Ta przerażająca cisza: dlaczego dzieci płaczą po narodzinach?

Na sali operacyjnej było dosłownie lodowato. Mam na myśli ziąb jak w chłodni, o którym nikt cię nie uprzedza, gdy przygotowujesz się do nagłego cesarskiego cięcia. Trzęsłam się tak bardzo, że dzwoniłam zębami, wpatrując się w tę wielką niebieską serwetę chirurgiczną, podczas gdy mój mąż Mark ściskał moją lewą dłoń tak mocno, że jego knykcie były niemal przezroczyste. W sali unosił się intensywny zapach jodyny i czegoś sterylnego, czego nawet nie potrafię opisać, a w tle słychać było to chaotyczne, rytmiczne pikanie.

Potem dziwne uczucie ciągnięcia. Mokry dźwięk ssania. A potem... nic.

Cisza.

Przerażająca.

Myślę, że moje serce dosłownie przestało bić. Oglądasz te wszystkie filmy, na których dziecko wychodzi i natychmiast wydaje z siebie ten donośny, teatralny ryk, prawda? Ale Maya tego nie zrobiła. Była całkowicie, absolutnie cicho. Pamiętam, jak wychrypiałam do anestezjologa: „Dlaczego ona nie płacze? O Boże, dlaczego ona nie płacze?”

Czułam, jakby minęły trzy godziny. To było prawdopodobnie dziesięć sekund. W końcu zdławiony kaszel, malutki wdech i ten najbardziej agresywny, wściekły, piękny krzyk, jaki kiedykolwiek słyszałam w życiu. Natychmiast zaczęłam szlochać. Ta ulga jest po prostu... potężna, wiesz? Jakby fizyczny ciężar spadł ci z klatki piersiowej prosto na stół operacyjny.

Najdłuższe dziesięć sekund w moim całym życiu

Jeśli kiedykolwiek złapałaś się na nocnym spiralnym przeglądaniu internetu, zastanawiając się, dlaczego dzieci płaczą po urodzeniu, na pewno nie jesteś sama. Ja spędziłam sporą część rekonwalescencji poporodowej, gorączkowo to googlując, podczas gdy Maya wisiała na piersi, a ja kapałam letnią szpitalną kawą na moje siateczkowe majtki.

Moja pediatra, dr Miller, która ma ten niesamowicie uspokajający, chrapliwy głos, jakby widziała już wszystko (i tak jest, to prawdziwa święta), wyjaśniła mi to kilka dni później. Siedziałam na tym szeleszczącym papierze w jej gabinecie, wciąż całkowicie straumatyzowana tą cichą pauzą na sali operacyjnej. W zasadzie powiedziała mi, że kiedy dzieci są w brzuchu, ich płuca są całkowicie wypełnione płynem owodniowym. Nie oddychają powietrzem. Po prostu pływają sobie w tym swoim ciepłym małym basenie, pobierając cały tlen przez pępowinę, która działa jak wbudowana biologiczna butla do nurkowania.

Więc kiedy zostają nagle wyeksmitowane do lodowatej, jasnej sali, to dla nich ogromny fizyczny szok. Ten pierwszy haust powietrza? To automatyczny odruch, ponieważ zimne powietrze uderza w ich mokrą skórę. A ten początkowy krzyk działa dosłownie jak pompa. Siła krzyku wypycha resztki płynu z dróg oddechowych i otwiera ich malutkie pęcherzyki płucne, żeby po raz pierwszy mogły zaczerpnąć tlenu. Dr Miller narysowała mi nawet na szybko schemat na żółtej karteczce, pokazując, jak cały ich układ krążenia w zasadzie przekierowuje krew z pępowiny do nowo uruchomionych płuc. Niezłe, co?

I szczerze, ty byś nie płakała? Wyobraź sobie, że śpisz w ciepłej wannie, a ktoś nagle cię wyciąga, razi światłem jarzeniówek i każe oddychać lodowatym powietrzem z mokrą skórą. Też krzyczałabym wniebogłosy.

Zaraz, a co właściwie dzieje się przy cesarskim cięciu?

To jest ta część, która oszczędziłaby mi potężnego ataku paniki, gdyby ktoś raczył mi o tym wcześniej powiedzieć. Dr Miller powiedziała, że dzieci po cesarskim cięciu (jak moja Maya) lub po porodzie w wodzie, nie zawsze od razu wydają z siebie ten filmowy ryk.

