Stałam boso na lodowatych płytkach w kuchni o trzeciej nad ranem, mając na sobie te koszmarne siateczkowe majtki ze szpitala i biustonosz do karmienia, który pachniał wyłącznie kwaśnym mlekiem i czystą desperacją. Był listopad, więc w domu panował ziąb, a ja trzymałam w trzęsących się dłoniach maleńką, plastikową strzykawkę medyczną. Próbowałam odmierzyć dokładnie pięć mililitrów odciągniętej siary dla mojego czterodniowego synka, Leo. Pięć. Mililitrów.
Mój mąż Dave krążył za mną, ściskając kubek z zimną kawą i gorączkowo przewijając kciukiem forum dla rodziców na swoim telefonie, wyglądając, jakby był mną absolutnie przerażony. I szczerze mówiąc, miał do tego pełne prawo, bo kiedy drgnęła mi ręka i około dwóch kropel tego płynnego złota wylało się na blat, całkowicie się załamałam. Mówię tu o głośnym, histerycznym płaczu nad lepką kałużą wielkości małej monety.
Byłam tak niesamowicie zafiksowana na punkcie tego, ile dokładnie płynu trafia do jego malutkiego ciałka, ponieważ doradczyni laktacyjna w szpitalu wręczyła mi zalaminowaną tabelkę. To miał być chyba taki pomocny przewodnik wizualny? Ale on całkowicie zrujnował mój poporodowy mózg.
Owocowa tabelka, która zrujnowała mi życie po porodzie
Jeśli urodziłaś dziecko w ciągu ostatniej dekady, prawdopodobnie wiesz dokładnie, o jakiej tabelce mówię. Są na niej małe obrazki owoców i orzechów, które mają obrazować pojemność brzuszka noworodka.
Dzień pierwszy to wisienka. Dzień trzeci to orzech włoski. Tydzień to morela.
Kto w ogóle używa moreli jako jednostki miary? Nie trzymałam w ręku świeżej moreli od chyba 1998 roku, więc nie miałam zielonego pojęcia, jaką objętość ma ona niby reprezentować. Ale tabelka miała obok owoców wydrukowane bardzo rygorystyczne limity w mililitrach. A ponieważ jestem wiecznie zestresowaną perfekcjonistką, która funkcjonowała po jakichś czterdziestu minutach przerywanego snu, potraktowałam ją jak wyrocznię.
Dosłownie wyobrażałam sobie narządy wewnętrzne Leo jako twardą, szklaną wisienkę. Myślałam, że jeśli podam mu osiem mililitrów zamiast urzędowo nakazanych pięciu, jego malutki układ trawienny fizycznie pęknie jak balon z wodą. Więc w zasadzie go głodziłam. Albo przynajmniej sprawiałam, że był niesamowicie sfrustrowany, bo wypijał swój malutki naparstek mleka, po czym natychmiast znów zaczynał szukać piersi i płakać, a ja po prostu siedziałam, kołysząc go, szlochając i tłumacząc Dave'owi, że nie możemy mu dać więcej, ponieważ ETAP ORZECHA WŁOSKIEGO ZACZYNA SIĘ DOPIERO WE WTOREK.
To było piekło.
Sęk w tym, że ponieważ jadł te mikroskopijne ilości dosłownie przez całą dobę, jego trawienie po prostu bez przerwy pracowało. Miałam wrażenie, że za każdym razem, gdy w końcu udało mi się wcisnąć w niego kilka kropel, fundował nam spektakularną eksplozję w pieluszce, która lądowała aż na jego plecach. Zmienialiśmy mu ubranka dwanaście razy dziennie, dlatego w końcu po prostu zrezygnowałam ze wszystkiego, co miało zamki lub guziki, i ubierałam go wyłącznie w Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej od Kianao. Nie żartuję, kiedy mówię, że to body uratowało mi resztki zdrowia psychicznego. Ma takie elastyczne, zakładkowe wykończenia na ramionach, co oznaczało, że kiedy nieuchronnie ubrudził się po same pachy, mogłam ściągnąć całe ubranko w dół przez jego nóżki, zamiast przeciągać mu przez twarz musztardową katastrofę biologiczną. Organiczna bawełna jest super miękka, co jest świetne, ale szczerze mówiąc, zależało mi tylko na tym, żeby zatrzaski się nie urywały, kiedy rozrywałam je ze łzami w oczach o 4 nad ranem. W KAŻDYM RAZIE.
Aplikacje do śledzenia karmień i brudnych pieluszek to totalna strata miejsca w telefonie, a i tak przez połowę czasu zapomnisz wcisnąć przycisk zatrzymania stopera.
Co tak naprawdę powiedziała mi lekarka o pojemności brzuszka
Przewijamy trzy lata do przodu. Jestem w ciąży z Mayą i już mam ataki paniki na myśl o wiśniowej tabelce. Wspominam o tym naszej pediatrze, dr Miller, na pierwszej wizycie kontrolnej Mai. Siedzę na szeleszczącym papierze, trzymając moją trzydniową córeczkę i po prostu zaczynam bełkotać coś o orzechach włoskich, piłeczkach ping-pongowych i przekarmianiu.
