Narodziny gorylątka Gladys w Cincinnati Zoo a poporodowy chaos

Była 3:14 nad ranem, na moim lewym ramieniu zasychała smuga podejrzanie żółtego ulewania, a mój najstarszy syn urządzał awanturę w pokoju obok, bo podczas snu spadła mu jego ulubiona skarpetka w dinozaury. Przemierzałam korytarz naszego wiejskiego domu w Teksasie, wykonując to desperackie, rytmiczne kołysanie, które każdy wykończony rodzic ma we krwi, próbując uśpić mojego noworodka. Z jednym okiem ledwo otwartym, żeby tylko nie zasnąć, odblokowałam telefon, a w moich aktualnościach od razu wyświetliła się wiadomość o narodzinach małego goryla Gladys w zoo w Cincinnati. Będę z tobą szczera – usiadłam prosto na stercie prania na korytarzu i zaczęłam płakać. Nie dlatego, że to było majestatyczne czy piękne, ale dlatego, że czytanie o tej 12-letniej małpie naczelnej sprawiło, że poczułam się bardziej zrozumiana w moim poporodowym chaosie niż przez jakąkolwiek idealnie wykreowaną influencerkę z Instagrama.

Widzisz, droga Gladys do macierzyństwa wcale nie była obrazkiem z żurnala. Musiała uczyć się wszystkiego na własnej, bolesnej skórze, otoczona przez całą wioskę opiekunów z zoo, a czytanie o tym, jak walczyła, by nauczyć się trzymać własne dziecko, uderzyło mnie prosto w mój niewyspany brzuch. Nakładamy na siebie taką ogromną presję, by od razu wiedzieć, co robić, gdy tylko dają nam noworodka w szpitalu, ale przecież nawet dzikie zwierzęta potrzebują chwili, żeby się odnaleźć. I powiem ci, mój najstarszy to chodząca przestroga, co się dzieje, gdy udajesz, że wszystko masz pod kontrolą – byłam tak zestresowana próbą bycia idealną mamą po raz pierwszy, że ledwo pamiętam jego pierwsze trzy miesiące. Głównie dlatego, że miał kolki i krzyczał jak opętany, podczas gdy ja gorączkowo wpisywałam w Google wszystko, od laktacji po regresy snu.

Okazuje się, że goryle też wymiotują w pierwszym trymestrze

Jeśli jest jedna rzecz, która bez wyjątku łączy ssaki, to jest to czyste cierpienie pierwszego trymestru. Kiedy przeczytałam, że Gladys doświadczyła silnych porannych mdłości, spadku energii i braku apetytu, poczułam głęboką, duchową więź z tą małpą. Pamiętam, jak próbowałam zrealizować trzy zamówienia z Etsy na personalizowane szyldy do pokoików dziecięcych, biegając co dwadzieścia minut do łazienki na suche odruchy wymiotne. Mój ginekolog, dr Miller, zaklinał się na wszystko, że jakieś osiemdziesiąt procent z nas ma mdłości, co szczerze mówiąc brzmi jak zmyślona statystyka z jakiejś ulotki, którą rzucił, żeby poprawić mi nastrój, kiedy żyłam wyłącznie na diecie z kruszonego lodu i krakersów.

Moja babcia zawsze powtarzała, żeby pić ciepły napój imbirowy i żuć liście mięty, co jest urocze, niech ją Bóg błogosławi, ale w moim przypadku zupełnie nie działało. Ekipa dietetyków z zoo musiała podawać Gladys specjalne napoje nawadniające i malutkie, mdłe przekąski, żeby tylko podtrzymać ją przy życiu. Więc następnym razem, gdy poczujesz się winna, bo twój maluch ogląda już trzecią godzinę kreskówek, a ty leżysz na kanapie, popijając elektrolity i modląc się o rychły koniec, po prostu przypomnij sobie, że dosłownie 130-kilogramowy goryl potrzebował dokładnie tego samego. Po prostu złap cokolwiek płynnego, co się przyjmie, zignoruj górę naczyń w zlewie i wejdź w tryb przetrwania, dopóki nie zacznie się drugi trymestr.

