Dlaczego teoria o dzieciach Trishy Paytas przeraża współczesne mamy

Niebieskie światło ekranu telefonu było jedynym, co oświetlało pokój dziecięcy o drugiej nad ranem. Laktator wydawał z siebie rytmiczne, mechaniczne sapnięcia. Mój mózg funkcjonował na trzech godzinach przerywanego snu, a to dokładnie ten poziom podatności, którego potrzebuje internet, by nakarmić cię najbardziej odklejonymi treściami. Wtedy właśnie po raz pierwszy wpadłam w cyfrową czarną dziurę teorii spiskowych o dziecku Trishy Paytas. Spędziłam sześć lat na oddziale pediatrycznym w Chicago, myśląc, że dokładnie wiem, czym martwią się matki. Myliłam się.

Przeczytałam jeden komentarz. Potem cały wątek. Następnie obejrzałam dwudziestominutowy filmik analizujący daty urodzin. Jeśli jakimś cudem ominął was ten specyficzny rodzaj popkulturowej papki, pozwólcie, że zaktualizuję wam wiedzę. To ogromny, rozbudowany hermetyczny żart, w którym chronicznie przebywający w sieci ludzie śledzą ciąże youtuberki Trishy Paytas i łączą daty jej porodów ze śmiercią znanych osób publicznych. Jej pierwsze dziecko, Malibu Barbie, urodziło się mniej więcej w czasie, gdy zmarła królowa Elżbieta. Internet zbiorowo uznał, że maluch to reinkarnacja monarchini. Potem przyszła druga ciąża, z Elvisem, która zbiegła się z problemami zdrowotnymi w rodzinie królewskiej, i nagle wszyscy zaczęli zakładać się, czy tym razem z tym światem pożegna się król Karol, czy papież. Teraz w drodze jest trzecie dziecko o imieniu Aquaman, a internetowi detektywi wiążą to ogłoszenie z Ozzym Osbourne'em.

Muszę przez chwilę o tym ponarzekać, bo to po prostu rozwala mi mózg. Mamy miliony funkcjonujących w społeczeństwie dorosłych, którzy traktują prawdziwe, fizyczne ludzkie niemowlę jak narzędzie fabularne w filmie Marvela. Ludzie tworzyli wykresy. Mapowali układy astrologiczne. Zostawiali tysiące komentarzy na profilu ciężarnej kobiety, radośnie przewidując śmierć i odrodzenie, całkowicie oderwani od rzeczywistości, w której te słowa czytała prawdziwa matka, a jej hormony prawdopodobnie robiły właśnie salta. To spektakularny pokaz cyfrowej socjopatii.

Jeśli chodzi o uwikłane w to gwiazdy pop i rodzinę królewską, zupełnie mnie to nie obchodzi. Ale bardzo zależy mi na matce po drugiej stronie ekranu.

Paytas przyznała w jednym z podcastów, że mem o jej dziecku naprawdę ją przeraził. Mówiła o strachu przed manifestacją, przed tym, że miliony obcych ludzi kierują swoją dziwną, chaotyczną energię w stronę jej nienarodzonego dziecka. I szczerze mówiąc, ma pełne prawo być zestresowana. Internet rościł sobie prawa do jej dzieci, zanim te w ogóle przeszły pierwsze kontrolne badania u pediatry.

Szpitalny triaż internetowego rodzicielstwa

Na ostrym dyżurze stosowaliśmy system triażu. Najpierw zajmujesz się krwotokiem tętniczym, a dopiero potem składasz złamany palec. Obecnie współcześni rodzice fiksacyjnie skupiają się na złamanych palcach, wykrwawiając się wszędzie indziej. Mamy obsesję na punkcie tego, czy kupić podgrzewacz do chusteczek, ale całkowicie ignorujemy ogromny, nieodwracalny cyfrowy ślad, który budujemy naszym dzieciom, zanim w ogóle nauczą się samodzielnie trzymać główkę.

