Dlaczego podejście Margot Robbie do macierzyństwa to czysty geniusz

Siedziałam na moim tragicznym beżowym dywanie w salonie o 3:14 w nocy, ubrana w widocznie poplamiony stanik do karmienia i za duże dresy z czasów studenckich mojego męża Dave'a, płacząc nad kubkiem letniej bezkofeinowej kawy. Szlochałam wniebogłosy, ponieważ zaledwie dwanaście godzin wcześniej teściowa wysłała mi SMS-a z pytaniem, czy jestem „absolutnie pewna”, że moja siedmiomiesięczna córka Maya najada się moim mlekiem. No więc, nie, Carol, nie jestem pewna. Nie jestem już pewna dosłownie niczego. Ledwo wiem, jaki mamy rok.

Największe kłamstwo, jakie nam wmawiają, gdy decydujemy się na rozmnażanie i wychowywanie „e-dziecka” – to moje nowe ulubione internetowe określenie na nasze głęboko osadzone w sieci, bacznie obserwowane współczesne dzieci – polega na tym, że rzekomo wszyscy inni na planecie wiedzą więcej o twoim konkretnym małym człowieku niż ty sama. Wydaje nam się, że istnieje jakaś tajna instrukcja obsługi ukryta w czeluściach wątków na Reddicie, i że jeśli tylko wyguglamy to wystarczająco mocno, znajdziemy magiczną formułę, dzięki której będą spać, jeść i nie wyrosną na socjopatów.

Uwaga, spoiler. Nie ma czegoś takiego.

Dlaczego te hollywoodzkie rady są dziwnie trafne

I wtedy widzę ten cytat, który pojawia się wszędzie, dotyczący całej ery celebryckiego macierzyństwa, szczególnie w czasie, gdy wybuchła informacja o ciąży Margot Robbie i w końcu urodziła syna. Podobno powiedziała swojej ciężarnej przyjaciółce Samarze Weaving coś tak głupio prostego, że miałam ochotę krzyczałać do ściany. W zasadzie powiedziała, żeby po prostu robić to po swojemu i tak, by czuć się z tym dobrze.

I wiem dokładnie, o czym teraz myślicie. Oczywiście, że gwiazda Hollywood klasy A z milionami dolarów na koncie i prawdopodobnie całą flotą nocnych niań może sobie tak po prostu powiedzieć, żeby robić to po swojemu. Niesamowicie łatwo jest być idealnie wyczilowaną i niczym się nie przejmować, kiedy nie kupujesz w panice najtańszego kremu na odparzenia w drogerii na rogu w deszczowy wtorek, podczas gdy twój maluch liże wózek sklepowy. Ale szczerze? Ona ma całkowitą rację. Prawdziwym problemem jest ten absolutnie nieustanny szum ze świata zewnętrznego.

Kiedy urodził się Leo, tonęłam w depresji i lęku poporodowym. Tak klinicznie, strasznie tonęłam. Moja lekarka, doktor Aris – niesamowicie bezpośrednia, błyskotliwa kobieta, która zawsze wygląda, jakby desperacko potrzebowała dwutygodniowych wakacji na Majorce – dosłownie przepisała mi „ignorancję”. Powiedziała mi, że okołoporodowe zaburzenia nastroju, które chyba dotykają ogromną część z nas, nowych mam, karmią się wyłącznie tymi wszystkimi sprzecznymi poradami z internetu i od mających dobre chęci członków rodziny. Stwierdziła, że absolutnie najlepszą rzeczą, jaką mogłam zrobić dla chemii w moim mózgu, było po prostu wrzucenie telefonu do szuflady i wpatrywanie się w moje dziecko, aż w końcu zrozumiem te jego specyficzne, dziwne małe sygnały.

Nazwała to rodzicielstwem responsywnym, a może intuicyjnym dostrojeniem? Sama nie wiem, nie przespałam pełnych ośmiu godzin od 2019 roku. W każdym razie, chodzi o to, że twój mózg jest dosłownie zaprogramowany przez ewolucję, aby zrozumieć własne dziecko, jeśli tylko wyciszysz te wszystkie głosy z zewnątrz. Aż trudno w to uwierzyć, ale nauka w zasadzie mówi, że musisz po prostu zaufać swojemu instynktowi.

