Co zrobić, gdy zauważysz małego szczura w pobliżu swojego dziecka

Była 6:15 w mroźny wtorkowy poranek, a ja stałam w kuchni w starych legginsach z sieciówki założonych na lewą stronę – wiecie, tych z boczną kieszenią, która zawsze nieestetycznie zwisa? – pijąc trzecie espresso, ponieważ Maya przechodziła przez ten koszmarny regres snu czwartego miesiąca, kiedy budzą się co godzinę tylko po to, żeby gapić się w ścianę. Mój siedmiolatek, Leo, przyciskał swoje brudne czoło do szklanych, przesuwnych drzwi tarasowych.

Nagle uderzył dłonią w szybę. „Mamo! Dziecko szczura! Spójrz na zewnątrz!”

Dosłownie zachłysnęłam się gorącą kawą. Kaszlałam tak mocno, że myślałam, że naderwę mięsień międzyżebrowy, przepchnęłam się obok syna i spojrzałam przez rozmytą szybę. Tam, siedząc na naszych meblach ogrodowych, jakby czekał na kieliszek prosecco, znajdował się mały, agresywnie okrągły gryzoń z grubym, łuskowatym ogonem. To nie była mysz. Myszy są jakoś tak... delikatne? To coś wyglądało jak miniaturowy bramkarz w klubie nocnym.

A tuż za mną Maya pełzała w stylu komandosa po dywanie w salonie, ciągnąc swoje małe ciałko w stronę szklanych drzwi i kładąc swoje mokre rączki dokładnie na tej samej podłodze, na której wielka rodzina tego stworzenia prawdopodobnie stepowała przez całą noc.

Największym mitem na temat macierzyństwa jest to, że w obliczu niebezpieczeństwa w jakiś magiczny sposób stajesz się zdolną, nieustraszoną obrończynią swojego królestwa. Szczerze mówiąc, moim pierwszym instynktem było po prostu sprzedać dom. Wystawić go na Otodom w takim stanie, w jakim jest, i przeprowadzić się do wieżowca w centrum miasta, gdzie natura mnie nie znajdzie.

W każdym razie, sęk w tym, że znalezienie gryzonia gdziekolwiek w pobliżu domu, gdy masz małe dzieci, wywołuje zupełnie szczególny rodzaj paniki. Bo dzieci liżą podłogę. Liżą podłogę, liżą swoje rączki, liżą podeszwy twoich butów.

Wielki mit trujących granulek

Oto co się dzieje, gdy mówisz ludziom, że masz problem ze szczurami: każdy nagle staje się domorosłym deratyzatorem i każe ci po prostu iść do sklepu budowlanego i kupić te wiadra neonowo zielonych, trujących granulek. ABSOLUTNIE NIE.

Mój lekarz, dr Aris, który na tym etapie jest w zasadzie moim terapeutą, bo dzwonię do niego ze wszystkim, powiedział mi kiedyś podczas rutynowej wizyty, że tradycyjne trutki na gryzonie są jednym z największych zagrożeń przypadkowego zatrucia u małych dzieci. Powiedział mi: Sarah, nigdy nie znoś tego do domu, bo te granulki wyglądają dokładnie jak te porzucone przekąski, które twoje dzieci i tak już zjadają z podłogi.

Poza tym, nawet jeśli schowasz truciznę, szczur ją zje, odejdzie i padnie gdzieś w twoich ścianach, albo co gorsza, na podwórku, gdzie zje go sąsiadujący kot lub ptak, a wtedy w zasadzie zatruwasz cały łańcuch pokarmowy.

Więc zamiast w panice kupować toksyczne, neonowe chemikalia, które twoje pełzające dziecko mogłoby znaleźć, albo ustawiać te absurdalne, humanitarne żywołapki, które nigdy nie działają (bo gryzonie po prostu zjadają przynętę i śmieją ci się w nos), w zasadzie musisz po prostu założyć grube zimowe rękawice, fizycznie zablokować dzieciom wejście do pokoju i natychmiast zadzwonić po prawdziwego profesjonalistę, który używa bezpiecznych, zamykanych stacji deratyzacyjnych.

Co dr Aris tak naprawdę powiedział mi o zarazkach z podłogi

To, co nie dawało mi spać w nocy, to wcale nie była myśl, że szczur ugryzie Mayę. To nie tak, że to jacyś mali zabójcy czekający, by rzucić się na twoje dziecko. Chodzi o to, czego nie widać.

Dr Aris wyjaśnił, że szczury przenoszą patogeny w swoim moczu i ślinie – boże, samo pisanie tego przyprawia mnie o gęsią skórkę – i zostawiają ten mikroskopijny ślad wszędzie, gdzie się przemieszczają. Wspominał coś o hantawirusie i może o leptospirozie? Nie do końca rozumiem naukowe podstawy tego, jak to wszystko działa, ale powiedział, że ich wysuszone odchody i złuszczony naskórek w zasadzie zamieniają się w kurz, a kiedy dziecko przez to pełznie i to wdycha, może to wywołać naprawdę ostre reakcje alergiczne lub astmę.

Wiedząc o tym, spojrzałam na Mayę na podłodze i wpadłam w panikę. Od razu wzięłam ją na ręce. Upuściła na dywan swój gryzak-grzechotkę z motywem zebry, co było okej. To w ogóle jest naprawdę świetny, mały gryzak, ponieważ czarno-białe paski skupiają jej uwagę podczas zmiany pieluszki, chociaż szczerze mówiąc, zdecydowanie woli żuć moje brudne kluczyki do samochodu albo pilota od telewizora. Ale widok tego drewnianego kółka toczącego się po podłodze, gdzie – jak teraz zakładałam – kryły się tysiące niewidzialnych szczurzych śladów, sprawił, że mój żołądek całkowicie się ścisnął.