Sprawa z włochatą kamizelką, czyli dlaczego nosimy nasze dzieci

Tutaj historia z małym gorylem robi się naprawdę niesamowita. Gladys została odrzucona po narodzinach przez swoją biologiczną matkę, więc zanim poznała swoją gorylą mamę zastępczą, wychowywali ją ludzie. Ci niesamowici pracownicy zoo nosili dosłownie czarne "włochate kamizelki", żeby maleńka Gladys mogła się ich fizycznie trzymać, ponieważ w naturze to małe goryle wykonują ciężką pracę, trzymając się futra matki. Tak właśnie przetrwają.

Zaśmiałam się na głos, czytając to, ponieważ ludzkie dzieci robią w zasadzie dokładnie to samo, tylko bez wygodnych uchwytów z futra. Moja lekarka powiedziała mi kiedyś, że ludzkie dzieci rodzą się około trzy miesiące za wcześnie w porównaniu do innych ssaków, ponieważ nasze mózgi są tak duże, że inaczej nie zmieściłyby się w kanale rodnym. Jestem pewna, że próbowała po prostu wytłumaczyć mi koncepcję "czwartego trymestru" w sposób, który mój niewyspany mózg był w stanie pojąć, ale to ma całkowity sens. One chcą być stale noszone, bo dosłownie myślą, że wciąż są częścią twojego ciała. Zamiast z tym walczyć i co pięć minut odkładać je do kosza Mojżesza tylko po to, by patrzeć, jak natychmiast budzą się z płaczem, trzeba je po prostu przywiązać do klatki piersiowej jak małą przylepę i robić swoje.

Jeśli chcesz zbudować własną "wioskę" akcesoriów, by przetrwać tę fazę przylepki, gorąco polecam sprawdzić kolekcję dla niemowląt Kianao. Mają kilka niesamowicie przemyślanych rzeczy, które naprawdę ułatwiają życie, gdy próbujesz ogarnąć rodzicielstwo jedną ręką.

Moje szczere myśli o próbach odkładania dzieci

W końcu jednak nadchodzi moment, kiedy naprawdę musisz odłożyć dziecko. Może po to, by pójść do łazienki, może żeby napić się kawy, która nie jest jeszcze całkowicie zimna, albo po prostu dlatego, że czujesz, jakby twój kręgosłup miał pęknąć na pół od noszenia pulchnego noworodka przez cały dzień. Wtedy wkraczają maty edukacyjne i mam kilka mocnych opinii na temat tych, które wypróbowaliśmy.

Zacznijmy od tego, co absolutnie uwielbiam. Mata edukacyjna Dżungla ze zwierzątkami safari to bez dwóch zdań moja ulubiona rzecz, która obecnie stoi w salonie. Ponieważ i tak miałam już bzika na punkcie zwierząt z zoo po śledzeniu sagi o Gladys, mały dziergany lew, słoń i żyrafa idealnie trafiły w mój gust. Ale co ważniejsze, te zabawki są naprawdę na tyle interesujące, żeby zająć moją najmłodszą. Mają różne tekstury, drewno jest gładkie, a ona dosłownie potrafi leżeć i uderzać w tego słonia przez bite dwadzieścia minut. Do tego neutralne kolory sprawiają, że mój dom nie wygląda, jakby eksplodowała w nim fabryka plastikowych zabawek. To pewna inwestycja, ale dla mnie mata była warta swojej wagi w złocie za same przerwy na wyjście do łazienki, jakie mi zapewnia.

Z drugiej strony, wypróbowałam też Podstawowy stelaż edukacyjny od Kianao. Będę z tobą szczera – jest po prostu okej. To pięknie wykonany, niezwykle solidny i idealnie oszlifowany drewniany stelaż w kształcie litery A. Ale przychodzi zupełnie pusty. Musisz dokupić wszystkie wiszące zabawki osobno i samodzielnie je przywiązać. Całkowicie rozumiem, dlaczego skrajni minimaliści i oszczędni rodzice to uwielbiają, bo kupujesz tylko to, co chcesz, i możesz wymieniać elementy. Kiedy jednak otworzyłam to pudełko, mając za sobą dwie godziny snu, i zdałam sobie sprawę, że nie mam na czym powiesić tych cholernych rzeczy, byłam dość mocno zirytowana. Jeśli masz już mnóstwo zabawek z kółkami z baby shower, to jest to świetny, budżetowy stelaż. Jeśli chcesz czegoś gotowego od razu po wyjęciu z pudełka, pod czym można natychmiast położyć płaczące niemowlę, omiń podstawowy stelaż i wybierz zestaw z dżunglą.

