Dlaczego to, jak mówisz do niemowlaka, ma ogromne znaczenie

Stojąc w kolejce do kasy w supermarkecie w 2019 roku, balansowałam z moim najstarszym synem na biodrze, szukając portfela i wydając z siebie te niesamowicie piskliwe, lasujące mózg, bezsensowne dźwięki, w które wszyscy wpadamy. „Czy mój malutki pynio-pynio chce amciu do swojego brzusia?” Kasjerka, niech ją Bóg błogosławi, posłała mi spojrzenie, od którego mogłoby skwaśnieć mleko. Moja mama stała tuż obok, pakując zakupy, tylko westchnęła i mruknęła, że wpędzę chłopaka w kompleksy, zanim jeszcze zacznie chodzić. Całkowicie to zignorowałam. Uznałam, że to po prostu uniwersalny, instynktowny sposób, w jaki powinno się komunikować z niemowlakiem. Uwaga, spojler: mój najstarszy syn jest teraz chodzącym dowodem na to, co się dzieje, gdy zmęczona matka przez dwa bite lata wymyśla zmyślone słowa.

Zanim skończył osiemnaście miesięcy, mój słodki chłopiec mówił w zasadzie w języku kosmitów. Na banany mówił „niam-niam”, a na wodę „gu-gu-wa”, ponieważ, cóż, tak właśnie je nazywałam. Wpadłam w panikę. Byłam absolutnie przekonana, że trwale zniszczyłam zdolność mojego dziecka do funkcjonowania w normalnym społeczeństwie. W tamten wtorek zaciągnęłam go do gabinetu naszej pani pediatry, mentalnie przygotowując się na diagnozę poważnego opóźnienia w rozwoju.

Bolesne przebudzenie u lekarza

Doktor Evans to cudownie bezpośrednia kobieta, która widziała, jak płaczę z powodu wszystkiego – od odparzeń pieluszkowych po kolor brudnej pieluszki. Posadziła mnie, podała chusteczkę i wyjaśniła ogromną różnicę między faktycznym, pomocnym mówieniem do dziecka, a tymi bzdurami, którymi zalewałam moje dziecko.

Zawsze myślałam, że każdy dźwięk skierowany do dziecka jest dla niego dobry. Ale najwyraźniej wymyślanie całkowicie bezsensownych słów i używanie błędnej gramatyki uczy je tylko... bezsensownych słów i błędnej gramatyki. Kto by pomyślał? Zamiast mojej chaotycznej rutyny z „pynio-pynio”, powiedziała mi, że muszę stosować coś, co eksperci od mowy nazywają mową rodzicielską (ang. parentese). W skrócie: używasz prawdziwych, poprawnych gramatycznie, krótkich polskich zdań, ale wypowiadasz je tym szalonym, powolnym, melodyjnym głosem. Przeciągasz samogłoski, jakbyś prowadziła teleturniej. Na początku czujesz się z tym śmiesznie. Chodzisz po salonie mówiąc: „Spooójrz na ten wiiielki, czeeerwony baaaloooon”. Okazuje się jednak, że ten specyficzny, melodyjny ton to prawdziwy klucz do sukcesu.

Sytuacja ze świecami zapłonowymi w mózgu

Postaram się wyjaśnić naukową stronę tego zjawiska tak, jak zrobiła to doktor Evans, chociaż prawdopodobnie połowę przekręcę. Z tego, co zrozumiałam, mózg dziecka tworzy niesamowitą sieć połączeń przez te pierwsze trzy lata. Podobno w każdej sekundzie powstaje ponad milion małych połączeń, niczym iskry na świecach zapłonowych. Mój mózg nawet nie potrafi przetworzyć takiej matematyki.

W każdym razie niemowlęta najwyraźniej mają we wczesnym etapie znacznie bardziej rozwiniętą prawą półkulę mózgu – tę emocjonalną, niewerbalną – niż lewą. Kiedy mówisz tym piskliwym, śpiewnym głosem, charakterystycznym dla mowy rodzicielskiej, omija on nudną, analityczną lewą półkulę i przemawia bezpośrednio do tej emocjonalnej, prawej. Przeciągnięte samogłoski i mocno przerysowana mimika twarzy działają jak wielki, mrugający neon z napisem „ZWRÓĆ UWAGĘ NA TEN DŹWIĘK”. To pomaga im złamać kod języka. Jeśli po prostu mówisz do nich swoim normalnym, monotonnym, dorosłym głosem o rachunku za prąd, brzmi to dla nich jak głos nauczyciela z kreskówki. Po prostu się wyłączają.

