Dlaczego moja kompromitująca pierwsza próba zamotania chusty doprowadziła mnie do łez

Była dokładnie 4:13 rano we wtorek, a ja stałam boso na zimnym kuchennym linoleum, cicho szlochając i próbując owinąć wokół tułowia sześć metrów elastycznego, szarego materiału. Maya miała dokładnie trzy tygodnie i wrzeszczała z taką pierwotną intensywnością, że aż wibrowały mi zęby w czaszce, a mój mąż spał na górze, chrapiąc jak zakatarzony mops. Miałam na sobie te okropne siateczkowe majtki poporodowe – dlaczego udajemy, że one są okej? W każdym razie, sęk w tym, że w desperacji oglądałam na YouTube filmik z promienną, w pełni umalowaną dziewiętnastolatką, która bez wysiłku przywiązuje sobie niemowlę do klatki piersiowej, i pamiętam tylko jedną myśl: o Boże, jestem stanowczo zbyt niewyspana, by odstawiać takie tekstylne origami.

Potrzebowałam wolnych rąk. Chciałam po prostu zrobić sobie kawę. Jedną jedyną filiżankę kawy bez trzymania w lewym ramieniu wiercącego się, wściekłego ziemniaczka. Ale wpatrując się w ten niekończący się zwój materiału, naprawdę myślałam, że niechcący nas oboje uduszę.

Jeśli jesteś właśnie w okopach czwartego trymestru i desperacko wygooglujesz, jak założyć chustę do noszenia dziecka i go przy tym nie upuścić – hej. Widzę cię. Jestem tobą. Porozmawiajmy o totalnym chaosie, jakim jest chustonoszenie.

Sama ilość materiału jest wręcz oburzająca

Nikt cię nie ostrzega, że wyciągnięcie chusty z tego małego, pasującego pokrowca przypomina rozwinięcie magicznego, niekończącego się paragonu. Rozwija się i rozwija. Pamiętam, jak rozłożyłam ją na podłodze w salonie – sięgała od sofy aż do psiej miski z wodą.

Moje pierwsze podejście do jej założenia przypominało mumifikację. Miałam materiał na ramionach, skrzyżowany na plecach, zwijający się pod pachami jak jakiś dziwny, prowizoryczny stanik. Teoretycznie masz zrobić „X” na plecach, co brzmi prosto, dopóki nie masz halucynacji z niewyspania i jakimś cudem nie uwiążesz węzła, który całkowicie przygważdża twoją lewą rękę do klatki piersiowej. A potem musisz jakoś włożyć dziecko do tego ustrojstwa. Zanim spróbowałam wsunąć Mayę do tej małej materiałowej kieszonki, była już praktycznie sztywna z wściekłości. Chyba wyczuła moją słabość.

A te chusty kółkowe z ciężkimi, metalowymi obręczami? Szczerze mówiąc, wyglądają jak średniowieczne narzędzie tortur dla ramion, więc nawet nie zawracałam sobie nimi głowy.

Doktor Miller nieźle mnie nastraszyła w kwestii dróg oddechowych

Prawdziwym powodem, dla którego płakałam w kuchni, nie była więc tylko frustracja, ale czysta panika. Na wizycie kontrolnej w drugim tygodniu moja lekarka, dr Miller, posadziła mnie i wyjaśniła mi kwestię dróg oddechowych u niemowląt. Przysięgam, od tamtej pory nie zaznałam chwili spokoju.

Powiedziała mi, że drogi oddechowe dziecka są w zasadzie jak cienka, delikatna słomka do picia. Ponieważ ich głowy są nieproporcjonalnie wielkie, a mięśnie szyi praktycznie nie istnieją, jeśli ich broda opadnie i oprze się na klatce piersiowej, ta mała słomka po prostu... się zagina. I to w całkowitej ciszy. Dzieci nie rzucają się ani nie kaszlą. Po prostu cichutko przestają oddychać.

Pamiętam, jak siedziałam w tym sterylnym małym gabinecie w poplamionej mlekiem koszulce, kompletnie przerażona. Dr Miller narysowała mały schemat na bloczku z receptami, pokazując, że chusta musi utrzymywać dziecko wysoko na klatce piersiowej. Opowiedziała mi o zasadzie T.I.C.K.S., jakimś akronimie, z którego połowę natychmiast zapomniałam, ale w skrócie chodzi o to, by upewnić się, że dziecko jest ciasno przytulone do twojego ciała i na tyle wysoko, byś mogła pocałować je w czubek głowy, po prostu opuszczając brodę, a jednocześnie sprawdzać, czy pod brodą mieści się szerokość dwóch palców, by drogi oddechowe pozostały otwarte.

To wyczerpujące. Przez pierwszy bity miesiąc noszenia Mai w ogóle nie cieszyłam się wolnymi rękami, bo jak wariatka co cztery sekundy zaglądałam jej w dekolt, by upewnić się, że jej mała klatka piersiowa się unosi i opada. Ciągle nią potrząsałam i szturchałam w policzki. Gdy zapadała w ten głęboki, rozluźniony, noworodkowy sen, od razu wpadałam w panikę i wyciągałam ją z chusty.

