Średnia waga urodzeniowa dziecka: Szczery poradnik mamy

Siedziałam w gabinecie doktor Sarah z moim pierworodnym, całkowicie mokra od poporodowych potów, wpatrując się w tę zimną, metalową wagę niemowlęcą, jakby była sędzią wydającym wyrok dożywocia. Szeleszczący papier na kozetce przyklejał mi się do ud w dusznym, teksańskim upale, a moje dziecko krzyczało wniebogłosy. Pielęgniarka z nonszalancją przesunęła mały metalowy odważnik po skali, stuknęła długopisem w podkładkę i wypowiedziała te trzy przerażające słowa: "Spadł na wadze."

Mój najstarszy syn był w zasadzie uosobieniem przestrogi pod każdym względem, zaczynając od jego wielkiego wejścia. Urodził się z imponującą wagą ponad czterech kilogramów, całkowicie niszcząc mój plan porodu i sprawiając, że cała moja starannie dobrana kolekcja ubranek w rozmiarze noworodkowym stała się zupełnie bezużyteczna. Na sali porodowej pielęgniarki dosłownie robiły zakłady o to, ile będzie ważył, zanim położyły go na wadze podgrzewacza. Kiedy na cyfrowym ekranie wyświetlił się wynik, mój mąż spojrzał na mnie tak, jakbym właśnie wykonała jakąś magiczną sztuczkę.

Myślałam, że wygraliśmy jakąś wyimaginowaną rodzicielską loterię, mając tak dużego i silnego noworodka, ale potem nadszedł trzeci dzień. Znaleźliśmy się w tej sterylnie białej sali w przychodni, odbierając bardzo bolesną lekcję na temat grawitacji i mleka matki.

Ten znienawidzony spadek wagi w pierwszym tygodniu

Powiem wam szczerze – nikt tak naprawdę nie uprzedza o spadku wagi u noworodka, a jest to narzędzie psychologicznych tortur stworzone specjalnie po to, by łamać młode matki. Spędzasz dziewięć miesięcy, dosłownie hodując człowieka we własnym ciele, zadręczając się odpowiednim spożyciem białka i witaminami prenatalnymi, tylko po to, by to maleństwo po wyjściu z łona od razu zaczęło się kurczyć.

Lekarze zachowują się, jakby to był zwykły wtorek. Wpadają do sali, by poinformować kobietę, która właśnie krwawi w siateczkowe majtki poporodowe, że jej dziecko straciło osiem procent swojej wagi urodzeniowej. Mówią ci, że to w większości tylko woda i to całkowicie normalne, że dzieci tracą nawet do dziesięciu procent, ale w tym stanie chronicznego niewyspania słyszysz tylko, że właśnie ponosisz spektakularną porażkę w utrzymaniu swojego potomka przy życiu. Następne czterdzieści osiem godzin spędziłam podłączona do laktatora, szlochając w tetrową pieluszkę, przerażona, że głodzę swoje gigantyczne dziecko.

To absolutne szaleństwo, że natura tak to wymyśliła – nakładając na nas największą presję jeszcze zanim pokarm w pełni się unormuje, pozostawiając nas obsesyjnie wpatrujące się w linię szczęki naszego dziecka i próbujące ocenić, czy wygląda chudziej niż podczas śniadania. Nawet nie zamierzam strzępić języka na te wszystkie ciążowe aplikacje, które porównują dziecko do różnych warzyw korzeniowych, bo i tak nie mają one żadnego sensu.

Co lekarze tak naprawdę uważają za normę

Kiedy dr Sarah w końcu odciągnęła mnie od krawędzi rozpaczy i podała mi chusteczkę, spróbowała wyjaśnić, jak właściwie wygląda prawidłowa waga dziecka na papierze. Narysowała mi taką małą krzywą dzwonową na odwrocie jakiejś ulotki i szczerze mówiąc, połowa tej nauki wygląda jak wielkie zgadywanki oparte na zmiennych, których nikt tak naprawdę nie kontroluje.

Powiedziała, że typowy noworodek ląduje zazwyczaj w okolicach trzech i pół kilograma, ale przysięgam, że mruczała też pod nosem coś o tym, że chłopcy mogą być odrobinę ciężsi od dziewczynek, a może zależy to od poziomu cukru we krwi matki, albo może nawet od fazy księżyca. Zasadniczo wszystko od dwóch i pół do blisko czterech kilogramów jest uważane za idealnie zdrowe. Jeśli będziesz traktować swoje dziecko jak wirtualne zwierzątko z Tamagotchi z lat 90., nieustannie wpisując każdy gram do aplikacji, by znaleźć "idealną" średnią wagę niemowlaka, po prostu oszalejesz.

