Cała prawda o wychowywaniu córek: jak przetrwać różowe szaleństwo

Żel do USG był lodowaty, a Dave wpatrywał się w monitor, jakby to była zamazana mapa pogodowa, z której niewiele rozumiał. Leżałam tam w papierowym fartuchu, który zdecydowanie darł się na ramieniu, ściskając w dłoni w połowie pusty kubek letniej kawy ze szpitalnej stołówki. Doktor Lin wskazała długopisem na szarą plamę na ekranie. „To dziewczynka” – powiedziała od niechcenia, jakby właśnie nie wywróciła całej mojej przyszłości do góry nogami. Mój mózg natychmiast zaliczył zwarcie. Byłam święcie przekonana, że to będzie chłopiec. Przygotowałam się na błoto, ciężarówki i wszystko inne, czym nakarmiły mnie stereotypy. Dziewczynka? Moją głowę natychmiast zalały przerażające wizje awantur o powroty z imprez w liceum, przytłaczający ciężar społecznych standardów piękna i całe góry, dosłownie góry, różowego brokatu.

Zaczęłam się pocić. Dave ścisnął moją dłoń i powiedział coś wyjątkowo nieprzydatnego, w stylu: „Przecież wciąż możemy kupić jej deskorolkę”. Kochany jest. Ale w tamtym momencie jedyne, o czym mogłam myśleć, to jak u licha mam wychować pewną siebie, silną kobietę, skoro właśnie chciało mi się płakać, bo moje dresy wydawały się ciut za ciasne. Zmierzam do tego, że nikt tak naprawdę nie mówi ci o tej specyficznej, skoncentrowanej panice, która pojawia się, gdy dowiadujesz się, że jesteś odpowiedzialna za małą kobietkę.

Szpitalna łazienka i przerażająca zasada „od przodu do tyłu”

Przewijamy kilka miesięcy do przodu. Maya jest z nami. Funkcjonuję po dokładnie czterdziestu dwóch minutach przerywanego snu, mam na sobie siateczkowe majtki, które z pełną premedytacją planowałam ukraść ze szpitala, i cała drżę z niepokoju. Właśnie zmienialiśmy naszą pierwszą prawdziwą pieluchę bez pielęgniarki wiszącej nam nad głowami. Rozpięłam jej małego pajacyka i nagle poczułam totalną pustkę w głowie.

Nasza pediatra, doktor Gupta – która jest aniołem chodzącym po ziemi, ale mówi bardzo szybko – dopadła mnie tego ranka. „Posłuchaj” – powiedziała, trzymając podkładkę z notatkami jak tarczę. „Kiedy ją podcierasz, zawsze, ale to zawsze robisz to od przodu do tyłu. U dziewczynek to wszystko jest bardzo blisko siebie, a infekcje dróg moczowych u niemowląt to absolutny koszmar”. Energicznie pokiwałam głową, udając, że wcale nie przeraża mnie jej maleńkie, kruche ciałko.

Więc oto jestem – gapię się na brudną pieluchę, próbując wykonać to podcieranie z precyzją sapera na polu minowym. To było tak stresujące. Właśnie wtedy, stojąc nad przewijakiem o trzeciej nad ranem, zawarliśmy z Dave'em pakt, że będziemy używać prawdziwych, anatomicznych nazw. Srom. Pochwa. Dave był całkowicie za, bo oboje gdzieś z tyłu głowy wiedzieliśmy, że uczenie dzieci uroczych, zmyślonych nazw na ich narządy intymne to w przyszłości ogromny problem z punktu widzenia ich bezpieczeństwa. Muszą mieć odpowiednie słownictwo, żeby precyzyjnie opisać swoje ciało, jeśli dzieje się coś złego. Chyba wyczytałam to w jakiejś książce dla rodziców, a może mignęło mi na Instagramie między reklamami ciasteczek na laktację. Szczerze mówiąc, moja pamięć z tamtego okresu przypomina ser szwajcarski.

