Droga Sarah z przeszłości: Devilman Crybaby to zdecydowanie nie jest bajka dla dzieci

Droga Saro z zeszłego października.

Siedzisz właśnie na podłodze w łazience na dole, bo to jedyny pokój z zamkiem, którego dzieciaki nie nauczyły się jeszcze otwierać spinaczem. Na kolanie chwieje się letni kubek ciemno palonej kawy, a ty masz na sobie te szare legginsy ciążowe – tak, nadal, cztery lata później – z tajemniczą plamą po jogurcie na lewym udzie.

Leo krzyczy na korytarzu, bo jego niebieski kubek jest „zbyt niebieski”, zachowując się jak absolutny, pierwszorzędny beksa. Maja, która ma siedem lat, a zachowuje się jakby miała siedemnaście, wali w drzwi i mówi, że starsza siostra jej przyjaciółki ogląda nowy serial na Netflixie. Twierdzi, że to anime o jakimś diable, który dużo płacze.

Nie otwieraj drzwi. Nie mów: „Och, bajka o uczuciach, brzmi miło”. Pod żadnym pozorem nie wpisuj tego tytułu w wyszukiwarkę z myślą, że kupisz sobie dwadzieścia minut spokoju, żeby móc dokończyć kawę.

Piszę do ciebie z przyszłości, żeby ci powiedzieć, że to pułapka.

To nie jest bajka dla dzieci.

Pułapka animowanej miniaturki

Wiem, że jesteś zmęczona. Wiem, że jedziesz na oparach i resztkach krakersów w kształcie rybek. Wiem, że słowo „baby” (dziecko) jest dosłownie w tytule serialu, co sprawia, że twój pozbawiony snu mózg myśli o miękkich pastelach i delikatnych życiowych lekcjach o dzieleniu się zabawkami. Ale jasny gwint, Saro. Nie masz pojęcia, co za chwilę rozpętasz na telewizorze w salonie.

Kiedy wciskasz „odtwarzaj”, spodziewasz się czegoś w stylu Pokémonów. Może lekko zbuntowanych nastolatków odkrywających siłę przyjaźni. To, co w rzeczywistości dostaniesz, to absolutny, brutalny koszmar przeznaczony tylko dla dorosłych. Mówię o demonach rozrywających ludzkie ciała na strzępy, nieustępliwej przemocy i podziemnych imprezach, gdzie wszyscy zażywają nienazwane substancje. To tak, jakby ktoś wziął twój najgorszy koszmar, pomalował go na neonowe kolory i podłożył pod to muzykę techno.

Dave zszedł na dół akurat wtedy, gdy zaczęła się czołówka. Miał na sobie okulary – te, w których wygląda jak zmęczony profesor – i po prostu gapił się w ekran, trzymając w ręku na wpół zjedzony paluszek serowy. „Saro” – powiedział – „dlaczego oglądamy demoniczne opętanie o czwartej po południu?”. Próbowałam wyjaśnić, że to miał być serial o płaczącym niemowlęciu, a przynajmniej o wrażliwym maluchu, ale mój głos ucichł, gdy ekran eksplodował kalejdoskopem wysoce nieodpowiednich zachowań dla dorosłych.

Moje głęboko nienaukowe rozumienie ludzkiego mózgu

Pamiętam, że czytałam gdzieś – prawdopodobnie podczas jednej z tych nocnych sesji bezmyślnego przewijania telefonu – o tym, jak mózgi dzieci przetwarzają animowane media. Chodzi o to, że ich małe kory przedczołowe po prostu przyjmują wszelkie dane wizualne jako rzeczywistość i zwyczajnie nie mają neurologicznej architektury, by zdystansować się od hiperprzemocy tylko dlatego, że jest narysowana tuszem, a nie sfilmowana z udziałem prawdziwych ludzi. A może chodzi o skoki poziomu kortyzolu? Szczerze mówiąc, moje pojęcie o neuronauce jest bliskie zeru.

Kiedy jednak w panice przyznałam się naszemu lekarzowi, że prawie pozwoliłam Mai obejrzeć anime dla dorosłych, dr Evans tylko rzucił mi znad swojej podkładki głęboko wyczerpane spojrzenie. Nie cytował czasopism medycznych. Po prostu westchnął i powiedział: „Saro, następnym razem po prostu patrz na ograniczenia wiekowe. Dzieci nie mogą odzobaczyć takich rzeczy”. Więc tak, nie musimy testować teorii psychologicznych. Po prostu trzymajmy to z dala od ekranu.

