Jak zrobić bezsolną suchą marynatę do żeberek dla malucha

Była 14:14 w upalną niedzielę pod koniec sierpnia, a ja siedziałam na tym jednym krześle tarasowym, które zawsze w tajemniczy sposób szczypie mnie z tyłu lewego uda. Piłam trzecią tego dnia mrożoną kawę ze zroszonego słoika, patrząc, jak mój mąż Mark wciera w surową wieprzowinę absurdalną wręcz ilość brązowego cukru. Był w swoim żywiole – miał na sobie spraną koszulkę z logo browaru, a metalowe szczypce trzymał tak, jakby były przedłużeniem jego ramienia. Ja z kolei byłam bliska ataku paniki.

Leo miał wtedy osiem miesięcy. Ubrany tylko w lekko obwisłą pieluchę, siedział na kocu piknikowym i agresywnie uderzał drewnianą łyżką o szklane drzwi tarasowe. Maya, która miała wtedy cztery lata, biegała po podwórku, krzycząc coś o tym, że jest wodnym smokiem. Mark odwrócił się do mnie, z rękami całkowicie pokrytymi jaskrawoczerwonymi przyprawami, i wesoło ogłosił, że jego popołudniowy projekt wędzenia mięsa będzie gotowy do szóstej i czy nie byłoby uroczo, gdyby Leo dostał dziś swoją pierwszą kość z żeberka?

O Boże.

Wpatrywałam się w ogromną aluminiową tacę na stole ogrodowym. Doskonale wiedziałam, co kryje się w pilnie strzeżonym, tajnym przepisie Marka. Była to w zasadzie góra soli gruboziarnistej, lawina brązowego cukru i tyle pieprzu cayenne, by dorosły człowiek zaczął się pocić. Byłam całkowicie pewna, że wręczenie niemowlakowi kawałka mięsa pokrytego tą mieszanką to fatalny pomysł, ale też bardzo, bardzo chciałam, żeby Leo usiadł z nami przy stole i zjadł to, co my, bez konieczności robienia dla niego osobnego purée ze słodkich ziemniaków.

Potrzebowałam bezpiecznej suchej marynaty do żeberek dla niemowlaka i potrzebowałam jej, zanim Mark wrzuci cały kawał mięsa do wędzarki.

SMS-y do pediatry prosto z tarasu

Chwyciłam za telefon, o mało co nie przewracając przy tym mojej kawy. Przysięgam, że nasza pediatra, dr Miller, ma specjalny dzwonek na moje wiadomości na portalu pacjenta, który brzmi po prostu jak ciężkie, wyczerpane westchnienie. Niejasno pamiętałam, że o 3 nad ranem czytałam gdzieś w czeluściach Reddita, że niemowlęta nie powinny jeść soli, ale mój mózg funkcjonował wtedy na zaledwie czterech przerywanych godzinach snu i napędzających niepokój dawkach kofeiny.

Dr Miller faktycznie odpisała jakieś dwadzieścia minut później (niech ją Bóg błogosławi), w zasadzie potwierdzając, że owszem, nerki niemowlaka są wciąż bardzo malutkie i delikatne, i naprawdę nie powinny przetwarzać więcej niż grama soli dziennie. Gram soli to dosłownie nic. To jak jedno agresywne potrząśnięcie solniczką. Do tego przypomniała mi o zasadzie całkowitego braku dodatku cukru dla dzieci poniżej drugiego roku życia, której z zaciętością próbuję przestrzegać, kiedy w akcie desperacji nie pozwalam im zlizywać lukru z moich palców na urodzinach, żeby tylko przestały płakać. W każdym razie, sens był taki, że cukrowo-słona sucha marynata Marka absolutnie odpadała w przypadku naszego ośmiomiesięcznego synka.

Podeszłam do wędzarki, przechwyciłam pokryte przyprawami ręce Marka i kazałam mu brutalnie odrąbać kawałek z czterema żeberkami dla Leo, zanim obsypie całą resztę tą swoją toksycznie pyszną mieszanką soli i cukru. Musieliśmy zmienić plan.

