Prawda o niepokojącym dziecku CGI ze Squid Game, którego wszyscy nie znoszą

Był wtorkowy wieczór, w Chicago padało, a ja siedziałam na kanapie, jedząc zimne resztki palak paneer prosto z plastikowego pojemnika. Mój maluch w końcu zasnął na piętrze, co oznaczało, że miałam dokładnie czterdzieści pięć minut ciszy, zanim ktoś obudzi się z płaczem. Odpaliłam Netflixa, żeby pooglądać, jak ludzie w zielonych dresach grają w mordercze gry ze szkolnego boiska. I wtedy, w samym środku trzymającej w napięciu sceny, na ekranie pojawiło się niemowlę.

Mój telefon zawibrował trzy razy w szybkim tempie. Na moim czacie grupowym dla karmiących mam zapanowało absolutne szaleństwo.

Sarah, która wciąż pracuje na oddziale pediatrycznym w szpitalu Lurie Children's, wysłała rozmazany zrzut ekranu z pojedynczym znakiem zapytania. Moja mama zadzwoniła pięć minut później, by zapytać, dlaczego ten maluch wygląda, jakby został wyrzeźbiony z taniego wosku do świec. Następnego ranka cały internet narzekał na efekt doliny niesamowitości wywołany przez animowane niemowlę w serialu.

Ludzie byli wściekli. Chcieli wiedzieć, dlaczego produkcja z budżetem wielkości PKB małego państwa skończyła z mechaniczną lalką, która poruszała się jak animatroniczny pirat z parku rozrywki. A ja tylko siedziałam, przeżuwając swoje paneer i myśląc o tym, jak bardzo byłam wdzięczna, że nie użyli prawdziwego dziecka.

Plany zdjęciowe to w zasadzie oddziały ratunkowe z lepszym cateringiem

Kiedyś pracowałam na szpitalnym SOR-ze. Brzęczące nad głową jarzeniówki, nieustannie pikające monitory, ludzie krzyczący z drugiego końca sali o płynach do kroplówek. To okropne, wysoce nienaturalne miejsce do powrotu do zdrowia, ale robimy to, bo musimy ratować życie. Plan zdjęciowy to dokładnie taki sam sensoryczny koszmar, z tą różnicą, że tam próbują tylko złapać dobry kąt kamery.

Nie umieszcza się trzytygodniowego dziecka w takim środowisku.

Słuchajcie, kiedy byłam w ciąży, jeden z neonatologów, z którymi pracowałam, powiedział mi, że układ nerwowy niemowlęcia to w zasadzie nagie kable elektryczne. Nie znam dokładnych podstaw neurologicznych, może osłonki mielinowe czy cokolwiek innego nie są jeszcze w pełni wykształcone, ale chodzi o to, że mają zerową izolację. Każdy głośny dźwięk, każdy błysk światła, każdy nagły ruch po prostu uderza w ich małe mózgi jak fizyczny wstrząs.

Podstawowy poziom hałasu na planie filmowym zazwyczaj oscyluje wokół osiemdziesięciu decybeli. Ludzie biegają z ciężkim sprzętem. Lampy halogenowe emitują wystarczająco dużo ciepła, by stopić ci trampki. Kiedy prawdziwy noworodek jest narażony na takie przebodźcowanie sensoryczne, jego mózg po prostu robi zwarcie, by się chronić. Albo całkowicie się wyłącza, zapadając w sen ze stresu, albo budzi się i krzyczy, dopóki nie straci głosu. Fakt, że twórcy serialu posłużyli się komputerowym dzieckiem, był szczerze mówiąc najbardziej odpowiedzialną decyzją rodzicielską, jaką widziałam w telewizji od lat.

Prawdziwe noworodki są obiektywnie mało urodziwe

Głównym zarzutem na Reddicie było to, że animacja była słaba, ponieważ skóra dziecka była zdecydowanie zbyt gładka, a jego mimika zbyt kontrolowana. Wyglądało sztucznie, ponieważ wyglądało idealnie.

Zdradzę wam sekret na temat prawdziwych noworodków. Są wręcz paskudne.

Widziałam tysiące takich małych stworków wyciągniętych prosto z pieca. Nie wyglądają jak modele z reklam Gerbera. Wyglądają jak wściekłe, obierane ziemniaki. Prawdziwa skóra noworodka to strefa katastrofy. Są pokryte mazią płodową, która wygląda podejrzanie jak stary serek wiejski, a ich skóra przez pierwszy miesiąc schodzi wielkimi płatami. Dostają też takich dziwnych czerwonych plam na klatce piersiowej, które nazywamy rumieniem toksycznym, głównie dlatego, że wszystko w dermatologii brzmi jak średniowieczna klątwa.

