Trik z Nintendo, który uratował moje zdrowie psychiczne po porodzie

Była 3:14 nad ranem, absolutnie najgorsza pora nocy, a jedynym światłem w moim teksańskim salonie była miękka, niebieska poświata ekranu telewizora. Mój najstarszy syn — którego kocham nad życie, ale który jest chodzącym przykładem wszystkiego, co robiłam źle jako początkująca mama — wreszcie spał w swoim pokoju na końcu korytarza. Ale nowy dzidziuś? Nowy dzidziuś był przywiązany do mojej klatki piersiowej w nosidełku i całkowicie odmawiał zamknięcia oczu, chyba że stałam i kołysałam się jak palma w trakcie huraganu. Pociłam się, płakałam, a mój mózg przypominał mokrą watę. Potrzebowałam czegoś, co utrzymałoby moje oczy otwarte, żebym nie upuściła dziecka na drewnianą podłogę.

Właśnie wtedy chwyciłam za kontroler. Byłam kiedyś nauczycielką, dziewczyny. Byłam jedną z tych osób, które oceniały rodziców za posiadanie ekranów w domu. Moja babcia zawsze mi powtarzała, że bezmyślna rozrywka lasuje mózg, i wierzyłam jej aż do momentu, gdy nie zmrużyłam oka przez bite czterdzieści osiem godzin. Będę z wami całkowicie szczera: macierzyństwo to szkoła przetrwania, a czasami przetrwanie wygląda jak budowanie wirtualnej farmy, podczas gdy sześciotygodniowy maluch ślini ci obojczyk.

Punkt krytyczny o trzeciej nad ranem

Mój mąż przyniósł konsolę do domu tydzień po narodzinach naszego drugiego dziecka. Naprawdę przewróciłam na niego oczami. Mieliśmy napięty budżet — prowadzenie sklepu na Etsy w wolnym pokoju nie robi z ciebie milionerki — i pomyślałam, że to strata pieniędzy. Ale pewnej nocy wręczył mi ją, kiedy miałam pełnoobjawowy poporodowy atak paniki, zastanawiając się, czy dziecko na pewno dobrze oddycha. Kazał mi po prostu patrzeć w ekran i zbierać wirtualny pasternak.

Nie znam dokładnej chemii mózgu, która za tym stoi, i na pewno jakiś badacz gdzieś tam mógłby wyjaśnić, jak piksele wpływają na poziom kortyzolu, ale było coś w tym powtarzalnym, mało stresującym zadaniu, co po prostu wyłączyło mój niepokój. Urządzenie było przenośne. Mogłam trzymać je w jednej ręce, a drugą podtrzymywać główkę dziecka. Gdy maluch zaczynał marudzić, mogłam po prostu wcisnąć przycisk uśpienia i rzucić sprzęt na poduszkę kanapy.

Oczywiście, nie obyło się bez brudnych wpadek. Doskonale pamiętam, jak byłam w samym środku ważnej mini-gry wędkarskiej, kiedy mój słodki aniołek zaliczył epicką wpadkę z kupą. Wyszła mu aż na plecy. Dzięki Bogu miał na sobie jedno z tych body niemowlęcych z bawełny organicznej, w które zrobiliśmy zapasy. Wiem, że kosztują trochę więcej niż te sztywne, drapiące wielopaki ze zwykłych marketów, ale uwierzcie mi, to zakładkowe wykończenie na ramionach to jedyny powód, dla którego nie musiałam ściągać ubrudzonego kupą ubranka przez głowę płaczącego malucha. Po prostu zsunęłam je w dół po jego ramionach, wrzuciłam do pralki i wróciłam do gry. Bawełna organiczna faktycznie przetrwała moje agresywne szorowanie, czego nie mogę powiedzieć o moim zdrowiu psychicznym tamtej nocy.

Tryb wieloosobowy to gigantyczna pułapka

Pozwólcie, że oszczędzę wam nerwów, jeśli myślicie o chwyceniu za kontroler, żeby przetrwać noworodkowe dni. Pod żadnym pozorem nie grajcie w gry na żywo z innymi ludźmi. Nawet nie próbujcie.

W grze na żywo nie ma przycisku pauzy. Przekonałam się o tym na własnej skórze, kiedy próbowałam zagrać w sieciowe wyścigi. Byłam na pierwszym miejscu, czując się jak mistrzyni pierwszy raz od tygodni, kiedy moje dziecko nagle zakrztusiło się ulanym mlekiem. Rzuciłam kontroler, żeby złapać aspirator, a kiedy znów spojrzałam na ekran, byłam na ostatnim miejscu, a jakiś dwunastolatek w internecie wysyłał mi wiadomości, nazywając mnie śmieciem. Dosłownie usiadłam na dywanie i szlochałam przez rysunkowego gokarta.

