Cała prawda o śpiewaniu dzieciom "...Baby One More Time"

Kiedy przywiozłam mojego najstarszego syna ze szpitala do domu, zalała mnie lawina niechcianych rad na temat tego, czego powinien słuchać. Szczerze mówiąc, miałam ochotę schować się pod łóżkiem. Moja mama zaklinała się na wszystko, że jeśli nie będę puszczać mu w kółko Mozarta i Bacha podczas snu, jego mózg nie rozwinie się prawidłowo i pewnie nie poradzi sobie w przedszkolu. Z kolei pewna bardzo zaangażowana pani z naszej kościelnej grupy dla mam — niech ją Bóg błogosławi, miała dobre intencje — stwierdziła, że cokolwiek z mocnym popowym basem na zawsze zaburzy jego duchową aurę i układ nerwowy. Dwa dni później mój pediatra spojrzał tylko na moją wyczerpaną, zapłakaną twarz i kazał puszczać po prostu to, co powstrzyma mnie przed całkowitym postradaniem zmysłów podczas 40-minutowej jazdy do supermarketu.

Wspominam o tym, ponieważ wczoraj, kiedy prowadziłam minivana, próbując na ślepo wyłowić skamieniałego nuggetsa z kurczaka spod fotelika, w radiu poleciał cover pewnego kultowego utworu z 1998 roku w wykonaniu zespołu Tenacious D. Moje dzieciaki mają na jego punkcie absolutnego bzika, bo usłyszały go w nowym filmie Kung Fu Panda 4. Nagle mój czterolatek zaczyna kopać w tył mojego fotela i na całe gardło wykrzykiwać refren baby one more time.

Przez ułamek sekundy poczułam w piersi ten stary, dobrze znany niepokój świeżo upieczonej mamy. Zaraz, chwileczkę. Czy tekst piosenki Britney Spears „Hit me baby one more time” jest tak naprawdę o przemocy? Czy właśnie pozwoliłam mojemu podatnemu na wpływy przedszkolakowi nauczyć się na pamięć piosenki o przemocy domowej tylko dlatego, że animowana panda ćwiczyła do niej sztuki walki? Będę z wami szczera, miałam ochotę natychmiast zjechać na pobocze i zacząć kwestionować wszystkie swoje macierzyńskie decyzje.

Wielkie szwedzkie nieporozumienie

Ponieważ jestem milenialsem ze smartfonem i stanami lękowymi, jak tylko mały zasnął, wpadłam w wielką internetową czarną dziurę, żebyście wy już nie musieli. Musiałam się dowiedzieć, co tak naprawdę miał oznaczać tekst „hit me baby one more time”, zanim pozwolę moim dzieciom dalej wykrzykiwać go w stronę psa.

Okazuje się, że cała ta sprawa to po prostu wielkie, przezabawne nieporozumienie kulturowe. Piosenkę pod koniec lat dziewięćdziesiątych napisał szwedzki producent o imieniu Max Martin. Z tego, co rozumiem, angielski nie był jego ojczystym językiem, a on sam chciał napisać utwór o nastolatce, która siedzi przy telefonie, desperacko licząc na to, że jej były chłopak zadzwoni. Był święcie przekonany, że „hit me” to po prostu fajny, amerykański slang oznaczający „hit me up”, czyli „odezwij się” albo „zadzwoń do mnie”.

I tyle. Dosłownie tylko tyle. Chciał po prostu, żeby chłopak zadzwonił do niej na domowy. Nie miał bladego pojęcia, że amerykańscy rodzice, słysząc słowa do „baby one more time”, z miejsca założą, że chodzi o przemoc fizyczną. Podobno utwór został najpierw zaoferowany grupie R&B TLC, ale T-Boz go odrzuciła, bo uznała to sformułowanie za zbyt problematyczne. Piosenka trafiła więc do nastoletniej Britney, która pewnie zbytnio tego nie analizowała, a reszta jest już historią. A ja spędziłam trzy godziny, martwiąc się, że niszczę kompas moralny moich dzieci przez błąd gramatyczny jakiegoś Szweda.

Kiedy dla małych uszu jest już za głośno

Kiedy uświadomiłam sobie, że ta piosenka jednak nie zrobi z moich dzieci kryminalistów, pojawiło się kolejne zmartwienie. Czy muzyka pop w ogóle szkodzi niemowlętom? My, milenialsi, uwielbiamy na cały regulator odpalać nasze nostalgiczne playlisty. Nie ma to jak wsadzić marudzącego malucha do bujaczka i włączyć składankę boysbandów z lat 90., podczas gdy ty z dziką furią próbujesz poskładać trzy prania.

Moja mama nadal upiera się, że głośna muzyka pop za bardzo przebodźcowuje, co jest w sumie głęboko ironiczne, biorąc pod uwagę, że pozwalała mi jeździć na przednim siedzeniu jej Forda Taurusa bez podstawki, słuchając Shanii Twain na cały regulator przy otwartych szybach. No, ale mniejsza z tym.

