Czym jest metoda BLW? Moja szczera i pełna bałaganu opowieść o przetrwaniu

Była 14:14 we wtorek, a ja miałam na sobie szary top do karmienia, który pachniał lekko kwaśnym mlekiem i desperacją. Stałam na środku kuchni, trzymając pod światło gigantyczną, świeżo ugotowaną na parze różyczkę brokuła, jakby to był jakiś artefakt z kosmosu. Mój syn, Leo, który miał dokładnie sześć miesięcy i trzy dni, siedział w swoim nowiutkim krzesełku do karmienia, uderzając malutkimi piąstkami w tackę. Nie miał w buzi ani jednego zęba.

Pamiętam, jak wpatrywałam się w tego brokuła, potem spojrzałam na mojego męża Dave'a, który nerwowo kręcił się przy zlewie z letnią kawą w kubku, i pomyślałam: Czy my naprawdę zamierzamy mu to tak po prostu dać?

Jeśli jesteś w tej fazie rodzicielstwa, w której o północy bezmyślnie przewijasz telefon, próbując ogarnąć cały ten trend samodzielnego jedzenia przez niemowlęta (który wszystkim na Instagramie wychodzi bezbłędnie), to doskonale cię rozumiem. Naprawdę. Prawdopodobnie jesteś przytłoczona, funkcjonujesz na trzech godzinach snu i zastanawiasz się, jak, u licha, dziecko, które jeszcze wczoraj piło tylko mleko, ma dzisiaj zjeść kotleta. Pozwól więc, że opowiem ci, jak to wyglądało u nas, bez tych wszystkich estetycznych, beżowych filtrów.

Bilanse szóstego miesiąca, czyli moment, w którym wszystko się zmieniło

Cała ta chronologiczna podróż moich lęków związanych z karmieniem zaczęła się podczas bilansu szóstego miesiąca. Nasz pediatra, doktor Miller – który zawsze wyglądał, jakby potrzebował drzemki jeszcze bardziej niż ja – usiadł na swoim małym stołku na kółkach i zapytał, czy jesteśmy gotowi na rozszerzanie diety. Z dumą natychmiast ogłosiłam, że kupiłam trzy opakowania ekologicznej kaszki ryżowej i jestem gotowa zacząć podawać ją łyżeczką.

Tylko machnął lekceważąco ręką. Wyjaśnił, że tak naprawdę nie musimy bawić się w te wszystkie papki, jeśli nie mamy na to ochoty. Powiedział, że dopóki Leo wykazuje odpowiednie oznaki gotowości fizycznej, możemy po prostu pozwolić mu samodzielnie jeść prawdziwe jedzenie. Pomyślałam: zaraz, co takiego?

Według doktora Millera wszystko sprowadza się do kilku dziwnych kwestii rozwojowych. Po pierwsze, dziecko musi umieć samodzielnie, w miarę prosto siedzieć, nie kiwając się na boki jak pijany marynarz. Po drugie, musi u niego zaniknąć odruch wypychania językiem, czyli instynkt, który każe mu agresywnie wypluwać z buzi wszystko, co nie jest smoczkiem lub piersią. Pomyślałam sobie, że skoro potrafi siedzieć, chwycić coś i włożyć to do buzi, to jego ciało jest na to gotowe? Sama nie wiem, brzmiało to jak kompletne zaprzeczenie tego, co robiła moja własna mama w latach dziewięćdziesiątych, ładując mi do buzi rozgniecione banany, gdy miałam cztery miesiące. Ale doktor Miller wydawał się niesamowicie spokojny o całą tę koncepcję, więc postanowiliśmy spróbować.

Absolutna panika: krztuszenie się a zadławienie

Wyjaśnijmy to sobie od razu. Strach jest prawdziwy. Jest tak bardzo instynktowny i przerażający.

Kiedy po raz pierwszy daliśmy Leo gruby kawałek awokado, wepchnął go sobie całego do buzi, zrobił przerażającą minę, zrobił się jaskrawoczerwony i zaczął głośno kasłać. Dave dosłownie przeskoczył przez naszego psa, Bustera, gotów wyrwać dziecko z krzesełka, by zastosować rękoczyn Heimlicha. Dave krzyczał: „On się dławi, Sarah, robi się siny!”, a ja odkrzykiwałam: „Nie, Dave, jest CZERWONY, nasz lekarz mówił, że czerwony znaczy, że radzi sobie sam!”.