O tak, bezpieczny sen to kolejna rzecz, która prawie mnie wykończyła. Maya uwielbiała być spowijana w otulacz niczym małe niemowlęce burrito, ale w wieku około dwóch miesięcy zaczęła rzucać się jak miniaturowy zapaśnik. Doktor Gupta wspomniała coś o tym, że musimy zrezygnować z otulacza w sekundzie, w której zacznie przejawiać oznaki przewracania się, bo jeśli wyląduje na brzuszku ciasno owinięta, będzie to niezwykle niebezpieczne. Więc odstawiliśmy go z dnia na dzień. Położyłam ją na plecach w pustym łóżeczku, gapiąc się w elektroniczną nianię przez bite osiem godzin, popijając kawę ze słoika i będąc w pełni przekonaną, że zaraz samoistnie stanie w ogniu. Nie spaliśmy przez bity miesiąc.

Dlaczego sukienki to najwięksi wrogowie raczkującego niemowlaka

Porozmawiajmy o garderobie. W okolicach, kiedy Maya osiągnęła ten magiczny, a zarazem okropny kamień milowy i próbowała przemieszczać swoje ciało po podłodze, uświadomiłam sobie, że branża modowa autentycznie nienawidzi małych dziewczynek. Próby znalezienia ubranek dla dziewczynki, które nie są w gruncie rzeczy krępującymi ruchy sukniami balowymi, bywają wyczerpujące.

Kiedy przeglądasz ubranka dla dziewczynek w wieku od 6 do 9 miesięcy, potrzebujesz elastyczności. Potrzebujesz wytrzymałości. Nie potrzebujesz tiulu. Przekonałam się na własnej skórze, że rajstopy, śliska drewniana podłoga i niemowlę próbujące raczkować to wyjątkowo złe połączenie. Próbowała oprzeć się na kolanach i natychmiast lądowała twarzą na ziemi, ślizgając się do tyłu jak żółw na lodzie. To było straszne. Dave z kolei bez przerwy narzekał na zatrzaski. „Po co tej malutkiej bluzeczce dwadzieścia bezużytecznych guzików na plecach? Kto to w ogóle wymyślił?” Miał rację. Potrzebowaliśmy po prostu porządnej koszulki dla małej dziewczynki, która nie podwijałaby się aż pod same pachy, podczas gdy ona czołgała się komandosem po dywanie w salonie.

Skończyło się na tym, że wyrzuciłam praktycznie połowę jej szafy i żyliśmy głównie w niemowlęcych body z bawełny organicznej. Poważnie, te rzeczy uratowały moje zdrowie psychiczne. Naprawdę się rozciągają, potrafią przetrwać te apokaliptyczne wybuchy z pieluchy, kiedy musisz ściągać body przez nogi zamiast przez głowę (kto wie, ten wie), a co najlepsze – nie mają na klatce piersiowej durnych haseł w stylu „Mała księżniczka tatusia” albo „Przyszła zakupoholiczka”. Po prostu solidna, naturalna bawełna. Bez zbędnych kombinacji.

Przyznaję bez bicia, w chwili słabości przed rodzinną sesją zdjęciową, kupiłam też niemowlęce body z bawełny organicznej z falbankami na rękawkach. W sensie, no są przeurocze. Ale szczerze? Te małe, marszczone rękawki działały jak agresywne magnesy na papkę ze słodkich ziemniaków. Spędziłam pół życia szorując pomarańczowe plamy z tych falbanek, bo wystarczyło, że odwróciła głowę i od razu wycierała buzię we własny rękaw. Ubranko jest mięciutkie i uwielbiam ten materiał, ale jeśli chodzi o codzienne karmienie, to był z mojej strony błąd taktyczny.

Ach, i buciki dla niemowląt to totalne oszustwo. Nie kupujcie ich. I tak zaraz spadną na parkingu przed supermarketem.

Agresywnie różowe prezenty i koszmary ząbkowania

Mniej więcej w tym samym wieku zaczęły wychodzić zęby. Ślinotok był wręcz biblijny. Przesiąkał przez każdy strój w dwadzieścia minut. Maya była nieszczęśliwa, gryzła dosłownie wszystko, co wpadło jej w rączki, łącznie z nogą naszego stolika kawowego i ogonem psa. Kupiłam silikonowy gryzak Pandę z czystej desperacji o 2 w nocy. Okazał się genialny, bo jest na tyle płaski, że jej nieskoordynowane, małe rączki potrafiły go wreszcie chwycić, nie upuszczając go na podłogę i nie wszczynając alarmu co trzy sekundy. Czasami pokrywał się psią sierścią, więc po prostu wycierałam go o swoje dżinsy i oddawałam jej z powrotem. Nie oceniajcie mnie, wy też to robiliście.