Moja babcia, niech ją Bóg błogosławi, miała na ten temat sporo do powiedzenia. Kiedy zadzwoniłam do niej z płaczem przez ten spadek wagi, z pewnością w głosie oznajmiła mi, że powinnam po prostu pić ciemne piwo, żeby moje mleko było tłuściejsze, a w drugim tygodniu będziemy sypać kleik ryżowy do butelki, żeby "chłopak nabrał trochę ciałka". Kocham tę kobietę nad życie, ale stojąc tam w kuchni, wywróciłam oczami tak mocno, że aż zabolało, bo mojej kuzynce urodziło się niespełna trzykilogramowe maleństwo, które było idealnie zdrowe bez kropli piwa czy grama kaszki.

Kocyki, które pomieszczą te pulchniutkie udka

Zanim osiągnęliśmy granicę dwóch tygodni, mój syn nie tylko odzyskał swoją wagę urodzeniową, ale najwyraźniej postanowił nadrobić stracony czas. Zaczął przybierać na wadze w takim tempie, że przypominał małego, wściekłego ludzika Michelin. I to jest ten moment, kiedy ograniczenia budżetowe związane z posiadaniem dużego dziecka naprawdę dają o sobie znać. Kupujesz te wszystkie urocze ubranka i śpiworki, a potem nagle próbujesz wcisnąć tłuściutkiego indyka w osłonkę na kiełbasę.

Szybko nauczyłam się, że kupowanie wszystkiego w większym rozmiarze to jedyny sposób, by przetrwać finansowo, dlatego stałam się niezwykle wybredna, jeśli chodzi o wyposażenie naszej wyprawki. Jeśli masz dziecko, które błyskawicznie przeskakuje przez średnie centyle wagi, potrzebujesz rzeczy, które dostosowują się do jego wzrostu. Moim absolutnym wybawieniem okazał się kocyk niemowlęcy z bawełny organicznej Jesienny Jeż.

Zamiast tych malutkich, sztywnych otulaczy, z których wyrósł jak Hulk do trzeciego tygodnia życia, wybrałam wspaniały rozmiar 120x120 cm tego jeżykowego kocyka. Mówię wam, ta rzecz to budżetowy cud. Jest uszyty z przepięknej, musztardowo-żółtej bawełny organicznej, która wcale nie wydaje się cienka i delikatna, a rozmiar był naprawdę wystarczająco duży, by bezpiecznie owinąć mojego małego osiłka bez obawy, że jego pulchne nóżki wyskoczą dołem. Używałam go jako osłony do karmienia, maty na podłogę, kiedy ćwiczył przewracanie się przez swój wałeczek na brzuchu, a teraz ma cztery lata i wciąż taszczy ten sam kocyk w jeże na kanapę podczas naszych wieczorów filmowych. To się nazywa dobrze wydane pieniądze – materiał naprawdę oddycha i rozciąga się razem z rosnącym dzieckiem.

Jeśli masz dość kupowania rzeczy, z których maluchy wyrastają w tydzień, zdecydowanie powinnaś przejrzeć kolekcję organicznych kocyków Kianao, żeby znaleźć coś, co przetrwa znacznie dłużej niż tylko czwarty trymestr.

Kiedy ząbkowanie zatrzymuje wagę

Zabawne w stresowaniu się wagą niemowlaka jest to, że właśnie wtedy, gdy przyzwyczajasz się do tego, że maluch gładko nabiera kolejnych gramów, jego trajektoria wzrostu postanawia wjechać na próg zwalniający. Mniej więcej w okolicach czwartego miesiąca, mój najstarszy zaczął jeść słabiej, bo zaczęły mu dokuczać dziąsła. To tak, jakby wszechświat stwierdził: „Okej, waży już wystarczająco dużo, wprowadźmy ból zębów”.

Moja mama upierała się, że na pewno znowu traci na wadze, bo wypluwał z siebie z połowę mleka razem ze śliną. Poszłam do sklepu i kupiłam drewniany gryzak z grzechotką Miś, bo wyglądał niesamowicie estetycznie na półce w pokoiku dziecięcym. Będę z wami całkowicie szczera – jest absolutnie piękny, a ten szydełkowy miś jest uroczy, ale mój syn był bardzo agresywnym przeżuwaczem i drewniane kółko tylko go frustrowało. Rzucił nim przez cały salon i krzyczał, dopóki nie znalazłam mu czegoś bardziej miękkiego.

Ostatecznie o wiele bardziej sprawdził się u nas silikonowy gryzak niemowlęcy Panda. Kiedy buzia twojego dziecka tak bardzo boli, że maluch odmawia jedzenia, po prostu potrzebujesz czegoś, co możesz wrzucić do lodówki, a on będzie mógł bezlitośnie memłać. Ten z pandą jest wykonany z bezpiecznego dla żywności silikonu, więc ma taką miękką sprężystość, która przynosiła prawdziwą ulgę jego opuchniętym dziąsłom, a dzięki płaskiemu kształtowi jego pulchne małe rączki mogły go trzymać, nie upuszczając go co pięć sekund. To uratowało moje zdrowie psychiczne i sprawiło, że znów zaczął normalnie jeść ze swojej butelki.