Przygotowanie mieszanki przypraw, która nie zniszczy małych nerek

Zrobiłam najazd na moją niesamowicie zdezorganizowaną spiżarnię, odsuwając na bok trzy na wpół puste paczki czerstwych chipsów tortilla, by znaleźć stojak na przyprawy. Haczyk w tworzeniu tradycyjnej suchej marynaty do żeberek dla dzieci polega na tym, że kultura grillowania w dużej mierze opiera się na soli, która zmiękcza mięso, i cukrze, który karmelizuje się, tworząc tę ciemną, chrupiącą skórkę. Usunięcie obu tych składników wydawało się zbrodnią kulinarną, ale postanowiłam po prostu zaimprowizować z zakurzonymi słoiczkami, które zostały mi z czasów gotowania przed pojawieniem się dzieci.

Wsypałam hojną dawkę wędzonej papryki do małej plastikowej miseczki, bo pachnie jak prawdziwe ognisko i pomyślałam, że oszuka mój mózg, by myślał, że to prawdziwe BBQ. Następnie dodałam szczerze mówiąc absurdalną ilość czosnku w proszku i cebuli w proszku. A potem, ponieważ przeczytałam kiedyś na blogu dla mam, że korzenne przyprawy to jakiś tajemniczy kulinarny trik na jedzenie dla dzieci, dorzuciłam szczyptę cynamonu. Wiem, cynamon na wieprzowinie brzmi niesamowicie dziwnie. Ale to naprawdę działa, ponieważ daje iluzję słodyczy bez dodawania prawdziwego cukru.

Aha, i jeszcze spoiwo. Mark zawsze używa taniej żółtej musztardy jako spoiwa, aby przyprawy przykleiły się do mięsa, co od razu uznałam za zbyt ostre i kwaśne dla delikatnej buzi Leo. Ale Mark nalegał, wyjaśniając ze szczegółami, że ocet zawarty w musztardzie pomaga po prostu rozbić włókna mięsa, dzięki czemu staje się ono super kruche, a sam smak musztardy całkowicie wyparowuje podczas obróbki w wędzarce. Po prostu przytaknęłam i pozwoliłam mu to wysmarować.

Cała ta sprawa z usuwaniem błony

To właśnie ta część metody BLW (Bobas Lubi Wybór), która zawsze mnie przerażała. Dawanie małemu dziecku prawdziwej, dosłownej kości. Jeśli kiedykolwiek wpadliście w króliczą norę BLW na Instagramie, znacie te mamy, które radośnie wręczają swoim sześciomiesięcznym dzieciom gigantyczną, przerażającą kość ze steku, podczas gdy wy macie tu hiperwentylację, krojąc jedną borówkę na mikroskopijne ósemki.

Mark kategorycznie upierał się przy usunięciu błony z tyłu żeberek przed ich ugotowaniem. Wziął tępy nóż do masła, wsunął go pod krawędź kości i oderwał tę srebrzystą, dziwnie elastyczną skórę z tylnej części płata żeberek. Wyjaśnił, że jeśli się ją zostawi, to pod wpływem ciepła kurczy się i zamienia w twardą, ciągnącą się gumę, której dosłownie nie da się przegryźć. Żylasta guma przyczepiona do mięsa to w zasadzie mój absolutnie najgorszy koszmar związany z ryzykiem zadławienia. Tak więc jej zerwanie nie podlegało żadnej dyskusji.

Zawinął specjalne, wolne od soli żeberka Leo szczelnie w folię aluminiową i powoli piekł je w wędzarce w temperaturze około 135 stopni Celsjusza przez pełne trzy godziny. Zasadniczo chodzi o to, aby upewnić się, że temperatura wewnątrz mięsa osiągnie 90 stopni Celsjusza, by tkanka łączna stopiła się w absolutną papkę, a jednocześnie cały czas mieć dzieci na oku, kiedy obgryzają kość, żeby samemu nie wpaść w atak paniki.

