Trend "She Gon Call Me Baby Boo" z TikToka prawie mnie wykończył

Byłam po uszy zakopana w stercie nieposortowanego prania – takiej gigantycznej, przerażającej stercie, w której naprawdę nie da się odróżnić, co jest czyste, a co było noszone przez pięć minut i rzucone na podłogę przez malucha – kiedy mój czteroletni Jackson zaczął się rzucać na dywanie w salonie. I nie mówię tu o lekkim dreszczu. Agresywnie szarpał ramieniem, wywracał oczami i w kółko mamrotał coś pod nosem.

Z iPada, którego moja piętnastoletnia siostrzenica Kayleigh na bank zostawiła odblokowanego na kanapie (choć zarzekała się, że tylko sprawdzała zadanie domowe), ryczał jakiś dziwny, dudniący basem rap. Upuściłam cały kosz złożonych ręczników prosto do psiej miski z wodą, natychmiast wszystko mocząc, i sprintem ruszyłam na dywan, w pełni przekonana, że zaraz będę jechać na tyle karetki, gorączkowo próbując sobie przypomnieć, ile wynosi udział własny w naszym ubezpieczeniu zdrowotnym.

Chwyciłam go za te małe ramionka, praktycznie hiperwentylując, a on po prostu przestał, spojrzał mi prosto w oczy, zachichotał i zaśpiewał: „she gon call me baby boo”. Mówię Wam. Nie wiedziałam, czy mam go przytulić, płakać, czy wyrzucić ten kawałek szkła od Apple'a za tysiąc dolców prosto przez tylne okno do rzeki.

Co to w ogóle za internetowe bzdury?

Pozwólcie, że opowiem Wam o mojej absolutnej, płomiennej nienawiści do każdego kolejnego piekła, jakie internet wymyśla w losowe wtorkowe popołudnie. Spędzamy tyle czasu, próbując wychować przyzwoitych ludzi, blendując organiczny szpinak, żeby ukryć go w makaronie z serem, upewniając się, że ich foteliki samochodowe są zapięte z wojskową precyzją, a potem piętnastosekundowy filmik całkowicie niweczy solidny tydzień rodzicielstwa. Odwracasz się na dwie minuty, żeby zeskrobać zaschniętą owsiankę z krzesełka do karmienia, a twoje dziecko w tym czasie pobiera całą nową osobowość od jakiegoś typa z internetu o nicku @HypeBeastKyle.

Kiedyś myślałam, że największym cyfrowym zagrożeniem dla mojego domu było to, że moje dzieci przypadkowo kupią monety w Robloxie za pięćset dolarów na moją kartę kredytową. O naiwności! Nie zdawałam sobie sprawy, że prawdziwym zagrożeniem jest to, że naśladują dosłowne schorzenia medyczne, bo to wygląda zabawnie dla bandy obcych ludzi w sieci. Jackson wykonywał jakiś nerwowy, chaotyczny taniec, zachowując się, jakby jego układ nerwowy szwankował, tylko dlatego, że jakiś nastolatek zrobił to do kawałka NBA YoungBoy'a i dostał milion lajków w aplikacji, której nawet nie potrafię poprawnie obsługiwać.

To jest po prostu wyczerpujące. Będę z Wami szczera, jestem zbyt zmęczona, żeby kontrolować każdy mikro-trend, który przenika od opiekunek z pokolenia Z do moich bardzo podatnych na wpływy przedszkolaków. To przypomina niekończącą się grę w uderzanie kreta, z tą różnicą, że te wyskakujące krety uczą twojego malucha, jak zachowywać się jak kompletny wariat na dziale warzywnym w markecie, podczas gdy starsze panie z sąsiedztwa z potępieniem patrzą, jak sobie nie radzisz.

Moja siostrzenica Kayleigh przechodzi obecnie fazę, w której ubiera się jak hakerka w stylu grunge z lat 90. i nazywa siebie e-baby, czego nawet nie udaję, że rozumiem. Ale najwyraźniej uznała za przezabawne pokazanie mojemu synowi tiktokowych filmików „she gon call me baby boo”, na których ludzie udają, że mają jakiś wymyślony syndrom.

Tymczasem moja mama powiedziała mi przez telefon, że powinnam po prostu posmarować mu dziąsła odrobiną whisky i położyć go wcześniej spać.

Mój pełen łez telefon do pediatry

I tak zadzwoniłam do przychodni, ponieważ mój lęk nie wyłącza się magicznie tylko dlatego, że dziecko zaczęło się śmiać. Doktor Evans, która radzi sobie z moim specyficznym rodzajem paniki, odkąd mój najstarszy włożył sobie oponę z klocków Lego do nosa w 2019 roku, tylko ciężko westchnęła do słuchawki. Powiedziała, że ostatnio widzi absolutny zalew tych bzdur – idealnie zdrowe dzieci naśladują dziwne tiki fizyczne, które zobaczyły w krótkich filmikach w sieci.

