Dlaczego kariera Bhad Babie na OnlyFans spędza sen z powiek ojcu bliźniaczek

Niebieskawa poświata telefonu pięknie oświetlała świeżą, zaschniętą plamę ulanego mleka na moim lewym ramieniu o 3:14 w nocy, kiedy algorytm uznał, że absolutnie muszę dowiedzieć się o wartym miliony dolarów imperium dla dorosłych pewnej nastolatki. Jedna z bliźniaczek, Elsie, agresywnie mamlała mój obojczyk. Druga, Florence, wydawała z łóżeczka serię rytmicznych, przenikliwych skrzeków, sugerujących, że albo umiera z pragnienia, albo jest głęboko rozczarowana tapetą. A ja siedziałam tam, trzydziestokilkuletnia była dziennikarka w przewiewnym londyńskim mieszkaniu, całkowicie nakręcając się nagłówkiem o dziecięcej gwieździe memów, która właśnie skończyła osiemnaście lat.

Jeśli zastanawiacie się, jak od wycierania smółki z przewijaka przejść do kryzysu egzystencjalnego na temat cyfrowego seksworkingu, witam we współczesnym rodzicielstwie. To psychologiczny dom strachów, w którym wszystkie duchy mają Wi-Fi.

Pamiętam oryginalnego mema „Cash me outside” z 2016 roku. Byłam wtedy cudownie, błogo bezdzietna, prawdopodobnie piłam przepłacone piwo w Soho, zupełnie nieświadoma, że pewnego dnia będę odpowiedzialna za utrzymanie przy życiu i we względnym zdrowiu psychicznym dwóch małych kobietek w świecie, który aktywnie zarabia na ich destrukcji. Teraz, patrząc na moje dwuletnie córki, mimowolnie wykonuję w pamięci przerażające obliczenia, ile lat mi zostało, zanim dorobią się smartfonów, stałego łącza i źle ulokowanej potrzeby szukania akceptacji w internecie.

Droga od wiralowej dziecięcej sławy do treści dla dorosłych to nie jest tylko abstrakcyjne zjawisko kulturowe; to bijący po oczach, neonowy znak ostrzegawczy dla każdego, kto dziś wychowuje dzieci. Niezależnie od tego, czy dzieciaki w szkole szukają „bhad babie”, wpisując z błędem „babi”, czy próbują znaleźć jakiegoś przypadkowego mema o „babie”, wyszukiwarka nie dba o ich niewinność. Jedno słabo kontrolowane wyszukiwanie w Google i nagle lądują po uszy na forach dla dorosłych, ponieważ internet całkowicie zatarł granicę między „śmiesznym dzieckiem z telewizji” a rozrywką tylko dla dorosłych.

Czymkolwiek do diabła jest ta cała kora przedczołowa

Kiedy zabraliśmy dziewczynki na ostatnie szczepienia (urocze popołudnie z dwiema wrzeszczącymi dwulatkami i poczekalnią, która pachniała mocno zwietrzałymi herbatnikami), nasz pediatra rzucił mimochodem coś o kontroli impulsów i rozwoju mózgu. Nie jestem neurobiologiem, a moje rozumienie ludzkiego mózgu ogranicza się w dużej mierze do strzępków informacji, które przyswajam z podcastów podczas składania mebli z paczki, ale ogólny sens był przerażający.

Najwyraźniej ta część mózgu, która klepie cię w ramię i mówi: „Hej mała, może lepiej nie wrzucaj do internetu na zawsze swoich nagich zdjęć, żeby jacyś obleśni faceci mogli je kupować”, tak naprawdę kończy się kształtować dopiero w wieku około 25 lat. Nazywa się to korą przedczołową, co brzmi jak część silnika w średniej klasy sedanie, ale w rzeczywistości jest jedyną rzeczą, która stoi między twoim dzieckiem a życiem pełnym cyfrowych wyrzutów sumienia.