To była kompletna katastrofa. Ale prawda o krztuszeniu się (odruchu wymiotnym) jest taka: jest niezwykle powszechne, głośne i wygląda okropnie, ale w rzeczywistości jest sposobem organizmu na obronę. Doktor Miller uprzedził mnie, że prawdziwe zadławienie odbywa się w całkowitej ciszy. Kiedy drogi oddechowe są poważnie zablokowane, dziecko nie może kasłać ani płakać. Po prostu robi się sine. Wiem, to przerażający obraz, ale umiejętność rozróżnienia tych dwóch sytuacji uratowała moje zdrowie psychiczne.

Podobno drogi oddechowe niemowlęcia są wielkości standardowej słomki do picia. Zastanów się nad tym przez chwilę. Są śmiesznie małe. Ale z badań naukowych, które w panice czytałam o 3:00 nad ranem, wynikało, że podawanie dzieciom wielkich, grubych kawałków jedzenia jest o dziwo bezpieczniejsze niż małych, bo fizycznie nie są w stanie wciągnąć ogromnego słupka ze słodkiego ziemniaka do tchawicy, podczas gdy mała, okrągła borówka mogłaby ją idealnie zatkać. W każdym razie chodzi o to, że przez pierwsze trzy tygodnie naszej przygody z rozszerzaniem diety ciągle hiperwentylowałam z nerwów, ale powtarzałam sobie, że to proces nauki dla nas obojga.

Szczerze mówiąc, wizja karmienia go łyżeczką mdłą, pomarańczową papką przez trzy miesiące, podczas gdy on by tę łyżeczkę odpychał i krzyczał, i tak brzmiała wyczerpująco, więc po prostu pokonaliśmy strach.

Akcesoria, które dosłownie uratowały moje nerwy i moją podłogę

Szybko przekonujesz się, że pozwolenie dziecku na samodzielne jedzenie to nie tylko metoda żywienia; to ekstremalny, sensoryczny projekt artystyczny, który odbywa się trzy razy dziennie. Twoja podłoga stanie się cmentarzyskiem odrzuconych warzyw.

Zanim na świecie pojawiło się moje drugie dziecko, Maya, byłam już znacznie mniej zestresowana samym jedzeniem, ale byłam zdeterminowana, żeby lepiej zapanować nad chaosem. Kiedy dzieci mają około ośmiu lub dziewięciu miesięcy, zaczynają być bardzo sfrustrowane używaniem tylko rąk i chcą używać sztućców, co jest urocze, ale niesamowicie brudzące.

Zamówiliśmy Silikonowy Zestaw Łyżeczki i Widelca dla Niemowląt marki Kianao i szczerze mówiąc, jest to rzecz, którą nadal polecam każdej znajomej w ciąży. Maya chwytała tę małą, grubą silikonową łyżeczkę jak uroczy, mały jaskiniowiec. Nakładaliśmy na nią jogurt grecki i podawaliśmy jej, a ponieważ rączka była krótka i gruba, naprawdę potrafiła trafić nią do buzi, nie zrzucając całego jogurtu na kolana. To całkowicie odmieniło nasze poranki. Dodatkowo, po prostu gryzła tył łyżeczki, gdy bolały ją dziąsła.

A propos ząbkowania rujnującego posiłki – to szczera prawda. Przed kolacją, kiedy Maya była marudna i odmawiała jedzenia, bo bolała ją buzia, podawałam jej Gryzak Grzechotkę z Zebrą. Szczerze? U nas sprawdził się po prostu okej. Gładkie, drewniane kółko naprawdę przynosiło ulgę jej spuchniętym dziąsłom, a kontrastowe paski bardzo jej się podobały, ale Dave ciągle gubił to cholerstwo pod poduszkami na kanapie, bo nie miało zawieszki. Mimo to, jeśli dzięki niemu była zajęta i nie krzyczała przez równe cztery minuty, podczas gdy ja kroiłam pieczone marchewki, uważałam to za mały sukces.