Niemowlęta to w zasadzie małe piecyki

Oto kolejny zabawny fakt, o którym nikt nie wspomina w tych estetycznych postach na Instagramie o pięknie kontaktu skóra do skóry: oboje będziecie się pocić. I to obficie.

Leo, mój najstarszy syn, urodził się latem. W lipcu przywiązywałam go do klatki piersiowej na spacery do parku, a kiedy go wyjmowałam, oboje byliśmy kompletnie przemoczeni. Wyglądaliśmy, jakbyśmy właśnie wynurzyli się z bagna. Niemowlęta nie potrafią jeszcze zbyt dobrze utrzymywać stałej temperatury ciała, więc po prostu chłoną całe twoje zestresowane, napędzane kofeiną ciepło. To trochę obrzydliwe.

I właśnie dlatego, gdy je nosisz, absolutnie nie możesz zakładać im polarów ani grubych ubrań. Przy Mai byłam już mądrzejsza. Pod chustę ubierałam ją wyłącznie w Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej. Szczerze? To body Kianao uratowało moje zdrowie psychiczne. Jest cienkie jak papier – w najlepszym tego słowa znaczeniu – i wykonane z bawełny organicznej, która naprawdę pozwala skórze oddychać, zamiast więzić to bagniste ciepło. Poza tym, jako że nie ma rękawków, jej małe rączki nie rolowały się i nie wściekały, gdy próbowałam przeciągnąć ją przez warstwy materiału. Materiał fajnie się naddaje, więc nawet gdy odstawiała swoją rutynę „wściekłej sztywnej deski”, i tak dawałam radę przecisnąć je przez jej wielką głowę. To naprawdę jedna z niewielu rzeczy, do których zakupu przekonuję nowe mamy.

Jeśli z trudem przychodzi ci ustalenie, jakich rzeczy naprawdę potrzebujesz, a co jest tylko marketingowym bełkotem, może weź głęboki oddech i przejrzyj starannie zaprojektowane niezbędniki dla niemowląt, przez które nie oszalejesz.

Ta cała sprawa z bioderkami na żabkę

Okej, więc oprócz upewniania się, że oddychają, musisz jeszcze martwić się o ich biodra. Bo najwyraźniej, jeśli pozwolisz ich małym nóżkom po prostu zwisać prosto w dół jak u worka ziemniaków, możesz trwale uszkodzić ich stawy biodrowe? Jestem prawie pewna, że czytałam coś o dysplazji stawów biodrowych, wpadając w króliczą norę na Reddicie o 3:00 w nocy i wmówiłam sobie, że zdążyłam już zrujnować układ kostny Leo do czwartego tygodnia życia.

Z tego, co mgliście zrozumiałam od dr Miller, muszą być ułożone w kształt litery „M” lub w pozycji na żabkę. Zasadniczo ich kolana muszą znajdować się wyżej niż pupa i owijać się wokół twojej klatki piersiowej jak u małej rzekotki. Szczerze mówiąc, jak dla mnie wygląda to na szalenie niewygodne – bolą mnie kolana od samego patrzenia – ale domyślam się, że ich chrząstki w tym wieku są po prostu mięciutkie i plastyczne.

Sprawienie, by materiał podpierał je od spodu jednego kolana, przez całą pupę, aż do dołu drugiego kolana, to najtrudniejsza część całej tej operacji. W połowie przypadków materiał marszczył się tuż pod kroczem Mai, a ja musiałam zaczynać od nowa, podczas gdy ona wrzeszczała mi prosto w obojczyk.

Czasem po prostu chcą czymś rzucać

Mija kilka miesięcy i wreszcie opanowujesz chustę. Potrafisz zawiązać ją na parkingu przed supermarketem, nie ciągnąc końcówkami po kałuży. Czujesz się jak wojowniczka.

Ale wtedy zaczynają ząbkować. I są przywiązane do twojej klatki piersiowej, na idealnej wysokości, by po prostu wściekle żuć dekolt twojej ulubionej koszulki, zostawiając na niej grubą, skorupiastą warstwę kwaśnej śliny.

Próbowałam być sprytna i dać Mai gryzak, kiedy była w chuście. Kupiłam Silikonowo-bambusowy gryzak dla niemowląt Panda. Jest... okej. To znaczy, jest mega uroczy i to silikon spożywczy, więc nie martwiłam się o toksyczny plastik, ale dla niej służył głównie jako pocisk. Żuła uszy pandy przez jakieś czterdzieści sekund, nudziła się, a potem gwałtownie wystrzeliwała go z chusty prosto na chodnik przed sklepem. Potem musiałam próbować się schylić, żeby go podnieść, jednocześnie nie wysypując jej z chusty, co jest wyczynem na miarę gimnastyki olimpijskiej. Więc tak, gryzak jest super, gdy siedzisz na kanapie, ale w ruchu raczej nie ma co zawracać sobie nim głowy.