Wyczerpujące internetowe kłamstwo o gadaniu przez cały dzień

Jeśli spędzisz pięć minut na blogach dla mam, zobaczysz tę samą, ciągle powtarzaną radę: opowiadaj o swoim dniu. Będę z tobą szczera, próbowałam tego przez trzy dni i miałam ochotę zamknąć się w zakładzie psychiatrycznym. To głęboko nienaturalne chodzić po domu i mówić: „Teraz mamusia oddziela ciemne rzeczy od jasnych, a spójrz, mamusia wlewa niebieski płyn do prania do kubeczka”. Czujesz się jak wariatka. To wyczerpujące i szczerze mówiąc, nie sądzę, by niemowlaki obchodziło, jak robisz pranie.

Moja babcia mawiała, że niemowlęta są jak ciasto drożdżowe, musisz po prostu pozwolić im w spokoju rosnąć. Z pewnością znienawidziłaby ten cały trend „ciągłego gadania do dziecka”. I szczerze mówiąc, miała trochę racji. Doktor Evans opowiedziała mi o regule 50/50, co było dla mnie ogromną ulgą. Masz mówić tylko przez połowę czasu. To właśnie w ciszy ich mózg wykonuje najcięższą pracę. Wypowiadasz krótkie zdanie, a potem po prostu zamykasz usta i na nie patrzysz. Czekasz. Ta niezręczna cisza daje ich małym trybikom w mózgu czas na przetworzenie dźwięku i próbę sformułowania odpowiedzi, nawet jeśli tą odpowiedzią jest tylko dziwne bulgotanie lub bańka ze śliny. Jeśli nigdy nie zamilkniesz, nigdy nie dostaną swojej szansy.

Zejście na ich poziom

Kiedy urodziłam drugie i trzecie dziecko, całkowicie zmieniłam strategię. Koniec z „niam-niam”. Używaliśmy prawdziwych słów. Szybko jednak odkryłam, że śpiewny głos nie działa zbyt dobrze, jeśli krzyczysz z drugiego końca kuchni, podczas gdy one siedzą w bujaczku. Interakcja twarzą w twarz to ogromny element tej układanki, ponieważ dzieci dosłownie muszą obserwować ruchy twoich ust, aby dowiedzieć się, jak układać wargi.

Ostatecznie spędzaliśmy mnóstwo czasu na podłodze. Sięgnęłam po Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw do zabawy głównie dlatego, że miałam dość patrzenia na krzykliwego, plastikowego, neonowego potwora, którego ktoś kupił nam na baby shower. Szczerze uwielbiam ten drewniany stojak. Jest solidny, wiszące małe zwierzątka są urocze, a do tego dał mi fizyczną przestrzeń, bym mogła położyć się na brzuchu tuż przed twarzą mojej córki. Leżałyśmy tak, a stojak dawał mi konkretne, funkcjonalne słowa do użycia. „Och, widzisz słoo-nia? Sięgnij W GÓRĘ! W GÓRĘ!” O wiele łatwiej było ćwiczyć moją mowę rodzicielską, gdy byłyśmy połączone kontaktem wzrokowym pod tymi drewnianymi kółkami, niż gdy próbowałam opisywać, jak zmywam naczynia.

