Dlaczego wygooglowałam „Baby Boi Carti” i spanikowałam o uszy moich dzieci

Był wtorek, 16:12, a ja stałam w kuchni w moich dresach na "gorsze dni" – tych z tajemniczą plamą po jogurcie na lewym kolanie, której absolutnie nie zamierzam spierać, bo traktuję ją jako pomnik mojego przetrwania – trzymając iPada Mayi, jakby to był odbezpieczony granat. Ma siedem lat, więc jej historia wyszukiwania to zazwyczaj coś w stylu "jak narysować realistycznego kota" albo "darmowe rzeczy w Roblox proszę". Ale oto i on, dokładnie między poradnikiem do Minecrafta a filmikiem o robieniu slime'ów: baby boi carti.

Wpatrywałam się w ekran przez okrągłą minutę. Mój mózg, przesiąknięty zwietrzałą kawą na zimno i czystym wyczerpaniem wynikającym z utrzymania przy życiu dwójki małych ludzi do pory kolacji, desperacko próbował nadać temu jakiś sens. Czy to nowa marka ubranek dla dzieci? Jakaś dziwna estetyka na TikToku, gdzie nastolatki ubierają się jak niemowlęta? A może to coś związanego z tymi upiornymi filmikami z odpakowywania zabawek, które Leo oglądał, zanim całkowicie zablokowałam mu YouTube Kids? Napisałam do mojego męża, Dave'a: Wiesz, co to jest baby boi? Odpisał trzy minuty później: Mały męski noworodek? I tak w ogóle, zjemy dziś taco? Pomocne, Dave. Bardzo pomocne.

Zrobiłam więc to, co zrobiłaby każda lekko neurotyczna matka-milenialska: wygooglowałam to. I o rany, ulga natychmiast wymieszała się z ogromnym przerażeniem.

Internet to przerażające miejsce dla matek

Okej, to absolutnie nie jest urocza, ekologiczna firma produkująca pajacyki. To Playboi Carti. Raper. A konkretnie plotki o jego nadchodzącym albumie baby boi carti i piosence, która niedawno wyciekła, w której sam nazywa się "baby boi". Szczerze mówiąc, mniejsza z tym, muzycy mogą nazywać się, jak tylko chcą. Kliknęłam w klip na YouTube z czystej ciekawości, bo w mojej głowie zrodziła się myśl – a może to jedna z tych płyt z kołysankami? Jak ta seria Rockabye Baby, gdzie przerabiają Snoop Dogga na melodie z ksylofonu?

Przysięgam Wam, moja dusza na chwilę opuściła ciało.

Bas był tak głośny i mocno przesterowany, że mój telefon dosłownie zjechał wibrując z wyspy kuchennej i prawie wpadł do zlewu. To część podgatunku rapu zwanego "Rage" (wściekłość), który brzmi dokładnie tak, jak się nazywa. Jest agresywnie, są krzyki, elektronika brzmi jak modem wdzwaniany mający atak paniki, tekst to absolutnie nie jest coś, co chciałabym usłyszeć z ust mojej pierwszoklasistki przy rodzinnym obiedzie, i wszystko jest po prostu tak strasznie, potwornie głośne.

W każdym razie, sęk w tym, że Maya usłyszała ten zwrot w szkolnym autobusie od piątoklasisty, pomyślała, że to po prostu piosenka o uroczym dzidziusiu i postanowiła to wyszukać. Odbyliśmy pięciominutową rozmowę o tym, czego szukamy w internecie, usunęłam historię przeglądania i przeszłyśmy nad tym do porządku dziennego.

Co moja lekarka mówiła o głośnych dźwiękach

Ale usłyszenie tej ogłuszającej ściany basu wydobywającej się z mojego telefonu, natychmiast przywołało głęboko ukryte wspomnienie rozmowy z naszą lekarką, dr Miller, jeszcze z czasów, gdy Leo miał jakieś osiem miesięcy. Planowaliśmy zabrać go na jakiś zlot food trucków w mieście – Dave bardzo chciał zjeść to swoje konkretne taco z birrią – a ona podczas wizyty kontrolnej spojrzała mi prosto w oczy i zapytała, czy mam dla niego nauszniki ochronne.

Pamiętam, że lekko prychnęłam, myśląc: to tylko festiwal food trucków, a nie koncert Metalliki, wyluzuj.