Więc kiedy czytam o 18-latce zarabiającej miliony w dniu swoich urodzin, nie widzę inspirującej historii o niezależnej kobiecie sukcesu. Widzę dziecko z niedorozwiniętym płatem czołowym, wykorzystywane przez ekosystem dorosłych mężczyzn, którzy dosłownie siedzieli i patrzyli na zegar odliczający czas, aż osiągnie ona wiek przyzwolenia. To wystarczy, by mieć ochotę wrzucić router do Wisły i przenieść całą rodzinę do jurty w Bieszczadach. Czytasz jeden artykuł o koncie bhad babie na OnlyFans, które zarabia miliony w sześć godzin, i nagle patrzysz na tablet swojego niewinnego malucha z absolutnym, czystym jadem.

Wysyłanie ich do lasu to ponoć fatalny pomysł

Oto fragment, który jednak naprawdę sprawia, że krew się we mnie gotuje. Kiedy rodzice całkowicie tracą kontrolę nad swoimi nastolatkami (co, biorąc pod uwagę moje obecne próby negocjacji z dwulatką w sprawie rozmokniętego tosta, wydaje się całkowicie nieuniknione), społeczeństwo sugeruje, żebyśmy po prostu wysłali je na obozy w głuszy. Branża „trudnej młodzieży” to w zasadzie zbiór agresywnych więzień na świeżym powietrzu, w których płacisz tysiące złotych za to, by obcy ludzie wrzeszczeli na twoje straumatyzowane dziecko w lesie.

Twórczyni znajdująca się w centrum tego całego zamieszania wyznała niedawno, że pobyt na jednym z takich obozów pozostawił u niej poważne urazy psychiczne. I szczerze mówiąc, to ma absolutny sens. Bierzesz dziecko, którego mózg został wypaczony przez algorytmiczną sławę, odzierasz je z godności, zmuszasz do spania w brudzie przy jednoczesnym znęcaniu się psychicznym, a potem udajesz szok, że wraca z jeszcze głębszymi problemami behawioralnymi i gigantycznym żalem do całego świata. To kompletne szaleństwo.

Te obozy żerują na przerażonych rodzicach, którzy po prostu pragną szybkiego rozwiązania faktu, że tracą swoje dzieci na rzecz internetu, wciskając im fantazję, że świeże powietrze i przemoc emocjonalna w jakiś sposób nadpiszą lata uzależnienia od ekranów i traumy. To nie działa, dzieci wychodzą z nich w jeszcze gorszym stanie, a cały system tylko spycha je głębiej w destrukcyjne zachowania dorosłych, ponieważ nauczyły się, że nie mogą ufać ludziom, którzy z założenia mieli je chronić.

Tak czy inaczej, po prostu kup porządny router z firewallem, zablokuj wszystkie domeny dla dorosłych i fizycznie rekwiruj ich urządzenia o 20:00; zaoszczędzi ci to ładnych kilkadziesiąt tysięcy na terapiach w dziczy.

Nasza desperacka ucieczka w stronę drewnianych zabawek

To prowadzi mnie do mojej obecnej strategii wychowawczej, którą lubię nazywać „Agresywnym Analogowym Wyparciem”. Jeśli coś ma ekran, baterię lub możliwość połączenia się przez Bluetooth, ma wylecieć z mojego domu (co jest ogromną hipokryzją, biorąc pod uwagę, że praktycznie mieszkam w moim iPhonie, ale strona 47 poradników dla rodziców sugeruje, byśmy nie przejmowali się naszymi własnymi, rażącymi podwójnymi standardami, co uważam za mało pomocne, ale bardzo wygodne).

Moim absolutnym kołem ratunkowym jest teraz Drewniany stojak edukacyjny z rybkami. Nie potrafię wyrazić, jak bardzo kocham ten martwy przedmiot. To po prostu drewno. Gładkie, pięknie wyszlifowane, wspaniale działające w trybie offline drewno. Kiedy egzystencjalny lęk przed wychowywaniem dziewczynek w erze cyfrowej staje się zbyt głośny, kładę pod nim Elsie.