Wspaniały i przerażający bałagan w porze kolacji

Kiedy wreszcie wybiła osiemnasta, zapach na naszym podwórku był niesamowity. Rozebrałam Leo tylko do pieluszki, przypięłam go w jego krzesełku do karmienia i wpatrywałam się w kość leżącą na jego tacy. Skrupulatnie poodrywałam większość luźnych, włóknistych kawałków mięsa i zacięcie usunęłam wszelkie dziwne fragmenty chrząstki, pozostawiając tylko gigantyczną, bezpieczną, grubą kość z odrobiną niezwykle delikatnego, rozdrobnionego mięsa wciąż przylegającego po bokach.

Podałam mu ją. Złapał ją obiema pulchnymi piąstkami. Spojrzał na nią. Spojrzał na mnie. A potem wpakował sobie to wszystko prosto do buzi z entuzjazmem wygłodniałego średniowiecznego króla.

To było niesamowite przeżycie, choć także całkowicie przerażające. Tak naprawdę nie tyle jadł mięso, co brutalnie "żuł" je dziąsłami na śmierć. Podobno takie obgryzanie jest świetne dla rozwoju motoryki jamy ustnej u dzieci, pomaga im zmapować wnętrze ust pod kątem przyszłych umiejętności żucia, a do tego widocznie przynosi niesamowitą ulgę ząbkującym dziąsłom. To miało całkowity sens, ponieważ Leo dorwał się do tej kości jak mały, dziki wilczek.

Bałagan był jednak absolutnie biblijny. Wytopiony wieprzowy tłuszcz, wędzona papryka, niemowlęca ślina i kilka bezpańskich łez, kiedy kość przypadkiem mu upadła. Dzięki Bogu, przezornie założyłam mu Silikonowy śliniak dla niemowląt Bibs Universe, zanim rozpoczęła się rzeź. Ta rzecz to absolutny, niekwestionowany bohater mojej kuchni. Ma tę absurdalnie głęboką, sztywną kieszeń wyłapującą, która jakimś cudem przechwyciła trzy różne śliskie kawałki szarpanej wieprzowiny, zanim zdążyły uderzyć o moją świeżo umytą podłogę. Poza tym to czysty silikon spożywczy, więc zamiast próbować wywabiać plamy z barbecue i robić kolejne pranie, dosłownie po prostu włożyłam go pod kran i opłukałam płynem do naczyń. A Leo krzyczał w tle, bo miałam czelność zabrać jego cenną kość, żeby wytrzeć mu ręce.

Jeśli macie dość prania materiałowych śliniaków, które bez względu na wszystko pachną zjełczałym mlekiem, zdecydowanie powinniście przejrzeć kolekcję śliniaków od Kianao. Uratuje to wasze zdrowie psychiczne.

Następstwa i desperacka potrzeba drzemki

Po tym, jak praktycznie spłukałam dziecko wężem w kuchennym zlewie – ponieważ standardowe chusteczki na bazie wody absolutnie nie poradziłyby sobie z powoli wytapiającym się wieprzowym tłuszczem – jakimś cudem nadeszła pora snu. Śpiączka mięsna istnieje naprawdę, nawet u niemowląt.

Porozmawiajmy przez chwilę o kocykach, ponieważ po tak ciężkim i brudzącym posiłku jedynym liczącym się celem jest to, by dzieci mogły wygodnie zasnąć. Mamy Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej Różowy Kaktus i powiedzmy sobie, że jest w porządku. Jest super uroczy, pustynny wzór jest fajny, a organiczna bawełna jest miła w dotyku, ale szczerze mówiąc, używamy go teraz głównie jako maty podłogowej do leżenia na brzuszku. Brakuje mu tego niesamowitego, płynnego, przyjemnego ciężaru, którego oczekuję do prawdziwego snu. Spełnia swoje zadanie, kiedy potrzebujemy czegoś do rzucenia na trawę.

