1000 pierwszych dni życia: Jak przetrwać początkowy chaos

Właśnie patrzę na mojego czterolatka – dziecko, które przysięgam, że jest chodzącą przestrogą przed tym, co się dzieje, gdy czytasz za dużo blogów parentingowych – jak próbuje złapać na lasso naszego basseta za pomocą ładowarki do telefonu. W międzyczasie mój najmłodszy wciera w dywan niezidentyfikowaną brązową substancję, a moje średnie dziecko po prostu wrzeszczy „lala!” wniebogłosy, bo nie może znaleźć ulubionej lalki. Stoję tu po pas w niekończącej się górze prania, a sama skala tego chaosu sprawia, że czuję się, jakbym prowadziła cyrk. To pewnie dlatego złapałam się na tym, że pewnej nocy o 3:00 nad ranem gorączkowo wpisywałam w wyszukiwarkę „1000 babies recenzje”. I wcale nie szukałam tego strasznego serialu; desperacko szukałam w internecie odrobiny solidarności w temacie słynnej koncepcji „Pierwszych 1000 dni”, o której pediatrzy tak uwielbiają nam prawić, gdy jedziemy na dwóch godzinach snu i zimnym toście.

Połączenia w mózgu i moje totalne wyczerpanie

Mój pediatra, doktor Miller – złoty człowiek, przesympatyczny starszy pan, który najwyraźniej nigdy nie utknął w minivanie z trójką wrzeszczących dzieci – posadził mnie na bilansie mojego najmłodszego i tak po prostu wspomniał, że mózg dziecka tworzy około 700 nowych połączeń neuronowych w każdej sekundzie przez pierwsze dwa lata życia. Siedemset. W sekundę. Kiwnęłam powoli głową, udając, że to absolutnie normalna informacja do przekazania pozbawionej snu kobiecie, która właśnie miała na sobie bluzkę założoną na lewą stronę i nie brała prysznica od wtorku.

Kiedyś myślałam, że faza niemowlęca polega po prostu na utrzymaniu ich przy życiu i w miarę w czystości, głównie dlatego, że moja babcia zawsze powtarzała, że dopóki dziecko ma mleko i suchą pieluchę, to w zasadzie jest jak szczęśliwa mała roślinka doniczkowa. Kiedy płakałam, smarowała mi dziąsła słodkim syropem, i jakoś przeżyłam. Ale teraz eksperci mówią nam, że te pierwsze tysiąc dni – od momentu poczęcia aż do drugich urodzin – po cichu kładą fundamenty pod cały ich układ odpornościowy, metabolizm na resztę życia i zdolność do rozwiązywania skomplikowanych równań algebraicznych w przyszłości. Szczerze mówiąc, to całkowicie paraliżujące. Za każdym razem, gdy mój najmłodszy gaworzy, a ja jestem tak cholernie wyczerpana, że nie mam siły odpowiedzieć mu tym śmiesznym, piskliwym, „rodzicielskim” głosem, którego rzekomo musimy używać, siedzę i wmawiam sobie, że właśnie pozbawiłam go pełnego stypendium naukowego na studia.

Presja jest tak gęsta, że można by ją kroić nożem do masła, i zaczyna się jeszcze przed ich narodzinami. Spędzasz dziewięć miesięcy ciąży, martwiąc się o każdy łyk kawy czy plasterek wędliny, a potem wręczają ci tego mięciutkiego, delikatnego ziemniaczka i mówią, że to, kim kiedykolwiek się stanie, zależy w 100% od tego, co zrobisz w tym ułamku sekundy. Spędziłam połowę niemowlęctwa mojego najstarszego syna, płacząc na podłodze w łazience, bo wydawało mi się, że podanie mu nieekologicznego musu jabłkowego bezpowrotnie zrujnuje jego mikrobiom jelitowy – jakiś niewidzialny świat bakterii, o którym wspominał dr Miller, a który ponoć kontroluje wszystko. To po prostu za duży ciężar do udźwignięcia, kiedy jednocześnie próbujesz ogarnąć, jak złożyć prześcieradło z gumką i nie dopuścić do bankructwa swojego sklepu na Etsy.

