Pokolenie kanapkowe: Opieka nad seniorem z maluchem w domu

Zeszłej zimy sprowadziłam moich starzejących się rodziców, by zamieszkali z nami w Chicago. Nawet nie próbujcie łączyć dekad pokoleniowej traumy z ząbkującym maluchem, po prostu uśmiechając się i udając, że macie nieograniczone zasoby emocjonalne. To był wtorek, kiedy zorientowałam się, że stoję w korytarzu, trzymając wrzeszczące dziecko w jednym ramieniu i zepsuty ciśnieniomierz mojego taty w drugim, podczas gdy moja matka próbowała rozpakować w moim salonie pudło z przerażającymi porcelanowymi lalkami z lat 90.

Dokładnie w tym momencie uświadomiłam sobie, że jestem całkowicie w pułapce.

Rzeczywistość demograficznego zderzenia

Mamy do czynienia z matematycznym koszmarem. Przedział wiekowy pokolenia wyżu demograficznego, tzw. baby boomers, obejmuje osoby urodzone mniej więcej w latach 1946-1964. Ten słynny powojenny wyż przekształcił się w potężny wyż seniorów, a teraz ci z nas, którzy są po trzydziestce, znaleźli się w samym środku pola rażenia. Wychowujemy nasze maleńkie, bezbronne dzieci, nagle zdając sobie sprawę, że nasi rodzice nie mogą już bezpiecznie korzystać ze schodów.

Przez lata pracowałam jako pielęgniarka pediatryczna. Widziałam w szpitalu tysiące wyczerpanych matek, które wyglądały dokładnie tak jak ja teraz. Szara skóra, trzęsące się ręce, picie letniej kawy, jakby to była kroplówka podtrzymująca życie. Uwierzcie mi, stres związany z podwójną opieką jest gorszy niż podwójna zmiana na dziecięcym OIOM-ie.

Kiedy zabrałam córkę na bilans 18-miesięczny, mój lekarz spojrzał na moją twarz i stwierdził, że mój układ odpornościowy prawdopodobnie załamuje się ze stresu związanego z podwójną opieką. Powiedział, że łapię każdy możliwy żłobkowy wirus, ponieważ mój poziom kortyzolu jest stale podwyższony. Nauka w tym temacie jest dość przygnębiająca, ale z tego, co z grubsza rozumiem, przewlekły stres fizycznie zmienia reakcje komórkowe. Okazuje się, że medyczną diagnozą za próby utrzymania przy życiu siedemdziesięciolatka i rocznego dziecka w tym samym czasie, może być po prostu depresja kliniczna.

Graty boomerów to dosłowna śmiertelna pułapka

Porozmawiajmy o rzeczach. Sama ilość przedmiotów materialnych, do których przywiązują się ludzie z tamtego pokolenia, to fenomen psychologiczny, którego nigdy w pełni nie zrozumiem. Zostali wychowani przez pokolenie Wielkiego Kryzysu, co oznacza, że moi rodzice trzymają przeterminowane karty gwarancyjne z 1998 roku na wypadek, gdyby mikrofalówka, którą wyrzucili dziesięć lat temu, nagle wymagała naprawy.

Kiedy się wprowadzają, a nawet tylko odwiedzają na długi weekend, przywożą pudła czegoś, co nazywam śmieciami boomerów. Ceramiczne figurki. Siedem różnych rozmiarów drewnianych łyżek. Zepsuty toster, który mój tata przysięga naprawić. To nie jest po prostu irytujące. W domu z brzdącem, który dopiero uczy się chodzić, to ogromne zagrożenie.

Podłoga pokryta kartonami, przypadkowymi stolikami i przedłużaczami to ryzyko potknięcia dla seniora ze zniszczonymi kolanami i ryzyko zadławienia dla malucha, który wkłada do buzi dosłownie wszystko. Spędziłam trzy tygodnie, kłócąc się z matką o wyrzucenie kolekcji starych kulek na mole. Trzy tygodnie. O toksyczne kule, które w ogóle nie powinny być już legalne.

Dbanie o siebie to nie branie długiej kąpieli z pianą, gdy wokół płonie twój dom; to zamknięcie się w łazience, żebyś mogła przez dwie minuty w spokoju płakać w ręcznik.

Brak snu boli inaczej po trzydziestce

Kiedy pracowałam na nocnych zmianach w szpitalu, potrafiłam zregenerować się po dwunastogodzinnym dyżurze, śpiąc do południa. Teraz mam dziecko, które budzi się o 3:00 w nocy, bo zgubiło smoczek, i ojca, który budzi się o 4:00 rano, bo bolą go plecy.

Dom tak naprawdę nigdy nie śpi. Zawsze ktoś szura nogami w korytarzu. Jeśli zmieszasz zapach maści na bóle mięśniowe z zapachem kremu na odparzenia pod pieluszką, powstaje ten specyficzny aromat pokoleniowego wyczerpania. Słuchajcie, mój mąż zaczął robić porządki w swojej skrzynce z narzędziami w garażu tylko po to, by uciec od absolutnego natłoku ludzkich potrzeb w naszym salonie.

