Notatka do siebie: Nie pozwól Leo dotykać tego bagiennego kurczaka (Historia o pukeko)

Droga Sarah z zeszłego października. Stoisz właśnie na skraju ścieżki na mokradłach, jest 8:15 rano, a ty masz na sobie te legginsy ciążowe, których uparcie nie chcesz wyrzucić, chociaż Leo ma już cztery lata. Kurczowo ściskasz w dłoni flat white na owsianym, które zdążyło już przygnębiająco wystygnąć. Twoje włosy spięte są klamrą, która agresywnie wbija ci się w czaszkę, a ty, no wiesz, po prostu gapisz się w otchłań bagna, podczas gdy Leo depcze po kostki w najbardziej gęstym, śmierdzącym błocie znanym ludzkości.

Obok ciebie stoi moja najlepsza przyjaciółka, Jess. Nosi swojego maleńkiego synka Finna w jednej z tych skomplikowanych chust, które wyglądają jak średniowieczne narzędzie tortur, a Finn po prostu przeraźliwie krzyczy prosto w jej lewy obojczyk, bo ząbkuje i życie jest ciężkie. Wszystkie jesteśmy wykończone. Wszystkie jesteśmy pokryte jakimś lepkim osadem niewiadomego pochodzenia.

I nagle Leo wskazuje umazanym w ziemi palcem na trzciny i krzyczy: „Mamusiu, czarna kura!”

Spojrzysz w dół i to zobaczysz. Malutką, niezdarną, czarną puchatą kuleczkę osadzoną na absurdalnie długich nogach dinozaura. To pisklę modrzyka. Prawdziwe dzikie ptasie dziecko, które po prostu mruga do ciebie. A w ciągu następnych dziesięciu sekund twój cały układ nerwowy dozna zwarcia, bo utkniesz gdzieś pomiędzy myślą, że to najsłodsza rzecz, jaką w życiu widziałaś, a uświadomieniem sobie, że twój maluch zaraz rzuci się w bagno, żeby to coś przytulić.

Ten moment, kiedy zaczynam potwornie zazdrościć ptakom życia towarzyskiego

Oto, co musisz wiedzieć o tych ptakach – wiem to, bo o drugiej w nocy wpadłam w czarną dziurę Wikipedii, podczas gdy mój mąż Dave chrapał tuż obok. Modrzyki mają taki system opieki nad dziećmi, że mam ochotę krzyczeć z zazdrości. Żyją w ogromnych, skomplikowanych, poliamorycznych ptasich komunach, gdzie wiele samic składa jaja w jednym wielkim, wspólnym gnieździe – czasem jest ich tam nawet z dwadzieścia pięć naraz – i po prostu dzielą się psychicznym ciężarem macierzyństwa.

One dosłownie mają swoją wioskę, która pomaga w wychowaniu. Nie byłam na randce z Dave'em od pół roku, bo nianie biorą stówkę za godzinę, a moja teściowa „nie lubi jeździć po zmroku”, tymczasem ta przypadkowa bagienna kura ma z sześć ciotek, które za darmo pilnują jej dzieci, gdy ona idzie szukać pędraków. To po prostu wkurzające.

A to nie wszystko. Kiedy pisklęta się wyklują, starsze rodzeństwo z poprzednich lęgów naprawdę działa jako pomocnicy i karmi noworodki. Słyszysz to? Starsze rodzeństwo pomaga. Moja siedmioletnia córka Maya dosłownie patrzyła wczoraj, jak upuszczam kosz z praniem ze schodów, po czym przeszła nad nim i zapytała, co jest na obiad. Maya w życiu nie nakarmiłaby Leo żadnym pędrakiem. Nawet nie poda mi chusteczki, kiedy go przewijam. A te młode ptaki aktywnie chronią swoich małych braci i siostry.

Podobno rodzą się pokryte puchem i potrafią po prostu wybiec z gniazda natychmiast po wykluciu, co pewnie jest dla nich super, ale i tak przez dwa miesiące karmi je całe stado.

Proszę, nie próbujcie pakować bagiennej kury do swojego Subaru

Więc wracając – stoisz tam, patrzysz na tego puszystego malucha i nagle czujesz nieodpartą, hormonalną potrzebę, żeby go uratować. Myślisz: „O rany, jest sam, zgubił się, muszę zabrać go do domu, włożyć do kartonu z lampką na biurko i wychować jak własne dziecko”. Mój mąż uważa, że mam z tego powodu nierówno pod sufitem, ale wiem, że ty też masz takie myśli.

