Dlaczego pośpieszanie dziecka w nauce chodzenia zazwyczaj przynosi odwrotny skutek

Moja teściowa trzymała samosę w jednej ręce, a drugą wskazywała na mojego dziesięciomiesięcznego synka. Byliśmy na przyjęciu z okazji Diwali w Naperville, otoczeni ludźmi, których widuję dokładnie dwa razy w roku. „Chłopiec Sangeety już biega” – powiedziała, w zamyśleniu przeżuwając. Chłopiec Sangeety ma dziewięć miesięcy. Spojrzała na mojego syna, który właśnie próbował zjeść kłaczek z dywanu, i westchnęła.

Istnieje jakaś dziwna kulturowa obsesja na punkcie zmuszania naszych dzieci do robienia rzeczy, zanim są na to fizycznie lub psychicznie gotowe. To tak, jakby wszyscy próbowali zaliczyć kamienie milowe niemowlaka w trybie przyspieszonym, tylko po to, by wrzucić coś do mediów społecznościowych albo pochwalić się przy filiżance chai. Presja, żeby nagrać te pierwsze kroki, jest wyczerpująca. Siedzisz i patrzysz, jak twoje idealnie normalne, zupełnie przeciętne dziecko turla się po podłodze jak ziemniaczek, i zaczynasz się zastanawiać, czy nie powinnaś go trenować jak olimpijskiego gimnastyka.

Uśmiechnęłam się do teściowej, powiedziałam jej, że jej wnuczek ma swój własny rytm, i poszłam schować się w kuchni. Ale ten komentarz utknął mi w głowie. Przecież wiedziałam swoje. Spędziłam lata na oddziale pediatrycznym, zanim zamieniłam fartuch medyczny na legginsy do jogi, i wiem dokładnie, co się dzieje, gdy próbujesz wymusić działanie grawitacji na szkielecie, który składa się głównie z chrząstki.

Historie z izby przyjęć, których nikt nie chce słuchać

Posłuchajcie, jeśli spędzicie wystarczająco dużo czasu na dziecięcym SOR-ze, rozwija się u was głęboka i trwała nienawiść do niektórych produktów dla dzieci. Chodziki z siedziskiem są na samym szczycie tej listy. Widziałam tysiące takich przypadków. Rodzic kupuje plastikowy wynalazek na kółkach, przypina do niego siedmiomiesięczne dziecko, próbując nauczyć je wcześnie chodzić, po czym odwraca się, by zamieszać makaron w garnku.

Trzy minuty później dziecko z napędem przelatuje przez linoleum, nabiera zdecydowanie zbyt dużego pędu i wystrzeliwuje w dół po pokrytych dywanem schodach. Albo wykorzystuje swój nowy, sztucznie zyskany wzrost, by dosięgnąć kabla od gorącego czajnika na blacie. W niedzielne popołudnia robiliśmy zakłady, ile urazów związanych z chodzikami trafi do nas przez te drzwi przed kolacją.

Ironia polega na tym, że te plastikowe pułapki na dzieci nawet nie pomagają w nauce chodzenia. Pamiętam, jak mój pediatra, dr Gupta, spojrzał na mnie znad okularów podczas rutynowego badania i mruknął, że wsadzanie dziecka do chodzika z siedziskiem w rzeczywistości opóźnia samodzielne chodzenie. Wyjaśnił, że uczy to dzieci odpychania się palcami u stóp, co całkowicie zaburza ich środek ciężkości, a plastikowa taca zasłania im widok własnych stóp. Nie uczą się niczego o równowadze. Uczą się tylko, jak agresywnie przemieszczać się, pochylając się do przodu jak malutki, wstawiony kurier.

Stacjonarne centra aktywności są nieco mniej przerażające, ale to nadal głównie po prostu miejsca, w których uwięzisz swoje dziecko, gdy musisz skorzystać z toalety.

Grawitację trzeba rozpracować samemu

Najtrudniejszą częścią pierwszego roku wcale nie jest brak snu. To czekanie. Spędzasz miesiące, obserwując, jak przeciągają się po podłodze niczym ranny żołnierz, i czekasz na dzień, w którym w końcu zorientują się, że ich kolana się zginają. Ten chaotyczny środek rozwoju to tak naprawdę obserwowanie, jak ponoszą porażkę – raz za razem, przez kilka godzin dziennie.

Kiedy mój syn ostatecznie postanowił, że chce się podciągnąć, zrobił to całkowicie na własnych warunkach. Byliśmy w salonie. Doczołgał się do ciężkiego, drewnianego stolika kawowego, chwycił za krawędź i spróbował podnieść ciężar własnego ciała. Od razu się poślizgnął i zarył twarzą w dywan. Płakał, sprawdziłam mu zęby, a pięć minut później spróbował ponownie.