Musicie trzymać się gier, w których świat całkowicie się zatrzymuje po wciśnięciu jednego przycisku, ponieważ dzieci kompletnie nie obchodzi wasz nowy rekord i będą bezwzględnie domagać się butelki akurat wtedy, gdy dotrzecie do poziomu z bossem. Zrezygnujcie z tych bzdurnych gier sieciowych na żywo i trzymajcie się przytulnych, relaksujących gier, które możecie zapauzować, gdy dziecko nieuchronnie wpadnie w szał.

Poza tym nie grajcie w te mroczne, brutalne gry survivalowe z zombie w środku nocy, chyba że chcecie, aby wasz niepokój wzrósł tak bardzo, że całkowicie zaniknie wam laktacja.

Co dr Miller powiedziała o ekranach

W końcu wkradło się macierzyńskie poczucie winy. Moje dziecko wpatrywało się w kolorowe rozbłyski na suficie, a ja wpadłam w panikę, że niszczę mu nerw wzrokowy. Na bilansie czwartego miesiąca przyznałam się naszej lekarce, dr Miller, do mojego nocnego nawyku.

Zaczęła mi tłumaczyć coś o niebieskim świetle i o tym, jak siatkówka niemowląt przetwarza sztuczną dopaminę, ale będę szczera, funkcjonowałam po dwóch godzinach snu i głównie po prostu kiwałam głową, wpatrując się w plamę z ulanego mleka na jej krześle w gabinecie. Z tego, co zrozumiałam, oficjalne stanowisko Amerykańskiej Akademii Pediatrii to zero czasu przed ekranem dla dzieci poniżej drugiego roku życia. Kropka. Są w tej kwestii bardzo surowi.

Ale potem wspomniała o jednym wyjątku: interaktywnych rozmowach wideo. Lekarze najwyraźniej zgadzają się, że rozmowa z prawdziwym człowiekiem na ekranie nie lasuje mózgu dziecka tak, jak pasywne oglądanie kreskówek. To właściwie zapoczątkowało przezabawną sytuację w naszym domu. Moja mama, kochana kobieta, mieszka trzy godziny drogi stąd i chce widzieć dzieci każdego dnia. Kupiła kamerkę do naszego telewizora i nalegała, byśmy w salonie zorganizowali całe stanowisko do rozmów wideo, które nazwała nintendo baby video. Dosłownie tak to nazywała. „Włącz nintendo baby video, Jess, chcę zobaczyć, jak się przekręca na brzuszek!” Musiałam jej wytłumaczyć, że konsola służy do gier, ale w końcu znaleźliśmy sposób na przesyłanie rozmów wideo z telefonu na duży ekran, żeby mogła patrzeć, jak bawi się na podłodze, podczas gdy ja siedziałam obok.

Jeśli ktoś próbuje wcisnąć wam aplikację, która rzekomo uczy sześciomiesięczne dziecko mówić przez ekran iPada, to absolutnie was okłamuje i zależy mu tylko na numerze waszej karty kredytowej.

Sprzęt, który naprawdę kupuje mi trochę czasu

Gdy dzieci podrosły i zamieniły się w prawdziwych, poruszających się ludzi, wyzwanie się zmieniło. Nie mogłam już po prostu przywiązywać ich do klatki piersiowej. Musiałam je odłożyć, jeśli chciałam mieć pięć minut na odpisywanie na wiadomości z Etsy lub zagrać w grę.

Kiedy mój trzeci maluch zaczął ząbkować, zamienił się w absolutnego gremlina. Podczołgiwał się i próbował obgryzać gumę z analogów w moim kontrolerze. To było obrzydliwe. W końcu zamówiłam gryzak Panda, tylko po to, żeby dać mu coś odpowiedniego do żucia. Będę z wami szczera: to po prostu kawałek silikonu, a nie żadna magia. Ale działa. Jest tani, uroczy, a co najważniejsze, mogę wrzucić go prosto na górną półkę zmywarki, gdy pokryje się sierścią psa. Teraz cały czas noszę jeden w kieszeni. Zajmuje jego rączki i buzię, żebym mogła w spokoju skończyć poziom.