Ona po prostu tam leży, całkowicie urzeczona drewnianymi kółeczkami, wyciąga swoje pulchne rączki, ćwicząc chwytanie bez ani jednego błyskającego światła czy syntetycznego piknięcia atakującego jej układ nerwowy. To sprzęt inspirowany metodą Montessori, co jest eleganckim sposobem na powiedzenie, że szanuje rzeczywiste tempo rozwoju dziecka, zamiast próbować zmienić je w nadpobudliwe zombi z iPadem. Jest na tyle solidny, że nie udało jej się go przewrócić (mimo naprawdę agresywnego szarpania), a jego naturalna estetyka sprawia, że nasz salon nie wygląda jak po eksplozji fabryki plastikowych zabawek. To moje maleńkie, wolne od ekranów sanktuarium w mieszkaniu.

Do tego dochodzą Zawieszki do smoczków. Będę szczera, mam tu mieszane uczucia. Na papierze są genialne – wykonane z silikonu spożywczego i drewna bukowego, bez BPA, całkowicie bezpieczne. Naprawdę powstrzymują smoczki przed lądowaniem w psiej sierści na podłodze w kuchni. Ale Florence, która ma temperament małego, pijanego wikinga, zdała sobie sprawę, że jeśli odepnie ją od sweterka, skutecznie uzbroi się w mały średniowieczny korbacz. Kręci nią nad głową trzymając za stronę ze smoczkiem i używa drewnianych koralików, by grozić kotu. Spełniają swoje zadanie, są całkowicie bezpieczne do gryzienia, ale ostrzegam: technicznie rzecz biorąc wręczasz swojemu dziecku bardzo ładną, uzbrojoną w silikonowe koraliki broń.

Jeśli również odczuwasz potrzebę wrzucenia telefonu do morza i otoczenia swojego dziecka rzeczami, których nie podłącza się do gniazdka, zajrzyj do kolekcji bezekranowych, drewnianych akcesoriów Kianao. To nie naprawi internetu, ale może kupić ci kilka lat spokoju.

Otulanie ich, by ukryć je przed algorytmami

Kiedy nocne doom-scrollingi o 3 nad ranem stają się naprawdę uciążliwe, moim mechanizmem obronnym jest po prostu fizyczne zrobienie z dzieci małych kokonów. Jest coś głęboko kojącego w otulaniu dziecka kocykiem; to namacalne przypomnienie, że w tym właśnie momencie są bezpieczne, są małe, a najgorsze, co mogą zrobić, to narobić w pieluchę.

Używamy Bambusowego kocyka dziecięcego we wzór kosmosu (Universe), głównie dlatego, że ta ironia wydaje mi się pocieszająca. Kocyk ma na sobie te wszystkie małe planety i wydaje się to bardzo trafne, bo próba uchronienia dzieci przed internetem szczerze przypomina nawigowanie po głębokim kosmosie bez mapy. Jest absurdalnie miękki – to mieszanka organicznego bambusa i bawełny – i naprawdę powstrzymuje Florence przed budzeniem się w kałuży własnego potu, co robiła bez przerwy, kiedy używaliśmy tych tanich poliestrowych cudów.

Bambus jest podobno genialny w regulowaniu temperatury, co jest świetne, ponieważ spędzam większość nocy zrywając się z łóżka, by sprawdzić, czy nie jest im za gorąco lub za zimno (położna powiedziała mi, żebym po prostu „sprawdzała kark i klatkę piersiową”, co jest solidną radą, dopóki przypadkiem ich nie obudzisz i nie zrujnujesz sobie całej nocy). Po prostu owijam je w tę absurdalnie miękką galaktykę i udaję, że reszta świata nie istnieje jeszcze przez kilka godzin.

Tykający zegar cyfrowego śladu

Naprawdę podstępną stroną tego wszystkiego nie są same platformy dla dorosłych; to kulturowa normalizacja tego zjawiska. Jakoś tak zbudowaliśmy internet, w którym całkowicie akceptuje się to, że miliony dorosłych tworzą paraspołeczne relacje z dziećmi, śledzą ich dokładny wiek i czekają na zielone światło w świetle prawa, by zacząć ich konsumować w inny sposób. Cierpnie mi od tego skóra.