Cała ta sytuacja z dzieckiem Trishy Paytas to tylko najbardziej skrajna, kreskówkowa wręcz wersja problemu, z którym wszyscy się zmagamy. Chorobą jest sharenting. Te dziwne memy o reinkarnacji to tylko objaw.

Widziałam tysiące takich przypadków, choć na mniejszą skalę. Matki przychodzące do przychodni wykończone, ponieważ spędziły cztery godziny, próbując zaaranżować idealne zdjęcie na Instagrama z okazji kolejnego miesiąca życia swojego brzdąca, podczas gdy ono zanosiło się od płaczu. Odgrywamy nasze rodzicielstwo przed publicznością składającą się ze znajomych z liceum i internetowych botów. I robiąc to, oddajemy nasze dzieci maszynie, która w ogóle o nie nie dba.

Czytałam kiedyś dość przygnębiający raport analityków finansowych z Londynu, którzy twierdzą, że rodzicielskie nadmierne dzielenie się prywatnością (oversharing) spowoduje ogromną falę kradzieży tożsamości wśród pokolenia Z i Alpha. Stwierdzili oni wprost, że podajemy dane naszych dzieci na srebrnej tacy. Nie znam dokładnych wyliczeń, ale ma to bardzo mroczny sens. Publikujesz ich pełne imię i nazwisko, datę urodzenia, bransoletkę szpitalną, pierwsze imię zwierzaka. Właśnie stworzyłeś za nich ich pytania zabezpieczające do banku i opublikowałeś je w sieci.

Podejście mojego własnego pediatry do całego tego szumu

Kiedy byłam w ciąży z moim maluchem, mój poziom lęku był absolutnie radioaktywny. Oglądałam na TikToku filmy o rzadkich chorobach genetycznych i przekonywałam samą siebie, że moje dziecko będzie miało je wszystkie. Wspomniałam o tym mojej ginekolog, będąc w pełni przekonana, że natychmiast skieruje mnie do terapeuty. Zamiast tego po prostu ciężko westchnęła, zmierzyła mi ciśnienie i mruknęła coś o kortyzolu.

Posłuchajcie, moja lekarka w zasadzie powiedziała mi, że choć środowisko medyczne uwielbia dyskutować o tym, jak dokładnie stres matki przenika przez łożysko, wiemy na sto procent, że nie pomaga. Światowa Organizacja Zdrowia ma mnóstwo publikacji o tym, jak wysoki poziom lęku w ciąży może zaburzać rozwój płodu lub drastycznie zwiększać ryzyko depresji poporodowej. Ale nauka bywa skomplikowana. Nikt nie udowodni wam bezpośredniego związku między oglądaniem stresującego wideo na YouTube a ewentualnymi komplikacjami przy porodzie. Jednak właśnie ze względu na tę niepewność musisz strzec swojego spokoju. Przyswajanie internetowych, toksycznych odpadów w czasie ciąży jest jak palenie emocjonalnych papierosów. Po prostu tego nie rób.

Jeśli jesteś teraz w ciąży, twoim jedynym zadaniem jest istnienie w świecie fizycznym. Nie w tym cyfrowym. Internet jest fałszywy, ale supeł w twoim żołądku, który on powoduje, jest jak najbardziej prawdziwy.

Rzeczy, które faktycznie istnieją w świecie fizycznym

Radzę sobie z szaleństwem współczesnego rodzicielstwa, mocno opierając się na rzeczach, których mogę fizycznie dotknąć. Rzeczach, które nie łączą się z Wi-Fi. Rzeczach, które nigdy nie wylądują w wątku o teoriach spiskowych na Reddicie.

Na przykład – z dobrej jakości ubranek nie da się zrobić mema. Ubieram mojego malucha w Niemowlęce Body Bez Rękawów z Bawełny Organicznej, ponieważ rozwiązuje to prawdziwy, fizyczny problem. Na oddziale pediatrycznym widziałam niezliczone przypadki kontaktowego zapalenia skóry od tanich, syntetycznych materiałów barwionych Bóg wie czym. To body to w 95 procentach bawełna organiczna. Oddycha. Ma w sobie dokładnie tyle elastanu, że nie siłujesz się z dzieckiem jak z uciekającym aligatorem podczas zmiany pieluchy. Tkanina nie jest farbowana, co oznacza, że wygląda niesamowicie nudnie – a ja uwielbiam nudę. Nuda oznacza brak żrących chemikaliów na skłonnej do egzemy skórze mojego dziecka. To po prostu robi swoją robotę, potem to pierzesz, i to znowu robi swoją robotę.