Tak naprawdę zapytałam o to mojego pediatrę na ostatniej wizycie kontrolnej, ponieważ moje średnie dziecko ma w zwyczaju przyciskać ucho bezpośrednio do głośnika telewizora. W zasadzie usłyszałam, że niemowlęta mają niezwykle wrażliwe błony bębenkowe i naprawdę nie powinniśmy wystawiać ich na działanie bardzo głośnych dźwięków przez dłuższy czas. Rzuciła jakąś naukową wartością, chyba mówiła, żeby trzymać się około 50 do 60 decybeli, co ponoć brzmi jak normalna rozmowa lub cicha zmywarka. Nie wiem jak wasza, ale moja dziesięcioletnia zmywarka brzmi jak startujący odrzutowiec w mojej kuchni, więc stosuję po prostu zasadę „czy słyszę własne myśli”. Jeśli muszę podnieść głos, żeby przebić się przez muzykę, po prostu ją ściszam. Zakładam, że jeśli podejdę do tego z odrobiną zdrowego rozsądku, ich słuch pewnie przetrwa moją fazę na lata 90.

Poza tym podobno śpiewanie dziecku normalnych piosenek — a nie tylko piskliwych kołysanek — naprawdę świetnie wpływa na rozwój ich mowy. Maluchy słyszą przeróżne tony i dziwne słówka, których na co dzień pewnie by ode mnie nie usłyszały. Mój najstarszy to żywy dowód i przestroga przed próbą bycia idealną matką; przez pierwszy rok jego życia puszczałam mu tylko muzykę klasyczną i naturalne dźwięki deszczu, a on i tak skończył jedząc ziemię z moich doniczkowych paproci i odmawiając noszenia spodni. Moja trzecia pociecha słucha, jak wyję piosenki z Top 40, podczas gdy ja pakuję zamówienia, i ma się absolutnie fantastycznie.

Mój sprawdzony patent na imprezy taneczne w salonie

Jeśli zamierzasz urządzić w salonie imprezę taneczną do swoich ulubionych starych kawałków, potrzebujesz dobrego miejsca, żeby odłożyć maluszka i móc swobodnie machać rękami do choreografii. Nie jestem z tego dumna, ale przy pierwszym dziecku kupiłam wielką, neonową, plastikową matę edukacyjną, która błyskała stroboskopami i wygrywała najbardziej fałszywą elektroniczną muzykę cyrkową znaną ludzkości. Kosztowała majątek i momentalnie przyprawiała o migrenę.

Kiedy na świecie pojawiło się moje drugie dziecko, byłam już znacznie mądrzejsza i kupiłam Tęczowy Stojak Edukacyjny ze Zwierzątkami od Kianao. Mam absolutnego bzika na punkcie tej rzeczy. Drewno jest gładkie i neutralne, więc nie wygląda to tak, jakby w moim salonie wybuchło wesołe miasteczko, a mały wiszący słoń jest po prostu uroczy. Ale najlepsze jest to, że stojak sam z siebie nie wydaje żadnych dźwięków. Kładę pod nim małą, ona trąca rączkami geometryczne kształty i ćwiczy chwytanie, a ja mogę puścić z telefonu własną playlistę na Spotify z rozsądną głośnością. To całkowicie zmienia zasady gry i ratuje moje zdrowie psychiczne. Dopiero gdy zamienisz plastikowe, ciągle pikające zabawki na coś cichego i prostego, uświadamiasz sobie, jak bardzo tamten hałas wykańczał cię od środka.

Oczywiście, jeśli twoje dziecko ząbkuje, żadna ilość wesołej muzyki ani uroczych drewnianych zabawek nie powstrzyma marudzenia. Kiedy moja najmłodsza zaczyna kaprysić w naszym muzycznym czasie, zazwyczaj po prostu daję jej gryzak. Mamy Silikonowy Gryzak Wiewiórka. Szczerze? Jest w porządku. Jest jak najbardziej okej. To po prostu kawałek silikonu w kształcie miętowej wiewiórki. Jest na tyle tani, że nie wpadam w szał, gdy nieuchronnie gubi się pod kanapą, i łatwo spłukać z niego psią sierść. Robi swoje, kiedy na szybko potrzebujesz czegoś, co maluch mógłby pogryźć.

Trochę bardziej wolę jednak Drewniany Gryzak Grzechotka Miś, choćby dlatego, że szydełkowa tekstura wydaje się przyciągać jej uwagę na dłużej niż zwykły silikon, a drewniane kółko pasuje do estetyki naszego stojaka edukacyjnego. Ale powiedzmy sobie szczerze, kiedy maluchy ząbkują, po prostu starasz się jakoś przetrwać na wszelkie możliwe sposoby.

Jeśli myślisz o wymianie części głośnych, irytujących plastikowych gadżetów dla niemowląt na rzeczy, które pozwolą ci w spokoju posłuchać własnej muzyki, zdecydowanie przejrzyj resztę akcesoriów dla niemowląt od Kianao. Twój salon (i twoje zdrowie psychiczne) będą ci wdzięczne.

Odkryj ciche, ekologiczne stojaki edukacyjne Kianao tutaj.