Nie rób tego. Musisz aktywnie walczyć z chęcią interwencji i musisz fizycznie powstrzymać swojego malucha przed zrobieniem tego za ciebie. Eksperci od ochrony przyrody mówią bardzo, ale to bardzo jasno, że te stada są niezwykle terytorialne, więc jeśli weźmiesz osierocone pisklę, spróbujesz je odchować, a potem wypuścisz na wolność, dzikie ptaki dosłownie je zaatakują, bo będzie źle pachnieć, dziwnie się zachowywać czy naruszy jakąkolwiek inną ptasią politykę.

Poza tym Jess wzięła na spacer swojego golden retrievera, a ten psi osioł właśnie szarpał się na smyczy, próbując zjeść tego ptaka. W zasadzie musisz po prostu chwycić swoje dziecko za kaptur brudnej kurtki, jednocześnie odciągając psa przyjaciółki do tyłu z cichą nadzieją, że ptasia mama nie czai się w krzakach, żeby wydziobać ci oczy.

A tak szczerze mówiąc, i tak nie chcesz go dotykać, choćby ze względu na choroby. W zeszłym roku, po tym jak Leo oblizał ławkę w parku, mój lekarz, dr Aris, spojrzał mi prosto w oczy i opowiedział o absolutnym horrorze bakterii, które przenoszą dzikie ptaki. Jestem prawie pewna, że wspominał o bakterii Campylobacter (co brzmi jak nazwa jakiegoś koszmarnego obozu przetrwania), a może o salmonelli, ale rzecz w tym, że ptasie odchody i pióra są pokryte mikroskopijnymi koszmarami, które zafundują twojemu maluchowi takie rewolucje żołądkowe, których nigdy, ale to nigdy nie zapomnisz. Jeśli więc twojemu dziecku uda się dotknąć dzikiego pisklaka lub jego gniazda, od razu jak tylko znajdziesz umywalkę, zaczniesz szaleńczo szorować mu ręce mydłem i ciepłą wodą, modląc się przez całą drogę do domu.

Jeśli już ogarnia cię panika na myśl o tym, jak utrzymać swoje dzieci w czystości i bezpieczeństwie na zewnątrz, może weź głęboki oddech i przejrzyj niezbędniki z organicznej bawełny od Kianao, bo odpowiednie ubrania to jedyny powód, dla którego przetrwałam ten dzień.

Kwestia błota i temat ząbkowania

Porozmawiajmy przez chwilę o błocie, bo Leo miał na sobie absolutnie moją ulubioną rzecz w jego szafie. To niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao w przepięknym, leśnym odcieniu zieleni. Uwielbiam je, bo jest na tyle elastyczne, że mogę je przecisnąć przez tę jego wielką głowę malucha bez wywoływania gigantycznej histerii, a materiał jest tak miękki, że nie robią mu się po nim te dziwne czerwone plamy egzemy, które pojawiają się u niego po syntetykach.

Miał je założone pod sweterkiem, ale i tak jakimś cudem udało mu się wmasować bagienne błoto prosto w dekolt. Byłam gotowa wyrzucić je do kosza, ale później tego samego popołudnia po prostu wrzuciłam je do pralki na ciepły program, a błoto dosłownie zsunęło się z organicznych włókien. Body się nie skurczyło. Nie zmechaciło się. Po prostu to przetrwało, czego niestety nie mogę powiedzieć o moich nerwach.

Tymczasem mały Finn nadal przeżywał kompletne załamanie nerwowe w swoim nosidełku. Jess w końcu odpięła torbę i wyciągnęła gryzak Panda, który kupiłam jej na baby shower. Pamiętam, że wzięłam go głównie dlatego, że ten bambusowy wzór wyglądał uroczo na stronie, ale mówię wam, ta rzecz ratuje życie. Finn chwycił go dwiema pulchnymi piąstkami i po prostu zaczął wściekle miętosić uszy pandy. Zrobiono go z silikonu spożywczego, więc nie musiałam się martwić, że nałyka się jakiegoś toksycznego plastiku, który jest w tanich zabawkach, i jest idealnie płaski, więc sam mógł go swobodnie trzymać, nie upuszczając go w bagienne błoto.

Żuł tę pandę przez całą drogę powrotną do samochodu. Tylko dzięki temu w ogóle słyszałyśmy się przez wiatr.

