Dlaczego ulubiona przytulanka Twojego dziecka ma znaczenie (i trochę mnie przeraża)

Była 2:14 w nocy z wtorku na środę, a mój mąż stał na podjeździe w samych bokserkach, nerwowo przeszukując z latarką podłogę naszego minivana. Ja byłam w domu, z furią rozrywałam poduszki na kanapie i przesłuchiwałam naszego psa, podczas gdy mój dwuletni synek stał w korytarzu i ryczał tak, jakbym właśnie odwołała Gwiazdkę. Szukaliśmy Owieczki. Owieczka była szarzejącą, niegdyś białą pluszową zabawką, która pachniała lekko kwaśnym mlekiem i desperacją, a moje dziecko absolutnie odmawiało pójścia spać bez niej.

Pamiętam, jak siedziałam na podłodze cała w okruszkach krakersów, zastanawiając się, jak to możliwe, że cały mój dom został wzięty jako zakładnik przez kawałek poliestrowego puchu.

Zanim zostaniesz rodzicem, myślisz o pluszakach jako o uroczej dekoracji pokoju dziecięcego. Ładnie układasz je na półce. Ale potem twoje dziecko kończy około osiem miesięcy i przywiązuje się do jednej konkretnej, zazwyczaj bardzo brzydkiej rzeczy, i nagle to już nie jest zabawka – to krytyczny element domowej infrastruktury. Będę z tobą szczera: wybieranie miękkich rzeczy, które twoje dziecko będzie potem ciągnąć po błocie, żuć i pocierać nimi o oczy, to gra o wysoką stawkę. Porozmawiajmy o tych dobrych, tych złych i tych, którymi można się udławić.

Psychologia obsesji, czyli dlaczego aż tak się przywiązują

Moja lekarka nazwała to „obiektem przejściowym”, co brzmi bardzo klinicznie jak na coś, od czego zależy, czy uda mi się w nocy zmrużyć oko. Powiedziała mi, że jakiś lekarz w latach 50. odkrył, że dzieci używają tych konkretnych zabawek, aby wypełnić lukę między byciem dosłownie przyklejonym do matki, a koniecznością funkcjonowania jako niezależny mały człowiek na tym świecie.

Z tego, co piąte przez dziesiąte wyczytałam podczas nocnych, panicznych poszukiwań w internecie, dzieci zazwyczaj wybierają swojego wyznaczonego najlepszego przyjaciela gdzieś między szóstym a jedenastym miesiącem życia. To obniża im poziom hormonów stresu, gdy zostawiasz je w żłobku lub gdy nagle pojawia się nowe rodzeństwo i rujnuje ich dotychczasowe wspaniałe życie. Więc to całkowicie zdrowe. Psychiatrzy z Harvardu najwyraźniej uważają, że to świetny znak bezpiecznego stylu przywiązania, niech im Bóg błogosławi.

Ale absolutnym horrorem tego etapu jest to, że zazwyczaj to nie ty wybierasz, którą zabawkę pokocha twoje dziecko. Mój najstarszy syn wybrał tanią wygraną z wesołego miasteczka, którą zdobył dla niego mój brat. Miała takie twarde, przyklejone plastikowe oczy. Kiedy zorientowałam się, że śpi z nią co noc, wpadłam w panikę, że odgryzie jedno z nich i się udławi. Musiałam więc, dosłownie, chirurgicznie usunąć te plastikowe gałki oczne za pomocą nożyczek do skórek, kiedy on miał drzemkę, i zaszyć dziury czarną nitką. Obudził się, spojrzał na swoją teraz już niewidomą maskotkę i płakał przez godzinę.

