Absurdalna rzeczywistość kariery dziecięcego modela Pampersa

Byliśmy w wyjątkowo dołującej sali zabaw w Croydon, wdychając zapach wilgotnych skarpetek i rozpaczy, kiedy kobieta z agresywnymi blond pasemkami pochyliła się nad basenem z kulkami, by poinformować mnie, że moje bliźniaczki to "prawdziwe aniołki". Następnie wypowiedziała zdanie, które każdy wyczerpany, niewyspany rodzic skrycie pragnie usłyszeć: "Zdecydowanie powinny zostać modelkami Pampersa". Jedno z tych rzekomych aniołków w tym dokładnie momencie próbowało skonsumować garść niezidentyfikowanego syntetycznego puchu znalezionego za matą, podczas gdy drugie wyprodukowało w pieluszce sytuację tak katastrofalną strukturalnie, że groziła ona przerwaniem tamy w spodenkach. Ale to przecież ta wspaniała, odurzająca iluzja rodzicielstwa, prawda? To ulotne przekonanie, że tylko dlatego, że twoje dziecko posiada w miarę symetryczną twarz i pulchne udka, międzynarodowa korporacja przyleci helikopterem, wręczy ci lukratywny kontrakt i nada sens całemu twojemu istnieniu.

Rzeczywistość zdobycia dla dziecka zlecenia od Pampersa jest znacznie mniej efektowna i wiąże się z dużo większą paniką administracyjną w metrze, niż ktokolwiek jest w stanie przyznać. Okazuje się, że nie można tak po prostu wbić w wiadomości prywatne marki pieluszek na Instagramie z rozmytym zdjęciem zrobionym iPhonem, na którym twój mały Alfie wygląda w miarę przyzwoicie w czystym body. Cała branża działa za zamkniętymi drzwiami agencji reklamowych, które z kolei pozyskują swoje miniaturowe talenty wyłącznie za pośrednictwem profesjonalnych agencji modeli dziecięcych. A te agencje kierują się kryteriami, które nie mają absolutnie nic wspólnego z tym, jak urocze wydaje się twoje potomstwo twojej teściowej.

Wielka wojna psychologiczna w poczekalni

Jeśli jakimś cudem uda ci się zdobyć reprezentację (co zazwyczaj wiąże się z wysłaniem podstawowych zdjęć i nadzieją, że agent będzie miał akurat dobry humor), w końcu zostaniesz wezwana na casting. Nic w moim życiu byłej dziennikarki, nawet wrogie tłumy reporterów, nie przygotowało mnie na to wręcz fizyczne napięcie panujące w poczekalni dla dziecięcych modeli. To przerażająca zagroda pełna trzydzieściorga mocno nakręconych kofeiną rodziców, z których każdy próbuje udawać, że mu nie zależy, jednocześnie traktując prosty casting do reklamy niczym Igrzyska Śmierci.

Siedzisz tam na okropnych plastikowych krzesłach, próbując powstrzymać swoje dziecko przed lizaniem listew przypodłogowych, podczas gdy matka o imieniu Jocasta głośno chwali się nikomu konkretnemu, że jej ośmiomiesięczne dziecko już cytuje Szekspira i ćwiczy pilates. Konkurencyjna energia jest tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Wszyscy oceniają dzieci innych, szukając wad. Och, twoje maleństwo jest dzisiaj trochę marudne? Jaka szkoda. Moje medytuje od świtu. To nieustający atak psychologiczny, zamaskowany piskliwym gaworzeniem i pasywno-agresywnym częstowaniem organicznymi waflami ryżowymi.