Dr Miller wzięła się wtedy za delikatne uświadamianie mnie, co mocno mnie przeraziło. Tłumaczyła, że kanał słuchowy dziecka jest malutki, więc dźwięki są dla nich fizycznie o wiele głośniejsze niż dla nas. Że ciśnienie akustyczne jest wzmocnione przez tę małą przestrzeń w ich małych główkach, czy jakoś tak to działa w fizyce. Szczerze mówiąc, nie do końca rozumiem ten mechanizm. Ledwie zdałam fizykę w liceum, bo byłam zajęta rysowaniem logo zespołów na moich conversach. Ale lekarka powiedziała, że nawet umiarkowany hałas w tłumie, głośna restauracja czy ktoś puszczający w pobliżu ciężki bas, może po prostu fizycznie uszkodzić słuch malucha. A przecież one nie potrafią nam powiedzieć, że je boli, dopóki nie zaczną w niebogłosy płakać.

Wspomniała, że Światowa Organizacja Zdrowia ma ustalony limit 85 decybeli, co z tego, co rozumiem, jest progiem, po którym zaczyna się uszkodzenie słuchu. Podobno mnóstwo muzyki, której słuchamy – a na pewno koncert rapu Rage, o ile to wasza bajka – z łatwością przekracza 100 decybeli i może trwale zniszczyć dziecku słuch w jakies pięć minut. Pięć minut!

Od tamtego dnia jestem przewrażliwiona na punkcie wszystkiego, co ląduje w pobliżu głów moich dzieci. I szczerze mówiąc, również ich buzi, bo Leo ma cztery lata i z nerwów wciąż zdarza mu się żuć kołnierzyk koszulki, ale to już zupełnie inna sprawa sensoryczna.

Jeśli jesteś teraz w samym środku fazy żucia wszystkiego dookoła i chcesz mieć pewność, że twój maluch nie gryzie toksycznego plastiku, koniecznie sprawdź kolekcję ekologicznych gryzaków Kianao. Naprawdę ratują życie.

Rzeczy, które mogą trafić do buzi zamiast do uszu

A propos bodźców sensorycznych – kiedy Leo wciąż używał smoczka, miałam absolutną obsesję na punkcie utrzymania go w czystości i zawsze pod ręką, zwłaszcza kiedy *wychodziliśmy* do głośnych miejsc, gdzie maluch desperacko potrzebował smoczka, by się uspokoić. Niemowlęta to właściwie takie malutkie gąbki sensoryczne, a kiedy hałas staje się nie do zniesienia, po prostu muszą coś possać lub pożuć. Najlepszą rzeczą, jaką wtedy kupiłam, była zawieszka do smoczka Kianao z drewnianymi i silikonowymi koralikami.

Szczególnie pamiętam, że mieliśmy tę w kolorze miętowym. Byliśmy w niesamowicie głośnej, dudniącej kawiarni w centrum – takiej z surową cegłą, która wygląda fajnie, ale sprawia, że głosy brutalnie odbijają się od ścian, z ekspresem do kawy brzmiącym dosłownie jak startujący silnik odrzutowca. Miałam na sobie strasznie niewygodną dżinsową kurtkę. Leo zaczynał wpadać w panikę przez ten hałas. Wypluł smoczek na znak protestu i absolutnie wylądowałby on na obrzydliwej, lepkiej podłodze tuż obok wiadra z mopem baristy, ale zawieszka Kianao uratowała sytuację.

Używałam tego cuda codziennie. Mała drewniana zawieszka w kształcie ciasteczka była urocza, a metalowy klips naprawdę trzymał się jego koszulki, nie niszcząc przy tym materiału, w przeciwieństwie do tanich plastikowych zapięć kupionych podczas nocnych łowów na Amazonie, które psuły się po trzech dniach. Gorąco polecam.

Próbowaliśmy też silikonowego gryzaka Llama Teether kojącego dziąsła. Jest super uroczy, a silikon spożywczy jest w pełni bezpieczny i nie zawiera BPA, ale tak szczerze? Leo głownie lubił rzucać nim w naszego psa. Małe wycięcie w kształcie serduszka było idealne dla jego malutkich paluszków do chwytania, ale jako sam gryzak, u nas sprawdził się tylko w porządku. Zgaduję, że każde dziecko jest inne. Maya pewnie pokochałaby go, gdy była niemowlakiem, bo lubiła gładkie tekstury, ale Leo pozostawał agresywnie lojalny swojemu smoczkowi.

Mieliśmy za to trochę więcej szczęścia z silikonowym gryzakiem w kształcie kaktusa dla niemowląt. Głównie dlatego, że na ramionach kaktusa ma te wszystkie małe, wypukłe wypustki, które, mam wrażenie, naprawdę pomagały, gdy wychodziły mu tylne zęby trzonowe. No i podstawa w kształcie doniczki była bardzo łatwa do chwytania dla jego pulchnych rączek. Kawał porządnego gryzaka.

