Brudna prawda: Dlaczego w końcu przeszliśmy na silikonowe śliniaki

Pozwól, że nakreślę Ci ten obrazek. Jest losowy wtorek, listopad 2017 roku. Maya ma sześć miesięcy, a my właśnie rozpoczynamy tę mistyczną i zarazem przerażającą podróż zwaną rozszerzaniem diety (BLW). Siedzę na podłodze w kuchni o 14:00, mam na sobie szare ciążowe legginsy z sieciówki z tajemniczą plamą na kolanie i piję trzecią filiżankę ciemno palonej kawy, która była odgrzewana w mikrofalówce tyle razy, że smakuje dosłownie jak kwas z akumulatora. Maya siedzi w swoim krzesełku do karmienia, wygląda jak mały aniołek, a ja właśnie założyłam jej piękny, kremowy śliniak z organicznego lnu, ponieważ cierpiałam na poważne złudzenie, że moje życie może przypominać minimalistyczne, szwedzkie konto na Instagramie.

Dałam jej ugotowane na parze kawałki batata.

W ciągu dokładnie czterech sekund batat zamienił się w neonowopomarańczową papkę. Wtarła ją sobie w oczy, we włosy i agresywnie w ten piękny kremowy lniany śliniak. Nie martwiłam się tym, pomyślałam, że po prostu go później upiorę. Ale kiedy w końcu go z niej zdjęłam, śliniak był trwale zafarbowany na radioaktywny pomarańcz i pachniał lekko kwaśnym mlekiem i gnijącymi warzywami korzeniowymi. Wyprałam ten głupi kawałek materiału cztery razy przy użyciu wszystkich znanych ludzkości odplamiaczy, a i tak wyglądał jak miejsce miniaturowej zbrodni. W każdym razie, chodzi o to, że to był dokładnie ten moment, w którym mój mózg nie wytrzymał i dotarło do mnie, że materiałowe śliniaki przy stałych posiłkach to forma psychologicznych tortur, zaprojektowanych po to, by łamać ducha młodych matek.

Wyrzuciłam cały 15-pak estetycznych, materiałowych śliniaków, które miałam na swojej liście wyprawkowej. Po prostu wrzuciłam je do śmieci, jakby były radioaktywne.

Jeśli stoisz teraz o północy przy umywalce w łazience ze szczoteczką do zębów, szorując awokado z bawełnianego splotu i cicho płacząc nad tym, jak mało masz wolnego czasu, błagam, po prostu wyrzuć całą tę toksyczną stertę do kosza i dołącz do mnie w zmywalnej rewolucji.

Kryzys w alejce z produktami dla dzieci i problem oklapniętych kieszonek

Po wielkim incydencie z batatem zapakowałam Mayę do wózka, pojechałam do sklepu w stanie bliskim amoku i zaczęłam gorączkowo czytać etykiety w alejce dziecięcej. Kupiłam trzypak silikonowych śliniaków, bo miały te urocze, stonowane tęcze, a ja byłam zdesperowana. I słuchajcie, były w porządku. Zdecydowanie stanowiły krok w przód względem lnianego koszmaru, bo mogłam je po prostu przetrzeć papierowym ręcznikiem.

Ale prawda o tanich silikonowych śliniakach jest taka, że nikt cię o tym nie ostrzega, dopóki dosłownie trzeci raz w ciągu jednego poranka nie zbierasz oślizgłej jajecznicy z kuchennych płytek. Konstrukcja kieszonki to absolutna podstawa.

Te tańsze śliniaki mają bardzo wiotkie, płaskie kieszonki, które po prostu przylegają do klatki piersiowej dziecka. Kiedy więc Maya upuszczała śliski kawałek banana, kieszonka po prostu śmiała mi się w twarz, pozostając całkowicie zamknięta, a banan odbijał się od jej brzuszka jak od trampoliny i lądował prosto na mojej bosej stopie. Obrzydliwe. Byłam TAKA WŚCIEKŁA. Śliniak bez sztywnej, otwartej kieszeni chwytającej wszystko nie jest śliniakiem, to tylko wodoodporny fartuch, który kieruje cały bałagan prosto na twoje kolana. Mój mąż w sumie nabawił się po tym jakiejś dziwnej obsesji na punkcie kieszonek w śliniakach – podchodził do śliniaków w sklepach i szturchał je, by sprawdzić ich integralność strukturalną. Dość krępujące, ale szczerze mówiąc, miał rację.

Dobry wodoodporny silikonowy śliniak ma kieszonkę, która działa jak otwarty dziób pelikana – pozostaje szeroko otwarta i łapie wszystkie "ofiary w ludziach", zanim dotkną podłogi. Zapięcia na rzepy w materiałowych śliniakach to wymysł szatana, bo w praniu zaciągają moje drogie spodnie do jogi i łapią dziwne kłaczki, więc lepiej trzymać się formowanych silikonowych guzików.