Doktor Miller po prostu spojrzała na mnie znad okularów, westchnęła i kazała mi wyrzucić tę tabelkę do kosza.
Wyjaśniła, że ta cała sprawa z „pięcioma mililitrami” jest tak naprawdę strasznie przestarzała i dość niebezpieczna, jeśli weźmiesz ją zbyt dosłownie. Okazuje się, że brzuszek niemowlęcia nie jest statyczną, szklaną miską, która po prostu się zapełnia i na tym koniec. Moja pediatra powiedziała, że to bardziej przypomina lejek. Gdy mleko trafia do środka, od razu zaczyna przechodzić do jelit. Tak więc fizyczna przestrzeń wewnątrz może i jest mała, ale całkowita objętość, z jaką maluch może sobie poradzić podczas dwudziestominutowego karmienia, jest znacznie większa, niż sugeruje to ten owocowy magnes na lodówkę.
Pewnie ich przewód pokarmowy po prostu stale się opróżnia? Nie do końca rozumiem dokładną mechanikę anatomii z tym związaną, ale narysowała mi mały schemat na żółtej karteczce, pokazując, jak mleko po prostu przez nich przepływa. Powiedziała mi, że dzieciom na oddziale intensywnej terapii noworodków rutynowo podaje się dwadzieścia lub trzydzieści mililitrów pierwszego dnia, jeśli potrzebują tego ze względu na poziom cukru we krwi, i jakoś nie eksplodują.
Byłam taka wściekła. Spędziłam cały mój pierwszy urlop macierzyński, traktując syna jak delikatny balon z wodą, zupełnie bez powodu.
Rada mojej lekarki była prosta: zaufać dziecku. Jeśli Maya szukała piersi, mlaskała albo robiła ten swój nerwowy dziubek o mój obojczyk, powinnam po prostu ją nakarmić. Jej ciało samo dałoby jej znać, kiedy będzie najedzona. Albo puściłaby pierś, albo jej malutkie piąstki by się rozluźniły, a na twarzy pojawiłby się ten błogi wyraz „upicia” mlekiem.
Sprawa z ulewaniem i dlaczego pachnę kwaśnym mlekiem
Oczywiście, zaufanie dziecku wiąże się z jednym bardzo ważnym zastrzeżeniem: niemowlęta to w zasadzie małe gejzery. Ponieważ nawet jeśli mogą przetrawić więcej mleka, niż mówi tabelka z orzechem, ten mały mięsień na górze ich przełyku jest jeszcze strasznie wiotki i niedojrzały.
A to oznacza, że ulewanie to po prostu część życia. W przypadku Mai wymknęło się to całkowicie spod kontroli. Karmiłam ją, wyglądała na całkowicie zadowoloną i sytą, delikatnie ją odbijałam, a potem BLE. Gigantyczna kałuża mleka prosto na moje plecy.
Było jeszcze gorzej, gdy w okolicach czwartego miesiąca zaczęła ząbkować. Ciągłe gryzienie i ślinienie sprawiało, że połykała tak dużo dodatkowej śliny, że podrażniało to jej mały układ trawienny jeszcze bardziej, przez co ulewała ilości, które przeczyły prawom fizyki. Dave spanikował i kupił Gryzak Wiewiórkę na Kianao, myśląc, że to pomoże jej jakoś skanalizować potrzebę żucia. No cóż, jest w porządku. Silikon jest fajny i nie zbiera się w nim pleśń, tak jak w tych dziwnych, pustych w środku plastikowych zabawkach. Ten mały żołądź jest uroczy. Ale szczerze mówiąc, używała go przez może trzy minuty, a potem i tak wracała do prób agresywnego odgryzienia mi palca wskazującego.
Ponieważ byłam uwięziona na kanapie, karmiąc ją dosłownie od ośmiu do dwunastu razy dziennie, próbując jednocześnie unikać ulewania, w zasadzie zamieszkałam pod Kocykiem z Bawełny Organicznej Niedźwiadek Polarny. To taki ogromny, dwuwarstwowy, niesamowicie miękki koc, który dostaliśmy w prezencie. Na początku w ogóle nie używałam go dla Mai. Używałam go dla siebie. Zarzucałam go na siebie jak wielką plandekę ochronną, a ponieważ jest z bawełny organicznej, był super przewiewny, więc nie pociłam się na śmierć, gdy moje hormony po porodzie szalały. Ostatecznie stał się ulubionym kocykiem Mai do przytulania, prany był już z czterysta razy i wciąż się nie rozpadł, co w tym domu graniczy z cudem.
Kiedy nagle stają się studniami bez dna
Najdziwniejszą rzeczą w próbach ustalenia, ile w ogóle mieści się w ich brzuszkach, jest to, że właśnie wtedy, gdy myślisz, że załapałaś rytm, trafiają na skok rozwojowy i nagle zamieniają się w małe żarłoki.
