Plotki o dziecku Jasona Lee i Tiffany Haddish zlasowały mi mózg

Cokolwiek robisz, nie przeglądaj Instagrama celebrytów o trzeciej nad ranem, podczas gdy jedno z twoich dwulatków aktywnie próbuje zdemontować bramkę na schodach za pomocą plastikowej łyżeczki. Popełniłem ten kardynalny błąd w zeszłym sierpniu. Właśnie tak skończyłem, gapiąc się z opadającymi powiekami na zdjęcie dwójki sławnych ludzi, ekskluzywnego wózka i czytając podpis o tym, że wydało się coś wielkiego.

Cała ta saga z dzieckiem Tiffany Haddish, która na chwilę zepsuła internet, wprawiła mój pozbawiony snu mózg w absolutny mętlik. Bliźniak A (ten gryzący) żuł moje kolano, Bliźniak B (ten krzyczący) domagał się banana, którego później i tak miał rzucić w psa, a ja siedziałem i próbowałem obliczyć okres ciąży hollywoodzkiej komiczki, jednocześnie usiłując sobie przypomnieć, czy w ogóle umyłem tego dnia zęby.

Okazało się, że dziecko na zdjęciu wcale nie było ich. To było "chrześniackie dziecko" kogoś z rodziny, co może nie jest terminem prawniczym, ale w talk-show brzmi świetnie. Jednak czysta panika i internetowa królicza nora, w którą wpadłem przez to zdjęcie, wywołały masę rodzicielskich tematów, z którymi ja – facet próbujący po prostu przetrwać do momentu, aż w telewizji zaczną lecieć bajki – musiałem się zmierzyć. Bo pomiędzy plotkami o platonicznym współrodzicielstwie a tym, szczerze mówiąc, dość pretensjonalnym wózkiem, który pchali, było mnóstwo do przetrawienia.

Ten absurdalnie drogi wózek, który najwyraźniej mają wszyscy

Porozmawiajmy o prawdziwej gwieździe tamtego wiralowego zdjęcia: wózku Doona. Jeśli mieszkacie w dużym mieście, na pewno go widzieliście. To te eleganckie, małe kapsuły, które zmieniają się z fotelika samochodowego w wózek w okrągłe trzy sekundy, zazwyczaj pchane przez kogoś, kto wygląda, jakby przesypiał bite osiem godzin i pił zielone koktajle dla przyjemności.

Kiedyś spróbowałem opcji budżetowej z hybrydą fotelika i wózka. To była katastrofa. Kupiłem w internecie jakiś sprzęt o europejsko brzmiącej nazwie, myśląc, że przechytrzyłem system. Zamiast tego spędziłem czterdzieści pięć minut na zalanym deszczem parkingu pod Biedronką, próbując złożyć to cholerstwo, podczas gdy Bliźniak B utknął w środku, wyglądając jak spanikowany żółw. Ostatecznie po prostu wepchnęliśmy całą tę sztywną konstrukcję do bagażnika naszego kombiaka i wróciliśmy do domu w absolutnej ciszy.

Ale z zostawianiem niemowlaków na długie godziny w fotelikach jest pewien problem – niezależnie od tego, czy mają zamontowane kółka, czy nie. Jak przez mgłę pamiętam, jak nasza położna środowiskowa siedziała w naszym zabałaganionym salonie, całkowicie ignorując fakt, że miałem na sobie koszulkę z gigantyczną plamą ulewki na ramieniu, i mruczała coś o "zasadzie dwóch godzin".

Podobno niemowlęta nie powinny spać w fotelikach, gdy akurat nie jesteśmy w podróży. Ich ciężkie główki opadają do przodu, co może uciskać drogi oddechowe (ten przerażający termin medyczny, który zapisałem na rozmokniętej serwetce, to asfiksja pozycyjna). Jestem też prawie pewien, że mówiła coś o tym, że kąt nachylenia takich fotelików jest na dłuższą metę fatalny dla ich kręgosłupów. To z kolei oznaczało, że przez kolejne trzy miesiące zjeżdżałem na pobocze autostrady za każdym razem, gdy jedno z bliźniąt westchnęło zbyt głośno, tylko po to, by szturchnięciem sprawdzić, czy oddycha.

Więc o ile wózki-transformery wyglądają niesamowicie, kiedy wpadasz do modnej kawiarni, to trochę mnie jednak przerażają. Poza tym, dzieciaki wyrastają z nich w około dwanaście sekund.

Mówiąc o rzeczach, które dzieci niszczą zębami – ostatecznie udało nam się znaleźć gadżet, przez który nie miałem ochoty płakać na parkingu. Kiedy Bliźniak A zaczął traktować pałąk naszego prawdziwego (nie-składającego się w trzy sekundy) wózka jak gryzak, w panice kupiłem Drewnianą Grzechotkę Sensoryczną z Gryzakiem Misia. Będę z wami szczery: to chyba moja ulubiona rzecz, jaką mamy, głównie dlatego, że uratowała mnie przed płaceniem za zniszczenie mienia w lokalnej knajpie. To po prostu drewniane kółko z małym, niebieskim, szydełkowanym misiem. Jednak drewno ma idealną twardość dla ząbkującego malucha, któremu właśnie wyrzynają się zęby trzonowe, i nie wygląda przy tym jak krzykliwy, plastikowy koszmarek. Mała siedziała sobie, agresywnie żując ucho misia przez godzinę, podczas gdy ja w spokoju piłem moje letnie piwo. Absolutna magia.