Gapiąc się w ekrany i tracąc zmysły

I nawet nie zaczynajcie tematu tego absolutnego poczucia winy, w które nas wpędzają za sprawą trzymania tych małych ludzi z dala od świecących prostokątów do ukończenia osiemnastego miesiąca życia. Bo jeśli danie mojemu dziecku iPada na dziesięć minut, żebym mogła w końcu zmyć ulewanie z włosów, robi ze mnie potwora, to mogą od razu mnie zamknąć.

Wielka żelazowa panika w szóstym miesiącu

Będę z wami szczera – rozszerzanie diety to logistyczny koszmar, na który nikt nie przygotowuje cię wystarczająco na baby shower. W okolicach szóstego miesiąca doktor Miller zaczął opowiadać o tym, jak naturalne rezerwy żelaza, które moje dziecko zgromadziło, gdy byłam w ciąży, nagle wyparowują, co chyba oznaczało, że moje mleko nie wyrabiało już normy. Mruknął coś przerażającego o opóźnieniach poznawczych, jeśli nie zaczniemy entuzjastycznie wpychać soczewicy i purée z mięsa w to dziecko, które ledwo potrafiło przełknąć własną ślinę bez krztuszenia się.

Moja mama powiedziała mi, żebym po prostu posmarowała mu dziąsła sosem pieczeniowym i dała sobie spokój, ale Instagram śmiertelnie mnie przeraził ukrytymi metalami ciężkimi w tych wygodnych, gotowych tubkach dla dzieci, więc o północy wściekle gotowałam bataty. Cały ten proces to męka, bo masz wprowadzać jeden konkretny produkt, czekać trzy bolesne dni, by zobaczyć, czy nie dostanie wysypki na całym ciele albo nie zamieni się w dynię, a potem nieśmiało próbować czegoś innego. Przy najstarszym synu boleśnie się przekonałam, że zignorowanie tej zasady oznacza spędzenie całego weekendu na przerażającej grze w zgadywanie, które warzywo spowodowało apokaliptyczną eksplozję w pieluszce na środku supermarketu.

Rzeczy, które faktycznie przetrwają w moim domu

Jeśli chcecie wiedzieć, co tak naprawdę ma znaczenie podczas wychowywania tych maluchów w ciągu tych pierwszych tysiąca dni, to znalezienie gadżetów, przez które nie będziesz miała ochoty wyrywać sobie włosów z głowy. Ząbkowanie to bezdyskusyjnie najgorsza część pierwszego roku, a kiedy mojej średniej córce wyrzynały się pierwsze zęby trzonowe, była absolutnym małym terrorystą. Jedyną rzeczą, która powstrzymała mnie przed spakowaniem walizki i przeprowadzką na bezludną wyspę, był Silikonowo-bambusowy gryzak Panda od Kianao. Mówię całkowicie poważnie: ta panda jeździła z nami wszędzie. Wrzucałam ją do lodówki na dwadzieścia minut, a zimny silikon jakoś tak znieczulał jej dziąsła, że przestawała krzyczeć na tyle długo, abym mogła w spokoju wypić filiżankę letniej kawy. Gryzak ma kontakt z żywnością i jest całkowicie nietoksyczny, co ukoiło mój niepokój, ale przede wszystkim zachwyciło mnie to, że naprawdę idealnie pasował do jej malutkich rączek i nie upuszczała go na brudną podłogę na poczcie co pięć sekund.

Teraz, szczerze mówiąc, kupiłam też ich Body z organicznej bawełny z falbankami, ponieważ w internecie wyglądało absolutnie uroczo, a ja mam słabość do falbanek. I muszę przyznać, że jest niesamowicie miękkie – bawełna organiczna jest wspaniała, jeśli twój uroczy maluch ma wrażliwą skórę albo zmiany egzematyczne, tak jak moje dziecko. Jednak te urocze motylkowe rękawki przetrwały na mojej posesji dokładnie cztery minuty, zanim zostały przeciągnięte przez gigantyczną kałużę teksaskiego błota i ślinę basseta. To piękne ubranko wysokiej jakości, jeśli robisz zdjęcia rodzinne albo idziesz do kościoła, ale do codziennego surwiwalu i siłowania się z dziećmi w ziemi, sięgam po coś z dużo mniejszą ilością bajerów.