Podczas porodu naturalnego, niemowlę jest fizycznie przeciskane przez kanał rodny. Ten ucisk działa jak gigantyczny uścisk, który naturalnie wyciska większość płynu z ich płuc, zanim jeszcze ich główka całkowicie się wyłoni. Dzieci z cesarki omijają ten ucisk. Są po prostu wyciągane prosto w górę. Czasem więc potrzebują minuty, żeby się z tym wszystkim ogarnąć. Czasami pielęgniarki muszą użyć tej małej gruszki do delikatnego odessania śluzu, zanim dziecko będzie w stanie wziąć na tyle głęboki oddech, by zapłakać.

Więc ta przerażająca cisza? Całkowicie normalna przy porodzie zabiegowym. Kto by pomyślał? Na pewno nie ja. W każdym razie, dostała 9 punktów w skali Apgar, co początkowo wzięłam za utratę punktu za to, że przestraszyła mnie na śmierć, ale najwyraźniej rzadko dają 10, ponieważ noworodki są po wyjściu w zasadzie sine.

A potem... wciąż krzyczą

Okej, więc krzyk przy narodzinach to dosłownie kwestia przetrwania. Super. Fascynująca nauka. Ale potem przynosisz je do domu i zdajesz sobie sprawę, że masz malutkiego współlokatora, który używa krzyku jako swojej absolutnie jedynej formy komunikacji.

Kiedy Leo (mój pierwszy syn) miał około czterech tygodni, osiągnęliśmy szczyt piekła „czwartego trymestru”. Ludzie zawsze pytają, dlaczego dzieci tak dużo płaczą w tych pierwszych miesiącach, i szczerze mówiąc, dzieje się tak dlatego, że świat zewnętrzny to dla nich totalny sensoryczny koszmar.

Pomyśl o tym. W łonie jest ciemno, jest 37 stopni, są ciasno zwinięte i szczerze mówiąc, jest tam niesamowicie głośno. Dźwięk szumiącej krwi i twojego trawienia to w zasadzie głośność odkurzacza pracującego tuż przy ich uchu. Potem bierzemy to dosłownie maleńkie dziecko, kładziemy je w cichym, nieruchomym, gigantycznym, płaskim łóżeczku w jasnym pokoju i oczekujemy, że po prostu się zrelaksuje. To absurd.

Pamiętam jedną konkretną wtorkową noc z Leo. Była 3:14 rano. Wiem to, ponieważ z pustym wzrokiem wpatrywałam się w zielone cyfry na zegarze mikrofalówki, podskakując na piłce do ćwiczeń, trzymając dziecko, które całkowicie traciło zmysły. Miałam na sobie stanik do karmienia, który mocno pachniał skwaśniałym mlekiem, i starą studencką koszulkę Marka z 2008 roku. Byłam tak wyczerpana, że bolały mnie zęby.

Próbowaliśmy wszystkiego. Karmienia, przebierania, rozbierania do naga, by sprawdzić, czy wokół jego paluszków nie owinął się jakiś włosek (zespół opaski z włosa to prawdziwa i totalnie przerażająca rzecz, sprawdźcie to). Nic nie działało. Według dr Miller, jeśli płaczą dłużej niż trzy godziny dziennie, to „kolka”. Co jest po prostu eleganckim medycznym określeniem na „nie mamy pojęcia, dlaczego są wściekłe, powodzenia”.

Jak w zasadzie zbudowaliśmy sztuczną macicę w naszym salonie

Więc czytasz wszystkie te blogi dla mam o 4 rano, a one dają ci tę wielką, przytłaczającą listę rzeczy do wypróbowania.

• Rowerek nogami: Wszyscy mówią, żeby poruszać ich małymi nóżkami na gazy. Bzdura. Nigdy nie działało na Leo, tylko krzyczał głośniej, podczas gdy ja manipulowałam jego malutkimi nóżkami jak jakiś dziwny, pozbawiony snu lalkarz. Jedziemy dalej.
• Kontakt skóra do skóry: Tak, to jest naprawdę magiczne. Rozebranie ich do pieluszki i położenie na nagiej klatce piersiowej reguluje ich temperaturę i tętno. Róbcie to. To działa. Szpitale nazywają to „Złotą Godziną” tuż po porodzie, ale w domu sprawdza się równie dobrze.
• Spowijanie (otulanie): Okej, to. TO jest absolutny święty Graal.