I wcale nie poruszają się z gracją. Prawdziwe niemowlęta mają odruch Moro. Ich układy nerwowe są tak niedojrzałe, że jeśli zbyt głośno upuścisz długopis, ich ramiona odskakują na boki, jakby próbowały złapać niewidzialną piłkę plażową, a potem ich kończyny po prostu chaotycznie drgają. Animatorzy prawdopodobnie próbowali sprawić, by robot wyglądał jak prawdziwy noworodek, ale grupa fokusowa pewnie dostała odruchów wymiotnych, więc przerobili go na gładką, plastikową lalkę.

Bywalcy brunchów powinni zostać w domu

Cała ta debata telewizyjna zawsze przypomina mi o rodzicach, których widuję we własnej okolicy. Wiecie, o kim mówię. Ta para, która zabiera czterotygodniowe dziecko do zatłoczonego, pełnego echa lokalu na niedzielny brunch. Muzyka dudni, kelnerki upuszczają talerze, pięćdziesiąt osób głośno rozmawia nad mimozami, a w foteliku samochodowym, przypiętym do odwróconego krzesełka, leży maleńkie niemowlę.

Dziecko nieuchronnie krzyczy. Rodzice wyglądają na wyczerpanych i mówią każdemu przechodniowi, że maluch ma dzisiaj po prostu kolkę. Nie, kochani, wasze dziecko nie ma kolki. Jego obnażony układ nerwowy jest właśnie rażony prądem przez linię basu z remiksu lecącego z głośników. Nie można wziąć istoty, która spędziła dziewięć miesięcy w ciemnym, ciepłym, wyciszonym basenie i bez konsekwencji wrzucić jej w środek zatłoczonej restauracji.

Zabierają je na festiwale uliczne. Zabierają na głośne rodzinne wesela i trzymają tuż obok głośników. A potem dziwią się, dlaczego dziecko nie chce spać przez kolejne trzy dni. Doprowadza mnie do absolutnego szału, gdy widzę, jak ludzie traktują swoje noworodki jak bardzo delikatne torebki, które można po prostu wnieść do każdego dorosłego środowiska.

A co do tego, czy sporadyczne zerknięcie przez dziecko na ekran telewizora w salonie zrujnuje jego rozwój – przez kilka pierwszych miesięcy i tak ledwo widzą na metr przed sobą, więc naprawdę nie traciłabym energii na stresowanie się tym.

To, co naprawdę je uspokaja

Słuchajcie, nie da się żyć przez rok w dźwiękoszczelnym bunkrze, ale nie powinniście też traktować swojego salonu jak chaotycznego centrum rozrywki. Kiedy przynosisz je do domu, chcesz, aby otoczenie było absolutnie nudne. Nuda to bezpieczeństwo. Nuda działa kojąco.

Kiedy mój syn miał kilka miesięcy, zdałam sobie sprawę, że potrzebuję miejsca, w którym mogłabym go położyć, a które nie stopiłoby mu mózgu błyskającymi światłami i elektroniczną muzyką. Skończyło się na tym, że kupiłam Stojak Edukacyjny z Liściem i Kaktusem. Szczerze mówiąc, to był prawdziwy ratunek z powodu tego, jak bardzo jest to prosty sprzęt. To tylko surowe drewno z kilkoma miękkimi szydełkowymi kształtami. Mój syn potrafił leżeć na plecach i przez dwadzieścia minut intensywnie wpatrywać się w małego zielonego kaktusa. Nie pikał. Nie świecił. Po prostu cichutko sobie istniał, co kupowało mi wystarczająco dużo czasu, by wypić kawę, która była ledwie letnia, a nie całkowicie zimna.

Kupiłam też Stojak Edukacyjny z Misiem dla dziecka mojej siostry, kiedy się urodziło. Też jest w porządku. Robi dokładnie to samo, ale pastelowe kolory są urocze tylko do momentu, aż twoje dziecko nie wypluje papki z marchewki na te miękkie figurki. Szybko zdajesz sobie sprawę, że jasne kolory były ogromnym błędem. Sprawdza się doskonale, ale zdecydowanie wolę ciemniejszą zieleń w wersji z kaktusem.

Gdy byliśmy u znajomych, wypróbowaliśmy też Stojak Edukacyjny z Koalą i Gwiazdką. Drewniane kółka wydają w nim delikatny, grzechoczący dźwięk, kiedy maluch nieuchronnie kopie w nie nóżkami. To miły, analogowy dźwięk, który nie sprawia, że mam ochotę oderwać sobie uszy, jak to bywa przy plastikowych zabawkach.