Zainwestowałam też w tęczową matę edukacyjną ze stojakiem. I tu będę z wami całkowicie szczera. Kupiłam go, bo chciałam czegoś, co będzie ładnie wyglądać w moim domu. Naturalne drewno i subtelne kolory idealnie pasowały do mojego wystroju. Ale dzieci bywają dziwne, dziewczyny. Zdarzają się dni, kiedy leży pod tym wspaniałym drewnianym słonikiem i wesoło w niego uderza rączką przez bite dwadzieścia minut, a ja mogę posiedzieć na kanapie i napić się gorącej kawy, grając w grę. A inne dni? Całkowicie ignoruje tę piękną, ekologiczną zabawkę i krzyczy, dopóki nie dam mu taniej plastikowej szpatułki z kuchennej szuflady. To totalna ruletka. Ale kiedy zadziała, sprzęt jest wart każdej złotówki, chociażby dla świętego spokoju.

Lata z maluchem i blokady rodzicielskie

Zanim się obejrzysz, niemowlak, który zasypiał na twojej klatce piersiowej podczas grania, nagle staje się chaotycznym trzylatkiem, który wie, jak samodzielnie włączyć telewizor. Mój najstarszy syn jest tego najlepszym dowodem. Pewnej soboty obudził się przed nami i jakimś cudem zdołał kupić cyfrowy dodatek do gry za czterdzieści dolarów, ponieważ miałam zapisaną kartę kredytową na konsoli.

Uczcie się na moich błędach i zablokujcie wszystko, zanim zaczną chodzić. Pobierzcie aplikację do kontroli rodzicielskiej na telefon. Ustawcie kod PIN w sklepie z aplikacjami. Ograniczcie funkcje komunikacyjne, żeby wasz cenny, wrażliwy maluch nie mógł przypadkowo włączyć mikrofonu i rozmawiać z nieznajomymi w internecie.

Technologię w domu musicie traktować jak elektronarzędzia. Jest niezwykle użyteczna, może uratować wam życie, gdy toniecie w noworodkowych okopach, ale nie możecie po prostu zostawić jej podłączonej do prądu i bez nadzoru na podłodze. Używajcie jej, by zachować zdrowe zmysły. Pozwólcie babci używać ekranu do gruchania do dziecka z odległości trzech godzin drogi. Ale strzeżcie haseł jak oka w głowie.

Najczęściej zadawane pytania z rodzicielskich okopów

Czy mój noworodek naprawdę widzi ekran telewizora, jeśli gram w ciemności?

Według mojej lekarki, ich wzrok jest na początku dość zamazany, ale zdecydowanie widzą zmiany światła i ruch. Gdy tylko zauważałam, że moje dziecko wpatruje się w błyski, po prostu zarzucałam sobie na ramię cienki muślinowy kocyk, żeby zasłonić mu widok. Chcesz, by maluch patrzył na twoją twarz, a nie na wirtualnego grzyba.

Czy używanie gier wideo, by radzić sobie z poporodowym niepokojem, jest czymś złym?

Nie jestem terapeutką, ale mogę powiedzieć z własnego doświadczenia, że spokojna, bezstresowa gra uratowała mnie przed osunięciem się w czarną rozpacz o 4 nad ranem. Moja mama powtarzała, że zamiast tego powinnam czytać poradniki dla rodziców, ale szczerze mówiąc, czytanie o wszystkim, co może pójść nie tak, tylko pogarszało moje lęki. Jeśli sadzenie wirtualnych pomidorów pomaga ci oddychać spokojniej, to po prostu to rób.

Jak powstrzymać malucha przed zniszczeniem mojej drogiej konsoli?

Trzymajcie ją poza jego zasięgiem. Poważnie, nie zostawiajcie jej na stoliku kawowym. Musiałam wprowadzić surową zasadę, że kontrolery „mieszkają” na wysokiej półce obok brzydkiego trofeum kręglarskiego mojego męża. Jeśli dzieci chcą coś potrzymać, dajcie im gryzak lub odłączoną od prądu starą klawiaturę. I tak nie widzą różnicy.

A co lekarz mówi o rozmowach wideo z rodziną?

Dr Miller powiedziała nam, że interaktywne rozmowy wideo to jedyny wyjątek od zasady zera ekranów. Więc jeśli ustawiacie kamerę dla dziadków, nie miejcie poczucia winy. Po prostu upewnijcie się, że siedzicie razem z dzieckiem, wskazujecie na ekran i wspólnie rozmawiacie z babcią, by było to doświadczenie społeczne, a nie cyfrowa niania.

Jak długo tak naprawdę trwają te fazy ząbkowania?

Wieczność. Żartuję, ale naprawdę można odnieść takie wrażenie. To przychodzi falami. Gdy tylko pomyślisz, że przetrwaliście dolne zęby, zaczynają wyrzynać się górne. Trzymajcie silikonowe gryzaki w lodówce, kupujcie dobre body ze względu na nieuchronne wysypki od ślinienia i przez kilka tygodni miejcie mniejsze oczekiwania co do ilości snu.