Podczas tej fazy bardzo szybko zdałam sobie sprawę, że połową jego problemu była garderoba. Ciocie uwielbiają kupować dzieciom malutkie dżinsy i sztywne sztruksiki. Wyglądają w nich uroczo na zdjęciach. Ale patrzenie, jak niemowlę próbuje uczyć się ruchomości stawów w miniaturowej parze Levi'sów, boli. One potrzebują materiału, który się porusza, rozciąga i nie odcina im krążenia, gdy kucają.

I tutaj właśnie mam bardzo zdecydowane zdanie na temat tego, w co je ubieramy. Gdy był w samym środku fazy podciągania się do stania, oboje praktycznie nie rozstawaliśmy się z tymi miękkimi prążkowanymi spodenkami z bawełny organicznej. Naprawdę je uwielbiam, głównie ze względu na sznurek w pasie. Większość spodenek dla niemowląt ma gumkę, która wrzyna się w ich napęczniałe od mleka brzuszki, albo są tak luźne, że zsuwają się w chwili, gdy dziecko próbuje raczkować. Sznurek oznaczał, że mogłam je bezpiecznie zawiązać nad pieluszką, a prążkowana faktura dawała mu wystarczające tarcie o podłogę, by mógł wsunąć pod siebie kolana. Poza tym przetrwały ciągnięcie po naszych drewnianych podłogach kilkaset razy.

Jeśli wolicie bardziej miękki, szerszy krój, mamy całą kolekcję ekologicznych ubranek dla niemowląt, które całkowicie omijają problem sztywnych materiałów. Po prostu trzymajcie się rzeczy, które w dotyku przypominają piżamę. Dzieciaki robią trening przez sześć godzin dziennie, więc ubierajcie je odpowiednio do okazji.

Naukowe fakty o bosych stópkach

Inna rzecz, o której dr Gupta wspomniał mimochodem, to fakt, że dzieci najlepiej uczą się chodzić, gdy są całkowicie bose. Niejasno pamiętam z wykładu z neuroanatomii w szkole pielęgniarskiej, że propriocepcja to prawdziwa rzecz. Mówiąc najprościej, jest to wewnętrzna mapa układu nerwowego, która informuje o ułożeniu ciała w przestrzeni.

Z tego, co rozumiem, podeszwy naszych stóp są naszpikowane zakończeniami nerwowymi, które mówią mózgowi o fakturze podłogi, jej nachyleniu i o tym, jak przenieść ciężar ciała, by utrzymać pozycję pionową. Kiedy owiniesz stopę dziecka w gruby, gumowy bucik, zanim nauczy się ono utrzymywać równowagę, w zasadzie zakładasz mu na stopy opaskę na oczy. Nie czują podłoża. Więc snują się wokół jak potwór Frankensteina.

Posłuchajcie, po prostu zdejmijcie im skarpetki, wrzućcie sztywne buty z powrotem do szafy, zostawcie je w elastycznych spodniach i pozwólcie im rozgryźć grawitację we własnym tempie. Pozwólcie ich bosym palcom chwytać dywan. Wygląda to prymitywnie, ale działa.

Kiedy prawdziwy świat wymaga obuwia

Oczywiście zasada chodzenia boso sprawdza się tylko w domu. W końcu musicie opuścić salon. Kiedy mój syn wreszcie zaczął stawiać samodzielne kroki, w Chicago był listopad. Chodniki pokrywała mieszanka marznącego deszczu, soli drogowej i wszystkiego, co tylko mogło wylecieć ze śmieciarek. Chodzenie boso nie wchodziło w grę.

Znalezienie butów dla początkującego piechura to ćwiczenie z obniżania swoich oczekiwań. Chcesz czegoś, co ochroni ich skórę przed szkłem i zimnem, ale nie będzie na tyle sztywne, by zrujnować ich krok. W Kianao sprzedajemy takie buciki niemowlęce z miękką podeszwą. Będę szczera, są po prostu w porządku. Wyglądają jak urocze małe mokasyny żeglarskie, co jest całkowicie zbędne w przypadku niemowlaka, ale podeszwa jest niezwykle cienka i całkowicie zgina się w pół. Ta elastyczność to jedyna rzecz, która naprawdę ma znaczenie.

Utrzymywały jego stópki suche i sprawiały, że nie potykał się o własne palce co trzy sekundy. Gdybyśmy żyli w czystej, klimatyzowanej utopii, nie ubrałabym mu butów do drugiego roku życia. Ponieważ jednak mieszkamy w mieście, był to całkiem przyzwoity kompromis. Trzymają się na nóżkach, a to więcej, niż mogę powiedzieć o większości rzeczy, które mu kupiłam.

