Jak wychować antyrasistę: Dlaczego ignorowanie koloru skóry nie działa

To był wtorek w 2019 roku. Stałam w czwartej alejce naszego lokalnego marketu, ubrana w potwornie zmechacone szare legginsy z tajemniczą plamą na kolanie, ściskając w dłoni letnią mrożoną kawę jak koło ratunkowe. Leo miał wtedy prawie trzy latka, siedział przypięty do czerwonego plastikowego krzesełka w wózku sklepowym i machał nóżkami.

Kobieta stojąca przed nami w kolejce do kasy miała piękną, ciemną skórę i jaskrawożółty płaszcz. Leo przestał machać nóżkami. Gapił się na nią. Wycelował w nią lepkim, w połowie zjedzonym krakersem i wrzasnął na całe swoje imponujące, niemowlęce gardło: „MAMUSIU! DLACZEGO ONA MA TAKĄ BRĄZOWĄ SKÓRĘ?!”

O Boże. Ta panika. Natychmiastowa, dusząca, obezwładniająca panika białej liberałki.

Zamarłam. Mój mózg zaliczył zwarcie. A potem zrobiłam absolutnie najgorszą rzecz, jaką mogłam w tej sytuacji zrobić. Agresywnie go uciszyłam. Wyszepotałam gorączkowo: „Leo, bądź cicho, tak się nie mówi”, podczas gdy moja twarz przybrała kolor wozu strażackiego, i posłałam kobiecie pełen udręki, przepraszający grymas (a ona, chwała jej za to, po prostu uśmiechnęła się ciepło i wróciła do wypakowywania swojego koszyka).

Całą drogę powrotną do domu biłam się z myślami. Jestem przecież dobrą, postępową mamą z pokolenia milenialsów, prawda? Słuchamy mądrych podcastów! Segregujemy śmieci! Ale moja reakcja była czystym, niefiltrowanym uwarunkowaniem z lat 90. Wychowano mnie w erze mitu „ślepoty na kolory” – idei, że jeśli po prostu będziemy udawać, że nie widzimy rasy, rasizm magicznie zniknie. W każdym razie, dotarło do mnie tu i teraz, że uciszając go, właśnie nauczyłam mojego syna, że zauważanie czyjejś rasy to tabu i wstydliwy sekret.

Mit czystej karty to totalna bzdura

Kiedyś myślałam, że dziecko to taka czysta, niezapisana karta zsyłana z niebios, całkowicie wolna od uprzedzeń i preferencji. Wiecie, że widzi tylko dusze czy coś w tym stylu. Wspomniałam o tym naszemu pediatrze, doktorowi Millerowi – który zawsze wygląda tak, jakby desperacko potrzebował drzemki – kiedy zaciągnęłam Mayę na bilans czteromiesięczniaka. Wpatrywała się intensywnie w jedną z pielęgniarek o ciemnej skórze, a ja nerwowo z tego zażartowałam.

Zaśmiał się łagodnie i całkowicie zrujnował moje wyobrażenia. Powiedział, że niemowlęta wcale nie są „ślepe na kolory”. Okazuje się, że w wieku 3-6 miesięcy dzieci już dłużej przyglądają się twarzom, które pasują do rasy ich głównych opiekunów. To nie jest złośliwe, to po prostu sposób, w jaki ich małe, szybko rozwijające się mózgi sortują informacje. Zasadniczo to takie małe maszyny do dopasowywania wzorców. Jeśli będziemy się tylko uśmiechać i całkowicie ignorować temat rasy, podczas gdy one próbują zrozumieć świat, w końcu same wypełnią te puste luki, używając jakichkolwiek wskazówek społecznych, które wyłapią – a te, powiedzmy sobie szczerze, są często po prostu fatalne.

Więc zamiast po cichu ukrywać własny dyskomfort, agresywnie unikać tematu i mieć nadzieję, że same dojdą do tego, czym jest równość, musisz głośno i aktywnie rozmawiać o melaninie, kolorze skóry i sprawiedliwości. Nawet jeśli czujesz się z tym strasznie nieswojo i oblewasz się potem.