Mój mózg trochę rozmył szczegóły medyczne, bo dłonie nadal trzęsły mi się z powodu skoku adrenaliny, ale w zasadzie powiedziała coś o zakaźności społecznej i o tym, jak ich małe, chłonące wszystko jak gąbka mózgi wpadają w jakąś dziwną pętlę dopaminową, która szwankuje, gdy oglądają zbyt wiele szybko zmontowanych filmików. Więc trzeba po prostu wyciągnąć wtyczkę z routera i wypchnąć je za drzwi z wiaderkiem błota, dopóki ich układy nerwowe się nie zresetują i nie zapomną, jak wygląda ekran.

Szczerze mówiąc, brzmiało to jak zmyślona fabuła science-fiction o neuronach lustrzanych, ale chyba po prostu oznacza to, że ich kora przedczołowa nie radzi sobie z ogromną ilością chaotycznych śmieci, które rzuca w nie internet. Tak naprawdę nie są chore, są po prostu przebodźcowanymi małymi papużkami.

Odzyskajmy nasze urocze słówka

Najgłębszą ironią całej tej sytuacji jest to, że „baby boo” (słoneczko) było kiedyś po prostu uroczym określeniem, którym moja babcia nazywała nas, szczypiąc nas w policzki przy świątecznym obiedzie. Za moich czasów, jeśli w piosence pojawiały się słowa „call me baby”, był to gładki kawałek R&B z lat 90., a nie jakiś dudniący basem festiwal drgawek, którego słuchał mój syn. Chcę odzyskać to wyrażenie od internetu. Dla mnie prawdziwe baby boo powinno oznaczać słodkie, śpiące niemowlę zawinięte jak małe burrito, pachnące mlekiem i lawendą, a nie malucha udającego usterkę neurologiczną dla urojonych punktów w internecie.

Kiedy mój najmłodszy był jeszcze takim świeżutkim, mięciutkim noworodkiem, przekonałam się na własnej skórze, co tak naprawdę ma znaczenie, gdy próbujesz zapewnić im komfort i zakotwiczyć w prawdziwym, fizycznym świecie, z dala od świecących ekranów.

Szczera prawda o ubrankach i zabawkach

Porozmawiajmy najpierw o tym, co noszą na ciele. Kupiłam milion tanich, syntetycznych ubranek dla mojego najstarszego syna, bo myślałam, że są urocze, a ja byłam spłukana. Jego skóra zareagowała gniewną, czerwoną jak papier ścierny wysypką, która wyglądała, jakby ktoś przeciągnął go przez krzaki jeżyn. Okazuje się, że tanie mieszanki poliestru i letnie upały w połączeniu z wrażliwą niemowlęcą egzemą to absolutna katastrofa, która tylko czeka, żeby się wydarzyć.

Więc kiedy na świecie pojawiło się trzecie dziecko, w końcu szarpnęłam się na Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej od Kianao. Tak, kosztuje to trochę więcej na start, przez co mój miesięczny arkusz budżetowy płacze rzewnymi łzami, ale dziewczyny, to ubranko jest pancerne, a przy tym miękkie jak masełko. Ma dokładnie 5% elastanu, więc idealnie się rozciąga, gdy moje dziecko robi tę pozycję „sztywnej deski” podczas zmiany pieluchy, a organiczna bawełna naprawdę oddycha, więc mały nie marynuje się we własnym pocie podczas popołudniowych drzemek. Pierze się też niewiarygodnie dobrze, co jest wręcz cudem, bo odmawiam czytania metek i piorę absolutnie wszystko na gorąco w intensywnym cyklu – plamy po pieluszkowych awariach jakoś nie szanują programu do tkanin delikatnych.

Skoro już idziemy w to całe ekologiczne, zrównoważone macierzyństwo, postanowiłam też zgarnąć Bambusowy Zestaw Sztućców – Łyżeczka i Widelec. Słuchajcie, będę z Wami szczera. Są wizualnie oszałamiające. Silikonowe końcówki są miłe i miękkie dla obolałych dziąseł, a trzymanie w dłoni tej gładkiej bambusowej rączki sprawia, że czuję się jak modna, zorganizowana mama z minimalistycznego magazynu, a nie jak wykończona kobieta w trzydniowych spodniach do jogi poplamionych jogurtem.

Tyle że mój roczniak po prostu agresywnie rzuca łyżeczkę prosto do naszego golden retrievera. Pies natychmiast próbuje pogryźć bambusową rączkę na drzazgi. Trzeba myć te sztućce ręcznie od razu po użyciu, a ja żywię głęboką, duchową wręcz nienawiść do mycia czegokolwiek ręcznie. Jeśli masz anielską cierpliwość i wystarczająco dużo energii, żeby trzymać drewniane sztućce z dala od zmywarki i domowego zwierzaka, to są naprawdę świetne. Jeśli nie, to może lepiej trzymać się czegoś całkowicie silikonowego, co przetrwa wybuch nuklearny.

Jeśli szukasz rzeczy, które poważnie ukoją Twoje dziecko, zamiast nakręcać je w cyfrowy szał, przejrzyj organiczne kolekcje Kianao właśnie tutaj.