Nie przejmujcie się harmonogramem

Ostatecznie wróciliśmy do Naperville na kolejny rodzinny obiad. Sangeeta była tam ze swoim synem. Rzeczywiście chodził, chociaż w większości polegało to na tym, że leciał do przodu i raz po raz próbował łapać równowagę. Mój syn nadal radośnie i z ogromną prędkością raczkował, od czasu do czasu podciągając się na kanapie, by ukraść kawałek chlebka naan ze stolika.

Ciocie znowu pytały. Ja tylko wzruszyłam ramionami i powiedziałam, że zacznie chodzić, gdy jego biodra uznają, że są na to gotowe. Medyczna rzeczywistość jest taka, że wszystko między dziewiątym a osiemnastym miesiącem uważa się za całkowicie normalny rozwój. Chodzenie w dziewiątym miesiącu, w porównaniu do piętnastego, nie przynosi żadnych długoterminowych korzyści poznawczych ani fizycznych. Żadna komisja rekrutacyjna na studia nie zapyta, w którym miesiącu wasze dziecko postawiło swój pierwszy krok.

Próba przyspieszania rozwoju fizycznego prowadzi tylko do złych nawyków, potencjalnych urazów i wielu niepotrzebnych stresów dla wszystkich zaangażowanych. Jeśli mieszkacie gdzieś, gdzie jest ciepło, ubierzcie im jakieś krótkie spodenki retro z bawełny organicznej, żeby ich gołe kolana mogły trzymać się podłogi, nie zakładajcie niczego na stopy i po prostu czekajcie. Zrobią to, kiedy nadejdzie ich czas.

Jeśli potrzebujecie ubranek, które naprawdę wspierają naturalny ruch dzieci, zamiast z nim walczyć, przejrzyjcie nasze kolekcje Kianao. W ten sposób przynajmniej możecie zadbać o ich komfort w oczekiwaniu na kolejne kamienie milowe.

Rzeczy, o których prawdopodobnie chcecie wiedzieć

Czy powinnam się martwić, jeśli moje roczne dziecko nie chodzi?

Nie. Dr Gupta powiedział mi, żebym nawet nie poruszała tego tematu przed osiemnastym miesiącem. Niektóre dzieci są po prostu ostrożne. Inne mają większe głowy, co przesuwa ich środek ciężkości. A niektóre po prostu wolą raczkować, bo w ten sposób szybciej docierają do miski z wodą dla psa. Dopóki podciągają się do stania i przemieszczają się przy meblach, robią dokładnie to, co powinny.

Czy pchacze są lepsze od chodzików z siedziskiem?

Tak – te z siedziskiem to śmieci. Ciężkie, drewniane pchacze, które wyglądają jak małe wózki, są w porządku, ponieważ dziecko wciąż musi na nich opierać ciężar własnego ciała. Dają im tylko odrobinę stabilności. Upewnijcie się tylko, że pchacz jest na tyle ciężki, by nie wyjechał im spod rąk w sekundzie, w której się na nim oprą. Widziałam mnóstwo rozbitych warg z powodu tanich, lekkich plastikowych pchaczy.

Dlaczego ludzie nadal kupują chodziki z siedziskiem, skoro pediatrzy ich nienawidzą?

Ponieważ marketing działa, kochani. I ponieważ rodzice desperacko potrzebują pięciu minut świętego spokoju, by wypić kawę. Rozumiem tę pokusę. Jednak ryzyko urazu głowy nie jest warte tej krótkiej chwili ciszy. Zamiast tego włóżcie dziecko do bezpiecznego kojca na podłodze.

Czy dzieci uczące się chodzić potrzebują wsparcia kostki?

Moje podręczniki z pielęgniarstwa w zasadzie mówiły coś zupełnie odwrotnego. Ich kostki i stopy muszą budować własną siłę. Ubieranie ich w sztywne, wysokie buty ogranicza rozwój dokładnie tych mięśni, których potrzebują do utrzymania równowagi. O ile fizjoterapeuta nie zaleci wam inaczej z przyczyn medycznych, wybierajcie obuwie miękkie, płaskie i elastyczne.

Na co powinnam zwrócić uwagę przy wyborze pierwszych butów?

Chcecie czegoś, co bez problemu daje się zgiąć na pół jedną ręką. Jeśli podeszwa jest gruba i sztywna jak w butach do biegania dla dorosłych, odłóżcie je na półkę. Przód buta powinien być na tyle szeroki, by ich palce mogły się naturalnie rozłożyć podczas stania. I szczerze mówiąc, jakikolwiek system zapięcia, który powstrzymuje je przed zerwaniem z nogi i wyrzuceniem z wózka, to ogromny plus.