Uwolnić się od mitu Mozarta

Chyba po prostu staram się powiedzieć, że my, współcześni rodzice, spędzamy mnóstwo czasu, zamartwiając się każdym drobnym szczegółem. Analizujemy teksty piosenek, stresujemy się poziomem decybeli, martwimy się, że popowa piosenka zrujnuje rozwijający się mózg naszego dziecka. Pozwalamy internetowi wmówić nam, że jeśli nie tworzymy idealnego otoczenia wypełnionego wyłącznie muzyką klasyczną, to ponosimy porażkę.

Prawda jest jednak taka, że rodzicielstwo bywa chaotyczne. To jazda zabałaganionym, pełnym okruszków samochodem, śpiewanie piosenek z dzieciństwa i nadzieja, że nasze dzieci zapamiętają dobrą wspólną zabawę, a nie błędy, które popełniliśmy. Jeśli ten stary popowy bit sprawia, że znów czujesz się jak człowiek, a nie tylko jak maszyna do mleka, po prostu go włącz. Ścisz go odrobinę, żeby nie szkodził małym uszkom, połóż malucha na przyjemnej macie i po prostu tańczcie.

Mój najstarszy syn — ten, o którego stresowałam się najbardziej — jest już w szkole. Nie pamięta muzyki klasycznej. Ale moje średnie dziecko zdecydowanie pamięta nasze tańce w kuchni do hitów z lat 90. i nie zamieniłabym tych wspomnień na wszystkich Mozartów świata.

Gotowi na odświeżenie przestrzeni do zabawy waszego malucha przed kolejnym koncertem w salonie? Sprawdź pełną kolekcję zrównoważonych produktów dla dzieci od Kianao tutaj.

Często zadawane pytania

Czy muszę cenzurować muzykę pop z lat 90. przy moim niemowlaku?

Szczerze mówiąc, nie spędzałoby mi to snu z powiek. Niemowlęta i tak nie rozumieją słów, a co dopiero niuansów i lekko problematycznych motywów kulturowych popkultury lat 90. Reagują po prostu na rytm i ton twojego głosu. Oczywiście, gdy wejdą w wiek buntu i zaczną powtarzać każde pojedyncze słowo, które wyjdzie z twoich ust przy kasie w supermarkecie, lepiej odpuścić sobie kawałki z dużą ilością przekleństw. Ale przy niemowlaku? Po prostu puszczaj muzykę i dobrze się baw.

Czy można zabrać niemowlę na głośny koncert?

Mój pediatra wyraził się dość jasno – niemowlęta nie powinny być wystawiane na dudniący hałas z głośników na poziomie stadionowym. Ich małe kanały słuchowe są niezwykle wrażliwe. Jeśli absolutnie musisz zabrać malucha na festiwal muzyczny albo głośną imprezę plenerową, bo nie miałaś z kim go zostawić, koniecznie zainwestuj w porządne nauszniki wygłuszające dla niemowląt. Nie wpychaj im do uszu waty, licząc na najlepsze. Chroń te malutkie uszka.

A co, jeśli moje dziecko w kółko śpiewa słowo „hit” z tej piosenki?

Witaj w moim życiu w tym tygodniu. Jeśli twój przedszkolak biega dookoła, wykrzykując refren, bo usłyszał go w bajce o pandzie, po prostu na spokojnie wytłumacz mu, o co naprawdę chodzi w piosence. Ja powiedziałam mojemu czterolatkowi, że to bardzo stara piosenka o pani, która prosi swojego przyjaciela, żeby do niej zadzwonił. Popatrzył na mnie z politowaniem jak na straszną nudziarę, poprosił o przekąskę i natychmiast przestał to śpiewać. Odarcie piosenki z tajemnicy zazwyczaj świetnie działa.

Skąd mam wiedzieć, czy muzyka w salonie jest za głośna dla mojego dziecka?

Nie mam wymyślnego decybelomierza i zgaduję, że ty też nie. Moją żelazną zasadą jest „test rozmowy”. Jeśli dziecko bawi się na podłodze, a ja muszę dosłownie przekrzykiwać muzykę, żeby poprosić męża o podanie pieluchy, to znaczy, że jest zdecydowanie za głośno. Utrzymuj głośność na poziomie, przy którym nadal możecie normalnie rozmawiać. Jeśli w twoim domu jest głośno jak w klubie nocnym, po prostu trochę przykręć głośniki.

Czy puszczanie muzyki pop zamiast kołysanek zaszkodzi ich rozwojowi?

Rany, oczywiście, że nie. Moja babcia mawiała, że dzieci potrzebują absolutnej ciszy, aby ich mózgi mogły rosnąć, co jest śmieszne, ponieważ w łonie matki bywa naprawdę potwornie głośno. Niemowlęta lubią rytm, przeróżne tony i uwielbiają słyszeć głos swojej mamy. Śpiewanie im ulubionych popowych hymnów wystawia je na kontakt z mnóstwem różnych słów i dźwięków. Poza tym szczęśliwa, zrelaksowana mama, która cieszy się swoją ulubioną muzyką, jest dla rozwoju dziecka o niebo lepsza niż zestresowana matka, zmuszająca się do słuchania relaksacyjnej harfy.