Kiedy na świat przyszło moje drugie dziecko, byłam już mądrzejsza. Upewniłam się, że jedyne miękkie rzeczy w jego bezpośrednim zasięgu są całkowicie bezpieczne, wysokiej jakości i nadają się do prania. Ostatecznie mocno przywiązał się do małego, szydełkowego lwa, który zwisał ze stojaka edukacyjnego Wild Jungle Play Gym Set. Szczerze mówiąc, to najlepsze, co mogło mi się przytrafić, bo cała buzia lwa jest w 100% wyszywana, więc nie musiałam bawić się w chirurga-amatora, a do tego można go łatwo odczepić od drewnianej ramy, co jest idealne na czas jazdy samochodem.

Bezpieczeństwo w łóżeczku i rzeczy, przez które nie śpię po nocach

Nie mam za grosz cierpliwości do tych idealnych, niczym z Pinteresta, zdjęć dziecięcych pokoików, pokazujących noworodka śpiącego w łóżeczku w otoczeniu dwunastu wielkich, puszystych pluszowych misiów. Na naszej pierwszej wizycie kontrolnej lekarka spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała: absolutnie żadnych miękkich przedmiotów w łóżeczku, dopóki nie zdmuchną swojej pierwszej świeczki na torcie.

Ryzyko SIDS (nagłej śmierci łóżeczkowej) związane z miękkimi rzeczami w łóżeczku po prostu nie jest czymś, czym zamierzam ryzykować, i kropka. Niemowlęta mają duże głowy, słabe szyje i nie mają instynktu odsuwania twarzy od czegoś miękkiego, co blokuje im dopływ powietrza. Uwielbiają też wkładać wszystko do buzi, dlatego cokolwiek z noskiem-guziczkiem, szklanymi oczami, cekinami czy naszytymi koralikami stanowi ogromne, przerażające ryzyko zadławienia, jeśli twoje dziecko nie ma jeszcze trzech lat.

I oczywiście, trzymaj wszystko z długą wstążką lub sznurkiem z dala od śpiącego niemowlaka ze względu na ryzyko uduszenia, o czym właściwie nie trzeba chyba nawet wspominać.

Moja teściowa uwielbia kupować te gargantuiczne, ciężkie misie z dyskonta, które są dosłownie wielkości dorosłego człowieka. Doceniam gest, ale te rzeczy to gotowe ryzyko uduszenia, jeśli przewrócą się na raczkujące dziecko. Dlatego zamiast próbować delikatnie tłumaczyć mechanizmy duszenia się niemowląt przy okazji każdych rodzinnych świąt, po prostu po cichu przenoszę je na najwyższą półkę w szafie, dopóki dzieci nie pójdą przynajmniej do przedszkola.

Jeśli czujesz się przytłoczona tymi wszystkimi zasadami, wystarczy, że ustalisz twardą granicę: puszyste rzeczy zostają na podłodze w salonie przez ich pierwszy rok życia, a ty bezwzględnie filtrujesz każdy prezent, który ma przyszyte twarde, plastikowe części. Zaoszczędzisz sobie dzięki temu mnóstwo nocnych stresów.

Chcesz całkowicie uniknąć sytuacji z zakładnikiem w postaci maskotki z wesołego miasteczka? Przejrzyj kolekcję organicznych, haftowanych zabawek dla dzieci marki Kianao i po prostu daj maluchowi to, co najlepsze od pierwszego dnia.

Z czego tak naprawdę zrobione są zabawki twojego dziecka (ohyda, wiem)

Niemowlęta nie bawią się rzeczami; one je smakują. Jeśli dasz dziesięciomiesięcznemu dziecku welurowego króliczka, ten króliczek trafi prosto do jego buzi i będzie ssany przez dobre dwadzieścia minut.

Ostatnio czytałam artykuł o chemikaliach opóźniających palenie i mikroplastiku w tanich, syntetycznych zabawkach. Szczerze mówiąc, od tych wszystkich naukowych faktów rozbolał mnie tylko mój zmęczony mózg, ale wyciągnęłam z tego jeden wniosek: jeśli moje dziecko przez cały dzień żuje tani poliester, to w zasadzie je ropę naftową. Wiele standardowych, tanich pluszaków jest barwionych syntetycznymi barwnikami, których nie chciałabym mieć na własnej skórze, a co dopiero pozwolić im marynować się w ślinie mojego dziecka.