Co moja lekarka powiedziała o kwestiach naukowych

Kiedy trzy lata później byłam w ciąży z Leo, uderzył we mnie nieunikniony przy drugim dziecku niepokój o toksyny i plastiki. O 3 nad ranem czytałam te wszystkie przerażające artykuły o mikroplastiku i uwalnianiu substancji chemicznych. Poruszyłam ten temat u mojej lekarki, dr Aris, która spojrzała na mnie znad okularów, podczas gdy ja nerwowo popijałam mrożoną kawę.

Zasadniczo powiedziała mi, że nie wszystkie miękkie materiały są sobie równe, i że musimy szukać w 100% silikonu spożywczego. Z tego, co mgliście rozumiem — a prawie oblałam chemię w liceum, więc weźcie to z przymrużeniem oka — prawdziwy silikon wcale nie jest plastikiem. Robi się go z krzemionki, która jest w zasadzie po prostu piaskiem, plus tlen i węgiel. Nie rozpada się na te dziwaczne mikroplastiki, które dostają się do wszystkiego.

Ale wspomniała też coś o tym, że w tanim silikonie używa się chemicznych wypełniaczy lub utwardza się go związkami cyny, co brzmi trochę jak problem z konserwami, ale najwyraźniej pozostawia po sobie chemiczne produkty uboczne. Powiedziała, żeby szukać silikonu utwardzanego platyną, ponieważ jest to absolutnie najczystsza jego wersja i nie uwalnia dziwnych substancji pod wpływem ciepła. Więc teraz jestem tą szaloną osobą upewniającą się, że wszystko, co moje dzieci wkładają do ust, jest najwyższej możliwej jakości, ponieważ moje stany lękowe dosłownie tego wymagają.

Kompletowanie zestawu przetrwania do karmienia, przez który nie będziesz płakać

Kiedy już ogarniesz sytuację ze śliniakami, w pewnym sensie musisz zrewidować resztę sprzętu, ponieważ posiadanie zmywalnego śliniaka niewiele daje, jeśli twoje dziecko nadal rzuca swoją miseczką przez cały pokój jak malutki, agresywny mistrz we frisbee. Kiedy Leo miał około 9 miesięcy, przechodził przez fazę, w której jego ulubioną grą było „patrz, jak twarz mamusi robi się czerwona, kiedy zrzucam talerz”.

W końcu zmądrzałam i zaczęłam używać silikonowej miseczki z przyssawką od Kianao. Przyssawka w tym gadżecie jest szczerze mówiąc komiczna. Mój mąż, który uważa się za bardzo silnego, faktycznie nadwyrężył sobie mięsień nadgarstka, próbując oderwać ją od naszej wyspy kuchennej, bo nie zorientował się, że wystarczy po prostu pociągnąć za ten mały, ukryty języczek. Leo siedział tam, chwytając krawędź miski obiema rękami, ciągnąc z całej swojej dziecięcej siły, a miseczka ani drgnęła. To było ogromne zwycięstwo dla mojego zdrowia psychicznego. Dodatkowo zakrzywione krawędzie są zagięte do wewnątrz dokładnie na tyle, że kiedy agresywnie dźga swoją owsiankę, ta wpada z powrotem do miski, a nie na podłogę.

A skoro o dźganiu mowa, porozmawiajmy o sztućcach. Mam w szufladzie całe cmentarzysko dziwnych plastikowych łyżeczek, które zostały doszczętnie pogryzione lub stopiły się w zmywarce. Ostatecznie przerzuciliśmy się na bambusowy zestaw ze sztućcami dla niemowląt i darzę je dziwną pasją. Rączka to gruby bambus, który jest superlekki, ale końcówka to ten naprawdę miękki silikon spożywczy. Kiedy Leo uczył się jeść samodzielnie, miał zerową koordynację i nieuchronnie wpychał łyżkę o wiele za daleko do buzi lub uderzał się nią w twarz. Ponieważ końcówka zrobiona jest z miękkiego silikonu, nigdy nie poranił sobie dziąseł. Przez połowę czasu po prostu żuł ją jak gryzak.

Powiem tak, wypróbowaliśmy też ich silikonową miseczkę z przyssawką w kształcie misia, bo oczywiście ma te urocze, małe uszka, a ja mam słabość do estetycznych gadżetów dla dzieci. Ma tę samą niesamowitą przyssawkę, ale Leo specjalnie obmyślił, że może chwycić za te uszka, żeby mieć lepszą dźwignię do wyrwania miseczki ze stołu. Nigdy mu się to nie udało, ale dawało mu to wygodny uchwyt, którego mógł się trzymać, krzycząc na mnie, że chce więcej borówek. Jest urocza, ale jeśli masz dziecko, które traktuje porę posiłków jak bitwę taktyczną, lepiej trzymać się tej okrągłej.

Jeśli też utknęłaś w okopach BLW i chcesz rozejrzeć się za rzeczami, które autentycznie przetrwają zmywarkę, prawdopodobnie powinnaś sprawdzić kolekcję do rozszerzania diety i jedzenia rączkami od Kianao.

Sytuacja ze zmywarką i moja obsesja na punkcie sprzętu AGD

Ludzie często pytają mnie w wiadomościach na Instagramie, czy silikonowe śliniaki można myć w zmywarce, a ja dosłownie śmieję się w głos do mojego telefonu. O rany, oczywiście, że tak.

