Tragedia dziecka cheerleaderki z Kentucky: trudne refleksje

Była 5:14 we wtorek, a ja siedziałam na lepkim linoleum podłogi w kuchni, w dresach pachnących lekko paluszkami serowymi, próbując wypić kawę, którą podgrzewałam w mikrofali już trzeci raz. Przeglądałam po prostu TikToka, bezmyślnie przewijając w poszukiwaniu jakiegoś lifehacka na lunchbox albo filmiku z golden retrieverem, żeby znieczulić mózg, zanim mój czteroletni Leo się obudzi i zażąda gofrów. Zamiast tego, w moim feedzie pojawiła się absolutnie druzgocąca wiadomość o dziecku cheerleaderki z uniwersytetu w Kentucky. I po prostu tam siedziałam. Sparaliżowana.

Mój mąż Dave zszedł na dół jakieś dwadzieścia minut później, spojrzał na moją twarz i zapytał, kto umarł. Próbowałam wyjaśnić mu całą tę okropną sytuację – o tej 21-letniej dziewczynie, ukrywanej ciąży, worku na śmieci w szafie i o absolutnej tragedii utraty noworodka. Płakałam tak bardzo, że soczewki kontaktowe mi zaszły mgłą. Ludzie w internecie traktują to jak najnowszy odcinek jakiegoś wciągającego podcastu true crime, rozkładając sprawę dziecka cheerleaderki z Kentucky na czynniki pierwsze, jakby była jakimś geniuszem zła, który od początku wszystko zaplanował. Ale to największy ze wszystkich mitów, prawda? Że takie tragedie rodzą się z wyrachowanej złośliwości. Gówno prawda. To panika. To porażka systemu. To absolutne, przerażające załamanie zdrowia psychicznego.

W każdym razie, chodzi o to, że musimy zacząć mówić o tym inaczej. Nie możemy tylko gapić się na to z fascynacją. Musimy wymyślić, jak do cholery zapobiec temu, żeby to samo nie spotkało kolejnego przerażonego dzieciaka.

Co mój pediatra powiedział mi o "odłączeniu" mózgu

Pamiętam, jak siedziałam w gabinecie dr Aris, kiedy Maya miała około dwóch tygodni. Miałam na sobie top do karmienia, który właśnie przeciekał, nie brałam prysznica od trzech dni i byłam przekonana – tak głęboko, wręcz medycznie przekonana – że jeśli zasnę, moje dziecko po prostu przestanie oddychać. Wpadałam w paranoję. Dr Aris odłożyła długopis i posłała mi spojrzenie pełne głębokiego współczucia, a z tego, co zrozumiałam przez mgłę braku snu, w okresie okołoporodowym mózg kobiety może dosłownie... odłączyć się od rzeczywistości.

Mówiła mi o lęku poporodowym, ale wspomniała też, jak ekstremalna panika lub wyparcie ciąży mogą wywoływać te dzikie stany dysocjacyjne. Twój mózg po prostu nie potrafi znieść traumy związanej z tym, co dzieje się z twoim ciałem, więc buduje mur. Przekonujesz samą siebie, że nie jesteś w ciąży. Albo zaczynasz rodzić, a twój umysł rozpada się na milion kawałków czystego przerażenia. Kiedy patrzę na tragedię dziecka cheerleaderki z Kentucky, nie widzę potwora. Widzę dziewczynę, która była tak głęboko odizolowana i przerażona, że jej mózg prawdopodobnie całkowicie odciął się od rzeczywistości. Słuchajcie, ja miałam kochającego męża, stabilną pracę i pokój dziecięcy pełen organicznych otulaczy, a i tak czułam, że tracę zmysły. Wyobraźcie sobie, że macie 21 lat, mieszkacie w studenckim mieszkaniu i ukrywacie największe wydarzenie medyczne swojego życia przed współlokatorkami. O Boże. Robi mi się od tego niedobrze.

Jedna rzecz, którą bezwzględnie zmuszę moje dzieci do zapamiętania

Teraz przez chwilę sobie ponarzekam, bo jestem niesamowicie wściekła na fakt, że to wcale nie musiało się wydarzyć. KAŻDY STAN w tym kraju ma przepisy o tzw. "Safe Haven" (bezpiecznej przystani), znane też jako prawa o Małym Mojżeszu (działające na zasadzie naszych polskich Okien Życia). Czy kiedykolwiek rozmawialiście o tym ze swoim nastolatkiem? Bo ja nawet o tym nie pomyślałam, dopóki nie porozmawiałam z Dave'em w kuchni.

Jeśli jesteś w kryzysie, jeśli urodziłaś dziecko w łazience, jesteś w panice i wiesz, że sobie nie poradzisz, możesz dosłownie po prostu wejść do remizy strażackiej, szpitala lub na komisariat policji, oddać im nietknięte niemowlę i odejść. To tyle. Bez zadawania pytań. Bez oskarżeń o przestępstwo. Nie musisz podawać swojego imienia, nie musisz wypełniać papierów, po prostu oddajesz im dziecko, żeby było bezpieczne.