Wychowywanie dziecka z kumplem brzmi jak prawny koszmar

Zanim pojawiło się to sprostowanie o "chrześniaku", w sieci huczało o tym, że Tiffany i Jason zdecydowali się na platoniczne współrodzicielstwo. Wiecie, po prostu dwójka znajomych decydująca się wspólnie wychować człowieka bez żadnych romantycznych zawiłości.

Ja ledwo potrafię skoordynować opróżnianie zmywarki z moją żoną, którą bardzo kocham i z którą legalnie związałem się na oczach naszych rodzin. Na samą myśl, że miałbym spojrzeć na mojego dawnego kumpla od piwa ze studiów i powiedzieć: „Dobra stary, masz ochotę dzielić koszty pieluch i kłócić się o metody treningu snu przez następne osiemnaście lat?”, mam ochotę położyć się płasko na podłodze.

Jeśli ktoś z was faktycznie o tym myśli, czytałem artykuł, z którego wynikało, że zanim w ogóle zaczniecie ten proces, musicie usiąść z prawnikami i spisać coś, co nazywa się Umową Współrodzicielską. Zasadniczo musicie z góry pokłócić się o to, do jakiej szkoły pójdzie dziecko, kto zapłaci za aparat na zęby i co się stanie, gdy jedno z was w końcu pozna kogoś na Tinderze i zapragnie przeprowadzki do Wrocławia. Szczerze mówiąc, brzmi to wyczerpująco. Wolałbym po prostu zaadoptować z kimś border collie i na tym zakończyć.

Jeśli aktualnie próbujesz ogarnąć absolutny chaos związany z kupowaniem rzeczy dla prawdziwego dziecka (niezależnie od tego, czy stworzyłeś je z partnerem życiowym, kumplem czy na szalce Petriego), może zechcesz rzucić okiem na kolekcję organicznych kocyków dziecięcych od Kianao. Są one znacznie bardziej miękkie niż dokumenty prawne, które musiałbyś przygotować przy umowie o współrodzicielstwie.

Całkowite pominięcie fazy noworodka

Jedynym fragmentem tego całego medialnego cyrku, który naprawdę mnie zafascynował, była wzmianka Tiffany o jej planach adopcji starszego dziecka — konkretnie w wieku od pięciu do siedmiu lat.

Moją pierwszą myślą było: Ona jest geniuszem. Całkowicie omija fazę noworodka. Żadnych wybuchowych, musztardowych kup o 4 nad ranem. Żadnego przemierzania korytarza z podskakującym, wrzeszczącym ziemniaczkiem, który nie chce chwycić piersi ani smoczka. Ona w zasadzie zamawia sobie dziecko, które potrafi już korzystać z toalety i może nawet być w stanie przynieść jej szklankę wody.

Ale potem pomyślałem o tym, jakie tak naprawdę są pięciolatki. Mają swoje opinie. I to głośne. Noworodek może zrujnować twój harmonogram snu, ale siedmiolatek spojrzy ci prosto w oczy i powie, że w tym swetrze wyglądasz jak zmęczony nauczyciel geografii.

Kiedy przeskakujesz etap niemowlęctwa, omijasz ten fragment, w którym dzieci są w zasadzie tylko bardzo wymagającymi roślinkami doniczkowymi, i wskakujesz prosto w złożoną traumę emocjonalną i problemy z przywiązaniem. Czytałem gdzieś, że jeśli adoptujesz starsze dziecko z systemu opieki, musisz przejść masę kursów na temat rodzicielstwa po traumie. Nie da się tego po prostu "wziąć na żywioł" – tak, jak ja to robię, kiedy przez przypadek karmię bliźniaki paluszkami rybnymi przez trzy dni z rzędu, bo zapomniałem pójść na zakupy.

Podczas naszej krótkiej fazy noworodkowej (która wydawała się trwać jednocześnie trzy sekundy i osiem dekad) zużywaliśmy ubranka w zastraszającym tempie. Jeśli właśnie przez to przechodzisz, to Niemowlęce Body na Ramiączkach z Bawełny Organicznej jest... w porządku. To body. Robi dokładnie to, co ma robić. Otwór na szyję jest na tyle rozciągliwy, że nie czujesz się, jakbyś obierał winogrono, próbując przecisnąć je przez tę masywną, chwiejną główkę — i to tak naprawdę wszystko, czego wymagam od ubranek dla niemowląt. Jeszcze nie skurczyło się w praniu do rozmiarów znaczka pocztowego, więc z mojej strony otrzymuje solidny znak aprobaty.