Aby budować te magiczne połączenia mózgowe, o których dr Miller zawsze truje, nie tracąc przy tym zupełnie zmysłów, w dużej mierze polegaliśmy po prostu na starej, dobrej zabawie na podłodze. Leżenie na brzuszku to nie jest tylko narzędzie tortur; wychodzi na to, że ono naprawdę buduje mięśnie głębokie, których potrzebują, by pojąć świadomość przestrzenną i w końcu zacząć chodzić. Byłam tak zmęczona potykaniem się o denerwujące, śpiewające plastikowe zwierzaki z farmy, że połowę z nich wrzuciłam do kontenera na dary i ułożyłam mojego najmłodszego pod Drewnianym stojakiem edukacyjnym. Ma takie naturalne kształty geometryczne, w które dzieci rzekomo mają wpatrywać się i je sortować, by poznać fizyczne granice przedmiotów, co wedle słów ludzi o wiele mądrzejszych ode mnie, jakoś przyspiesza rozwój mowy. Co ważniejsze, pięknie wygląda w moim salonie i nie odtwarza głośnej, zrobotyzowanej wersji piosenki, która prześladuje mnie po nocach.

Jeśli aktualnie toniecie w morzu jaskrawego plastiku i chcecie przerzucić się na rzeczy, które nie przyprawią was o codzienną migrenę, możecie przejrzeć zrównoważoną kolekcję zabawek tutaj, zanim wasz dom całkowicie zamieni się w wysypisko ze sklepu z zabawkami.

Te darmowe pieniądze, o których wszyscy mówią

Jako że internet to dogłębnie dziwne miejsce, w ostatnim czasie w połowie przypadków, gdy tylko wspomnisz o niemowlakach, ktoś nieuchronnie dorzuca swoje pięć groszy na temat tych nowych kont rządowych. Trzy różne mamy w kościele osaczyły mnie z pytaniem, czy zapisuję się na to „konto na dzieciaka od Trumpa”, które ponoć dorzuca tysiaka do funduszu skarbowego na każdego nowego noworodka. Słuchajcie, mój mąż i ja prowadzimy boleśnie napięty budżet, by utrzymać mój mały biznes i wyżywić te dzieciaki, więc darmowe pieniądze zawsze brzmią świetnie, ale jestem głęboko sceptyczna wobec wszystkiego, na czym rząd nakleja metkę z napisem „za darmo”.

Dave Ramsey praktycznie krzyczy przez moje radio samochodowe każdego popołudnia, że o wiele lepiej wyjdziemy na założeniu własnego planu oszczędnościowego 529 czy funduszu Roth IRA na studia, żeby po osiągnięciu pełnoletności faktycznie miały jakąś swobodę, zamiast przeskakiwać przez dwadzieścia biurokratycznych, federalnych płotków tylko po to, by kupić im podręczniki. Więc jasne, weźmiemy to, co nam dają na start, jeśli jest to w pełni legalne i ma sens, ale z pewnością nie uzależniam całej finansowej przyszłości moich dzieci od modnej politycznej obietnicy, skoro już teraz pieluchy kosztują mnie krocie.

Szczerze mówiąc, te pierwsze tysiąc dni jest chaotyczne, lepkie, wyczerpujące i niesamowicie ulotne. Na pewno zdarzy ci się coś zawalić. Na pewno przypadkiem nakarmisz je nieekologicznym krakersem i pozwolisz im obejrzeć dwadzieścia minut jaskrawej kreskówki, żebyś mogła zeskrobać z dżinsów niezidentyfikowane plamy, i obiecuję wam, ich mózgi i tak będą się rozwijać. Po prostu kochajcie je z całych sił, postarajcie się uciąć drzemkę, kiedy to tylko możliwe, i i tak zignorujcie połowę porad w internecie.