Potem są gryzaki. Ludzie uwielbiają niepotrzebnie komplikować ząbkowanie. Kiedyś kupiłam mojemu dziecku Silikonowy Gryzak Dla Niemowląt w Kształcie Bubble Tea. Jest w porządku. Robi dokładnie to, co ma robić. Jest wykonany z bezpiecznego silikonu i wygląda jak mały kubeczek napoju, co jest niezwykle urocze przez mniej więcej pięć sekund, zanim całkowicie nie obklei się kłaczkami kurzu i sierścią psa. Mój brzdąc żuł go przez tydzień, a potem rzucił z impetem pod kanapę, zdecydowanie bardziej preferując gryzienie moich własnych palców. Produkt ten jest całkowicie bezpieczny i łatwy do umycia, ale niemowlęta bywają nieprzewidywalne i będą gryźć to, na co akurat mają ochotę. To porządny produkt, tylko nie oczekuj, że odmieni twoje życie.

Jeśli jednak szukasz czegoś, co naprawdę zakotwiczy ciebie i twoje dziecko w rzeczywistości, potrzebujesz drewna. Mam na punkcie Drewnianego Stojaka Edukacyjnego dla Niemowląt | Tęczowego Zestawu Gimnastycznego ze Zwierzątkami wręcz małą obsesję. To rzecz, którą na pewno zabrałabym z niemowlakiem na bezludną wyspę. Kiedy mój syn miał cztery miesiące, kładłam go pod tym drewnianym stelażem, a on potrafił wpatrywać się w małego wiszącego słonia przez pełne dwadzieścia minut. Żadnych migających światełek. Żadnej elektronicznej muzyki odtwarzającej fałszywie melodyjki. Tylko kojący, delikatny stukot drewna i naturalne faktury. To zabawka, która szanuje rozwijający się mózg twojego malucha, zamiast dokonywać na niego przebodźcowanego ataku. Poza tym, kiedy pewnego razu nieuchronnie potkniesz się o niego w środku nocy, przypomni ci to, że wciąż żyjesz w prawdziwym, fizycznym domu, a nie w internecie.

Jeżeli chcesz zbudować swojemu dziecku przestrzeń, w której czuć spokój, całkowicie odciętą od cyfrowego szumu, zachęcam do przejrzenia naszej kolekcji drewnianych zabawek Kianao. Znajdziesz w niej przedmioty, które mają autentyczne znaczenie.

Audyt twojego własnego cyfrowego bałaganu

Zamiast wpadać w panikę z powodu działania algorytmów albo wyrzucać swój telefon do jeziora i odżegnywać się od wszelkiej elektroniki, po prostu postaraj się, by cyfrowy ślad twojego dziecka był nieco skromniejszy niż ten zostawiany przez celebrytów klasy C. Przestań udostępniać filmiki z ich napadami złości, prowadzić publiczne galerie z ich kąpieli i dawać zupełnie obcym ludziom dostęp do prywatnych chwil.

Zachowaj zdjęcia z waszego życia jako prywatne. Wysyłaj je wyłącznie dziadkom w wiadomościach. Jeśli absolutnie musisz coś wrzucić do sieci, zamaż dziecku twarz lub pokaż je tylko od tyłu. Zapytaj samą siebie, czy zdjęcie, które zamierzasz wrzucić do sieci, nie sprawi, że za czternaście lat twoje dziecko umrze ze wstydu. Bo kiedyś faktycznie skończy czternaście lat i będzie dla twoich decyzji zupełnie bezlitosne.