Całkowite odcięcie routera

Więc ekrany są teraz w moim domu całkowicie zablokowane. Zmieniłam hasło do iPada na ciąg cyfr, którego moja nastoletnia siostrzenica Kayleigh nie zgadnie za milion lat, i na siłę sprowadzamy wszystkich z powrotem do fizycznego świata. W moim domu jest teraz znacznie głośniej. Znacznie częściej zdarza się nam nadepnąć bosą stopą w ciemności na drewniane klocki.

Kiedy robi się już zupełnie chaotycznie, a dziecko zaczyna krzyczeć, mocno polegam na namacalnych rzeczach, które mogą bezpiecznie niszczyć swoimi dziąsłami. Mojemu najmłodszemu właśnie wyrzynają się cztery górne zęby na raz, co uważam za absolutne pogwałcenie moich podstawowych praw człowieka jako osoby sypiającej w nocy. Gryzak Panda od Kianao to od trzech tygodni moje dosłowne koło ratunkowe. To po prostu solidny, wysokiej jakości kawałek bezpiecznego dla żywności silikonu w kształcie małej pandy, ale ma te wszystkie różne wypustki i tekstury, które on gryzie jak jakiś mały, wściekły szczeniaczek. Wrzucam go na dziesięć minut do lodówki, daję mu, kiedy marudzi w krzesełku, i kupuje mi to dokładnie tyle czasu, ile potrzeba, żeby wypić jedną jedyną filiżankę kawy, zanim całkowicie ostygnie.

A kiedy w końcu uda mi się ich wszystkich uspokoić po tych przebodźcowujących bzdurach, jakie przyniósł nam dzień, muszę zrobić pełen reset otoczenia. Ciemny pokój, głośny generator białego szumu i Bambusowy Kocyk Niemowlęcy z Niebieskim Liskiem. Duży rozmiar jest naprawdę potężny, ma w sobie ten niesamowity ciężar, który nie powoduje u dzieci pocenia się, a wpatrywanie się w małe niebieskie liski wydaje się hipnotyzować mojego malucha do tego stopnia, że naprawdę zamyka oczy, zamiast walczyć ze snem, jakby to była jakaś osobista zniewaga.

Gotowa, by porzucić internetowe szaleństwo i zgarnąć kilka wysokiej jakości, fizycznych rzeczy dla Twojego słodziaka? Sprawdź pełną ofertę sklepu Kianao tutaj, zanim do reszty stracisz zmysły.

Szczera Prawda – FAQ

Czy ten Syndrom Baby Boo to prawdziwa medyczna sprawa, którą powinnam się martwić?

Nie, na litość boską, to całkowita ściema. To tylko nastolatki i małe dzieci w internecie udające fizyczny tik, bo to wygląda zabawnie i nabija im wyświetlenia na tanecznych filmikach. Twój pediatra nie musi widzieć Twojego dziecka z tego powodu, chyba że robi to w momencie, gdy kamery i ekrany są całkowicie odłożone, a ono naprawdę nie może przestać – ale to już zupełnie inna rozmowa.

Co powinnam zrobić, jeśli moje dziecko nie chce przestać robić tiktokowych tików w domu?

Musisz to dosłownie zignorować. Mój lekarz powiedział mi, że jeśli wpadniesz w panikę, zaczniesz krzyczeć, a nawet śmiać się z nich, da im to strzał dopaminy w postaci uwagi, której szukają. Więc po prostu spójrz gdzieś w przestrzeń obok nich i wręcz im miotłę, żeby pozamiatali kuchnię, dopóki nie zorientują się, że to przedstawienie już nie działa.

Dlaczego w sieci nazywają to rzeczami dla e-baby?

Sama ledwie to rozumiem, ale z tego, co mówi mi moja nastoletnia siostrzenica, to taka internetowa estetyka. To coś w stylu grunge'u zmieszanego z anime i grubą kreską eyelinera, i z jakiegoś powodu używają słowa „baby” do opisywania samych siebie. Nie ma to absolutnie nic wspólnego z prawdziwymi ludzkimi niemowlętami, więc po prostu trzymaj swoje prawdziwe maluszki z daleka od tej strony sieci.

Kiedy tak naprawdę jest za wcześnie na ekrany?

Według każdego lekarza, któremu kiedykolwiek przepłakałam ramię, wszystko poniżej 18 miesięcy to w zasadzie twarde „nie” dla samodzielnego czasu przed ekranem. Szczerze mówiąc, nawet mój czterolatek wyraźnie nie radzi sobie z szybkim montażem w mediach społecznościowych bez zwarcia w mózgu. Wracamy do nudnych, powolnych programów telewizyjnych z 2005 roku.

Czy te udawane tiki mogą zamienić się w prawdziwe?

Lekarze twierdzą, że jeśli dzieci oglądają wystarczająco dużo tych wysoce stymulujących treści, ich mózgi mogą naprawdę utknąć w pętli, w której fizyczny ruch staje się dziwnym, podświadomym nawykiem. Więc tak, odgrywanie usterki przez tydzień z rzędu może szczerze namieszać w ich układzie nerwowym. Właśnie dlatego nasz iPad jest obecnie schowany na najwyższej półce w spiżarni, za puszkami z fasolą na czarną godzinę.