W końcu musisz je po prostu odłożyć

Słuchajcie, chustonoszenie jest piękne. Naprawdę. Kiedy już przeszłam przez ten przerażający proces nauki, spanie Mai na mojej piersi, podczas gdy ja składałam pranie lub pisałam maila, wydawało się prawdziwą magią. Myślę, że ten wyrzut oksytocyny z kontaktu skóra do skóry, o którym tyle mówią, jest prawdziwy... a może to po prostu syndrom sztokholmski, kto wie.

Ale mój Boże, jak zaczynają boleć plecy. Ramiona ci sztywnieją. Pachniesz kwaśnym mlekiem i desperacją, i czasem po prostu potrzebujesz, by twoje ciało należało tylko do ciebie przez dwadzieścia minut z rzędu.

Kiedy wreszcie rozwiążesz ten gigantyczny węzeł i odkleisz swojego spoconego małego pąkla od piersi, potrzebujesz bezpiecznego miejsca, gdzie możesz go położyć, by nie zaczął od razu wrzeszczeć. Dla nas był to Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw z matą. Kładłam Mayę pod tym ustrojstwem, a ona po prostu wpatrywała się w małego drewnianego słonika, jakby skrywał sekrety wszechświata. To był jedyny sposób, bym kiedykolwiek mogła wziąć gorący prysznic. Uwielbiam to, że to po prostu zwykłe drewno i ładne, stonowane kolory, a nie jedno z tych plastikowych potworności, które błyska neonami i gra chaotyczną, elektroniczną wersję „Starego MacDonalda”, aż krwawi ci mózg.

W każdym razie, sęk w tym, że jeśli właśnie teraz płaczesz nad stertą elastycznej dzianiny, bądź dla siebie wyrozumiała. To jest obiektywnie trudne. Wymaga praktyki, cierpliwości i mnóstwa głębokich oddechów. Oglądaj filmiki. Sprawdzaj ich małe drogi oddechowe. Ubieraj cienko.

Jeśli potrzebujesz rzeczy, które naprawdę współpracują z twoim życiem, a nie działają przeciwko niemu, sprawdź pełną gamę zrównoważonych produktów Kianao, aby ta chaotyczna podróż stała się choć odrobinę gładsza.

Pytania, które gorączkowo wpisywałam w Google o 2:00 w nocy

Czy to normalne, że moje dziecko krzyczy, kiedy po raz pierwszy wkładam je do chusty?
Och Boże, tak. Oboje moich dzieciaków przez pierwsze dwa tygodnie zachowywało się, jakbym zanurzała je w kwasie. Z tego, co zdążyłam zauważyć, po prostu nienawidzą samego momentu upychania w materiale. Kiedy już je zabezpieczyłam i od razu zaczynałam agresywnie maszerować po korytarzu, głośno szumiąc, zazwyczaj odpływały w trzy minuty. Jeśli jednak krzyczą przez bite dziesięć minut, sprawdź ich nóżki i upewnij się, że materiał ich nie uciska.

Czy mogę pić gorącą kawę, nosząc dziecko w chuście?
Technicznie rzecz biorąc, każdy oficjalny poradnik bezpieczeństwa nakrzyczy na ciebie i powie, że absolutnie nie, ze względu na ryzyko oparzenia. Nie jestem lekarzem, ale przyznam się, że piłam kawę, nosząc Leo. Po prostu trzymałam kubek w dziwnej, niewygodnej odległości wyciągniętej ręki od ciała i wychylałam głowę nad zlew jak żyrafa, żeby wziąć łyk. Bądź tylko absurdalnie ostrożna, oczywiście.

Kiedy chusta jest zawiązana za mocno?
Jeśli czujesz się, jakbyś nosiła gorset z XIX wieku, prawdopodobnie jest za ciasno. Ale szczerze mówiąc, większość rodziców wiąże ją o wiele za luźno. Jeśli lekko się pochylasz, a twoje dziecko odrywa się od twojej klatki piersiowej, nie jest wystarczająco ciasno. Dzieci powinny być dosłownie do ciebie przypięte, przypominając bardzo ciepły, lekko wilgotny plecak noszony z przodu.

Czy mogę karmić piersią, gdy dziecko jest w chuście?
Niektóre mamy to czarodziejki, które potrafią po prostu poluzować węzeł, opuścić dziecko o kilka centymetrów i karmić bez użycia rąk, spacerując po targu. Nigdy nie byłam jedną z nich. Próba zrównania małej, wściekłej buzi z moim sutkiem podczas nawigowania w metrach elastanu była koszmarem. Ja zawsze po prostu wyciągałam je całkowicie do karmienia. Rób to, co sprawia, że nie masz ochoty krzyczeć.

Kiedy przestać nosić dziecko w chuście?
Kiedy twój dolny odcinek pleców złoży pozew o rozwód. Z Leo poddałam się w okolicach ósmego miesiąca, bo był gigantem i moje kręgi zaczęły protestować. Nie ma sztywnych zasad. Po prostu słuchaj swojego ciała i swojego dziecka.