Internet to dziwne miejsce do nauki bycia rodzicem

Bądźmy szczerzy, ekscytowanie się dzieckiem celebrytów, które nawet do tych celebrytów nie należało, to prawdopodobnie znak, że muszę schować telefon do szuflady i wyjść na zewnątrz. Albo przynajmniej zażyć więcej niż cztery godziny nieprzerwanego snu.

My, rodzice, spędzamy tak dużo czasu wpatrując się w ekrany, porównując naszą brudną, opaćkaną ulewaniem rzeczywistość z perfekcyjnie wyselekcjonowanymi zdjęciami ludzi pchających wózki za kilkanaście tysięcy złotych w pełnym słońcu. To wystarczy, aby każdy poczuł, że ponosi porażkę.

Ale tak naprawdę nikt nie ma wszystkiego w stu procentach ogarniętego. Ani celebryci, ani ci ludzie z wypasionymi wózkami, a na pewno nie facet, który pisze ten tekst, podczas gdy jego córka próbuje nakarmić kaloryfer na wpół zjedzonym waflem ryżowym.

Jeśli jest jeden element wyprawki, który naprawdę sprawił, że w tych pierwszych miesiącach chociaż trochę czułem się, jakbym panował nad życiem, to był to Bambusowy Kocyk Niemowlęcy w Kolorowe Liście. Wiem, że zachwycanie się kocykiem sprawia, że brzmię jak staruszek, ale ta rzecz jest genialna. Jest jakoś dziwnie chłodna i jednocześnie miękka? Nie do końca rozumiem materiał bambusowy, ale wiem, że wyjątkowo dobrze wyciera niespodziewane płyny ustrojowe i nie pachnie jak mokry pies już po jednym użyciu. Używaliśmy go, żeby przykryć okropne siedzenia w metrze, osłonić wózek przed słońcem i spowijać Bliźniaka B, kiedy miała swój kryzys egzystencjalny. To w zasadzie szwajcarski scyzoryk wśród akcesoriów dla rodziców.

Zatem zignoruj plotki o celebrytach. Skup się na dzieciaku, który właśnie żuje twojego buta. I może kup przyzwoity kocyk, żeby zetrzeć ten nieunikniony bałagan.

Jeśli potrzebujesz sprzętu, który faktycznie sprawdza się w prawdziwych, lepkich, chaotycznych rodzinach, sprawdź pełną ofertę Kianao, zanim całkowicie stracisz zmysły.

Pytania, które często wykrzykuję w pustkę o 3 nad ranem

Czy te wymyślne hybrydy fotelika samochodowego i wózka są w ogóle bezpieczne?
Według każdego zestresowanego pracownika ochrony zdrowia, z którym kiedykolwiek rozmawiałem, są one bezpieczne na krótkie dystanse, ale okropne do długich drzemek. Niemowlę nie powinno siedzieć skulone w foteliku dłużej niż dwie godziny, ponieważ zaburza to jego oddychanie. Jeśli wybierasz się na gigantyczny spacer po parku, byle tylko uciec z własnego domu, weź ze sobą porządną, płaską gondolę.

Czy platoniczne współrodzicielstwo to naprawdę coś, co robią zwykli ludzie?
Podobno tak, ale brzmi to jak koszmar administracyjny. Zasadniczo musisz podpisać ze swoim znajomym umowę o fuzji korporacyjnej, tylko po to, żeby ustalić, kto kupuje Nurofen. Ja mam problem z równym podzieleniem rachunku za pizzę, więc nie potrafię sobie wyobrazić dzielenia się opieką nad dzieckiem bez romantycznych fundamentów, ale wielki szacunek dla tych, którzy mają zdolności organizacyjne, by to udźwignąć.

Czy powinienem adoptować starsze dziecko, żeby uniknąć fazy noworodkowej?
Nie rób tego tylko po to, żeby uniknąć zmieniania pieluch. Starsze dzieci z systemu opieki zazwyczaj przeszły przez wiele ciężkich chwil, które wymagają prawdziwego, oddanego rodzicielstwa terapeutycznego. To nie są po prostu duże noworodki; to mali ludzie z prawdziwym bagażem doświadczeń, którzy na dodatek będą oceniać twój gust muzyczny.

Dlaczego ubranka mojego dziecka ciągle się kurczą?
Ponieważ pierzesz je w temperaturze przypominającej powierzchnię słońca, żeby wywabić plamy z batatów. Spróbuj kupować rzeczy z bawełny organicznej (jak te body od Kianao) i prać je w niższych temperaturach. Albo po prostu zaakceptuj to, że twoje dziecko spędzi 80% swojego czasu, wyglądając, jakby miało na sobie krótki top.

Czy drewniany gryzak naprawdę przetrwa starcie ze szczękami mojego dziecka?
Ten z drewna bukowego, który mamy z Kianao, przetrwał Bliźniaka A, który obecnie dysponuje siłą zgryzu małego krokodyla. Po prostu nie wrzucaj go do zmywarki, bo drewno zrobi się dziwne. Myj go ręcznie, kwestionując jednocześnie swoje życiowe wybory – tak, jak robi to reszta z nas.