I właśnie dlatego jestem teraz niesamowicie uparta w kwestii sprawdzania metek. Naturalne włókna, takie jak bawełna organiczna, wełna czy konopie, są z natury bezpieczniejsze dla ząbkujących maluchów. Kiedy mój najmłodszy przechodził przez brutalną fazę ząbkowania, gryzł pluszaki starszego brata i po prostu krzyczał, bo materiał nie stawiał mu wystarczającego oporu. Zaczęłam próbować zamieniać je na silikonowy gryzak Panda Silicone Baby Teether, który jest całkowicie w porządku i bezpieczny do żucia. Choć znów będę z wami szczera – ponieważ jest tak płaski, ciągle wpada między fotele w samochodzie i spędzam połowę życia, wyławiając go spomiędzy okruszków.

Test przetrwania w pralce

Porozmawiajmy o bakteriach. Obiekt przejściowy jeździ z nami do sklepu spożywczego, ląduje na asfalcie parkingu przed marketem, jest wleczony po rozlanym jogurcie na podłodze w kuchni, a na koniec twoje dziecko chce go wcisnąć sobie bezpośrednio w twarz, żeby zasnąć.

Jeśli zabawka nie jest w stanie przetrwać cyklu prania w gorącej wodzie, to nie ma dla niej miejsca w moim domu. Nie zliczę, ile uroczych, małych lalek z drogich butików zniszczyliśmy, bo wrzuciłam je do pralki, a ich syntetyczne futerko stopiło się w jedną wielką, sztywną i sfilcowaną bryłę. Potrzebujesz trwałych materiałów. Organiczna bawełna jest zazwyczaj twarda jak stal i w rzeczywistości staje się coraz bardziej miękka, im częściej męczysz ją w praniu.

To również powód, dla którego tak bardzo uwielbiam hybrydowe zabawki na ten trudny etap przejścia od niemowlaka do malucha. Mamy grzechotko-gryzak Bear Teething Rattle i jest to genialne rozwiązanie, bo kiedy bawełniany, szydełkowy miś nieuchronnie pokryje się śliną i musem jabłkowym, wystarczy odwiązać go od drewnianego kółka, porządnie wyszorować w zlewie, wysuszyć na powietrzu i znów wygląda jak nowy. A dołączone drewniane kółko daje dzieciom coś twardego do gryzienia, podczas gdy one przytulają się do tej miękkiej części.

Moja babcia mawiała, że odrobina brudu buduje układ odpornościowy, ale moja babcia uważała też, że smarowanie ząbkujących dziąseł whisky to solidna strategia medyczna, więc... ja chyba jednak zostanę przy praniu zabawek.

Ten jeden trik, który naprawdę zatrzymuje histerię

Kiedy mój najstarszy syn przechodził przez najgorszy okres buntu dwulatka, moja mama dała mi pewną radę. Przewracałam na nią oczami przez trzy lata, aż w końcu spróbowałam w chwili absolutnej desperacji.

Kiedy twoje dziecko ma gigantyczną, krzykliwą histerię, bo trzeba założyć spodnie, albo dlatego, że banan pękł na pół, nie mów do niego. Mów do jego ulubionej zabawki.

Usiadłam obok mojego krzyczącego syna, podniosłam jego chirurgicznie naprawioną owieczkę i powiedziałam: „Kurczę, Owieczka wygląda teraz na naprawdę sfrustrowaną. Czy Owieczka złości się z powodu banana?”. I przysięgam, moje dziecko natychmiast przestało płakać, spojrzało na owieczkę i przytaknęło. Dzieci projektują swoje gigantyczne, przerażające emocje na te małe nieożywione przedmioty, ponieważ jest to bezpieczniejsze niż odczuwanie ich bezpośrednio. Możesz odgrywać z nimi empatię, dowiedzieć się, co jest nie tak, i złagodzić napad złości, po prostu traktując ich ulubioną, postrzępioną zabawkę, jakby była prawdziwą osobą w pokoju.