Wielka katastrofa facebookowych grup dla mam

Ludzie uwielbiają mówić ci, jak masz wychowywać swoje dziecko. To jak sport wyczynowy dla ludzi, których szczyt życiowych osiągnięć przypadł na liceum. Pamiętam, jak opublikowałam urocze zdjęcie czteromiesięcznego Leo, a ktoś, z kim nie rozmawiałam od biologii w pierwszej klasie liceum, skomentował, że jego skarpetki wyglądają na zbyt ciasne i mogą zaburzać krążenie. JEGO KRĄŻENIE. Od skarpetek z organicznej bawełny.

I o boże, nawet nie zaczynajcie tematu mam od treningu snu. Jeśli o 2 w nocy, szukając solidarności, przypadkowo trafisz na złą grupę na Facebooku, wyjdziesz z niej całkowicie przekonana, że jeśli przed ukończeniem dokładnie szesnastu tygodni nie umieścisz dziecka w smoliście czarnym pokoju z temperaturą powietrza wynoszącą równo 20 stopni i maszyną z białym szumem odtwarzającą dźwięk bicia serca matki, to twoje dziecko nigdy nie nauczy się samo uspokajać, wyleci z przedszkola i będzie mieszkać w waszej piwnicy do końca życia. To kompletne szaleństwo. Dave czytał te fora w łóżku, a potem próbował egzekwować te rygorystyczne, przerażające „okna aktywności”, podczas gdy ja siedziałam, patrząc jak Leo w najlepsze radośnie żuje tekturową podkładkę pod kubek. To po prostu mnóstwo sztucznie wygenerowanego szumu, który ma sprawić, że poczujemy, iż ponosimy porażkę w tym jedynym zadaniu, do którego rzekomo przygotowała nas biologia.

Aha, a spowijanie też jest całkowicie w porządku, jeśli chcecie z niego korzystać, bez znaczenia.

Oto, co Dave i ja właściwie ostatecznie zrobiliśmy, aby ocalić nasze pozostałe szare komórki i nasze małżeństwo:

• Wyciszyliśmy każde konto w mediach społecznościowych, przez które czułam, że robię to źle, a zwłaszcza te z nieskazitelnymi, estetycznymi, beżowymi pokoikami dla dzieci, które wyglądają, jakby żadne dziecko nigdy do nich nie weszło.
• Zaczęliśmy używać zwrotu: „och, to interesujące, zapytamy o to naszego lekarza”, ilekroć członkowie rodziny stawali się zbyt natarczywi w kwestii tego, kiedy zacząć rozszerzanie diety.
• Postanowiliśmy po prostu wpatrywać się w nasze własne dzieci i wypatrywać ziewania, zamiast obsesyjnie sprawdzać zegarek w telefonach.

Panda, która uratowała smartwatcha Dave'a

Skoro mowa o robieniu rzeczy po swojemu, musisz też rozgryźć, jaki sprzęt faktycznie sprawdza się w przypadku twojego konkretnego dziecka, nie wykupując przy tym całej alejki dla niemowląt i nie zadłużając karty kredytowej. Pozwólcie, że opowiem wam historię o fazie ząbkowania Leo.

Kiedy około szóstego miesiąca życia Leo przechodził fazę intensywnego gryzienia wszystkiego, był w zasadzie malutkim, wściekłym, śliniącym się rekinem. Dosłownie zniszczył drogi silikonowy pasek od smartwatcha Dave'a, bo po prostu rzucał się na niego jak dzikie zwierzę, gdy trzymaliśmy go na rękach. To niewiarygodne, jak wiele fizycznych szkód na dorosłym mieniu potrafi wyrządzić dziecko, które nie ma jeszcze ani jednego zęba. Dave był wściekły, Leo płakał, a wszędzie dookoła była ślina. To były mroczne czasy w naszym domu.

