Absurdalne poszukiwania maskotki Beanie Baby z 9 grudnia

W zeszły wtorek teściowa dopadła mnie w kuchni, trzymając za ogon pluszowego smoka z 1998 roku, jakby to był martwy szczur. Z powagą generała na wojnie poinformowała mnie, że umieszczenie jakiejkolwiek miękkiej zabawki w promieniu pięciu kilometrów od śpiącego niemowlęcia grozi natychmiastową katastrofą. Dwa dni później jakiś życzliwy facet w parku wcisnął mi w ręce worek na śmieci pełen pluszaków z lat 90., pachnących naftaliną, przekonując, że są wręcz genialne dla rozwoju sensorycznego. Z kolei nasza położna środowiskowa podczas rutynowego ważenia rzuciła mimochodem, że maskotki w stylu vintage to w zasadzie małe, tykające bomby, którymi dziecko łatwo może się zadławić.

Te wszystkie sprzeczne rady wzięły się stąd, że podjęłam brzemienną w skutki decyzję o znalezieniu pamiątki urodzinowej. Nasze bliźniaki urodziły się w trakcie dość dramatycznych dwudziestu minut na przełomie dni. Pierwsze przyszło na świat o 23:50 8-go, a drugie zaliczyło wielkie wejście o 00:10 9-go. W przypływie nostalgii (i pewnie z braku snu oraz nocnego scrollowania w telefonie), postanowiłam upolować konkretnego beanie baby z 9 grudnia, by postawić go na półce w pokoju młodszego malucha.

Dziwaczna galeria pluszaków z końca lat 90.

Jeśli zupełnie nie kojarzysz tematu: w latach 90. firma Ty Inc. przypisywała konkretne daty urodzenia swoim wypychanym groszkiem zwierzakom, czyniąc z nich niezwykle pożądanych astrologicznych kompanów dla dzieci. Mogłoby się wydawać, że na przypadkowy wtorek pod koniec jesieni przypadnie całkiem normalne zwierzę – może świąteczny renifer albo lekko przygnębiony borsuk – ale rzeczywistość grudniowej kolekcji jest naprawdę dziwna.

Według mojego bardzo nienaukowego, nocnego researchu, opcje na "urodzinowego bliźniaka" z 9 grudnia są kuriozalnie specyficzne:

• Amora: Czerwony miś, który podobno był dostępny wyłącznie w aptekach, co brzmi, jakby kupowało się go w panice, tuż obok paracetamolu dla niemowląt.
• Harry: Kolejny miś, trochę mniej agresywnie obrandowany.
• Hydrant: Pies, którego imię pochodzi od miejskiej infrastruktury wodociągowej.
• Schweetheart: Orangutan z błędem w pisowni.
• Legend: Mityczny smok.

Porozmawiajmy przez chwilę o Legendzie, bo właśnie jego udało mi się wygrzebać w zakurzonym ciucholandzie. Smok Legend to absolutne mistrzostwo absurdu w projektowaniu zabawek z lat 90. Na początek: jest to mityczna bestia ze znakiem zodiaku Strzelca, co rodzi mnóstwo pytań o kosmologiczne zasady uniwersum firmy Ty. Ma opalizujące, metaliczne skrzydła, które wyglądają, jakby wycięto je z zapomnianej kuli disco, a na jego pyszczku maluje się nieustanne zdziwienie – bardzo podobne do wyrazu mojej twarzy, gdy bliźniaki zdołają zsynchronizować swoje histerie.

Wierszyk biograficzny przypięty do jego ucha brzmi niczym tajemnicze ostrzeżenie od wróżki, wspominające o magicznych krainach i mitycznych misjach, co jakoś nie do końca pasuje do stojącego obok kosza na pieluchy. Spędziłam żenująco dużo czasu na wpatrywaniu się w tego błyszczącego smoka, zastanawiając się, czy metaliczny materiał na jego brzuchu nie rozpadnie się w końcu w drobny pył, pokrywając cały mój dom toksycznym brokatem z lat 90.

Jest też współczesna opcja, piesek o imieniu Fritz, ale szczerze mówiąc, brakuje mu tej chaotycznej energii lśniącego mitycznego gada.