Mój kryzys egzystencjalny w pokoju dziecięcym

Po incydencie w markecie wróciłam do domu i przeprowadziłam bezwzględny audyt biblioteczki Leo. Siedziałam na podłodze w jego pokoju, otoczona górą kartonowych książeczek, i szczerze mówiąc, zrobiło mi się wręcz niedobrze.

Pozwólcie, że opowiem wam, co znalazłam. Znalazłam białego chłopca prowadzącego traktor. Białą dziewczynkę idącą spać. Białą rodzinę na plaży. I zwierzęta. TAK DUŻO ZWIERZĄT. Dlaczego literatura dziecięca w 90% opiera się na gadających leśnych stworzeniach? Miałam borsuka, który uczył się dzielić z innymi, niedźwiedzia, który zgubił czapkę i wiewiórkę, która stresowała się nadejściem jesieni. Ale wiecie, czego nie miałam? Ani jednej książki o czarnoskórym lub śniadym dziecku, które robiłoby po prostu zwykłe, codzienne dziecięce rzeczy.

Miałam dokładnie jedną książkę o Martinie Lutherze Kingu, którą odkurzaliśmy w lutym, i to by było na tyle. Zdałam sobie sprawę, że cały światopogląd mojego syna był kształtowany przez gadające borsuki i białe dzieci, co oznaczało, że podświadomie uczyłam go, że bycie białym to „domyślne” ludzkie doświadczenie. To był dla mnie ogromny sygnał alarmowy. Siedziałam tej nocy do 2:00 nad ranem, napędzana resztkami niepokoju i czerstwymi krakersami, wściekle zamawiając w internecie zróżnicowane kulturowo książeczki. Następnego ranka mój mąż, Mark, zszedł na dół, rzucił okiem na wyciąg z karty kredytowej i zapytał: „Czy my właśnie bankrutujemy przez kartonowe książki?”. Tak, Mark. Owszem.

Zaczęliśmy czytać książkę Ibrama X. Kendiego i to właśnie wtedy cała ta koncepcja wychowywania dziecka na aktywnego antyrasistę w pełni do mnie dotarła. Ale wiecie, co jest zabawne? Kiedy czytałam te głębokie przemyślenia Mai, gdy miała około 8 miesięcy, ona dosłownie z furią gryzła gumowy klocek.

Właściwie to te klocki uratowały nam życie. Mamy zestaw Miękkich Klocków Konstrukcyjnych dla Niemowląt i jest to zdecydowanie jedna z moich ulubionych rzeczy w naszym domu. Są zrobione z miękkiego, gumowego materiału w stonowanych pastelowych kolorach – co oznacza, że nie kłują w oczy, leżąc w salonie – i mają na sobie cyferki i małe symbole zwierzątek. Maya siedziała, układała je i przewracała, a ja pokazywałam jej różne kolory i wykorzystywałam je do opowiadania jej o tym, że ludzie również mają różne, piękne odcienie skóry. Zazwyczaj po prostu śliniła klocek z numerem cztery, ale przysięgam, oswajanie z tematem robi swoje! Poza tym nie zawierają BPA i nie bolą jak nadepnięcie na klocek Lego, gdy idziesz przez ciemny pokój o 3 w nocy, co w moim domu jest prawdziwym wyznacznikiem dobrej zabawki.

Powinniście też absolutnie kupić lalki o różnych odcieniach skóry i strukturach włosów i po prostu wrzucić je do kosza na zabawki; to dosłownie najprostsze i najbardziej podstawowe rozwiązanie na świecie.

Chcesz odświeżyć pokój zabaw swojego malucha o przedmioty, które faktycznie wspierają jego rozwój? Sprawdź pełną kolekcję zabawek edukacyjnych Kianao, które są równie świadome jak Ty.