Morał z tej historii

Podsumowując, całe moje wtorkowe popołudnie zostało wykolejone przez jakiś nastoletni trend rapowy, którego nie rozumiałam, co zamieniło się w poczucie winy z powodu poziomu hałasu, co z kolei doprowadziło mnie do zmuszenia Mayi do usunięcia historii wyszukiwania, podczas gdy ja gorączkowo zamawiałam dla Leo ograniczające hałas i kontrolujące głośność słuchawki do jego tabletu.

Rodzicielstwo jest szalone. Nie da się kontrolować każdego pojedynczego dźwięku, jaki słyszą nasze dzieci, ani każdego popkulturowego trendu, który dociera do nich w szkolnym autobusie, ale można kupić nauszniki i dać im bezpieczne rzeczy do żucia. Nie pozwólcie, by internet wystraszył Was tak, byście musieli chować się w cichym bunkrze, ale może jednak miejcie oko na ich historię na iPadzie i bezwzględnie zainwestujcie w ochronę słuchu, jeśli zabieracie dziecko gdziekolwiek indziej, gdzie jest głośniej niż w cichej bibliotece.

Przed kolejnym głośnym wyjściem sprawdźcie pełną ofertę ekologicznych, cichych i bezpiecznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao. Uszy Waszego malucha (i Wasze zdrowie psychiczne) będą Wam wdzięczne.

Kłopotliwe pytania, które bez przerwy słyszę

Czy powinnam pozwalać dzieciom słuchać głośnej muzyki?
Boże, nie. Znaczy, moja lekarka w zasadzie powiedziała, że wszystko powyżej 85 decybeli to strefa zagrożenia dla małych uszu. Jeśli musisz przekrzykiwać muzykę, żeby twój partner usłyszał, jak pytasz, czy kupił mleko, to znaczy, że jest o wiele za głośno dla twojego dziecka. Ściszcie to. Wiem, że Dave uwielbia puszczać grunge z lat 90. na maksa w samochodzie, ale teraz, kiedy dzieciaki są z tyłu, trzymamy się ściśle poziomu głośności pozwalającego na normalną rozmowę.

Skąd mam wiedzieć, czy dane miejsce jest za głośne dla mojego dziecka?
Szczerze? Jeśli w twoich własnych uszach choć trochę dzwoni, twoje dziecko prawdopodobnie odczuwa fizyczny ból. Ich kanały słuchowe są tak małe, że ciśnienie akustyczne jest znacznie bardziej intensywne. Jeśli Leo zaczyna zakrywać uszy lub staje się niewytłumaczalnie marudny w restauracji, już nawet tego nie kwestionuję. Po prostu pakujemy nasze frytki i wychodzimy. To nie jest warte ataku histerii.

O co chodzi z tymi nausznikami dla niemowląt?
To podstawa i nie ma tu miejsca na dyskusję. Nie używajcie tych piankowych zatyczek, które dają w samolotach – to ogromne ryzyko zadławienia, dosłownie złapałam kiedyś Leo, jak próbował jedną zjeść. Kupcie prawdziwe, miękkie nauszniki zakładane na uszy. Dziecko wygląda w nich trochę komicznie, jakby kierowało ruchem lotniczym, ale działają. Zabieramy je na pokazy fajerwerków, festiwale, wszędzie.

Czy gryzaki silikonowe naprawdę są lepsze od plastikowych?
Z mojego chaotycznego doświadczenia wynika, że tak. Tanie, plastikowe gryzaki, które kupiłam przy Mayi, szybko stawały się porysowane i obrzydliwe, a ja ciągle paranoicznie zastanawiałam się, jakie chemikalia przedostają się do jej buzi. Te z silikonu spożywczego od Kianao można wygotować lub wrzucić do zmywarki bez obaw, że roztopią się w toksyczną kałużę. Co więcej, możesz włożyć je do lodówki, kiedy ich dziąsła są naprawdę mocno opuchnięte. To totalny przełom.

Czy powinnam się martwić, że moje 7-letnie dziecko szuka muzyki rap?
Prawdopodobnie. Znaczy, słyszą wszystko od starszych dzieciaków. Nie zamkniesz ich w bańce. Po prostu z nimi rozmawiaj. Wyjaśniłam Mayi, że niektóre słowa nie są dla nas, a niektóre filmy są zbyt głośne i przerażające, a potem dla zresetowania umysłów oglądaliśmy "Bluey" przez godzinę. Koniec końców, macierzyństwo to i tak w dużej mierze strzelanie w ciemno.