Jeśli nie otulasz swojego noworodka w ciasne małe dziecięce burrito, grasz na poziomie „hard”. Dzieci mają coś takiego jak odruch Moro, czyli odruch przestrachu, gdzie ich ramiona nagle rozkładają się na boki, co ich budzi i totalnie przeraża.

Potrzebujecie dobrego otulacza. I szczerze mówiąc, mam bardzo silne przekonania na ten temat. Dostaliśmy w prezencie tyle dziwnych, drapiących kocyków, które natychmiast się rozplątywały albo nie były wystarczająco elastyczne. Kojarzycie te sztywne, pasiaste szpitalne kocyki? Koszmar do otulania. Tym, który naprawdę uratował nasze zdrowie psychiczne, był Kocyk z Bawełny Organicznej w Zebry.

Nawet nie przesadzam, Maya miała całkowitą obsesję na punkcie tej rzeczy. Materiał to dwuwarstwowa bawełna organiczna, która jest super miękka, ale ma na tyle odpowiednią strukturę, że nie mogła się z niej wyrwać jak jakiś malutki, wściekły Houdini. Ale co w tym najlepsze? Wzór. To niezwykle kontrastowy, czarno-biały nadruk zebry.

Noworodki w ogóle nie widzą dobrze kolorów, widzą tylko rozmazane plamy, ale WIDZĄ wysoki kontrast. Otulałam ją w to, a ona dosłownie przestawała płakać w połowie krzyku, tylko po to, żeby zezować tymi swoimi małymi oczkami i wpatrywać się we własny kocyk. To była rozwojowa magia i dawało mi to dziesięć nieprzerwanych minut na wypicie filiżanki kawy. Absolutne zbawienie.

(Zaraz, jeśli toniesz teraz w poszukiwaniach wyprawki i chcesz po prostu konkretów, możesz sprawdzić wszystkie kocyki organiczne Kianao tutaj. Są naprawdę warte swojej ceny.)

Ubranka, w które je ubierasz, też mają znaczenie

Inną rzeczą, o której wspomniała dr Miller, gdy zmagaliśmy się z niekończącym się wieczornym płaczem Leo, było to, że dzieci mają niesamowicie wrażliwą skórę. Przecież przez dziewięć miesięcy moczyły się w płynie owodniowym. Ich bariera ochronna skóry w zasadzie nie istnieje.

Jeśli założysz im ubranka z szorstkimi szwami, drapiącymi metkami albo uprane w silnych, mocno perfumowanych detergentach, będą się czuły absolutnie okropnie. I dadzą ci o tym znać, krzycząc, aż zadzwoni ci w uszach.

Koniec końców kupiliśmy Body z Długim Rękawem z Bawełny Organicznej od Kianao. Jest świetne. Bawełna organiczna jest naprawdę maślana w dotyku i ma te ułatwiające ubieranie kopertowe zakładki na ramionach, więc możesz je ściągnąć w dół ciała, zamiast przez głowę, kiedy zdarzy się gigantyczna awaria pieluszkowa. Co jest super. Ale szczerze? To tylko body. Twoje słodkie maleństwo uleje na nie, zrobi kupę i je zniszczy. Jest miękkie i bezpieczne dla ich skóry, o to w tym wszystkim chodzi, ale nie oczekuj, że pozostanie nieskazitelne. Po prostu kup ich trochę więcej i zaakceptuj swój pralniczy los. I tak będziesz robić pranie o 2 w nocy.

Aha, a jeśli chodzi o ogólne przytulanie, uwielbialiśmy dla Leo Kocyk z Bawełny Organicznej w Wieloryby. Ma bardzo uspokajający, szary, oceaniczny klimat. Mamy ten gigantyczny, 120x120 cm, i wciąż jest jego kocykiem bezpieczeństwa teraz, gdy ma cztery lata. Ciągnie go za sobą wszędzie – przez błoto, do kuchni, pod kanapę. Był prany jakieś cztery miliony razy i jeszcze się nie rozpadł, więc szacunek dla tej bawełny z certyfikatem GOTS.