Dlaczego to nie jest rozwieszone na drzwiach każdej studenckiej łazienki w Ameryce? Dlaczego uczymy dzieciaki algebry, ale nie mówimy im: "Hej, jeśli twoje życie kiedykolwiek całkowicie się posypie i urodzisz w tajemnicy, istnieje legalne, bezpieczne wyjście, które nie kończy się szafą i tragedią"? Zawodzimy nasze dzieci, nie dając im strategii wyjścia z ich absolutnie najgorszych błędów. Zakładamy po prostu, że o tym wiedzą. Nie wiedzą. Wpadają w panikę. Powiedziałam tamtej nocy Dave'owi, że w minucie, w której Maya będzie na tyle duża, by to zrozumieć, przeprowadzimy tę rozmowę. Nie obchodzi mnie, jak bardzo będzie to niezręczne. Chcę, żeby wiedziała, że bez względu na to, jak bardzo nabroi, zawsze może poprosić o pomoc, a jeśli nie może poprosić mnie, może poprosić ratownika medycznego.

Mój dziwny mechanizm radzenia sobie z lękiem (i kilka rzeczy, które kupiłam)

Okej, zdaję sobie sprawę, jak niesamowicie zgrzyta przejście od dosłownej tragedii do mówienia o produktach dla dzieci. Ale wysłuchajcie mnie, bo staram się być zawsze szczera o mojej własnej, zagmatwanej psychice. Kiedy świat wydaje się taki mroczny i przerażający – kiedy czytam wiadomości, które uświadamiają mi, jak kruche jest życie i jak łatwo wszystko może pójść źle – mój lęk rośnie, a ja całą tę nerwową energię kieruję na hiperfiksację na punkcie bezpieczeństwa moich własnych dzieci.

To kwestia kontroli. Nie mogę kontrolować przerażającej rzeczywistości świata, ale MOGĘ kontrolować, co dotyka skóry Mayi i co gryzie Leo. Wpadam więc w ekstremalny tryb wicia gniazda, mimo że moje dzieci dawno już wyrosły z fazy noworodkowej. Po prostu zaczynam kupować najbezpieczniejsze, najbardziej ekologiczne rzeczy, jakie mogę znaleźć, tak jakby naprawdę dobre body miało służyć za pole siłowe przed złem tego wszechświata.

Na przykład, kiedy Maya kilka miesięcy temu miała potworny, niewyjaśniony nawrót egzemy, w panice wyrzuciłam praktycznie wszystkie jej ubrania. Spędziłam trzy dni na zgłębianiu tematów tekstyliów, jakbym pisała doktorat, i ostatecznie kupiłam Body niemowlęce z bawełny organicznej od Kianao. Powiem wam, że ta rzecz jest moim absolutnym faworytem. Nie chodzi tylko o to, że jest organiczna (choć mój pediatra powiedział, że unikanie syntetycznych barwników może czasem pomóc w problemach z barierą skórną i szczerze mówiąc, jej skóra naprawdę się poprawiła po zmianie). Chodzi o to, że materiał w dotyku przypomina dosłownie chmurkę. Nie ma drapiących metek, ramiona są zakładane kopertowo, więc przy awarii pieluchy mogę je ściągnąć przez ciało w dół, zamiast przez głowę (dlaczego wszystkie ubrania tego nie mają?!), i po prostu świetnie zniosły pranie. Kupiłam je w trzech kolorach i zmusiłam Dave'a do przyznania mi racji, że warto było wydać pieniądze na dobrą bawełnę.

Potem był etap ząbkowania Leo, który chyba postarzał mnie o jakieś dziesięć lat. Był absolutnym potworem. Płakał, ślinił się, obgryzał stolik kawowy. Byłam tak przewrażliwiona na punkcie zadławienia się dziwnymi plastikowymi zabawkami albo narażenia na BPA, że znowu wpadłam w nocną króliczą norę internetu i znalazłam zabawkę Silikonowo-bambusowy gryzak Panda. Spodobał mi się, bo to w 100% silikon spożywczy i mogłam go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy pokrył się psią sierścią (nie oceniajcie mnie, wiecie jak wyglądają podłogi). Można go włożyć do lodówki, a zimny silikon znieczulał jego dziąsła na tyle, że w końcu, dzięki Bogu, szedł spać. To było wybawienie.

Powiem tak, nie każdy mój lękowy zakup to pełen sukces. Podczas jednej z moich faz pt. "muszę zoptymalizować rozwój mózgu mojego dziecka", kupiłam Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy Baby Gym z zabawkami-zwierzątkami. Niezaprzeczalnie jest wspaniały. Wygląda po prostu pięknie i estetycznie w moim salonie, w przeciwieństwie do wielkich, świecących, plastikowych potworków, które o 2 w nocy śpiewają fałszujące piosenki. Drewno jest zrównoważone i naturalne. Ale szczerze? U nas sprawdził się po prostu okej. Maya uderzała w małego, wiszącego słonika może przez cztery minuty na raz, po czym uznawała, że woli bawić się pustym pojemnikiem po chusteczkach. To piękny i bezpieczny produkt, ale niemowlaki są dziwne i czasami po prostu wolą zwykłe śmieci od przepięknych drewnianych zabawek.