Popełnianie błędów to część procesu

Prawda, o której nikt ci nie mówi, jest taka: czasem będziesz brzmieć jak idiotka. Będziesz dobierać niewłaściwe słowa. Będziesz nadmiernie tłumaczyć zjawiska maluchowi, który właśnie z zapałem liże szklane drzwi tarasowe.

Kiedy Mai wyrzynały się zęby trzonowe, była absolutnym gremlinem. Narzekaniu nie było końca. Pamiętam, jak krążyłam po salonie, podskakując z nią na biodrze i próbując wyjaśnić koncepcję równości rasowej Leo, który pytał, dlaczego dzieci w jego serialu wyglądają inaczej. Maya agresywnie żuła swój Silikonowo-Bambusowy Gryzak Panda dla Niemowląt – i serio, dzięki Bogu za ten wynalazek. Możesz wrzucić go do lodówki, żeby się schłodził, a lekko chropowata bambusowa struktura była jedyną rzeczą, która powstrzymywała ją przed krzykiem, gdy miała opuchnięte dziąsła. Więc stoję tam, trzymając w jednej ręce zimną silikonową pandę, a w drugiej płaczące niemowlę, i próbuję wytłumaczyć mojemu przedszkolakowi, że melanina to taki wbudowany, magiczny i naturalny krem z filtrem.

Czy wygłosiłam idealny wykład na poziomie TED-Talk? Absolutnie nie. Jąkałam się. Dużo mówiłam „yyy”. Ale cała filozofia Kendiego polega na tym, że bycie antyrasistą to nie jest stała tożsamość; to działanie. Chodzi o przyznanie się, gdy czegoś nie wiesz, albo gdy coś schrzanisz, i po prostu spróbowanie zrobienia tego lepiej następnego dnia. Bądź wzorem tej wrażliwości. Jeśli powiesz coś niewłaściwego, powiedz: „Wiesz co? Mama źle to wyjaśniła. Spróbujmy jeszcze raz”.

Nie każda zabawka musi nieść głębokie przesłanie

Czasami za bardzo to analizujemy. Bóg jeden wie, ile razy Mark powtarza mi, że codziennie nadmiernie rozkminiam każdą bzdurę. To on kupił Mai Drewniany Stojak Edukacyjny | Tęczowy Zestaw z Zabawkami-Zwierzątkami, ponieważ chciał, żeby miała coś „uspokajającego i naturalnego” do zabawy, podczas gdy my poruszamy poważne tematy.

Szczerze? Jest w porządku. W sensie, pod względem estetycznym to 10/10. Ma piękną drewnianą ramę w kształcie litery A i urocze wiszące zwierzaki, i wygląda niesamowicie na zdjęciach. Ale Maya w zasadzie gapiła się na drewnianego słonia przez dwie minuty, a potem spędziła resztę czasu na brzuszku, próbując agresywnie zrzucić całą konstrukcję na własną głowę. Nie przykuło to jej uwagi na tyle długo, bym zdążyła wypić ciepłą kawę. Niemniej całość jest zrobiona z drewna ze zrównoważonych źródeł i wykończona nietoksycznymi farbami, więc przynajmniej gdy gryzła nogi stojaka, nie martwiłam się o chemię. To tylko dowodzi, że nie wszystko w twoim domu musi dźwigać ciężar całego świata – czasami zabawka to po prostu zabawka, a twoje dziecko i tak będzie wolało karton, w którym przyszła.

Jeśli jesteś gotowa na rozpoczęcie takich rozmów, ale czujesz się całkowicie przytłoczona tym, od czego zacząć – zacznij od małych kroków. Zwracaj uwagę na piękne różnice w wyglądzie ludzi, których spotykacie w sklepie spożywczym. Zrób audyt biblioteczki. I bądź dla siebie wyrozumiała, gdy nieuchronnie zaliczysz potknięcie.

Gotowa na stworzenie pokoju zabaw, który odzwierciedla Twoje wartości? Odkryj nasze świadome akcesoria i zabawki dla niemowląt, aby znaleźć produkty tworzone w zrównoważony sposób, które wspierają rozwój Twojego dziecka.