Agencje i tak nie przejmują się dokładnym wiekiem; interesują ich kamienie milowe rozwoju. W ogłoszeniu o castingu nie będą szukać "dziewięciomiesięczniaka". Poproszą o "pewnie raczkujące dziecko". Jeśli twój maluch zejdzie na podłogę i wykona to dziwne czołganie w stylu komandosa, wyglądając jak ranny żołnierz uciekający z okopu, zostaniecie wskazani do wyjścia. Oni chcą idealnego, naprzemiennego raczkowania na kolanach, wykonanego na komendę, w oślepiającym świetle reflektorów studyjnych, w otoczeniu dwunastu spanikowanych dorosłych z podkładkami do pisania. Jeśli twoje dziecko zdoła to wszystko zrobić bez pełnoobjawowego załamania emocjonalnego, gratulacje, być może zadzwonią do was ponownie.

Sama sesja zdjęciowa, jeśli cudem uda wam się ją dostać, trwa około dwunastu minut i polega głównie na tym, że gorączkowo miotający się fotograf wydaje odgłosy zwierząt gospodarskich, podczas gdy ty chowasz się za ogromną, srebrną blendą, obficie się pocąc.

Czarna magia zapobiegania czerwonej pupie

Oczywiście, spróbuj poprosić dwulatka o uśmiech do aparatu, gdy ma potężne odparzenia od pieluszki. To fizycznie niemożliwe. Kiedy bliźniaczki były mniejsze, nasz lekarz w lokalnej przychodni mamrotał coś o utrzymaniu delikatnej równowagi pH na ich skórze, co całkowicie zignorowałam, dopóki nie przydarzył nam się incydent z podejrzanie tanimi chusteczkami z supermarketu. Skończyło się to wysypką, która wyglądała jak satelitarna mapa termiczna aktywnego wulkanu.

Z tego, co mgliście rozumiem z naukowego punktu widzenia, zwykłe chusteczki na bazie wody mogą czasami zaburzać ten mikroskopijny ekosystem, który żyje na pupie dziecka, prowadząc do podrażnień, które rujnują zarówno szanse na castingu, jak i twoje zdrowie psychiczne. Miły pan doktor stanowczo zasugerował, że utrzymywanie skóry w czystości, całkowite jej osuszanie przez delikatne poklepywanie (zamiast pośpiesznego pocierania, podczas gdy dziecko wykonuje aligatorze obroty śmierci) i wystawienie jej na mroźne londyńskie powietrze na kilka minut to prawdopodobnie najlepszy sposób, by zapobiec krzykom z bólu twojego aspirującego modela. Brzmi to prosto, dopóki nie próbujesz wysuszyć na powietrzu wiercącego się niemowlaka w przewiewnej poczekalni salki parafialnej.

Co tak naprawdę spakować do torby na casting

Jeśli zamierzasz poddać się temu cyrkowi, musisz zabrać ze sobą odpowiedni sprzęt, ponieważ utknięcie w Soho ze znudzonym maluchem to moja osobista definicja piekła. Agencje zawsze nalegają, by dzieci przychodziły na castingi w gładkich ubraniach bez logo, żeby klienci mogli wyobrazić je sobie w swojej kampanii. My zazwyczaj wciskamy dziewczynki w Niemowlęce Body z Bawełny Organicznej przed wyjściem z domu.

Będę z tobą całkowicie szczera: próba zapięcia tych dolnych nap, podczas gdy reżyser castingu stuka w zegarek i wzdycha, to ćwiczenie z głębokiego upokorzenia. Jednak bawełna organiczna jest absurdalnie miękka, co oznacza, że nie zostawia tych wściekle czerwonych wgnieceń na ich pulchnych, małych udkach, kiedy musisz je rozebrać do kontroli pieluszki na planie. Przepuszcza powietrze na tyle dobrze, że nie docierają na miejsce wyglądając, jakby właśnie przebiegły maraton w saunie, co jest więcej, niż mogę powiedzieć o sobie samej po wniesieniu podwójnego wózka po schodach na stacji Oxford Circus.