Jeśli też jesteś znerwicowanym rodzicem, który musi ukierunkować swój stres na upewnienie się, że środowisko Twojego dziecka jest tak bezpieczne, jak to tylko możliwe, odkryj kolekcję ubranek z bawełny organicznej Kianao. To naprawdę pomaga mojemu zdrowiu psychicznemu, gdy wiem, że dokonuję bezpiecznych wyborów tam, gdzie tylko mogę.

Iluzja kasowania wszystkiego

W każdym razie, wracając na chwilę do tej okropnej wiadomości – pojawił się tam szczegół o tym, jak policja odzyskała z jej telefonu wszystkie usunięte historie wyszukiwania dotyczące ciąży i porodu. Naprawdę uderzyło mnie to, jak żyjemy w erze cyfrowej, gdzie młodzi ludzie myślą, że mogą po prostu zatrzeć swoje ślady, ale prawda jest taka, że wykasowanie historii przeglądarki wcale nie sprawia, że problem znika. Musimy więc uczyć nasze dzieci, że zamiast desperacko próbować ukryć swoją panikę, muszą po prostu poprosić o pomoc żywego człowieka.

Idę teraz przytulić moje dzieci. Pewnie zbyt mocno. Dave pewnie powie mi, żebym przestała nad nimi wisieć, a ja powiem mu, żeby zajął się swoimi sprawami, podczas gdy będę nalewać sobie czwarty kubek kawy.

Jeśli obecnie zmagasz się z problemami, proszę, nie ukrywaj się. Zadzwoń na Telefon Zaufania ds. Zdrowia Psychicznego Matek pod numer 1-833-TLC-MAMA. Zawsze jest jakieś bezpieczne wyjście.

Pytania, które krążą mi po głowie (i moje chaotyczne odpowiedzi)

O co w ogóle chodzi w przepisach Safe Haven?
Okej, z tego, co gorączkowo wyszukałam po przeczytaniu wiadomości, przepisy o bezpiecznej przystani (Safe Haven) oznaczają w skrócie, że możesz oddać nietknięte dziecko do wyznaczonego miejsca (np. remizy strażackiej lub szpitala) w ciągu określonej liczby dni po porodzie, i nie zostaniesz aresztowana za porzucenie. Każdy stan ma nieco inne zasady dotyczące tego, ile dokładnie masz dni, ale główna idea jest taka sama: chodzi im tylko o bezpieczeństwo dziecka. Bez oceniania, bez policji, po prostu bezpieczeństwo.

Czy wyparcie ciąży to prawdziwy termin medyczny?
Tak i jest to przerażające. Mój lekarz kiedyś mi to wyjaśnił: w zasadzie trauma lub skrajny stres może sprawić, że mózg kobiety odmawia przyjęcia do wiadomości faktu, że jest w ciąży. To nie jest po prostu "okłamywanie" ludzi – to poważny stan psychiczny, w którym umysł odłącza się od ciała, aby uchronić się przed rzeczywistością, z którą nie potrafi sobie poradzić. Dlatego tak bardzo wściekam się na ludzi w sekcjach komentarzy, którzy nazywają te dziewczyny złymi. To kryzys zdrowia psychicznego, a nie wyrachowana zbrodnia.

Jak rozmawiać o tym z nastolatkiem, żeby nie było niezręcznie?
Będzie niezręcznie, po prostu to zaakceptuj. Dosłownie planuję posadzić Mayę w samochodzie (żeby nie mogła uciec i żebyśmy nie musiały patrzeć sobie w oczy) i po prostu powiedzieć: "Hej, jeśli kiedykolwiek znajdziesz się w koszmarnej sytuacji, w której będziesz w ciąży i będziesz to ukrywać, możesz mi powiedzieć. A jeśli nie możesz powiedzieć mnie, posłuchaj czym jest prawo Safe Haven". Po prostu zerwij plaster. Niezręczność jest warta uratowania życia.

Gdzie mama może uzyskać natychmiastową pomoc, jeśli panikuje?
Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, przechodzi kryzys zdrowia psychicznego związany z ciążą lub połogiem, nie próbuj szukać ratunku w Google o 3 nad ranem. Zadzwoń lub napisz do National Maternal Mental Health Hotline pod numer 1-833-TLC-MAMA (1-833-852-6262). Telefon jest bezpłatny, poufny i dostępny 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu w języku angielskim i hiszpańskim. Nie jesteś sama, nawet jeśli twój mózg krzyczy, że jest inaczej.