Och, a jeśli potrzebujesz przerwy od moich wywodów, zajrzyj do kolekcji niezbędników do rozszerzania diety marki Kianao, żeby znaleźć rzeczy, które naprawdę przetrwają rzucanie po całym pokoju i siedemdziesiąt cykli w zmywarce.

Kiedy dosłownie odchodziłam od zmysłów, próbując bezpiecznie przygotować te malutkie posiłki, potrzebowałam w kuchni miejsca, gdzie mogłabym na chwilę bezpiecznie odłożyć dziecko. Kładłam Leo na podłodze pod Matą Edukacyjną Panda, tuż za progiem kuchni. Gorączkowo zerkałam na niego, gdy kopał małą szydełkową gwiazdkę, tylko po to, żeby zyskać na czasie i upewnić się, że jego posiłek jest odpowiednio przygotowany.

Obsesja na punkcie żelaza i tekstur do zgniatania

Kiedy zaczynasz czytać o żywieniu niemowląt, nagle każdy staje się ekspertem od żelaza. Moja lokalna grupa dla mam miała na tym punkcie obsesję. Dosłownie obsesję. Nasz lekarz wspomniał, że poziom żelaza w mleku matki naturalnie spada w okolicach szóstego miesiąca, i chyba dlatego wszyscy panikują i wciskają dzieciom kaszki ryżowe wzbogacone w ten pierwiastek.

Wpadłam w panikę, bo Leo w zasadzie tylko wysysał sok z arbuza i rzucał brokułami w psa. Musieliśmy więc wykazać się kreatywnością.

Zamiast podawać ci surową, kliniczną listę zasad dietetycznych do przestrzegania, powiem ci po prostu, że ostatecznie kończysz gorączkowo siekając wszystko w te bardzo specyficzne, przerażające słupki wielkości małego palca, które są na tyle miękkie, że można je zgnieść między kciukiem a palcem wskazującym, a potem po prostu modlisz się, żeby dziecko naprawdę przełknęło choć kawałek bogatych w żelazo kotlecików z soczewicy, nad którymi spędziłaś godzinę, pijąc duszkiem zimną kawę.

O rany, i te alergeny. Doktor Miller od niechcenia rzucił bombę, że powinnam niemal natychmiast podać Leo masło orzechowe i jajka. Podobno trzymanie dzieci pod kloszem nie działa, a wczesna ekspozycja sprawia, że mają mniejsze szanse na rozwój alergii w przyszłości? To mnie przeraziło. Zrobiłam więc to, co zrobiłaby każda racjonalna, zestresowana matka:

1. Pojechałam na parking przed szpitalem.
2. Siedziałam w samochodzie z włączonym silnikiem.
3. Rozcieńczyłam wodą mikroskopijną odrobinę masła orzechowego i dodałam do owsianki.
4. Nakarmiłam go w foteliku samochodowym i gapiłam się, jak oddycha przez bite dwie godziny.

Nic mu nie było. Zasnął. Płakałam, bo puścił ze mnie cały stres. Macierzyństwo to czysty glamour.

Mieliśmy też bardzo rygorystyczną mentalną listę rzeczy, których absolutnie nigdy, przenigdy nie podawaliśmy przez pierwszy rok. Obejmowała ona:

• Miód: Ze względu na botulizm dziecięcy (zatrucie jadem kiełbasianym), co brzmi jak zjawisko z rodem ze średniowiecza, ale jest bardzo realnym zagrożeniem.
• Winogrona lub pomidorki koktajlowe w całości: Idealne zatyczki do dróg oddechowych. Zawsze kroiliśmy je na ćwiartki.
• Surowe jabłka: O dziwo, jedno z największych zagrożeń zadławieniem. Zawsze piekliśmy je lub gotowaliśmy na parze, aż stały się w zasadzie papką.
• Parówki: Dave uwielbia parówki i hot dogi, ale dla niemowląt to absolutne nie, chyba że pokroi się je wzdłuż na maleńkie zapałki.

Spojrzenie w przeszłość na usłane jedzeniem ruiny

Zanim Leo skończył rok, krztuszenie się ustało prawie całkowicie. Był pewnym siebie małym smakoszem, który potrafił chwycić pojedyncze ziarenko ryżu kciukiem i palcem wskazującym – co nazywa się chwytem pęsetowym i jest ogromnym kamieniem milowym w rozwoju, za który przypisałam sobie wszystkie zasługi.