Jeśli zastanawiasz się, jak zapobiec zwarciu w mózgu twojego dziecka w ciągu dnia, przejrzyj naszą kolekcję stojaków edukacyjnych, aby znaleźć coś, co nie przyprawi go o sensorycznego kaca.

Obniżanie oczekiwań

Najdziwniejsze we współczesnym rodzicielstwie jest to, jak bardzo oczekujemy, że prawdziwe życie będzie wyglądać jak to na ekranie. Widzimy w serialu ciche, idealnie spokojne dziecko z gładką skórą i podświadomie przyjmujemy to za standard.

A potem mamy nasze własne dzieci. Są to głośne, niespokojne, łuszczące się i nieprzewidywalne małe gremliny, które płaczą, gdy pies zaszczeka i wymiotują, gdy jedzą za szybko. Nie wyglądają idealnie. Nie zachowują się idealnie. Wymagają absurdalnej ilości zarządzania otoczeniem, aby tylko przetrwać popołudnie bez ataku furii.

Ale taka jest po prostu rzeczywistość ludzkiej biologii. Nie mam nic przeciwko temu, że Hollywood używa przerażających robotów, aby chronić prawdziwe niemowlęta przed chaosem planu filmowego, pod warunkiem, że wszyscy będziemy pamiętać, że prawdziwe dzieci to zupełnie inny, o wiele bardziej chaotyczny gatunek.

Przyciemnij światła w salonie, zarzuć przewiewną osłonkę na wózek, gdy wychodzisz na zewnątrz, i po prostu zaakceptuj, że twój dom będzie niesamowicie nudny przez następne sześć miesięcy, podczas gdy ich układ nerwowy będzie się w pełni kształtował.

Jeśli potrzebujesz sprzętu, który naprawdę szanuje delikatne granice sensoryczne twojego dziecka, sprawdź nasze przyjazne sensorycznie niezbędniki dla niemowląt, zanim kupisz kolejną świecącą, plastikową zabawkę.

Rzeczy, nad którymi prawdopodobnie się zastanawiasz

Dlaczego noworodki tak łatwo ulegają przebodźcowaniu?

Ponieważ są w zasadzie niedokończone. Mój lekarz kiedyś mi to wyjaśnił i z tego, co rozumiem, ich układy nerwowe nie mają filtrów biologicznych, które my posiadamy. Kiedy obok przejeżdża głośna ciężarówka, twój mózg ją ignoruje. Mózg noworodka przetwarza to jako ogromne, przytłaczające zagrożenie. Nie mają jeszcze zdolności do odcinania się od bodźców.

Kiedy można bezpiecznie zabrać dziecko do głośnego miejsca publicznego?

Szczerze mówiąc, nie zabierałabym ich nigdzie, gdzie jest bardzo głośno, dopóki nie skończą dobrych sześciu miesięcy, a nawet wtedy biorę ze sobą nauszniki. Ich kanały słuchowe są malutkie, co oznacza, że ciśnienie akustyczne wpływa na nie inaczej. Głośna restauracja brzmi dla nich jak silnik odrzutowy.

Czy drewniane stojaki edukacyjne są naprawdę lepsze od plastikowych?

Myślę, że tak, głównie dlatego, że zmuszają dziecko do wykonania pracy. Plastikowy stojak na baterie zabawia malucha, błyskając do niego światłami. Drewniany po prostu stoi, więc dziecko musi użyć własnych umiejętności motorycznych i skupienia wzroku, aby wejść z nim w interakcję. Poza tym wyglądają nieskończenie lepiej w moim salonie.

Dlaczego noworodki mają tak koszmarną skórę?

Spędziły prawie rok zanurzone w płynie owodniowym, a potem nagle są narażone na suche powietrze, syntetyczne materiały i jakikolwiek proszek do prania, którego użyłaś. Ich bariera skórna praktycznie nie istnieje. Łuszczenie się i wysypki to po prostu znak, że ich ciało próbuje wymyślić, jak funkcjonować w środowisku, które nie jest przede wszystkim wodą.

Czy telewizyjny robot miał odruch Moro?

Nie zauważyłam. Głównie po prostu tam leżał i wyglądał na lekko nawiedzonego. Gdyby naprawdę chcieli być dokładni, zaprogramowaliby go tak, by gwałtownie rozrzucał ręce na boki w ułamku sekundy, gdy ktoś krzyknie „Akcja!”.