W panice kupiłam Gryzak Pandę tylko dlatego, że wydawał się wystarczająco płaski, by mógł go utrzymać bez upuszczania na brudną podłogę co pięć sekund. Jestem całkowicie przekonana, że ta rzecz jest zrobiona z prawdziwej magii. Ma takie małe wypustki na tej bambusowej części, które zaciekle gryzł godzinami, gapiąc się w sufit. A ponieważ to silikon spożywczy, mogłam po prostu wrzucić go do zmywarki, gdy – co było nieuniknione – pokrywał się psią sierścią z dywanu. Najlepiej wydane dziesięć dolarów w moim życiu, bez dwóch zdań. Kupiliśmy jeszcze trzy, żeby już nigdy nie utknąć w korkach bez chociaż jednego.

Ubrania to w większości po prostu łapacze kupy

Do tego dochodzi jeszcze kwestia ubrań. Kiedyś tak bardzo zależało mi na tych uroczych, małych stylizacjach, dopóki Maya nie zaliczyła wybuchowej awarii pieluchy w zatłoczonej kawiarni w Genewie i dosłownie musiałam wyrzucić cały ręcznie robiony na drutach sweterek, bo nie nadawał się już do odratowania. Płakałam w kabinie toalety, wycierając ją zimnymi papierowymi ręcznikami. Teraz cała moja modowa filozofia dotycząca niemowląt sprowadza się do ubierania ich w coś miękkiego, co nie wywoła u nich wysypki i co łatwo zdjąć w sytuacji kryzysowej.

Maya miała okropną egzemę jako niemowlę, więc w materiałach syntetycznych wyglądała jak zrzędliwy mały pomidorek. W końcu przerzuciliśmy się na niemowlęce body z bawełny organicznej. Słuchajcie, to tylko body. Łapie ulewania, pochłania ślinę i rozciąga się na ich wielkich, chwiejnych głowach, nie powodując przy tym totalnej histerii. Organiczna bawełna jest naprawdę o wiele miększa niż te sztywne, tanie wielopaki, które można kupić w hipermarketach, i nie podrażniała jej skóry, co było ogromną ulgą dla mojego codziennego niepokoju. Ale to body nie złoży za was prania ani nie zaparzy wam kawy. To po prostu naprawdę solidne, bezpieczne ubranko, które spełnia swoje zadanie, więc wy już nie musicie o nim myśleć.

Jeśli wy również desperacko próbujecie zrobić rewolucję w szafie swojego dziecka z powodu dziwnych problemów skórnych lub po prostu dlatego, że macie dość drapiących materiałów, możecie przejrzeć kolekcję organicznej bawełny Kianao i poudawać, że macie swoje życie całkowicie pod kontrolą.

Wielka katastrofa plastikowego pokazu świateł

I tak dochodzimy do zabawek, co jest dla mnie bardzo drażliwym tematem. Dave, niech Bóg błogosławi jego dobre chęci, kupił kiedyś dla Leo takie potworne, plastikowe centrum aktywności, które błyskało czerwonymi światłami stroboskopowymi i grało mocno zniekształconą, zrobotyzowaną wersję „Stary Donald farmę miał” na poziomie decybeli, który prawdopodobnie narusza Konwencję Genewską. Było to tak intensywne i przebodźcowujące, że Leo wystarczyło jedno spojrzenie na nie, by zacząć przeraźliwie płakać. Co, szczerze mówiąc, doskonale rozumiem. Sama miałam ochotę krzyczeć i płakać za każdym razem, gdy na nie patrzyłam.

Wracając do tej całej sprawy z dostrojonym rodzicielstwem — niemowlęta tak naprawdę nie potrzebują rozrywki na miarę siedzenia w pierwszym rzędzie na koncercie w Las Vegas. Ich mózgi i tak już pracują na najwyższych obrotach, próbując tylko ogarnąć, że ich własne ręce należą do nich. Wywlekliśmy ten plastikowy koszmar na chodnik i zastąpiliśmy go Drewnianym Tęczowym Stojakiem Edukacyjnym. To po prostu ciche, ładne, naturalne drewno z delikatnymi, zwisającymi z niego zabawkami w kształcie zwierzątek.

Leo leżał pod nim na plecach i po prostu trącał małego słonika przez dwadzieścia minut, całkowicie spokojny i szczęśliwy, podczas gdy ja siedziałam na kanapie i piłam kawę, która, szczerze mówiąc, wyjątkowo była gorąca. To w stu procentach wartościowy sposób na zabawę, który nie wiąże się ze smażeniem ich maleńkich, wciąż kształtujących się układów nerwowych neonowymi światłami. Poza tym nie wyglądało to tak, jakby w naszym salonie wybuchł cyrk.