Medyczna rzeczywistość plastikowych groszków

Przyniesienie maskotki w stylu vintage do nowoczesnego domu pełnego ząbkujących niemowląt wymaga sporej dawki paranoi. Kiedy dumnie zaprezentowałam smoka Legend naszej pediatrze w przychodni, spojrzała na niego z mieszaniną litości i niepokoju. Nie cytowała mi żadnych konkretnych podręczników medycznych, ale z jej zachowania wyraźnie wynikało, że pozwalanie dziecku na zabawę dwudziestopięcioletnim workiem z plastikowymi kulkami świadczy o spektakularnym braku wyobraźni.

Z mojego, być może nieco mglistego, rozumienia wytycznych bezpieczeństwa wynika, że problem nie polega jedynie na tym, iż miejsce tych zabawek jest na półce, a nie w łóżeczku. Chodzi o samą konstrukcję i wytrzymałość takiej maskotki. Wypełnienie składa się z kulek wykonanych z tworzywa PVC lub PE, a jestem niemal pewna, że szwy w tych starszych modelach trzymają się wyłącznie na słowo honoru i parcianej nitce, która ledwo zipie. Gdyby tylko taki szew pękł w momencie, gdy maluch wesoło gryzie maskotkę, na dywan w salonie nagle wysypie się katastrofalne zagrożenie zadławienia.

Co więcej, oczy są ze sztywnego plastiku. W zeszłym miesiącu przyłapałam jedno z bliźniąt na próbie odgryzienia plastikowego oka z innego pluszaka z odzysku i mogę z całą pewnością stwierdzić, że wyrywanie oślinionej zabawki z żelaznego uścisku malucha to syzyfowa praca. Jeśli planujecie zanurzyć się w dziwacznym świecie internetowego kupowania zabawek w stylu vintage dla swojego szkraba, musicie z góry założyć, że służą one tylko i wyłącznie do ozdoby, dopóki dziecko nie dorośnie na tyle, by przemówić mu do rozumu (co, jak zakładam, nastąpi w okolicach trzydziestki).

Czym dzieci bawią się na co dzień, gdy miś z dawnych lat zdobi półkę

Skoro błyszczący smok został na zawsze wygnany na najwyższą półkę regału, musiałam znaleźć maluchom rzeczy, które będą mogły gryźć bez obaw, że skończymy na ostrym dyżurze. Kiedy w okolicach szóstego miesiąca ząbkowanie rozkręciło się na dobre, w naszym domu zapanowała ośliniona anarchia. Jedno z bliźniąt potrafiło krzyczeć, zagryzając jednocześnie poduszki z kanapy, podczas gdy drugie spokojnie rzuło własną pięść, wpatrując się we mnie z agresywnym kontaktem wzrokowym.

W końcu trafiłam na silikonowy gryzak w kształcie pandy i powiem to bez cienia sarkazmu: on ocalił resztki mojego zdrowia psychicznego. Ma świetne małe, fakturowane wypustki, które najwyraźniej przynoszą ulgę opuchniętym dziąsłom. Płaski kształt ułatwia małym, nieskoordynowanym rączkom pewny chwyt, dzięki czemu gryzak nie ląduje na podłodze co trzy sekundy. Przede wszystkim uwielbiam to, że wykonano go z bezpiecznego dla żywności silikonu, a to oznacza, że mogę po prostu wrzucić go do zmywarki, bez martwienia się o ukrytą pleśń. To naprawdę genialny produkt, chociaż co chwila muszę kupować nowe, bo dziewczynki namiętnie chowają je do moich butów do pracy.