Chaotyczne, szczere FAQ

Czy moje 6-miesięczne dziecko naprawdę jest za małe, by uczyć się o rasie?

Wiadomo, że nie zrozumie, czym jest systemowa dyskryminacja, ale nie, wcale nie jest za małe, aby zacząć o tym słyszeć! Mój pediatra rozwalił mi system, kiedy powiedział, że niemowlęta zauważają różnice w kolorze skóry, zanim jeszcze potrafią usiąść. Jeśli zaczniesz normalizować rozmowy o różnych odcieniach skóry, fakturach włosów i kształtach oczu, gdy są jeszcze malutkie, po prostu stanie się to całkowicie naturalną częścią waszego słownictwa. Co więcej, to świetny trening dla ciebie, zanim zaczną ci odpowiadać i zadawać trudne pytania na środku sklepu.

Co jeśli powiem coś nieodpowiedniego?

Och, na pewno tak będzie. Ja zdecydowanie nie raz coś palnęłam. W zeszłym tygodniu próbowałam wytłumaczyć 7-latkowi, czym jest zawłaszczenie kulturowe, i w połowie zdałam sobie sprawę, że to, co mówię, nie ma żadnego sensu. Musisz po prostu schować dumę do kieszeni i powiedzieć: „Szczerze mówiąc, chyba źle to zrozumiałam. Sprawdźmy to razem”. Twoje dzieci nie potrzebują, abyś była bezbłędnym profesorem socjologii; muszą po prostu widzieć, że nie boisz się trudnych tematów. Perfekcjonizm to wróg autentycznego zaangażowania.

Dlaczego nie mogę po prostu uczyć ich, że w środku wszyscy jesteśmy dokładnie tacy sami?

Bo to kłamstwo! Nie jesteśmy dokładnie tacy sami i o to właśnie chodzi. Kiedy mówimy dzieciom „wszyscy jesteśmy tacy sami”, tak naprawdę słyszą: „nasze różnice są złe, więc nie powinniśmy o nich rozmawiać”. To całkowicie wymazuje piękne różnice kulturowe i fizyczne, które sprawiają, że ludzie są tym, kim są, i całkowicie unieważnia bardzo realne, zupełnie inne doświadczenia, z jakimi mierzą się w świecie osoby o innym kolorze skóry. Celebruj różnice zamiast próbować naklejać na nie plaster.

Czy zróżnicowane zabawki są naprawdę tak ważne, jeśli mieszkamy w wielokulturowej okolicy?

Tak, absolutnie. Mieszkamy w dość zróżnicowanej okolicy, ale wyobraźnia i zabawy Leo wciąż opierały się na tym, co widział w swoim pudle z zabawkami i w telewizji. Jeśli każda ich figurka bohatera akcji jest biała, a każda piękna lalka jest biała, to właśnie taki przekaz chłoną, niezależnie od tego, kim są wasi sąsiedzi. Dorzucenie do zabawy kilku lalek o różnych odcieniach skóry to dosłownie najprostszy rodzicielski sukces świata, wymagający minimum wysiłku. Po prostu to zróbcie.

Moja teściowa twierdzi, że robię z tego „wielkie halo”, a nie powinnam. Pomocy?

Uch, czuję to do głębi duszy. Starsze pokolenia miały mocno wyprane mózgi przez ten trend z lat 90., żeby „nie widzieć kolorów”. Kiedy moi krewni rzucają takimi komentarzami, zazwyczaj po prostu zrzucam winę na naukę. Mówię: „Cóż, pediatra powiedział nam, że jeśli o tym nie rozmawiamy, dzieci do 3. roku życia naturalnie wyrabiają sobie uprzedzenia, więc my tylko stosujemy się do zaleceń lekarza!”. Zazwyczaj to zamyka temat. Nie musisz wygrywać kłótni z teściową, żeby wychować dobrego człowieka. Po prostu się uśmiechnij, podaj jej dziecko i dalej rób swoje.