Ale najtrudniejszą częścią tego etapu wcale nie było ząbkowanie. To były święta. Sama ilość prezentów dla dziewczynki od dalszej rodziny, które są po prostu... agresywnie, oślepiająco różowe. Moja cioteczna babka przysłała cekinową spódniczkę tutu dla sześciomiesięcznego bobasa. Tutu. Z cekinami. Wiecie, co cekiny robią z wrażliwą skórą niemowlaka? Drapią ją niemiłosiernie.

Gorączkowo szukałam w internecie butiku dla dziewczynek, który autentycznie sprzedawałby rzeczy, w których dzieci mogłyby, wiecie, normalnie żyć. Zaczęłam mocno skłaniać się ku zrównoważonym, organicznym rzeczom. Częściowo dlatego, że mam gigantyczne, paraliżujące poczucie winy z powodu topniejących lodowców i planety, którą po nas odziedziczy, ale też dlatego, że bawełna organiczna nie robi się dziwna i sztywna po trzystu praniach.

Jeśli toniecie w drapiących, poliestrowych sukienkach od bliskich, którzy mieli dobre intencje, a potrzebujecie rzeczy, które naprawdę sprawdzą się u ruszającego się, śliniącego człowieka, zróbcie sobie przysługę i przejrzyjcie kolekcję ubranek z bawełny organicznej. Schowajcie spódniczki tutu na samo dno szafy. Po prostu powiedzcie teściowej, że dziecko ma lekką alergię na syntetyczne koronki. To przestępstwo bez ofiar.

Pozwalanie Dave'owi rzucać nią pod sufit

Przewijamy do czasów poniemowlęcych. Doskonale pamiętam, jak chowałam się w kuchni, żłopiąc trzecią mrożoną kawę tego dnia, próbując powstrzymać się od mikrozarządzania, podczas gdy Dave siłował się z Mayą na podłodze w salonie. Podrzucał ją na poduszki sofy, ona piszczała ze śmiechu, a mój poziom niepokoju sięgał zenitu. Moja mama, która akurat nas odwiedzała, z przerażenia łapała się za głowę. „Dave, ostrożnie! To mała dziewczynka, jest delikatna!”.

Ale oto szalona rzecz – doktor Gupta naprawdę poruszyła ten temat na jej bilansie. Powiedziała, że zabawy w siłowanki z tatą lub partnerami są szalenie ważne dla dziewczynek. Ponoć są badania wykazujące, że pomaga to w ich pamięci roboczej, regulacji emocjonalnej i uczy, jak bezpiecznie podejmować ryzyko fizyczne. Uczy je już od najmłodszych lat, że ich ciała są sprawne i silne, a nie są tylko ozdobnymi przedmiotami, które mają pozostać czyste. Zmusiłam się więc, żeby zostać w kuchni i pozwolić mu rzucać nią jak workiem ziemniaków.

Bardzo staramy się również opierać podziałowi zabawek na płeć. Kiedy skończyła roczek, zamiast kolejnej przerażającej, mrugającej lalki z plastiku, kupiliśmy jej miękkie klocki dla niemowląt. Przez pierwsze kilka miesięcy używała ich głównie jako miękkich pocisków, którymi rzucała w psa, ale z czasem zaczęła układać je w wieże. Obserwowanie, jak kombinuje z balansowaniem kształtów, a jej małe brwi marszczą się w głębokim skupieniu, było niesamowite.

Wyłapywanie moich własnych nawyków toksycznego chwalenia

Szczerze mówiąc, najtrudniejszą rzeczą w wychowywaniu dziewczynki nie są wcale ubrania ani higiena. To oduczanie się własnych błędnych schematów. Ciągle łapię się na tym samym. Moją domyślną reakcją, kiedy wchodzi do pokoju w czymś nowym, jest: „Ojej, ale ślicznie wyglądasz!”. Wymyka mi się to z ust zupełnie automatycznie.