Około trzeciego tygodnia Leo zaczął jeść bez przerwy. Dosłownie co czterdzieści pięć minut. Dave ciągle krążył po salonie, pytając, czy przypadkiem nie tracę pokarmu, przez co miałam ochotę rzucić mu w głowę lampą. Ale moja pediatra ostrzegała mnie, że tak się stanie. Ich małe układy trawienne nagle po prostu zwiększają swoją pojemność, więc jedzą w seriach, aby dać twojemu ciału sygnał do produkcji większej ilości mleka.
W zasadzie kończy się na tym, że przez cały dzień gapisz się w ich pieluszki, próbując rozszyfrować poziom wilgotności, jednocześnie gorączkowo googlując, czy zielonkawa kupa to norma, czy może zwiastun nadciągającej zagłady. I to jest okej, ponieważ karmienie ich za każdym razem, gdy płaczą, jest szczerze mówiąc jedyną strategią, która tak naprawdę działa.
Jeśli karmisz butelką, jest trochę trudniej, ponieważ mleko płynie tak szybko, że maluchy mogą przez przypadek wypić znacznie więcej, ignorując sygnały sytości, zanim ich mózg w ogóle to zarejestruje. Skończyło się na tym, że musieliśmy zastosować tak zwane karmienie butelką z przerwami (paced bottle feeding), gdzie trzymasz butelkę całkowicie poziomo i co kilka minut robisz pauzę, po to tylko, by dać jego mózgowi czas na zorientowanie się, że brzuszek jest już naprawdę pełny.
Szkoda, że nikt nie posadził mnie w tej szpitalnej sali, nie zabrał mi tabelki z wisienką, nie wręczył wielkiego kubka kawy i nie powiedział, że to nie jest jakaś nauka ścisła. Będziesz popełniać błędy. Będą płakać. Będą ulewać na twoją ulubioną koszulkę. Musisz po prostu podążać za ich potrzebami, kontrolować mokre pieluszki i starać się nie postradać zmysłów o trzeciej nad ranem.
Naprawdę, z czasem robi się łatwiej. W końcu i tak dorastają i odmawiają jedzenia czegokolwiek poza zwykłym makaronem z masłem.
Pytania, które gorączkowo googlujesz o 2 w nocy
Jak duży jest brzuszek noworodka pierwszego dnia?
Okej, stare tabelki powiedzą ci, że jest wielkości wisienki i mieści około jednej łyżeczki mleka. Ale moja lekarka stwierdziła, że to jest naprawdę bardzo mylące, ponieważ mleko przepływa prosto do ich jelit podczas jedzenia. Więc tak, fizyczny żołądek jest malutki, ale mogą bezpiecznie przyjąć znacznie więcej niż pięć mililitrów, jeśli są głodne. Po prostu obserwuj swoje dziecko, a nie zegarek czy tabelkę.
Czy mogę niechcący rozciągnąć żołądek mojego niemowlęcia?
O rany, tak dużo czasu martwiłam się o to. Myślałam, że trwale rozciągnę narządy wewnętrzne Leo, jeśli podam mu za dużo. Moja pediatra dosłownie mnie wyśmiała. Nie da się trwale rozciągnąć żołądka karmiąc głodne dziecko. Jeśli zjedzą więcej, niż są w stanie komfortowo przetworzyć, po prostu uleją to z powrotem na twoje ramię. Mają wbudowany zawór przelewowy.
Dlaczego jedzą tak często, skoro się najadają?
Ponieważ mleko z piersi i mleko modyfikowane trawią się niesamowicie szybko, a ich ciała rosną w zawrotnym tempie. To nie dlatego, że masz za mało pokarmu albo że ich brzuszek jest za mały, po prostu bardzo szybko spalają te kalorie. Poza tym, czasem chcą tylko possać dla ukojenia, bo świat jest wielki i głośny, a im brakuje bycia w twoim brzuchu.
Czy ulewanie to znak, że przekarmiam?
Niekoniecznie! Owszem, czasem jeśli za szybko opróżnią butelkę, to może im się odbić z nadmiarem, ale przeważnie wynika to po prostu z faktu, że mały mięsień zwieracza na górze ich przełyku jest w zasadzie całkowicie bezużyteczny przez pierwsze sześć miesięcy. Maya ulewała po prawie każdym karmieniu, nawet kiedy wiedziałam, że prawie nic nie zjadła. To zazwyczaj problem dla pralki, a nie problem medyczny.
Skąd mam wiedzieć, kiedy zwiększyć ilość mleka?
Szczerze mówiąc, same ci powiedzą. Jeśli skończą butelkę i od razu zaczną płakać, szukać jedzenia lub ssać piąstki, daj im trochę więcej. Jeśli nagle zaczną budzić się w nocy znacznie częściej, prawdopodobnie przechodzą skok rozwojowy i potrzebują obfitszych posiłków w ciągu dnia. Po prostu podążaj za ich sygnałami, a dopóki produkują mnóstwo ciężkich, mokrych pieluszek, radzisz sobie świetnie.
Udostępnij:
Dlaczego przeszłam na mleko Baby's Only (i przestałam się stresować)
Mit "sennego, ale świadomego" dziecka i inne bzdury o przetrwaniu z noworodkiem