Prawda o "natychmiastowej więzi"

Chcę się przez chwilę wyżalić na to przekonanie, że macierzyństwo to taki natychmiastowy, magiczny moment rodem z filmu, gdzie anioły śpiewają od razu, gdy tylko położą ci dziecko na piersi. Gladys musiała uczyć się bycia matką. Nie miała własnej matki, która mogłaby dać jej przykład, więc uczyła się od ludzkich zastępców i starszej gorylicy o imieniu M'Linzi.

Moja własna mama zawsze mi powtarzała: "W swoim mężu zakochujesz się przez długi czas i z narodzinami dziecka wcale nie jest inaczej". Przewracałam oczami, bo brzmiało to tak mało romantycznie, ale Boże, miała rację. Kiedy urodził się mój najstarszy, byłam tak przerażona, że go zepsuję, i tak wyczerpana awaryjnym cesarskim cięciem, że wcale nie poczułam od razu tej obezwładniającej fali magicznej miłości. Czułam się po prostu wystraszona i napompowana lekami. Potrzebowałam miesięcy nocnych karmień, ogromnych awarii pieluchowych i wreszcie tego pierwszego prawdziwego bezzębnego uśmiechu, żeby poczuć, że naprawdę mamy więź. Zbyt rzadko o tym mówimy. Pozwalamy świeżo upieczonym mamom myśleć, że są zepsute, jeśli natychmiast nie czują się jak promieniujące boginie płodności. To jest relacja, a relacje wymagają czasu, by się rozwinąć, niezależnie od tego, czy jesteś człowiekiem z rolniczego Teksasu, czy nizinnego goryla z Ohio.

Nie mam za grosz cierpliwości do tych list rzeczy do spakowania do szpitala, które każą brać kosmetyki do pełnego makijażu i jedwabny szlafrok do poporodowych zdjęć.

Przetrwanie w skrajnych warunkach z odpowiednimi akcesoriami

Jeśli masz do czynienia z noworodkiem w samym środku teksańskiego lata, albo szczerze mówiąc, gdziekolwiek indziej, gdzie bywa gorąco, szybko orientujesz się, że połowa sukcesu w zadowoleniu dziecka to zapobieganie temu, by się nie spociło w swoich ubrankach. Tarcie podczas ciągłego noszenia generuje mnóstwo ciepła.

Moim absolutnym hitem na to są bambusowe kocyki w bawiące się misie i wieloryby. Mam na ich punkcie małą obsesję. Bambus to totalny przełom, bo o wiele lepiej utrzymuje stabilną temperaturę niż gruba bawełna czy syntetyki. Używam mniejszego kocyka 58x58 cm do zarzucenia na ramię, gdy małej ma się odbić, a ten ogromny 120x120 cm to w zasadzie nasze codzienne narzędzie przetrwania. Otulam ją nim, kładę na trawie, gdy moje starszaki biegają po podwórku, i używam jako osłony podczas karmienia piersią, kiedy jesteśmy w sklepie. Zwierzęce wzory są mega urocze, a przy tym nietandetne, a materiał zaskakująco dobrze znosi ulewanie. Nie robi się sztywny i szorstki po setnym praniu, co w moim odczuciu jest ogromnym plusem.

Budowanie własnej, dziwnej wioski

Historia Gladys uświadomiła mi, jak dziwnie i pięknie może wyglądać taka wioska. Jej "stado" obejmowało samca srebrnogrzbietego o imieniu Mbeli, który przyjął bardzo zdystansowaną, ochronną rolę (przypomina mi mojego męża, kiedy trzeba zmienić pieluchę, niech go Bóg błogosławi), ludzkich zastępców we włochatych kamizelkach oraz personel weterynaryjny, który pomógł jej dojść do siebie po złamaniu ręki, co opóźniło jej całą ciążę.