Szczerze mówiąc, to o wiele lepsze niż niektóre z tych wszystkich estetycznych gadżetów dla niemowląt, które zdarzało mi się kupować. Na przykład, w zeszłym miesiącu kupiłam mojej siostrze z okazji narodzin dziecka drewniany stojak edukacyjny Tęcza. Nie zrozumcie mnie źle, jest przepiękny. Wygląda, jakby wyciągnięto go prosto z magazynu o architekturze wnętrz, i jest o niebo lepszy od tych wszystkich plastikowych, świecących potworków, które grają w kółko tę samą, fałszującą melodyjkę, dopóki nie masz ochoty rozwalić ich młotkiem. Ale tak szczerze? Jej dziecko po prostu patrzy na drewnianego słonika przez dwie minuty, a potem przewraca się na bok, żeby rzuć frędzel od dywanu. To jest absolutnie super, jeśli marzysz o pięknym, spokojnym pokoiku, a naturalne drewno jest zdecydowanie bezpieczne, ale niemowlaki są po prostu dziwne i czasem zamiast pięknie wykonanej, rozwojowej zabawki wolą zwykły kłaczek kurzu.

Czego tak naprawdę nauczyłam się tamtego dnia

Z małym modrzykiem wszystko było w porządku. Powoli wycofałyśmy się, wlokąc za sobą krzyczącego malucha i hiperwentylującego się psa, pozwalając puchatej kuleczce wrócić do jej wielkiej, poliamorycznej ptasiej rodziny. Wypiłam swoją zimną kawę. Jess pozwoliła Finnowi żuć gryzak-pandę, aż w końcu usnął na jej piersi.

Dojdziesz do wniosku, że rodzicielstwo to po prostu seria umiarkowanie przerażających zdarzeń, podczas których nieustannie próbujesz uchronić swoje dzieci przed złapaniem salmonelli, jednocześnie starając się docenić piękno natury. To wyczerpujące, ale świetnie sobie radzisz.

Zanim jednak wyciągniesz swoje własne dzieci na mokradła w poszukiwaniu bagiennych kur, koniecznie sprawdź całą kolekcję outdoorową Kianao, żeby zaopatrzyć się w ubrania, które naprawdę są w stanie przetrwać starcie z błotnistą kałużą.

FAQ: Bo pewnie nadal panikujesz

Czy mogę zatrzymać uratowane pisklę, jeśli wygląda na porzucone?

O rany, nie. Proszę, nie róbcie tego. Wiem, że jest puchate i wygląda na samotne, ale jego rodzice niemal na pewno ukrywają się w trzcinach i was oceniają. Poza tym, jeśli weźmiecie je do domu, zrujnujecie mu życie, bo dzikie stada je zaatakują, jeśli kiedykolwiek spróbujecie je wypuścić. Zadzwońcie po lokalną straż dla zwierząt lub ośrodek rehabilitacji, jeśli ptak jest widocznie ranny, a potem po prostu odejdźcie.

Co jeśli moje dziecko jednak dotknie ptaka?

Wpadnij w lekką panikę, a potem natychmiast znajdź mydło. Dzikie ptaki to w zasadzie latające szalki Petriego z bakteriami takimi jak salmonella. Dr Aris wyraził się jasno: ptasie odchody i pióra to nie jest coś, co chciałabyś widzieć w pobliżu ust swojego dziecka. Szoruj mu ręce ciepłą wodą z mydłem przez, no wiesz, naprawdę dłuuugi czas, a po powrocie do domu pewnie najlepiej wrzuć całe jego ubranie prosto do pralki.

Czy te ptaki naprawdę mają więcej niż jedną mamę?

Tak, i wciąż mnie to strasznie wkurza. Żyją w grupach komunalnych, w których kilka samic składa jaja w jednym wielkim gnieździe, a potem starsze rodzeństwo pomaga karmić maluchy. To poziom zespołowej opieki nad dziećmi, o jakim współczesne ludzkie matki mogą tylko pomarzyć, chowając się w spiżarni, żeby w spokoju zjeść czerstwe krakersy.

Jak sprać bagienne błoto z bawełny organicznej?

To szczerze mówiąc cud, ale po prostu pierzesz je normalnie. Myślałam, że body Leo od Kianao jest całkowicie zrujnowane, bo błoto było tak grube, że dorobiło się własnego ekosystemu, ale standardowe pranie w 40 stopniach poradziło sobie z tym wszystkim. Nie używaj tylko płynu do płukania – szkodzi on naturalnym włóknom i sprawia, że stają się one dziwnie sztywne.