Jeśli chodzi o prawdziwą zabawę, na jakiś czas całkowicie odeszliśmy od miękkich pluszaków, stawiając w kącie salonu drewniany stojak edukacyjny Baby Gym. To konstrukcja w kształcie litery A z wiszącymi zwierzątkami, która drażni moje oczy zdecydowanie mniej niż wielkie, plastikowe monstra ze świecącymi lampkami i drażniącymi melodyjkami. Ma pięknego drewnianego słonika i przyjemne w dotyku kółeczka. Szczerze mówiąc, przez pierwsze trzy miesiące dzieci totalnie ignorowały wiszące elementy i próbowały zdemontować nogi stojaka, ale w końcu odkryły, że fajnie jest uderzać łapkami w poszczególne kształty. Poza tym naprawdę ładnie prezentuje się na dywanie, co jest rzadkim sukcesem w domu pokrytym na ogół rozgniecionym bananem.

Jeżeli zależy Ci na zaaranżowaniu dziecięcego pokoju w sposób, by nie przypominał eksplozji w fabryce plastiku, polecam zajrzeć do kolekcji zabawek edukacyjnych Kianao. Znajdziesz tam rzeczy, które nie zrujnują estetyki Twojego salonu.

Jak piorę rzeczy, które są starsze niż mój związek

W tym całym szale na zabawki vintage jest głęboko zakorzeniony duch zrównoważonego rozwoju. Kupowanie używanej maskotki z second-handu lub na internetowych aukcjach ogranicza produkcję nowego plastiku, co podobno świetnie wpływa na naszą planetę. Trzeba się jednak zmierzyć z faktem, że właśnie wniosło się do sypialni swojego dziecka obcy, dwudziestoletni łapacz kurzu.

Cokolwiek zamierzasz, pod żadnym pozorem nie wrzucaj pluszaka z lat 90. do pralki. Spróbowałam tego z inną zabawką kupioną w ciucholandzie, a z bębna wyjęłam zniekształcony, grudkowaty koszmar, który wyglądał jak ocalały wrak po katastrofie morskiej. Plastikowe kuleczki posklejały się ze sobą, a sztuczne futerko zbiło się w bezkształtny kłębek. Tym razem uzbroiłam się więc w wilgotną ściereczkę i łagodny, ekologiczny środek czyszczący, i przez czterdzieści pięć udręczonych minut polerowałam smoka, w paranoi uważając, by nie rozerwać szwów, po czym zostawiłam go na kaloryferze do wyschnięcia przez kolejne trzy dni.

Swoją drogą, naprawdę zwracamy uwagę na to, co dotyka ich skóry, w dużej mierze dlatego, że jedno z bliźniąt dostaje wysypki, gdy tylko spojrzę w jego stronę przez sztuczny materiał. Przez dziewięćdziesiąt procent dnia maluchy mają na sobie bawełniane body z bawełny organicznej. To niezwykle proste ubranko bez rękawków, z odrobiną stretchu. Jest absolutnie w porządku — robi dokładnie to, czego oczekuje się od niemowlęcego body, czyli wyłapuje nieuchronne wycieki z pieluchy i przetrwa cykl prania w 40 stopniach, nie kurcząc się do rozmiaru mikro-koszulki. Brak drapiących metek oznacza mniej marudzenia i wiercenia się podczas ubierania.

Koniec końców, smok usiadł na najwyższej półce, strzegąc stosiku nieprzeczytanych poradników dla rodziców (strona 47 przewodnika o usypianiu zaleca, by "oddychać spokojnie pomimo frustracji" – z czym bardzo trudno było mi się zgodzić o 3 rano, gdy byłam pokryta obcymi wymiocinami). Bliźniaki nawet nie wiedzą, że on w ogóle istnieje. Może pewnego dnia, gdy podrosną i w końcu przestaną próbować zjeść wszystko w zasięgu wzroku, ściągnę go na dół i wytłumaczę ten fenomen końca lat 90., kiedy to małe wypchane zwierzaki uchodziły za świetną inwestycję emerytalną.

A do tego czasu pozostanę po prostu przy silikonowych pandach oraz drewnianych słonikach, i będę się starać zetrzeć oślinienia z moich spodni.

Chcesz uzupełnić pokój dziecka o bezpieczne zabawki, którymi Twoje pociechy naprawdę będą mogły się bawić? Odkryj kolekcję akcesoriów dla dzieci Kianao pełną niezbędników, które z pewnością nie zostaną zesłane na najwyższą półkę.

Pytania, które często zadaję sobie o drugiej w nocy