Nasze ludzkie wioski rzadko przypominają te idealne, wielopokoleniowe domy z naszych wyobrażeń. Moja wioska to kurier z Amazona, który nie dzwoni do drzwi podczas drzemki, starsza pani na poczcie, która zabawia moje maluchy, podczas gdy ja wysyłam zamówienia z Etsy, i mój grupowy czat mam, które odpowiadają emotikonami czaszki, kiedy narzekam, że nie śpię o 4 nad ranem. Sklejasz to wsparcie, którego potrzebujesz, polegasz na narzędziach i ludziach, którzy nie pozwalają ci zwariować, i na bieżąco próbujesz to wszystko ogarnąć.

Jeśli jesteś gotowa ulepszyć swój rodzicielski zestaw przetrwania o rzeczy, które są naprawdę ekologiczne i nie przyprawią cię o zawrót głowy, poświęć chwilę i kup niezbędniki dla noworodka od Kianao. Zasługujesz na akcesoria, które pracują równie ciężko jak ty.

Brudna prawda i FAQ

Dlaczego dzieci zachowują się, jakby fizycznie nie dało się ich odłożyć?

Szczerze mówiąc, dlatego, że są zaprogramowane dokładnie tak samo jak małe naczelne. Mój lekarz wyjaśnił mi, że to ewolucyjny odruch przetrwania – gdyby zostały odłożone w dziczy, nie przetrwałyby. Więc krzyczą, żeby upewnić się, że wiesz, że już nie są bezpiecznie przyczepione do twojego ciała. To niesamowicie irytujące, kiedy chcesz po prostu zjeść kanapkę dwiema rękami, ale to zupełnie normalna biologia.

Czy materiał bambusowy na kocyki dziecięce naprawdę jest wart tego całego szumu?

Dla mnie absolutnie tak. Zwłaszcza mieszkając w gorącym klimacie, bambus jest o wiele bardziej przewiewny i chłodzący niż cokolwiek innego, czego próbowałam. Moim dzieciom szybko robi się gorąco i łatwo dostają potówek, a bambusowe kocyki Kianao to jedyne, w które mogę je owinąć w lipcu, bez ryzyka, że obudzą się całkowicie oblane potem.

Czy naprawdę nie czułaś natychmiastowej więzi ze swoim najstarszym dzieckiem?

Nie, z pewnością nie czułam, i miałam z tego powodu ogromne poczucie winy. Bardzo mnie bolało, jechałam na zerowej ilości snu i próbowałam karmić piersią dziecko, które miało ogromne problemy z chwytaniem. Czułam to jak bardzo ryzykowną, przerażającą pracę, a nie magiczny romans. Głęboka, wszechogarniająca miłość przyszła kilka miesięcy później, gdy już znaleźliśmy nasz rytm. Nie pozwól nikomu wzbudzać w tobie poczucia winy, jeśli twoja więź potrzebuje czasu, aby rozkwitnąć.

Dlaczego nie podoba ci się ten podstawowy drewniany stelaż edukacyjny?

To nie jest tak, że go nienawidzę, po prostu brakuje mi energii mentalnej na wyszukiwanie, kupowanie i doczepianie pojedynczych zabawek do pustej ramy. Jestem zapracowaną mamą trójki dzieci i prowadzę małą firmę. Kiedy kupuję zabawkę, chcę, żeby była gotowa do zabawiania mojego dziecka w sekundę po wyjęciu z tekturowego pudełka. Jeśli jesteś mistrzynią DIY na poziomie Pinteresta, pokochasz to. Ja nią nie jestem.

Jak radzisz sobie z porannymi mdłościami, kiedy masz inne dzieci pod opieką?

Obniżasz swoje standardy do zera. Limity czasu przed ekranem przestają istnieć. Jeśli moje maluchy zjadły suche płatki z kubka i oglądały bajki przez cztery godziny, a ja leżałam na dywanie koło łazienki z okładem z lodu na karku, to uważałam to za udany dzień. Nawadniaj się w jakikolwiek sposób, jedz słone węglowodany i wiedz, że to nie potrwa wiecznie.