Jeśli coś pojawia się w moim domu i nie potrafi przetrwać w górnym koszu zmywarki na intensywnym cyklu odkażania, jest dla mnie martwe. Niczego nie myję ręcznie. Nie myję ręcznie nawet swoich kieliszków do wina. Absolutnie najlepszą rzeczą po przejściu na silikon jest rutyna po posiłku. Zdejmuję śliniak z Leo, wyrzucam tę ogromną kolekcję pogryzionych skórek od chleba i papkowatego groszku z "kieszeni pelikana" prosto do kosza i wrzucam cały śliniak do górnego kosza zmywarki, obok jego miseczki z przyssawką.

To wszystko. Żadnego namaczania. Żadnego odplamiacza. Żadnego modlenia się do bogów prania, żeby plamy po borówkach zeszły na słońcu.

A ponieważ wysokiej jakości silikon spożywczy jest odporny na temperatury aż do jakichś kosmicznych wartości, nie topi się, nie odkształca, a te małe dziurki na guziczki się nie rozciągają. Godzinę później wyjmujesz go – niczym nie pachnie i wygląda jak nowy. To czysta magia.

Moja lekarka wspomniała też, że ta otwarta kieszonka w tych śliniakach jest, co dziwne, naprawdę dobra dla ich rozwoju. Kiedy dziecko upuści śliski kawałek makaronu do kieszonki, musi spojrzeć w dół, zlokalizować go i użyć tego małego chwytu pęsetowego, by go wyłowić. To jak wbudowane ćwiczenie motoryki małej, które zajmuje je na dodatkowe pięć minut, abym ja mogła dokończyć moją zimną kawę. Zysk dla obu stron.

W każdym razie, przestańcie pozwalać praniu niszczyć wasze życie. Naprawdę nie potrzebujecie wielkiej sterty beznadziejnych materiałowych śliniaków zagracających wasze szuflady. Odzyskajcie swoje wieczory, ocalcie swoje zdrowie psychiczne i kupcie akcesoria do karmienia Kianao tutaj.

FAQ o bałaganie przy jedzeniu (od jednego zmęczonego rodzica dla drugiego)

Ilu silikonowych śliniaków tak realnie potrzebuję?

Szczerze? Dwóch. Może trzech, jeśli masz piętrowy dom i ciągle gubisz rzeczy pod kanapą. Kiedy używałam materiałowych śliniaków, zużywałam chyba z pięć dziennie i miałam zapas dwudziestu sztuk, które ciągle lądowały w koszu na pranie, pachnąc kwaśnym serem. Silikon po prostu płuczesz w zlewie lub przecierasz mokrym ręcznikiem po śniadaniu, a do obiadu jest już suchy i gotowy do użycia. Dwa to magiczna liczba, dzięki której zawsze masz zapas, podczas gdy pierwszy kręci się w zmywarce.

Czy naprawdę w 100% nadają się do mycia w zmywarce?

Tak, absolutnie. W 100% spożywczy silikon nie stopi się i nie zrobi się dziwny w zmywarce. Wrzucam swoje do górnego kosza dosłownie co noc. Po prostu upewnij się, że przypadkowo nie wciśniesz go blisko odsłoniętego elementu grzewczego na samym dnie jakiejś starej zmywarki, ale poza tym, niech maszyna odwali całą brudną robotę. Ja odmawiam ręcznego mycia.

Moje stare silikonowe talerze smakują mydłem, czy śliniaki będą pachnieć mydłem?

Ugh, zapach mydła znikąd to najgorsza rzecz pod słońcem! Silikon jest całkowicie nieporowaty, ale czasami może zatrzymywać olejki z mocno perfumowanych detergentów do mycia naczyń. Zdarzyło mi się to kiedyś z tanim talerzem i spaghetti smakowało jak lawendowa górska bryza. Obrzydliwe. Jeśli twoje śliniaki lub miseczki zaczną pachnieć płynem do naczyń, po prostu wygotuj je w wodzie przez około dziesięć minut lub wypiecz chwilę w piekarniku w temperaturze ok. 120 stopni Celsjusza, aby wypalić olejki z mydła. A szczerze mówiąc, najlepiej po prostu przesiądź się na bezzapachowy, przezroczysty płyn do naczyń dla rzeczy dziecięcych. To całkowicie rozwiązuje problem.

Czy pasują na naprawdę pulchne dzieciaczki?

Maya miała całe fałdki na szyi. Aż do osiemnastego miesiąca życia wyglądała jak urocza kuzynka ludzika Michelin. Sztywne rzepy od materiałowych śliniaków wcinały się jej w szyję i zostawiały czerwone ślady, ale silikon jest super miękki i świetnie się układa. Do tego to małe zapięcie na guziczki z tyłu ma chyba cztery dziurki w różnych rozmiarach, więc możesz go dopasować tak, by pasował na maleńką szyjkę półroczniaka albo potężną szyję kilkulatka, bez ryzyka przyduszania. Rośnie razem z nimi, co oznacza, że już nigdy nie będziesz musiała kupować kolejnego śliniaka.