Zrzędzenie na sam serial

Porozmawiajmy o pierwszych dziesięciu minutach tego demonicznego anime. Sama ilość krwi jest oszałamiająca. To nawet nie jest realistyczna krew, to po prostu gejzery czerwonej farby latające po ekranie, podczas gdy groteskowe potwory robią sobie nawzajem niewypowiedziane rzeczy. Muzyka pulsuje, montaż jest szaleńczy, a zanim w ogóle zdążysz znaleźć pilota, którego zgubiłaś w poduszkach kanapy, jesteś świadkiem ścinania głów. Ścinania głów! W kreskówce!

Tempo jest tak agresywne, że można to poczuć jak fizyczny atak na siatkówkę. A projekty demonów są autentycznie przerażające, z tymi wszystkimi dziwnymi, poskręcanymi kończynami i zębami tam, gdzie zębów absolutnie nie powinno być. Serial jest bezlitośnie mroczny, głęboko niepokojący i całkowicie nieodpowiedni dla kogokolwiek, kto nie ma w pełni rozwiniętego płata czołowego i mocnego żołądka.

Niektórzy krytycy najwyraźniej uważają, że to głębokie filozoficzne arcydzieło o naturze ludzkiej empatii i społecznej bigoterii. Nieważne, jakiś facet dosłownie został rozerwany na pół, podczas gdy ja próbowałam wymyślić, jak wyciszyć telewizor.

Zabawki, które nie wymagają ekranu ani kodu PIN

W każdym razie, chodzi mi o to, że zbyt mocno polegamy na ekranach, by uspokoić nasze dzieci, gdy mają napady złości. Rozumiem to, sama to robię, ale musimy przestać ślepo ufać algorytmom. Cofnijmy się myślami do czasu, gdy Leo był dosłownie niemowlakiem. Kiedy był prawdziwym, zapłakanym do czerwoności, niepocieszonym dzieckiem, bo wyżynały mu się pierwsze zęby. Nie mieliśmy wtedy na Netflixie automatycznego odtwarzania. Przetrwaliśmy, bo mieliśmy fizyczne przedmioty, które pomagały mu się uspokoić.

A konkretnie, przypominam ci o Silikonowo-bambusowym gryzaku dla dzieci z pandą. Musisz pamiętać, jak bardzo kochaliśmy tę rzecz. Pamiętasz ten wtorek o trzeciej nad ranem? Dave chrapał – głośno, udając, że śpi, ten zdrajca – a ja przemierzałam korytarz w samych skarpetkach. Leo agresywnie żuł mój własny obojczyk, bo jego dziąsła dosłownie płonęły. W końcu przypomniałam sobie o tym gryzaku z pandą zakopanym na dnie torby z pieluchami i po prostu wsadziłam mu go do buzi.

Płaski bambusowy kształt jest naprawdę łatwy do chwycenia dla malutkich, nieskoordynowanych rączek, a silikonowe wypustki dały mu coś, co mógł agresywnie gryźć zamiast mojego ciała. Właściwie odwróciło to jego uwagę na tyle długo, by zaczął działać paracetamol dla niemowląt. W dodatku można go myć w zmywarce, co szczerze mówiąc jest jedynym powodem, dla którego przetrwał w naszym domu, bo nie mam siły psychicznej, by kiedykolwiek myć cokolwiek ręcznie. Jest całkowicie wolny od BPA, co dało mi spokój ducha, podczas gdy moje dziecko próbowało zżuć go w nicość. To naprawdę ratuje życie.

Mieliśmy też wtedy ten Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej z nadrukiem wiewiórek. Jest w porządku. To po prostu kocyk. Bawełna organiczna jest niezaprzeczalnie miękka i świetnie odprowadza wilgoć, więc dzieci nie budzą się spocone i lepkie, ale te wydrukowane wiewiórki mają trochę takie szeroko otwarte oczy, przez co czuję się, jakby widziały w życiu zbyt wiele. Maja uwielbia ciągnąć go na kanapę, żeby budować bazy, a ponadto kocyk pierze się niesamowicie dobrze i się nie mechaci, ale szczerze mówiąc, to po prostu kocyk. Spełnia swoje zadanie.