Jak na poważnie odciąć się od szumu

W zasadzie musisz po prostu wyciszyć te absurdalne czaty grupowe, grzecznie zignorować dziwne SMS-y od teściowej i mniej więcej spróbować zaufać swojej intuicji, wrzucając o północy do wirtualnego koszyka rzeczy z organicznej bawełny. W tym całym trendzie celebrytek-matek „robienia po swojemu” nie chodzi szczerze mówiąc o bogactwo czy posiadanie ogromnego personelu domowego; chodzi o to, by dać sobie radykalne pozwolenie na to, aby po prostu być ekspertem od własnego dziecka. Znasz je najlepiej. Naprawdę.

W każdym razie, idę podgrzać kawę po raz czwarty dzisiaj, bo Maya właśnie uznała, że drzemki są dla słabeuszy.

Jeśli jesteście gotowi, aby odciąć się od całego tego absurdalnego szumu i znaleźć produkty, które naprawdę sprawdzają się w prawdziwym, chaotycznym życiu waszej rodziny, zajrzyjcie do Kianao i zgarnijcie sprzęt, przez który nie oszalejecie.

Niesamowicie chaotyczne FAQ

Jak tak naprawdę ignorować rady teściowej, żeby nie wywołać wojny domowej?
O boże, to najtrudniejsza część. Dosłownie po prostu się uśmiechasz, potakujesz i mówisz: „Och, to super, że tak uważasz, na pewno skonsultujemy to z dr. Millerem na następnej wizycie”. Zwalaj na lekarza. Zrzuć na niego całą winę. Po to właśnie oni są. Nie mają nic przeciwko byciu tymi złymi, żebyś ty nie musiała kłócić się z Carol w Święta.

Czy bawełna organiczna jest naprawdę warta zachodu, czy to tylko ściema nawiedzonych eko-mam?
Słuchajcie, uważałam to za totalną ściemę, dopóki skóra Mayi nie zaczęła wyglądać jak papier ścierny. Zwykła bawełna wymaga użycia mnóstwa pestycydów, a materiały syntetyczne po prostu zatrzymują pot i bakterie. Dla dziecka z egzemą organiczne tkaniny autentycznie zrobiły różnicę, ponieważ lepiej oddychają. Jeśli twoje dziecko ma skórę ze stali, może to dla ciebie bez znaczenia, ale dla nas to była jedyna rzecz, która powstrzymała ciągłe drapanie.

Kiedy dzieci tak naprawdę zaczynają ząbkować?
Książki powiedzą ci, że w wieku sześciu miesięcy, ale niemowlęta nie potrafią czytać. Leo zaczął ślinić się jak mastif w wieku trzech miesięcy, a żaden ząb nie wyrżnął mu się, dopóki nie skończył ośmiu miesięcy. To po prostu miesiące niekończącego się żucia i marudzenia. Miejcie silikonowy gryzak w pogotowiu od trzeciego miesiąca, żeby uratować własne palce i zdrowie psychiczne.

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest przebodźcowane zabawkami?
Jeśli wygina plecy w łuk, odwraca wzrok od zabawki, płacze lub gwałtownie trze oczy, prawdopodobnie ma już totalnie dość. Wyobraź sobie, że zostajesz zamknięta w kasynie z wyjącymi głośno alarmami – właśnie tak dla noworodka działają te głośne, plastikowe zabawki. Po prostu to wyłącz, zabierz dziecko do cichego pokoju i pozwól mu przez chwilę popatrzeć na pustą ścianę. Wszyscy czasem potrzebujemy pustej ściany.

Czy naprawdę mogę ufać swojej intuicji? A co, jeśli moja intuicja się myli?
Twoja intuicja jest prawdopodobnie po prostu niewiarygodnie zmęczona. Ale szczerze? Tak. Zakładając, że je karmisz, dbasz o to, by było im ciepło, i je kochasz, małe szczegóły dotyczące „okien aktywności” i konkretnych harmonogramów karmienia nie mają tak wielkiego znaczenia, jak wmawia ci internet. Nie zepsujesz swojego dziecka, robiąc rzeczy po swojemu.