Kiedy tak sobie gawędzicie twarzą w twarz, dzieci będą ulewać. I to dużo. Ekscytacja gaworzeniem zazwyczaj sprawia, że zwracają to, co właśnie zjadły. Niszczyłam każde ubranko, jakie mieliśmy, więc w końcu zaczęłam je po prostu ubierać w zwykłe Dziecięce body z bawełny organicznej lub dowolną prostą koszulkę, jaką mieliśmy pod ręką. Te od Kianao są świetne. Są niezaprzeczalnie super miękkie, co miało ogromne znaczenie dla mojej najmłodszej, która odziedziczyła po mnie okropną, wrażliwą skórę i dostaje ataków egzemy, gdy tylko źle się na nią spojrzy. Ale szczerze mówiąc, to tylko body. I tak zostanie pokryte mlekiem i śliną. Muszę jednak przyznać, że bawełna organiczna o wiele lepiej zachowuje swój kształt w praniu, niż tanie wielopaki, które kupowałam w hipermarketach dla najstarszego dziecka, a zakładki na ramionach pozwalają łatwo je ściągnąć, gdy w środku rozmowy nieuchronnie wydarzy się pieluszkowa katastrofa.

Jeśli próbujesz stworzyć własną małą stację do podłogowych pogaduszek, która nie wygląda, jakby w twoim salonie eksplodowała fabryka plastikowych zabawek, sprawdź na początek kolekcje ubranek z bawełny organicznej i stojaków edukacyjnych Kianao.

Kiedy żucie przerywa rozmowy

Gdzieś około czwartego lub piątego miesiąca przychodzi moment, kiedy to całe słodkie gruchanie i gaworzenie nagle się urywa, a one chcą już tylko zaciekle gryźć własne piąstki. Ząbkowanie niszczy wszystko. Kiedy mojej najmłodszej zaczęły wyrzynać się przednie ząbki, nie chciała patrzeć na moją twarz ani słuchać moich przeciąganych samogłosek – tylko płakała i żuła moje ramię.

Nie da się ćwiczyć języka, kiedy dziecko cierpi. W końcu zamówiliśmy Gryzak Panda i to był dosłownie ratunek dla mojego zdrowia psychicznego. Wrzucasz go do lodówki na dwadzieścia minut, podajesz maluchowi i znieczula on bolące małe dziąsła na tyle, że dziecko w końcu przestaje krzyczeć. To dało nam okazję, by wypróbować strategię „Powtórz i rozwiń”, której nauczyła mnie pani doktor. Siedziała tam, przeżuwając silikonową pandę i od czasu do czasu wyciągała ją, by zamruczeć „pa-pa”. Zamiast ją poprawiać i mówić: „Nie, to panda”, dorównywałam jej entuzjazmowi i rozwijałam jej myśli. „Tak! Miś! Uroczy miś panda!” Potwierdzanie każdego dziwnego dźwięku, który wydają, i zamienianie go w prawdziwe zdanie, buduje ich pewność siebie znacznie szybciej, niż wmawianie im, że się mylą.

Kamienie milowe i koszmar napadów złości

Każde dziecko jest inne i staram się nie dać wciągnąć w pułapkę porównywania, ale trudno się nie martwić. Moja lekarka kazała mi zwracać uwagę na podstawowe rzeczy. Między pierwszym a trzecim miesiącem życia dzieci powinny nawiązywać kontakt wzrokowy i gruchać. Około szóstego lub siódmego miesiąca chcesz usłyszeć zróżnicowane gaworzenie, a nie tylko ten sam dźwięk przez cały dzień. Jeśli maluch kończy dwanaście miesięcy i nie próbuje mówić „mama” lub „tata”, albo jeśli w ogóle nie reaguje na swoje imię, gdy używasz tego piskliwego, rodzicielskiego głosu, to jest ten moment, kiedy chwytasz za telefon. Nie wpadaj w króliczą norę wujka Google o drugiej w nocy. Po prostu zadzwoń do pediatry.

Z czasem to słodkie gaworzenie zmienia się we wściekłość malucha. Kiedy mój najstarszy skończył dwa lata, histerie przybrały wręcz biblijne rozmiary. Myślałam, że fazę mówienia do dzidziusia mamy już za sobą, ale moja pediatra naprowadziła mnie na mowę dwulatków. Kiedy dwulatek wpada w furię, bo dałaś mu niebieski kubek zamiast zielonego, w jego mózgu w zasadzie nastąpiło zwarcie. Logika przestaje istnieć.