Haczyk polega na tym, że aby to wszystko zadziałało, zabawka musi naprawdę przetrwać wystarczająco długo, żeby móc spełnić swoje zadanie. Co prowadzi mnie do najważniejszej rady, jakiej mogę wam w ogóle udzielić: Kupcie kopię zapasową. W minucie, w której uświadomicie sobie, że wasze dziecko wybrało tę „Jedyną”, odpalcie internet i zamówcie duplikat. Zmieniajcie je co tydzień, żeby zużywały się równomiernie i pachniały dokładnie tak samo. Bo jeśli zgubisz tę jedyną sztukę w zoo we wtorkowe popołudnie, poznasz poziom rozpaczy, którego nie życzyłabym najgorszemu wrogowi.

Nie czekaj do 2:00 w nocy, by zorientować się, że potrzebujesz zapasu. Już teraz znajdź bezpiecznego, łatwego do prania pierwszego przyjaciela twojego dziecka w kolekcji zabawek Kianao.

Często zadawane pytania o pierwsze zabawki dziecka

Kiedy moje dziecko może w końcu zacząć spać ze swoim pluszakiem?
Według mojego lekarza i Amerykańskiej Akademii Pediatrii (AAP), łóżeczko musi być całkowicie puste, dopóki dziecko nie skończy co najmniej 12 miesięcy. Żadnych kocyków, ochraniaczy, a już na pewno żadnych pluszaków. Po pierwszych urodzinach ryzyko nagłej śmierci łóżeczkowej (SIDS) drastycznie spada i zazwyczaj maluchy mogą wtedy bezpiecznie przytulać się do swojego ulubionego małego kumpla w nocy.

Czy te plastikowe oczy naprawdę są aż tak niebezpieczne?
Tak, absolutnie tak. Dzieci poniżej trzeciego roku życia poznają świat buzią i mają zaskakująco silne małe szczęki. Plastikowe oko czy nos-guziczek mogą łatwo odpaść i od razu stać się ryzykiem zadławienia. Trzymaj się zabawek, których buzie są w 100% wyhaftowane nićmi. Ten stres po prostu nie jest tego warty.

A co, jeśli na zawsze zgubią swoją ulubioną zabawkę?
Po pierwsze, wyrazy mojego najgłębszego współczucia. Jeśli nie kupiłaś kopii zapasowej (a wszyscy tam byliśmy), nie próbuj kłamać i mówić, że zabawka „pojechała na wakacje”. Bądź szczera i powiedz, że się zgubiła, potwierdź, że to powód do wielkiego smutku, i pozwól im przeżyć żałobę. To może być kilka ciężkich nocy, ale w końcu albo wybiorą sobie nowy obiekt przejściowy, albo nauczą się uspokajać bez niego.

Ile pluszaków to za dużo?
Słuchajcie, ludzie uwielbiają dawać te rzeczy w prezencie, więc rozmnażają się one jak króliki. Ale tak naprawdę dzieci nawiązują głęboką więź zaledwie z jednym lub dwoma z nich. Ja trzymam jeden mały koszyk bezpiecznych maskotek do zabawy, a resztę pakuję do toreb i oddaję potrzebującym. Jeśli pluszaki przejmują kontrolę nad twoim salonem i musisz po nich deptać, żeby dotrzeć do swojej kawy, to jest ich za dużo.

Czy mogę je prać w moim zwykłym proszku do prania?
Osobiście bym tego nie zrobiła. Biorąc pod uwagę, że twoje dziecko na pewno będzie żuć tę rzecz, nie chcesz, żeby była pokryta sztucznymi zapachami i ostrymi odplamiaczami. Ja używam delikatnego, bezzapachowego detergentu bezpiecznego dla niemowląt, piorę w ciepłej wodzie, a potem suszę na powietrzu lub w suszarce bębnowej na niskich obrotach, żeby wypełnienie nie stało się dziwne i zbrylone.