Sprawa z dzieckiem znanej youtuberki pokazuje jedynie, że internet często traktuje dzieci jako własność publiczną. Twoim zadaniem jako rodzica nie jest tylko nakarmienie malucha i pilnowanie, aby nie wypił płynu do podłóg. Twoim zadaniem jest bycie jego ochroniarzem. Stoisz przy wejściu do jego życia i mówisz całemu internetowi, że niestety, ale nie ma go dziś na liście gości.

Ochrona dziecka to przede wszystkim ochrona własnego umysłu. Odłóż ten telefon na bok. Weź do ręki drewniany klocek. Odetchnij prawdziwym powietrzem. Jeśli pragniesz zacząć skupiać się na realnych, namacalnych rzeczach, które naprawdę mają wpływ na codzienne życie twojego malucha, sprawdź nasze organiczne produkty niezbędne do pielęgnacji niemowląt — zanim wpadniesz w kolejną wirtualną króliczą norę.

Niewygodne pytania, które wszyscy zadają, ale nikt na nie nie odpowiada

Czy ta cała afera wokół reinkarnacji dziecka T jest rzeczywiście prawdziwa?

Dajcie spokój. To dosłownie wymysły znudzonych nastolatków w internecie, którzy łączą ze sobą przypadkowe kropki. Królowa Elżbieta nie odrodziła się jako dziecko gwiazdy YouTube'a. Cała historia jest wyssana z palca, ale niepokój, jaki z tego powodu przeżywała matka – w 100 procentach prawdziwy.

Jak wytłumaczyć mojej teściowej, żeby przestała publikować zdjęcia mojego dziecka na Facebooku?

Zwal winę na eksperta. Powiedz jej, że wasz pediatra stanowczo zabronił publikowania zdjęć ze względów bezpieczeństwa. Ludzie często kłócą się o granice, ale rzadko podważają rzekome zalecenia lekarskie. Jeśli mimo to teściowa zignoruje zakaz, zgłoś te zdjęcia na Facebooku z prośbą o usunięcie. Prawdopodobnie wywoła to ogromną rodzinną kłótnię, ale przynajmniej nigdy więcej już tego nie zrobi.

Czy przeglądanie TikToka naprawdę może zaszkodzić mojemu nienarodzonemu dziecku?

Samo wpatrywanie się w ekran nic mu nie zrobi, ale pochłanianie ton internetowych śmieci może mocno podnieść ci ciśnienie. Moja ginekolog powiedziała wprost, że stres u matki jest toksyczny. Jeśli podczas czytania komentarzy czujesz ucisk w klatce piersiowej, to znak, że fizycznie zmieniasz chemię swojego organizmu. Wyloguj się. Twoje dziecko potrzebuje spokojnego schronienia.

Czy cyfrowy ślad mojego dziecka będzie miał aż takie znaczenie, gdy dorośnie?

W klinice pediatrycznej widziałam mnóstwo dzieci, które już wtedy wstydziły się materiałów, jakie ich rodzice wrzucili w sieć, kiedy byli maluchami. Tak, to ma znaczenie. Jesteśmy pierwszym pokoleniem, które ma w rękach realną możliwość zrujnowania prywatności swoich dzieci, zanim one w ogóle opanują naukę mówienia. Zadbaj o to, by ich cyfrowe życie było nudne i niewyszukiwalne w sieci. Z pewnością ci podziękują za to, kiedy będą aplikować o pracę za dwadzieścia lat.

Jak radzić sobie z uczuciem samotności po odcięciu się od internetowych grup dla mam?

Na początku jest ciężko i to dość mocno odczujesz. O 3 w nocy, gdy nie czytasz forum, poczujesz się totalnie osamotniona. Jednak szybko dotrze do ciebie fakt, że te grupy tylko wkręcały cię w bezsensowną paranoję. Znajdź jedną prawdziwą, z krwi i kości koleżankę, która też jest matką. Wystarczy tylko jedna. Napisz wiadomość do niej, zamiast publikować komentarz. Jest o wiele spokojniej i przynajmniej nikt w wiadomości zwrotnej nie oskarży twojego dziecka o bycie zreinkarnowanym królem.