Zamiast próbować przemówić mu do rozumu jak dorosłemu, musiałam powrócić do krótkich, powtarzalnych, emocjonalnych fraz, które odzwierciedlały dokładnie to, co czuł. „Jesteś ZŁY! Zły, zły, zły! Mamusia dała ci zły kubek!” Czujesz się absolutnie niepoczytalnie, robiąc to na środku sklepu, ale przysięgam, że to działa. Kiedy zorientują się, że naprawdę rozumiesz, dlaczego są zdenerwowane, pożar gaśnie i możesz użyć normalnego głosu, aby rozwiązać problem.

Rodzicielstwo to po prostu jeden długi, chaotyczny eksperyment komunikacyjny. Zdecydowanie nawaliłam przy moim pierworodnym, zachowując się jak postać z kreskówki przez pierwsze dwa lata jego życia, ale dzieci są odporne. Przeszliśmy na prawdziwe słowa, polubiliśmy niezręczne pauzy, a teraz dzieciak nie przestaje nawijać o dinozaurach.

Jeśli jesteś gotowa ulepszyć codzienną rutynę swojego dziecka za pomocą sprzętu, który poważnie wspiera jego rozwój, nie rujnując przy tym estetyki twojego domu, wejdź na Kianao.com, aby kupić nasze ekologiczne drewniane zabawki i podstawowe artykuły z bawełny organicznej.

Odpowiedzi na twoje nocne zmartwienia

Czy jest już za późno, aby przestać używać wymyślonych słów w stosunku do mojego dziecka?

Matko, nie. Zrozumiałam to dopiero, gdy mój najstarszy miał osiemnaście miesięcy i w zasadzie mówił we własnym, wymyślonym przez siebie języku. Mózgi dzieci są jak małe gąbki. Gdy tylko zaczniesz używać prawdziwych słów melodyjnym głosem, od razu to podłapią. Może to potrwać kilka tygodni, podczas których będziesz czuć się głupio, ale one bardzo szybko się przystosowują. Po prostu zrezygnuj z wymyślonych słów od dzisiaj i nie wiń się za to.

Czy naprawdę muszę używać tego piskliwego, irytującego głosu?

Wiem, to krępujące, zwłaszcza gdy kurier przyłapie cię na tym przez okno. Ale szczerze mówiąc, tak. Moja pediatra zaklinała się, że to właśnie ton i przeciągnięte samogłoski przykuwają ich uwagę. Nie musisz tego robić 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu – zarezerwuj to na czas, gdy skupiacie się na zabawie twarzą w twarz. Kiedy po prostu zapinasz je w foteliku samochodowym, twój normalny głos będzie w porządku.

Jak długo powinnam pauzować podczas stosowania reguły 50/50?

Dłużej niż wydaje się to komfortowe. Wypowiedz swoje zdanie, a następnie w myślach cicho policz do pięciu, a nawet dziesięciu, patrząc prosto na nie. Kiedy jesteś przyzwyczajona do wypełniania grobowej ciszy, wydaje się, że trwa to wieczność, ale ich małe mózgi potrzebują znacznie więcej czasu na przetworzenie dźwięku, zorientowanie się, jaki ruch ust wykonać i, szczerze mówiąc, wyprodukowanie dźwięku.

Moje dziecko po prostu w kółko gaworzy dokładnie tę samą sylabę. Czy to normalne?

Moje środkowe dziecko mówiło „ba-ba-ba” przez bite sześć miesięcy. To zupełnie normalne, że znajdują dźwięk, który im się podoba, i trzymają się go, podczas gdy mięśnie ich buzi się rozwijają. Po prostu użyj sztuczki z powtarzaniem i rozwijaniem. Kiedy mówią „ba”, uśmiechasz się szeroko i mówisz: „Tak! Czerwony BALON”. Kontynuuj modelowanie prawdziwych słów, a w końcu do tego dojdą.

Co jeśli moje dziecko nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, kiedy do niego mówię?

Jeśli są bardzo małe, łatwo ulegają przebodźcowaniu i mogą odwracać wzrok, by odpocząć. To normalne. Ale jeśli za każdym razem schodzisz na ich poziom, używając bardzo ożywionego głosu, a one rutynowo unikają patrzenia na twoją twarz lub nie reagują na swoje imię w wieku około 9 do 12 miesięcy, zadzwoń do lekarza. Zawsze lepiej zapytać profesjonalistów, niż stresować się zamartwianiem.