Kiedy nie chodzi tylko o temperaturę

W każdym razie, rzecz w tym, że twój noworodek będzie płakał. Dużo. To dosłownie ich jedyne narzędzie, aby powiedzieć ci, że jest im zimno, że są głodne, albo że właśnie zrobiły kupę, lub że jarzeniowe światło w kuchni osobiście je obraża.

Ale ten pierwszy krzyk? Ten tuż po narodzinach? To dźwięk zaczynającego się życia. To dźwięk ich małych płuc, które w końcu zaczynają pracować. I chociaż te sekundy ciszy przed pierwszym krzykiem Mayi odebrały mi z dekadę życia, usłyszenie, jak w końcu krzyczy, było absolutnie najlepszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek usłyszę.

Świetnie sobie radzisz. Wypij kawę. Otul swoje dziecko. A jeśli musisz na chwilę bezpiecznie odłożyć je do łóżeczka i wyjść z pokoju na trzy minuty tylko po to, by wziąć głęboki oddech, bo od tego płaczu aż zamazuje ci się obraz? Zrób to. Wszyscy przez to przeszliśmy.

Gotowa, by zaopatrzyć się w niezbędne rzeczy, które naprawdę pomogą ukoić noworodka, nie podrażniając jego skóry? Kupuj z organicznej kolekcji Kianao właśnie tutaj, zanim zagłębisz się w sekcję FAQ.

Chaotyczne FAQ o 3 nad Ranem

Czy to źle, jeśli moje dziecko nie zapłakało w tej samej sekundzie, w której się urodziło?
O boże, nie. Jak już wspomniałam, Maya milczała przez coś, co wydawało się wiecznością. Dzieci po cesarskim cięciu i z porodów w wodzie często potrzebują minuty, ponieważ nie zostały przeciśnięte przez kanał rodny i nie doznały tego natychmiastowego szoku spowodowanego lodowatym powietrzem. Dopóki twoi lekarze i pielęgniarki nie panikują, ty też spróbuj nie panikować. Co oczywiście jest niemożliwe, wiem, ale z nimi wszystko w porządku!

Jak sprawić, by mój noworodek przestał płakać wieczorem?
Godzina duchów istnieje naprawdę, moi drodzy. U nas wszystko sprowadzało się do naśladowania warunków w łonie matki. Kup naprawdę dobry, elastyczny otulacz (poważnie, bawełna organiczna jest najlepsza, żeby ich nie przegrzać), włącz urządzenie emitujące biały szum na tyle głośno, by brzmiało jak silnik odrzutowca, i skacz na piłce do ćwiczeń. To wyczerpujące, a twoje plecy będą boleć, ale to jedyna rzecz, która działa.

Dlaczego mówi się, że płacz jest dobry dla ich płuc?
Dr Miller wyjaśniła mi, że ich płuca są w łonie matki w zasadzie takimi zgniecionymi, mokrymi balonikami. Płacz to intensywny fizyczny nacisk, który powoduje otwarcie tych malutkich pęcherzyków powietrznych i wypycha resztki płynu owodniowego na zewnątrz, żeby mogły oddychać prawdziwym tlenem. To biologia, chociaż nieprawdopodobnie głośna.

Czy ubranka organiczne są naprawdę konieczne, czy to tylko modny rodzicielski trend?
Słuchajcie, nie jestem jakąś purystką, ale noworodki mają niezwykle reaktywną skórę. Kiedy Leo miał okropny trądzik niemowlęcy i dziwne wysypki, przejście na organiczną, niefarbowaną bawełnę naprawdę zrobiło ogromną różnicę. One nie mają tych mocnych barier chemicznych, co my. Poza tym, te ubranka są zauważalnie bardziej miękkie. Ale nie, nie musisz być idealna — po prostu zrób, co w twojej mocy z takim budżetem, jakim dysponujesz.

Czy dzieci naprawdę widzą wzory na swoich kocykach?
Na początku tylko z odległości 20-30 centymetrów od twarzy. Ale tak! Kontrastowe rzeczy, zwłaszcza wyraźne czarno-białe wzory, to absolutnie pierwsze obiekty, na których mogą naprawdę skupić wzrok. Właśnie dlatego Maya wpatrywała się w swój kocyk w zebry, jakby był najbardziej fascynującą rzeczą na świecie. To fajna mała sztuczka rozwijająca mózg, która przy okazji skutecznie odciąga je od krzyczenia.