Ale jeśli chcesz czegoś, co łączy funkcję gryzaka i zabawki, żeby całkowicie odciągnąć je od telewizora, to Grzechotka-gryzak w kształcie misia sprawdza się wręcz doskonale. Posiada drewniany pierścień wykonany z surowego drewna bukowego, a mały szydełkowy miś jest naprawdę miękki. To świetny sposób na odwrócenie uwagi, gdy próbujesz ugotować obiad i potrzebujesz, żeby maluch posiedział w krzesełku i przez dziesięć minut po prostu agresywnie czymś potrząsał, bez konieczności martwienia się o czas przed ekranem czy dziwne internetowe algorytmy podsuwające mu treści dla dorosłych.

Szczerze mówiąc, jakakolwiek fizyczna zabawka jest lepsza niż przypadkowe straumatyzowanie dziecka nieodpowiednią kolejką z odtwarzacza wideo, więc jeśli szukasz bezpiecznych rozrywek, możesz po prostu przejrzeć zabawki edukacyjne Kianao tutaj.

Co musisz zrobić w tym momencie

Naprawdę musisz natychmiast wejść w ustawienia swojego konta i założyć rygorystyczne kody PIN dla każdego z profili, odbywając przy okazji niesamowicie niezręczną rozmowę z Mają na temat tego, dlaczego brutalne kreskówki nie zawsze są przeznaczone dla dzieci, zamiast tylko mieć nadzieję, że znowu nie klikną w złą miniaturkę.

Wiem, że jesteś wyczerpana. Wiem, że rodzicielstwo w erze cyfrowej przypomina pole minowe, na którym jedno złe kliknięcie naraża twoje niewinne dziecko na kryzys egzystencjalny i niepotrzebną przemoc. Po prostu oddychaj, wypij swoją paskudną, zimną kawę, idź przytulić swoje marudzące dzieci i odsuń się od pilota.

Idź natychmiast zaktualizować kontrolę rodzicielską na Netflixie i może sięgnij po drewnianą zabawkę, żeby zamiast tego zająć czymś ich małe rączki.

Nocne paniczne Googlowanie (FAQ)

Skąd mam naprawdę wiedzieć, czy anime jest bezpieczne dla moich dzieci?
Szczerze mówiąc, musisz po prostu sama obejrzeć pierwszy odcinek albo agresywnie szukać przewodników dla rodziców w internecie (na przykład na Common Sense Media), ponieważ algorytmy platform streamingowych absolutnie kłamią, a uroczy styl animacji nie znaczy już dosłownie nic.

Co powinnam zrobić, jeśli moje dziecko przypadkowo zobaczyło super brutalny serial animowany?
Panikuj wewnętrznie, ale na zewnątrz po prostu zapytaj je swobodnym tonem, co o tym myśli. Kiedy Maja zobaczyła kiedyś zwiastun strasznego filmu, po prostu porozmawialiśmy o tym, że to zostało narysowane przez artystów w studiu i w zasadzie to tylko wymyślna komputerowa farba, co najwyraźniej zdemistyfikowało to na tyle, że przestała mieć koszmary.

Dlaczego to się w ogóle nazywa beksa, skoro jest tak niezwykle brutalne?
Główny nastoletni bohater podobno dużo płacze, bo ma ekstremalną empatię wobec cierpienia innych ludzi, co jest uroczym, wrażliwym przesłaniem pogrzebanym pod absolutną górą animowanej krwi i motywów z horroru.

Czy na Netflixie jest kontrola rodzicielska, która faktycznie działa na takie rzeczy?
Tak, ale musisz wejść w ustawienia konta przez prawdziwą przeglądarkę internetową – a nie w aplikacji na telewizorze, co jest super irytujące – gdzie możesz zablokować konkretne kategorie wiekowe 4-cyfrowym kodem PIN, którego twoje dzieci, miejmy nadzieję, nie odgadną.

Czy powinnam po prostu zakazać w domu oglądania jakiegokolwiek anime?
Och, na litość boską, nie. Istnieje wiele naprawdę pięknych, łagodnych rzeczy, jak na przykład filmy ze Studio Ghibli, które są w pełni odpowiednie dla najmłodszych. Musisz po prostu traktować ten gatunek jak zwykłe filmy dla dorosłych i najpierw sprawdzać rzeczywiste kategorie wiekowe, zanim oddasz pilota w ręce dziecka.