Czytałam pewne badanie, w którym twierdzono, że przerywany sen jest gorszy dla funkcji poznawczych niż po prostu nieprzespanie całej nocy. Nie wiem, czy to do końca prawda, ale w zeszłym tygodniu z pewnością włożyłam klucze do lodówki.

Nie możesz już sobie pozwolić na bycie męczennicą

Posłuchajcie, oto co naprawdę zadziałało, kiedy przestałam próbować być idealną, posłuszną indyjską córką.

Przestałam traktować moich rodziców jak delikatnych pacjentów, a zaczęłam traktować ich jak uciążliwych współlokatorów. Musieliśmy usiąść i odbyć żałosną, niezręczną rozmowę o pieniądzach, granicach i opiece długoterminowej, zanim ktoś złamałby biodro. Trzeba wcześnie rozpocząć te finansowe i medyczne dyskusje i bezlitośnie weryfikować swój czas oraz budżet, zanim narastająca uraza zniszczy wasze małżeństwo.

Mój lekarz przypomniał mi, że państwowe ubezpieczenie zdrowotne nie pokrywa większości kosztów długoterminowej opieki pielęgniarskiej. Koszty ponoszone z własnej kieszeni są absurdalne. Słyszałam, że prywatna opieka potrafi kosztować nawet dziewięćdziesiąt tysięcy rocznie. Najpierw ustawiliśmy automatyczny przelew na fundusz na studia dla naszej córki, ponieważ ochrona jej przyszłości jest jedyną rzeczą, która pozwala mi zachować zdrowe zmysły, a z tego, co zostało, zaplanowaliśmy budżet na dostosowanie domu do potrzeb moich rodziców.

Wczoraj spędziłam czterdzieści pięć minut w kolejce dla zmotoryzowanych pod apteką. Mój maluch rzucał mi w głowę swoim kubkiem niekapkiem z fotelika, podczas gdy ja próbowałam kłócić się z farmaceutą o zniżkę na leki na nadciśnienie mojego taty. Farmaceuta patrzył na mnie z takim głębokim, przeogromnym współczuciem. Nienawidzę tej litości. To dokładnie to samo spojrzenie, którym kiedyś obdarzałam wyczerpane córki w szpitalnej poczekalni.

Przetrwanie oznacza szykowanie kasetek na leki w niedzielę wieczorem, jednoczesne przygotowywanie na zapas posiłków dla malucha i modlenie się, by nikt nagle nie dostał gorączki.

Podłoga musi być oczyszczona z plastikowych śmieci

Największa kłótnia dotyczyła przestrzeni w salonie. Musieliśmy drastycznie uprościć to pomieszczenie. Kiedy starzejący się boomer i niemowlę dzielą ten sam metraż, podłoga musi być absolutnie pusta.

Moja mama ciągle kupowała dziecku te głośne, plastikowe, świecące zabawki. Pewnego popołudnia mój tata dosłownie potknął się o śpiewającego plastikowego żółwia, co przelało czarę goryczy. Zapakowałam cały ten plastik w worek na śmieci i zastąpiłam Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym.

Szczerze uwielbiam ten sprzęt. To po prostu solidny drewniany stelaż w kształcie litery A ze stonowanymi, estetycznymi zabawkami w kształcie zwierzątek. Nie śpiewa. Nie miga. Moja mała uwielbiała uderzać rączkami w małego słonika, a co ważniejsze, mój tata z łatwością widział to z fotela i nie potykał się o to w drodze do kuchni. Drewno jest gładkie, zajmuje mało miejsca i wygląda, jakby faktycznie pasowało do domu dorosłych ludzi.

Przypadkowe gryzaki musiały zniknąć

Musieliśmy też zredukować wszechobecny bałagan porozrzucanych wszędzie małych zabawek. Wybrałam Grzechotkę Gryzak z Misiem, ponieważ wyglądała niegroźnie.

To po prostu drewniane kółko z doczepionym szydełkowym misiem. W sumie jest okej. Moja córka agresywnie żuła go przez około cztery dni, gdy wyrzynały się jej siekacze, po czym całkowicie straciła zainteresowanie. Bawełna szybko robiła się wilgotna i ciągle musiałam ją prać ręcznie. Ale zabawka jest mała, nie potęgowała przytłaczającego bałaganu, a mojej mamie wydawała się urocza. Spełniła swoje zadanie przez chwilę, zanim wylądowała na dnie pojemnika z zabawkami.

Jeśli toniecie w morzu międzypokoleniowego bałaganu, powinniście sprawdzić te minimalistyczne zabawki, które nie zrujnują wam życia ani wystroju.

Prezenty od dziadków w końcu trafiają w dziesiątkę

Dużo kłócimy się o to, co kupuje dziecku. Ale czasami udaje jej się trafić. W zeszłym miesiącu mama wróciła do domu z Gryzakiem Bubble Tea.