Ale moją absolutną, całkowitą obsesją jest Bambusowy kocyk dziecięcy Kolorowy Wszechświat. O mój Boże, mówię wam. Po kąpieli owinęłam bardzo śpiącego, lekko pachnącego papryką Leo w to bambusowe marzenie. Jest absurdalnie miękki, niczym chłodząca magia o maślanej gładkości. Bambus naturalnie kontroluje temperaturę ciała, co oznaczało, że moje pocące się po mięsie dziecko nie przegrzeje się w łóżeczku i nie obudzi wściekłe godzinę później. Wzór wszechświata z małymi planetami jest uroczy, ale tak naprawdę zależy mi po prostu na tym, by materiał oddychał. Prałam go już milion razy, ponieważ nieuchronnie lądują na nim resztki jedzenia, a on nigdy się nie mechaci. Szczerze? Chciałabym mieć taki w rozmiarze dla dorosłych na własne łóżko.

Więc tak, przetrwaliśmy to BBQ. Leo miał okazję wziąć udział w rodzinnym obiedzie, Mark poczuł się jak kulinarny geniusz, a ja miałam tylko lekki atak paniki w związku z poziomem sodu. Jeśli denerwujecie się wprowadzaniem mięsa do diety dziecka, po prostu weźcie głęboki oddech, zmodyfikujcie przyprawy i zaakceptujcie fakt, że wasza podłoga w kuchni trochę na tym ucierpi.

Zanim całkowicie zrezygnujecie z karmienia dziecka czymkolwiek innym niż zwykła owsianka i banany, zgarnijcie łatwe do czyszczenia silikonowe akcesoria z naszej kolekcji do karmienia i pozwólcie im narobić tego pięknego, przerażającego bałaganu.

Moje chaotyczne, zupełnie nieprofesjonalne FAQ dotyczące BBQ

Jak zapobiec przypaleniu się marynaty w piekarniku lub wędzarce?

Ponieważ w wersji bezpiecznej dla dzieci nie ma cukru, tak naprawdę nie musicie się martwić, że zamieni się w czarny węgiel! To właśnie brązowy cukier przypala się pod wpływem zbyt wysokiej temperatury. Z samą papryką i czosnkiem w proszku po prostu się ładnie przypiecze. Ja i tak przez większość czasu pieczenia zawijam mięso w folię aluminiową, ponieważ to zatrzymuje wilgoć i sprawia, że mięso paruje i staje się mięciutkie, a przez to bezpieczne dla bezzębnych dziąseł.

Czy niemowlęta naprawdę mogą trawić wieprzowinę tak wcześnie?

Nasz pediatra twierdzi, że tak, o ile jest ugotowane do tego stopnia, że samo się rozpada. Te małe układy trawienne są zaskakująco wytrzymałe, jeśli chodzi o nieprzetworzoną żywność. Bądźcie jednak przygotowani na sytuację pieluszkową następnego dnia. Wprowadzenie bogatych, tłustych mięs zdecydowanie zmienia konsystencję różnych rzeczy, jeśli wiecie o czym mówię. Miejcie w pogotowiu dodatkowe chusteczki.

A co, jeśli odgryzą kawałek samej kości?

To był mój największy strach! Jednak ugotowane kości żeberkowe, zwłaszcza te grube ze środkowej części, są niezwykle gęste i nie pękają jak kości kurczaka. Leo ogryzał jedną z nich swoimi twardymi jak skała dziąsłami przez dwadzieścia minut i nawet nie zostawił wgniecenia w samej strukturze kości. Ale mówiąc całkiem poważnie – nigdy nie zostawiajcie dziecka samego z kością. Dosłownie siedziałam pięć centymetrów od jego twarzy, przez cały czas wpatrując się w jego tchawicę.

Czy wędzona papryka nie jest za ostra dla niemowlaka?

Wcale nie! Zwykła wędzona papryka (upewnijcie się, że na etykiecie nie jest napisane „ostra” ani „pikantna”) jest po prostu dymna i pełna smaku, a nie ostra. Nie ma w sobie ani trochę pikanterii. Sprawia tylko, że mięso wygląda autentycznie i pachnie niesamowicie. Leo szczerze mówiąc wydawał się uwielbiać ten mocny smak, co mnie wręcz zszokowało, ponieważ dzień wcześniej odrzucił całkowicie nijaką, gotowaną marchewkę.