Patrzę, jak moje dziewczynki próbują podzielić się jednym rozgotowanym kawałkiem makaronu penne, i wiem, że zapewnienie im bezpieczeństwa nie będzie tak proste, jak założenie hasła na rodzinnego iPada. Będzie wymagało ciągłych, wyczerpujących, głęboko niewygodnych rozmów o tym, dlaczego niektórzy influencerzy są nagle zakazani, dlaczego obietnica łatwych pieniędzy z internetu jest trującą iluzją i dlaczego ich ciała nie są dobrem publicznym tylko dlatego, że algorytm wmawia im, że mogłyby być.

Starasz się robić wszystko jak należy. Kupujesz organiczną bawełnę, miksujesz na papkę ekologiczne marchewki, śpiewasz te cholerne rymowanki, aż zedrzesz sobie gardło, i masz nadzieję, że to wystarczy, by zbudować tak silne fundamenty, by, gdy internet w końcu po nie przyjdzie, miały na tyle poczucia własnej wartości, by kazać mu spadać na drzewo.

Póki co skupię się po prostu na przetrwaniu buntu dwulatka. Jeśli chcesz dołączyć do mojego agresywnego analogowego wyparcia, sprawdź sklep Kianao w poszukiwaniu rzeczy, które nie zrujnują kory przedczołowej twojego dziecka.

Pytania, na które jestem zbyt zmęczona, by poprawnie odpowiedzieć (ale i tak spróbuję)

Jak wyjaśnić pojęcie śladu cyfrowego dziecku, które wciąż zjada kredki?
Nie wyjaśniać. W tym wieku po prostu agresywnie zarządzasz ich prywatnością za nie. Nie publikuję ich twarzy w sieci i zdecydowanie nie próbuję robić z nich wirali. Kiedy będą starsze, wytłumaczę im, że internet jest pisany niezmywalnym tuszem, a nie ołówkiem. Na razie po prostu próbuję powstrzymać je przed wyjadaniem karmy z psiej miski.

Czy wszystkie ekrany są złe dla maluchów?
Słuchaj, pediatra powiedział, że do drugiego roku życia zero ekranów, co jest uroczą fantazją dla kogoś, kto nie ma bliźniaków wrzeszczących w stereo o 17:00. Robimy, co w naszej mocy. Trzymamy się powolnych, nudnych programów edukacyjnych, kiedy absolutnie potrzebujemy dziesięciu minut na ugotowanie obiadu bez ryzyka, że ktoś podpali kuchnię. Ale generalnie, im więcej fizycznej zabawy offline mają za dnia, tym mniej szaleją przed snem.

Co tak naprawdę jest złego w tym, że dzieci chcą być influencerami?
Poza miażdżącym lękiem napędzanym przez algorytmy i przerażającą rzeczywistością, w której obcy ludzie roszczą sobie prawa do życia twojego dziecka? Chyba nic. Problem w tym, że przeskok od „przyjaznej recenzentki zabawek” do „wykorzystywanej nastolatki” jest niezwykle krótki. To platforma posiada ciebie, a nie na odwrót. Wolałabym, żeby moje dzieci aspirowały do bycia księgowymi. Księgowi przynajmniej śpią po nocach.

Kiedy powinnam zainstalować kontrolę rodzicielską na naszych urządzeniach?
Wczoraj. Poważnie, w momencie, gdy urządzenie połączy się z twoim Wi-Fi, zablokuj wszystko. Dzieci to w zasadzie mali, lepiący się hakerzy, którzy przypadkowo wdepną w najgorsze zakamarki sieci, próbując znaleźć rysunkowego pieska. Wyznacz granice już teraz, zanim dowiedzą się, jak je obejść, ponieważ późniejsze odbieranie przywilejów jest jak próba odpieczenia tosta.