Ale bardzo się staram, by zmienić ten kurs. Czasem dławię w sobie słowo „ślicznie” i niezgrabnie zamieniam je na: „Wow, ale szybko weszłaś na ten schodek!” albo „Bardzo się napracowałaś przy tych bazgrołach!”. Czasem brzmi to dość niezdarnie. Ale społeczeństwo spędzi resztę jej życia na wmawianiu jej, że jej wartość zależy od tego, jak ładnie wygląda. Nie potrzebuje słyszeć tego ode mnie jako swojego punktu wyjścia. Chcę, żeby wiedziała, że cenię jej bystry umysł, jej chaotyczną ciekawość i jej absolutną odmowę noszenia skarpetek.

Wychowywanie jej bywa przerażające. Wiąże się z tak nieprawdopodobnym bałaganem. Mój dom jest pełen na wpół przeżutych wafli ryżowych, jej ubrania są poplamione rzeczami, których nie potrafię zidentyfikować, a ja jestem permanentnie wykończona. Ale obserwowanie, jak dorasta i staje się tą zadziorną, głośną, przezabawną małą osobą, która upiera się, żeby nosić koszulkę w dinozaury swojego brata tył na przód? To najlepsze, co w życiu zrobiłam.

Gotowi, by zaopatrzyć się w wyprawkę, która nie sprawi, że będziecie chcieli rwać włosy z głowy przy kolejnej zmianie pieluchy? Przejrzyjcie całą kolekcję niezbędników dla niemowląt Kianao, zanim kolejny skok rozwojowy znów was zaskoczy.

Moje szczere i chaotyczne FAQ o wychowywaniu dziewczynek

Jak tak szczerze i poprawnie podcierać nowonarodzoną dziewczynkę?
O rany, na początku to przerażające, ale dosłownie po prostu podcierasz od przodu do tyłu. Za każdym razem. Nawet jeśli to tylko mokra pielucha. Nie grzeb tam agresywnie, wystarczy delikatne przetarcie od przodu w kierunku pośladków, żeby trzymać bakterie z daleka od jej sromu. Przysięgam, że można się do tego przyzwyczaić po pierwszych stu razach.

Kiedy powinno się przestać owijać dziecko w otulacz?
Nasza pediatra kazała mi przestać w sekundzie, w której mała pokaże jakiekolwiek oznaki prób obracania się na brzuszek, co u nas nastąpiło w okolicach drugiego miesiąca. Zrobiłam to z dnia na dzień i zamiast tego zaczęłam kłaść ją w śpiworku. Przejście było brutalne i nie spaliśmy przez tydzień, ale dla bezpieczeństwa trzeba to po prostu przetrwać.

Jakie są najbardziej praktyczne ubranka na etap raczkowania?
Body z dodatkiem elastycznego materiału i spodenki bez stópek. Spalcie sukienki. Mówię poważnie, wszystko, co ma spódniczkę, utknie im pod kolanami i sprawi, że wylądują twarzą na podłodze. Szukajcie bawełny organicznej z elastanem, żeby mogły swobodnie zginać swoje małe nóżki.

Jak radzisz sobie z rodziną kupującą za dużo agresywnie różowych rzeczy?
Kiedyś uśmiechałam się i mówiłam dziękuję, a potem od razu chowałam do worka na darowizny do bagażnika. Teraz po prostu zwalam to na jej skórę. Mówię: „Och, jej skóra jest teraz taka wrażliwa, pediatra powiedziała, że możemy używać tylko bawełny organicznej!”. Z fałszywymi zaleceniami lekarza się nie dyskutuje. Działa za każdym razem.

Czy to w porządku, jeśli dziewczynki bawią się w siłowanki?
Tak! Pozwólcie im się siłować, pozwólcie im się brudzić, pozwólcie im skakać z sofy (w granicach rozsądku). Muszą nauczyć się, że ich ciała są silne i sprawne. Dave bez przerwy rzuca Mayą o łóżko, i choć podnosi mi to ciśnienie, w rzeczywistości jest to super dobre dla rozwoju jej mózgu i pewności siebie.