Jeśli potrzebujecie odrobiny pomocy, by przetrwać ten chaos i nie postradać zmysłów całkowicie, zgarnijcie kilka organicznych niezbędników, które autentycznie sprawdziły się w moim szalenie niedoskonałym domu i zacznijcie budować prostszy pokój dziecięcy już teraz.

Pozwólcie, że po prostu odpowiem na wasze pytania

Dlaczego lekarzom tak bardzo zależy na tych pierwszych tysiącu dniach?
Z tego, co wyjaśnił doktor Miller, podczas gdy ja próbowałam powstrzymać mojego brzdąca przed zjedzeniem stetoskopu, wynika to z faktu, że ich mózgi fizycznie budują ścieżki, z których będą korzystać przez resztę życia. To jak wylewanie betonowych fundamentów pod dom, więc to, czym je karmisz, i środowisko, jakie im teraz zapewniasz, mają najwyraźniej większe znaczenie niż to, co zrobisz, gdy będą nastolatkami. Brzmi to przerażająco, ale szczerze mówiąc, samo mówienie do nich i karmienie ich przyzwoitym jedzeniem załatwia większość sprawy.

Czy naprawdę muszę czekać całe trzy dni, zanim podam dziecku nowy produkt?
Kiedyś uważałam, że to zasada wymyślona tylko po to, by torturować zapracowane matki, ale tak, naprawdę powinno się tak robić. Jeśli podasz dziecku bataty, groszek i banany jednego dnia, np. w poniedziałek, a we wtorek obudzi się całe w czerwonej wysypce lub z awarią pieluchy wymagającą stroju ochronnego, nie będziesz miała bladego pojęcia, które jedzenie cię zdradziło. Powolne wprowadzanie nowości zaoszczędzi ci później ogromnego bólu głowy.

O co chodzi ze spadkiem żelaza w szóstym miesiącu?
Ponoć dzieci rodzą się z małym rezerwowym zbiornikiem żelaza, które kradną ci w czasie ciąży, ale ten zbiornik całkowicie wysycha w okolicach szóstego miesiąca. Ponieważ mleko matki nie ma wystarczającej ilości żelaza, aby go uzupełnić, musisz zacząć karmić je rzeczami takimi jak purée z mięsa lub wzbogacone żelazem kaszki, aby ich mózgi nadal rozwijały się prawidłowo. To obrzydliwe i będą w ciebie tym pluć, ale musisz po prostu próbować.

Czy mogę dać mojemu czteromiesięcznemu dziecku wodę, skoro w Teksasie żar leje się z nieba?
Moja babcia zarzekała się, że latem w upały moje dzieci potrzebują wody, ale mój pediatra omal nie dostał zawału serca, kiedy o to zapytałam. Do szóstego miesiąca życia absolutnie całe nawodnienie czerpią z mleka matki lub mleka modyfikowanego, a podawanie im wody może autentycznie zaszkodzić ich maleńkim nerkom i sprawić, że staną się niebezpiecznie chore. Trzymajcie się mleka, nawet gdy na dworze jest tak gorąco, że pot zalewa wam koszulkę.

Czy leżenie na brzuszku naprawdę robi coś dla ich mózgu, czy tylko je denerwuje?
Szczerze myślałam, że to tylko ćwiczenie karku, które zmusza moje dzieci do krzyku, ale okazuje się, że to szamotanie się na podłodze buduje ich mięśnie głębokie, których desperacko potrzebują, by nauczyć się pełzać, raczkować i eksplorować otoczenie. A eksploracja obiektów fizycznych – jak odkrycie, że klocek jest kwadratowy – jakoś pobudza ośrodki mowy w ich mózgu. Więc tak, pozwól im przez kilka minut pozłościć się na dywanie; to najwyraźniej sprawia, że są mądrzejsze.