie zamienia się w ciągnięcie i żucie. Wszystko – i mam na myśli dosłownie wszystko – ląduje bezpośrednio w buzi. To po prostu fakt z życia, że podczas zabawy z drewnianym stojakiem edukacyjnym, maluchy przeważnie chcą tylko wymyślić, jak odczepić zwisające przedmioty i je zjeść.

Dość szybko zdałam sobie sprawę, że muszę dodać do tej mieszanki kilka bezpiecznych opcji na ząbkowanie. Sięgnęłam po Gryzak Panda od Kianao i szczerze mówiąc, był wybawieniem przy moim trzecim dziecku. Jest zrobiony z silikonu spożywczego, więc nie muszę panikować, gdy wpycha go w całości do buzi. Zaczęłam go po prostu zapętlać wokół jednej z drewnianych nóg stojaka edukacyjnego za pomocą zwykłej zawieszki do smoczka. Kiedy przewraca się na bok i irytuje ją czas na brzuszku, znajduje pandę, wgryza się w małą, teksturowaną bambusową część i natychmiast się uspokaja. Do tego mogę go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy nasz pies nieuchronnie go poliże.

Zamówiłam dla niej również Body Niemowlęce Bez Rękawów Z Bawełny Organicznej do noszenia podczas turlania się po podłodze. Jeśli mam być zupełnie szczera, jest po prostu w porządku. Bawełna organiczna jest niezaprzeczalnie miękka i uwielbiam to, że nie podrażnia małych, suchych plamek egzemy na jej ramionach. Ale fason bez rękawów sprawia, że ciągle muszę szukać kardiganu, żeby jej go założyć, ponieważ mój mąż upiera się przy utrzymywaniu klimatyzacji na temperaturze jak z chłodni. Bardzo dobrze się pierze, a zatrzaski są solidne, ale zazwyczaj sięgam po coś z długim rękawem, chyba że wychodzimy na zewnątrz w samym środku lipca.

Lista kontrolna dla twojego zdrowia psychicznego

Jeśli stoisz teraz w sklepie z artykułami dla dzieci i czujesz się całkowicie przytłoczona samą ilością rzeczy, które rzekomo musisz kupić, weź głęboki oddech. Przestań pozwalać, by etykiety dyktowały ci, czego potrzebuje twoje dziecko, zignoruj migające światła i po prostu poszukaj rzeczy, które sprawią, że wasze codzienne życie będzie łatwiejsze.

• Naturalne materiały: Z drewnem i bawełną organiczną po prostu łatwiej się żyje. Nie wydzielają dziwnych, chemicznych zapachów, ładnie wyglądają i są na tyle trwałe, by przekazać je kolejnemu dziecku (lub sprzedać na Facebook Marketplace, by odzyskać pieniądze).
• Zdejmowane elementy: Absolutnie musisz mieć możliwość odpięcia wiszących zabawek. Będziesz chciała je uprać, wymienić na inne lub po prostu podać dziecku do rączki, gdy siedzicie w poczekalni.
• Brak zintegrowanych mat: Kup sam stojak, który opiera się na własnych nóżkach. Dzięki temu możesz go postawić nad swoją własną, łatwą do prania kołderką, dywanikiem z owczej skóry, czy po prostu na dywanie. Doczepione na stałe maty są prawie zawsze zbyt cienkie i niemożliwe do porządnego wyprania.
• Wykończenia bezpieczne dla śliny: Ponieważ dzieci będą żuć nogi drewnianego stelaża. Pytanie nie brzmi "czy", ale "kiedy".

Moja babcia zawsze powtarzała, że niemowlęta są jak małe gąbki i jakąkolwiek energię wprowadzisz do ich otoczenia, one ją wchłoną. Kiedyś zbywałam to jako staromodne, wiejskie gadanie, ale mając trójkę dzieci, wiem, że miała całkowitą rację. Chaotyczny, hałaśliwy salon to chaotyczne, niespokojne dziecko. Zachowaj prostotę, zachowaj ciszę, a pieniądze zaoszczędź na pieluchy.

Zanim pójdziesz kupić kolejną gigantyczną paczkę baterii do plastikowej zabawki, której twoje dziecko nawet nie lubi, weź głęboki oddech, uprość swój salon i sprawdź kilka pięknych, cichych opcji, które poważnie wesprą rozwój twojego malucha.

FAQ bez owijania w bawełnę

Kiedy tak naprawdę powinnam wyciągnąć to z pudełka?

Zignoruj napis "0+ miesięcy" wydrukowany z boku opakowania. Z mojego doświadczenia z trójką dzieci wynika, że wyciągnięcie tego z szafy, zanim skończą około dziesięciu, dwunastu tygodni, to po prostu proszenie się o krzyczące dziecko. Pozwól im najpierw odkryć własne rączki. Kiedy zaczną aktywnie próbować łapać cię za włosy lub twój kubek z kawą, są gotowe na pałąk edukacyjny.

Jak długo właściwie powinny pod nim leżeć?

Nie tak długo, jak byś sobie tego życzyła! Próbowałam zmuszać mojego najstarszego syna, żeby leżał pod swoim przez czterdzieści minut, żebym mogła posprzątać kuchnię, i zawsze kończyło się to łzami. Dziesięć do piętnastu minut to zazwyczaj złoty środek dla małego niemowlaka. Kiedy zaczyna ziewać, odwracać głowę lub wyginać plecy w łuk, sesja dobiega końca. Jego mały mózg jest zmęczony.

Czy drewno jest naprawdę lepsze, czy to tylko estetyczny trend?

Szczerze mówiąc, trochę i tego, i tego. Tak, wygląda w twoim domu o niebo lepiej niż neonowy plastik, co ma znaczenie dla twojego własnego zdrowia psychicznego. Ale z praktycznego punktu widzenia drewno zapewnia znacznie solidniejszą podstawę, gdy starsze niemowlęta zaczynają pociągać za zabawki. Co więcej, ogranicza to ilość bodźców sensorycznych tylko do naturalnych stukotów i ruchu wizualnego, co jest o wiele lepsze dla ich rozwoju.

A co, jeśli moje dziecko płacze w sekundę po tym, jak je odłożę?

Zejdź do niego na podłogę. Czasami sufit wydaje się po prostu ogromny i przerażający, kiedy masz 60 centymetrów wzrostu. Zazwyczaj kładę się obok nich, sama potrącam zabawki, by pokazać, jak to działa, i trzymam rękę na ich klatce piersiowej, by wiedziały, że ich nie opuściłam. Jeśli po kilku minutach nadal płaczą, weź je na ręce i spróbuj ponownie jutro. One zmieniają się dosłownie każdego dnia.