Czy to było stresujące? I to jak. Czy wydałam niebotyczną ilość pieniędzy na odplamiacz? Oczywiście. Ale widok dziesięciomiesięcznej Mayi na rodzinnym grillu, obgryzającej z wielkim spokojem mięso z kości kurczaka, podczas gdy moja teściowa patrzyła z czystym przerażeniem, był prawdopodobnie jednym z moich najdumniejszych momentów w życiu.

Nie musisz być w tym idealna. W niektóre dni Leo zjadał tylko pół banana i wsmarowywał sobie jogurt w brwi, a ja nazywałam to kolacją. Chodzi tylko o to, żeby pozwolić im na eksplorację, pozwolić im dyktować, ile chcą zjeść, i dać im odkrywać ten dziwny, cudowny świat jedzenia na własnych warunkach.

Jeśli chcesz sprawić, by cała ta brudząca faza była choć trochę mniej chaotyczna i może uratować kilka ubranek, sprawdź akcesoria do karmienia od Kianao – ich produkty uratowały moje nerwy więcej razy, niż jestem w stanie zliczyć.

Moje chaotyczne, totalnie nieprofesjonalne FAQ

Czy one na początku naprawdę cokolwiek połykają?

Szczerze? Prawie nic. Przez pierwszy miesiąc Leo używał jedzenia głównie jako gryzaka. Przeżuwał pasek papryki, wysysał sok, a skórkę wypluwał na śliniak. Strasznie się martwiłam, że będzie głodował, ale nasz lekarz przypomniał mi, że przez cały pierwszy rok mleko nadal pozostaje ich głównym źródłem pożywienia. One po prostu ćwiczą.

Co robisz z tym absolutnie koszmarnym bałaganem?

Poddajesz się. Kupujesz psa (żartuję... w sumie tylko trochę). Kupiłam takie wielkie silikonowe śliniaki z kieszonką, które łapały jakieś 50% ofiar, a pod krzesełkiem położyłam tanią, plastikową zasłonę prysznicową. Kiedy kolacja się kończyła, dosłownie brałam dziecko razem ze śliniakiem prosto do wanny. Nie ubieraj ich w słodkie ubranka na obiad. Po prostu rozbieraj je do samej pieluchy. Zaufaj mi.

Skąd mam szczerze wiedzieć, czy jedzenie jest wystarczająco miękkie?

Do wszystkiego stosowałam test zgniatania. Jeśli nie mogłam łatwo zmiażdżyć kawałka jedzenia między kciukiem a palcem wskazującym pod wpływem delikatnego nacisku, nie podawałam go. Dziąsła niemowląt są o dziwo bardzo mocne, ale to nie niszczarki do odpadków. Marchewka na parze, pieczone słodkie ziemniaki i dojrzałe awokado to twoi najlepsi przyjaciele.

Czy dawałaś im wodę do posiłków?

Tak, w okolicach szóstego miesiąca wprowadziliśmy malutki, otwarty kubeczek z silikonu. Na początku to była katastrofa – woda w nosie, na koszulce, wszędzie. Ale w końcu nauczyły się brać malutkie łyki, co podobno pomaga przełknąć jedzenie, gdy trochę utknie. Całkowicie zrezygnowaliśmy z kubków niekapków, bo nasz stomatolog dziecięcy wygłosił całą tyradę o tym, jak niszczą zgryz, co było dla mnie po prostu kolejnym powodem do zmartwień.

A co, jeśli kompletnie tego nienawidzą i tylko płaczą?

Wtedy odpuszczasz! Było tak wiele dni, kiedy Maya ząbkowała, była zmęczona albo po prostu marudna, i w sekundę po tym, jak kładłam jedzenie na jej tacce, rzucała nim o podłogę i krzyczała. Po prostu wycierałam jej buzię, karmiłam ją mlekiem i próbowałam znowu następnego dnia. Całe to rozszerzanie diety powinno odbywać się bez żadnej presji. Jeśli zamienia się w bitwę, po prostu przerwij misję i wypij swoją kawę.