Zanim dopadnie was faza marudzenia, warto zaopatrzyć się w silikonowy gryzak na te trudniejsze dni, żeby uniknąć panicznego robienia zakupów o północy.

Obsesja wreszcie się kończy

W końcu przestajesz patrzeć na wagę. Nawet nie wiem, kiedy dokładnie to się stało w moim przypadku. Gdzieś po jego pierwszych urodzinach uświadomiłam sobie, że od miesięcy nie wyszukiwałam w Google siatek centylowych. Urodziłam trójkę dzieci w ciągu pięciu lat i zanim na świat przyszedł mój najmłodszy – z zupełnie przeciętną wagą nieco ponad trzech kilogramów – ledwie zarejestrowałam liczbę, którą wywołała położna.

Słuchajcie, jeśli ty i twój mąż jesteście wysocy, wasze dziecko prawdopodobnie też będzie długie, a jeśli oboje jesteście drobni, możecie mieć mniejsze dziecko, ale szczerze mówiąc, próby przewidzenia tego lub kontrolowania są z góry skazane na porażkę. Po prostu wepchnij tę domową wagę głęboko do szafy i zaufaj własnemu instynktowi, sprawdzając tylko ilość mokrych pieluszek, bo inaczej całkowicie zwariujesz.

Pytaliście, więc odpowiadam

Czy to źle, że moje dziecko nie jest na 50. centylu?

Na litość boską, nie. 50. centyl oznacza dosłownie po prostu środek stawki. Mój najstarszy okupował 95. centyl, a moja średnia pociecha trzymała się 15. centyla przez cały swój pierwszy rok. Oboje jedli tak samo, spali tak samo i z taką samą zawziętością dewastowali mi salon. Doktor Sarah powiedziała mi, że lekarzom zależy po prostu na tym, aby dziecko rosło wzdłuż swojej własnej krzywej i nagle z niej nie spadało. Przestańcie traktować siatki centylowe jak świadectwo szkolne.

Jaka utrata wagi po porodzie jest normą?

Mówi się, że utrata od 7 do 10 procent wagi urodzeniowej w ciągu pierwszych kilku dni jest całkowicie normalna, głównie dlatego, że dzieci wysikują wszystkie nadmiarowe płyny, które zgromadziły jeszcze w brzuchu. Patrzenie, jak stają się mniejsze, wydaje się niesamowicie nienaturalne, ale dopóki odzyskają wagę w okolicy drugiego tygodnia, pediatrzy zazwyczaj są spokojni. Jeśli się stresujesz, po prostu sprawdzaj mokre pieluchy zamiast wpatrywać się w ich policzki.

Czy dzieci karmione mlekiem modyfikowanym przybierają na wadze szybciej?

Z mojego chaotycznego, osobistego doświadczenia z obiema metodami karmienia wynika, że dzieci karmione mlekiem modyfikowanym faktycznie nieco szybciej nabierają ciałka po trzecim miesiącu. Myślę, że to po prostu dlatego, że łatwiej jest dokładnie kontrolować, ile mililitrów wypijają. Ale dzieci karmione piersią też przybierają bardzo szybko, tylko czasem dzieje się to w dziwnych, nieprzewidywalnych skokach, przez co wydaje ci się, że skończył ci się pokarm, podczas gdy one po prostu rosną wzdłuż.

Dlaczego waga mojego niemowlaka staje w miejscu w 4. miesiącu?

Ach, to znienawidzone połączenie regresu snu czwartego miesiąca i ząbkowania! Waga moich dzieci zawsze zwalniała w tym okresie, bo były zbyt rozproszone przez bolące dziąsła albo naukę przewracania na brzuszek, żeby skupić się na pełnym posiłku. Jeśli produkują mokre pieluchy i ogólnie wydają się zadowolone, prawdopodobnie wszystko z nimi w porządku, ale jeśli staną się ospałe, zdecydowanie dzwoń do lekarza, zamiast pytać w internecie.

Czy powinnam kupić wagę niemowlęcą do domu?

Błagam was, proszę, nie róbcie sobie tego, chyba że lekarz wymaga tego z powodów medycznych. Kupiłam jedną przy moim pierworodnym i spędziłam cały urlop macierzyński, ważąc go przed i po każdym karmieniu, płacząc nad kilkugramowymi różnicami, które prawdopodobnie wynikały po prostu z cięższej pieluszki. To absolutnie zrujnuje wasze zdrowie psychiczne. Zaufajcie wadze u pediatry podczas wizyt kontrolnych, a w domu pozwólcie sobie na spokojny oddech.