Na nieuniknione okresy oczekiwania potrzebujesz rozpraszaczy, które nie hałasują i nie plamią ich ubrań. Dostaliśmy w prezencie Delikatny Zestaw Klocków dla Niemowląt, które są... w porządku. Są gumowate, mają na sobie cyferki i podobno unoszą się na wodzie w wannie, chociaż nasze głównie mieszkają pod kanapą, zbierając kurz. Piszczą przy ściskaniu, co jest potwornie irytujące w cichej poczekalni, a trzeciego dnia ich posiadania niezmiennie wdepniesz w ten niebieski po ciemku. Ale potrafią zająć zrzędliwego malucha przez równe cztery minuty, a to czasami dokładnie to okienko, którego potrzebujesz, by wypełnić formularz podatkowy na podkładce.

Prawdziwym ratunkiem, rzeczą, którą będę agresywnie wciskać każdemu rodzicowi uwięzionemu obecnie w okopach ząbkowania, jest Silikonowy Gryzak Panda. Kiedy bliźniaczkom wyżyna się ząb, zmieniają się w dzikie, małe borsuki, które chcą gryźć wszystko, łącznie z moimi obojczykami. Te plastikowe kółka wypełnione płynem, które wkłada się do lodówki, są bezużyteczne, bo w ciągu trzydziestu sekund zmieniają się w lodowate, śliskie pociski, które lądują na drugim końcu pokoju. Gryzak w kształcie pandy jest płaski, ma dziurkę w środku, więc ich nieskoordynowane, małe piąstki mogą go faktycznie chwycić, i można go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy niechybnie spadnie na podłogę w metrze. Uciszył jedną z moich córek całkowicie podczas dwudziestominutowego opóźnienia na stacji Stratford, co szczerze mówiąc sprawia, że jest wart swojej wagi w złocie.

(Jeśli właśnie próbujesz przetrwać etap ząbkowania i nie zwariować, przejrzyj kolekcję zabawek i gryzaków dla niemowląt Kianao, zanim twoje dziecko przegryzie się przez twoje dobre meble.)

Jak unikać finansowych drapieżników

Najbardziej irytującą rzeczą w całym przemyśle modeli dziecięcych jest to, jak chętnie ludzie próbują wykorzystać twoją rodzicielską dumę. Złotą zasadą dziecięcego show-biznesu, której nauczyłam się na własnej skórze po tym, jak o 2 w nocy o mało nie podałam danych mojej karty kredytowej, jest to, że nigdy, przenigdy nie należy uiszczać opłat z góry.

W sieci roi się od niezliczonych stron internetowych działających jako wyrafinowane pułapki subskrypcyjne, obiecujące dostęp do "ekskluzywnych" castingów marek pieluszek, jeśli tylko zapłacisz trzydzieści funtów miesięcznie. To bzdura. Renomowane agencje talentów zarabiają, pobierając prowizję (zazwyczaj około 15 do 20 procent) tylko wtedy, gdy twoje dziecko faktycznie zdobędzie zlecenie i dostanie zapłatę. Co, szczerze mówiąc, jest dla agencji doskonałym interesem, biorąc pod uwagę, że oni tylko wysyłają maila, podczas gdy ty musisz spędzić popołudnie wycierając ulewanie z obiektywu aparatu.

Zamiast gorączkowo googlować agencje, rzucać pieniędzmi w strony z subskrypcjami, zamartwiać się harmonogramem ich drzemek i liczyć na magiczny telefon z zaproszeniem na kolejny etap, który sfinansuje im studia, na ogół zdrowiej jest po prostu zaakceptować, że szanse są astronomicznie małe i polegać głównie na szczęściu. Jeśli się uda – wspaniale. Czek można wpłacić prosto na konto oszczędnościowe, którego nie będą mogły ruszyć do osiemnastych urodzin. Jeśli się nie uda, wciąż masz obiektywnie doskonałe dziecko, nawet jeśli ma akurat rozgniecionego banana w brwiach.

Zanim przeciągniesz swoje dziecko przez całe miasto na casting, który i tak prześpi, zrób zapas organicznych ubrań bazowych, które zapewnią im wygodę i sprawią, że będą gotowe do zdjęć (nawet jeśli tym jedynym aparatem będzie twój własny).

Pytania, które być może wstydzisz się zadać