Byłam gotowa wyrzucić to dla samej zasady, ale szczerze mówiąc, jest to w całości zrobione z silikonu spożywczego. Ma tę zabawną, małą teksturę kulek boba na dole. Kiedy mojemu dziecku zaczęły przebijać się zęby trzonowe, była niepocieszona. Wrzuciłam tę rzecz do lodówki na dwadzieścia minut, dałam jej do rączki, a ona obgryzała to przez godzinę w absolutnej ciszy. To jeden solidny kawałek silikonu, więc pleśń nie ma się gdzie schować, co zaspokaja moją kliniczną paranoję. Poza tym, moja mama ma poczucie, że wniosła coś przydatnego, zamiast tylko wręczyć mi kolejną porcelanową lalkę.

Batalia o to, co ląduje na skórze dziecka

Kolejnym wielkim polem bitwy były ubrania. Starsze pokolenie uwielbia syntetyczne, drapiące, zbyt skomplikowane stroje. Moja matka ciągle próbowała ubierać małą w te sztywne, poliestrowe sukienki z dyskontu, zapinane na trzydzieści guzików na plecach, tylko dlatego, że uważała je za urocze.

Pracowałam na oddziale dermatologii dziecięcej. Dokładnie wiem, co tanie materiały syntetyczne robią z rozwijającą się barierą ochronną skóry niemowlęcia. W końcu musiałam schować te sukienki i po prostu zamówić w hurcie Body Dziecięce z Bawełny Organicznej.

To głównie bawełna organiczna z odrobiną elastanu, dzięki czemu można przeciągnąć ubranko przez głowę wierzgającego malucha bez ryzyka zwichnięcia barku. Jest proste, szwy są płaskie i wydaje się nie powodować kontaktowego zapalenia skóry. Moja matka narzekała, że jest zbyt skromne. Odpowiedziałam jej, że dziecko nie wybiera się na galę, tylko będzie ulewać na dywan.

Przetrwanie wymaga obniżenia standardów

Bywa ciężko. Będąc "pokoleniem kanapkowym", ma się wrażenie, że nieustannie zawodzi się dwie generacje w tym samym czasie. Trzeba po prostu obniżyć swoje standardy, posprzątać śmieci z podłogi i zaakceptować, że perfekcja to kompletny mit wciśnięty nam przez ludzi, którzy nigdy nie musieli karmić dziecka papką z marchewki, jednocześnie planując kolonoskopię dla seniora.

Chronisz swój spokój, odcinając to, co zbędne. Mniej rzeczy, mniej kłótni, mniejsze oczekiwania.

Zanim całkowicie postradacie zmysły, próbując ogarnąć oba krańce spektrum wiekowego, pozbądźcie się rupieci i zaopatrzcie się w proste, zrównoważone akcesoria dziecięce, o które nie potkną się wasi rodzice.

Często zadawane pytania o pułapkę podwójnej opieki

Jak rozmawiać z rodzicami o ich słabnącym zdrowiu bez ogromnej kłótni?

Słuchajcie, to będzie kłótnia. Musicie to po prostu zaakceptować. Zazwyczaj zrzucam winę na moje wykształcenie pielęgniarskie i przedstawiam to jako medyczną rzeczywistość, a nie ich osobistą porażkę. Powiedzcie im, że lekarz stwierdził, iż dom musi być bezpieczniejszy dla dziecka, i użyjcie malucha jako wymówki do zamontowania uchwytów i uprzątnięcia korytarzy.

Dlaczego moi starzejący się rodzice odmawiają wyrzucania czegokolwiek?

Wychowali się przy rodzicach, którzy przetrwali historyczne załamania gospodarcze. Ich mózgi są zaprogramowane tak, by wierzyć, że zepsuty toster może stanowić różnicę między przetrwaniem a zgubą. Nie zmienicie ich psychiki. Ja po prostu czekam, aż pójdą spać i po cichu sama wyrzucam te najbardziej niebezpieczne śmieci.

Co robić, gdy moje dziecko i starzejący się rodzic potrzebują mnie dokładnie w tym samym czasie?

Robisz segregację medyczną. Robiłam to w szpitalu i robię to we własnym salonie. Patrzysz, kto krwawi i kto ma problemy z oddychaniem. Jeśli nikt nie krwawi ani się nie dławi, dziecko może popłakać w swoim łóżeczku przez trzy minuty, podczas gdy ty pomożesz tacie wstać. Ktoś zawsze będzie na was wściekły i po prostu musicie oswoić się z byciem "tą złą".

Ile powinnam przeznaczyć na opiekę nad starszymi osobami, płacąc jednocześnie za żłobek?

Nie mam pojęcia, a każdy, kto poda wam dokładny procent, kłamie. Żłobek zabiera połowę mojej wypłaty, a leki rodziców pochłaniają kolejny spory kawałek. Najpierw automatyzujesz oszczędności dzieci, żeby przypadkiem nie wydać ich czesnego na podjazd przed domem, a potem po prostu próbujesz przetrwać za to, co zostanie.

Czy to normalne, że jestem zła na moich rodziców za to, że się starzeją?

Tak. To okropne, ale tak. Jesteście wyczerpani, w domu panuje chaos, a wy myśleliście, że będziecie mieć więcej pomocy przy dziecku, zamiast mieć dodatkowe osoby pod opieką. Poczujcie tę złość, pokrzyczcie w poduszkę, a potem wróćcie do robienia papki z marchewki.