Musiałam ją jakoś zabezpieczyć, zanim wymyślę, co do diabła powinnam zrobić. Posadziłam ją na kanapie pod jej stojakiem edukacyjnym z pandą. Właściwie bardzo lubię tę rzecz, ponieważ jest drewniana, szara i nie wygląda jak plastikowa, neonowa eksplozja na środku mojego salonu. A ta mała, szydełkowa panda dała jej coś do pacania rączkami, dzięki czemu zyskałam dokładnie cztery minuty, by agresywnie wygooglować „jak umyć podłogę po szczurach”.

Bezużyteczna obsesja mojego męża na punkcie olejku miętowego

Kiedy mój mąż Dave w końcu zszedł na dół, byłam pogrążona w spirali paniki. Jego natychmiastowe rozwiązanie? Olejki eteryczne.

Dave to świetny facet, ale przeczytał gdzieś wpis na blogu, w którym było napisane, że gryzonie nienawidzą zapachu mięty pieprzowej, więc postanowił, że sam zajmie się zwalczaniem szkodników. Dosłownie wziął butelkę wysoce skoncentrowanego olejku z mięty pieprzowej i zaczął polewać listwy przypodłogowe przy drzwiach tarasowych. W ciągu dziesięciu minut cały nasz dół pachniał jak agresywna, wkurzona laska cukrowa.

Problem polega na tym, że układy oddechowe niemowląt są super delikatne. Maya zaczęła kichać niemal natychmiast. Musiałam krzyknąć, żeby przestał, ponieważ wylewanie skoncentrowanych olejków dokładnie na tym samym poziomie, na którym oddycha nasze dziecko, jest prawdopodobnie równie drażniące dla jej płuc, co ten szczurzy pył. Aha, tak przy okazji, te ultradźwiękowe odstraszacze do kontaktu to jedno wielkie oszustwo.

Skończyło się na tym, że starłam cały ten olejek Dave'a ręcznikiem i zamiast tego spędziliśmy popołudnie robiąc to, co naprawdę powinno się zrobić: uszczelnianie. Co jest po prostu wymyślnym określeniem deratyzatorów na „znalezienie każdej maleńkiej szczeliny w domu i zatkanie jej wełną stalową”. Ponieważ najwyraźniej szczury potrafią przecisnąć swoje obrzydliwe małe ciałka przez dziurę wielkości pięciozłotówki. PIĘCIOZŁOTÓWKI.

Jeśli chcesz udoskonalić bezpieczne przestrzenie swojego dziecka, podczas gdy ty będziesz szorować listwy przypodłogowe, możesz chcieć sprawdzić piękną kolekcję drewnianych stojaków edukacyjnych i ekologicznych akcesoriów marki Kianao, aby zapewnić maluchom bezpieczną i szczęśliwą zabawę w jednym miejscu.

Metoda bariery z maty edukacyjnej

Kiedy w końcu zjawił się deratyzator Gary (który był uroczy i zapewnił mnie, że znalezienie jednego szczura na zewnątrz nie oznacza, że knują one wrogie przejęcie mojej spiżarni, czasem po prostu uciekają przed zmianą pogody), nadal miałam silny lęk przed podłogą. Spędziłam dwa dni na myciu drewnianych podłóg gorącą wodą i mydłem bezpiecznym dla dzieci.

Ale nadal potrzebowałam mentalnej bariery między Mayą a ziemią. Zaczęłam kłaść mój absolutnie ulubiony kocyk z organicznej bawełny w wesołe pingwinki wszędzie tam, gdzie się bawiła. Muszę przez chwilę wspomnieć o tym kocyku, ponieważ dosłownie przetrwał on ze mną okopy macierzyństwa. Jest z dwuwarstwowej organicznej bawełny, więc jest na tyle gruby, że sprawia wrażenie prawdziwej maty ochronnej na dywanie, a ten czarno-żółty nadruk z pingwinami jest po prostu uroczy. Kupiłam ten gigantyczny, o wymiarach 120x120 cm, i stał się moją niezawodną narzutą „strefy bezpieczeństwa”. Jeśli byliśmy na trawie? Kocyk w pingwinki. Podłoga w salonie? Kocyk w pingwinki. Pierze się go jak marzenie, co jest kluczowe, ponieważ w ciągu zaledwie jednego dnia Maya zdążyła już wgnieść w jego róg połowę banana.

Leo był głęboko rozczarowany, że nie zatrzymaliśmy „pieska” jako zwierzaka domowego. Stał w swojej koszulce retro z lamówkami z bawełny organicznej – w której wygląda jak maleńki wychowawca na obozie z lat 90. i która jest w zasadzie jedyną koszulką, którą zgodzi się założyć, bo jej prążkowany materiał nie drapie go w szyję – dąsając się, podczas gdy deratyzator Gary zabierał pułapki.

Słuchajcie, zobaczenie gryzonia w pobliżu domu, gdy macie małe dzieci, wstrząsa. Sprawia, że czujecie się, jakby wasze bezpieczne, małe gniazdko było zagrożone. Ale nie ma powodów do paniki i zdecydowanie nie musicie kupować trucizny. Potrzebujecie tylko dobrego profesjonalisty, dużej ilości wełny stalowej i naprawdę grubego koca, na którym położycie swoje dziecko, dopóki nie minie wam poczucie paranoi.

Potrzebujesz odświeżyć wyprawkę swojego malucha o materiały, którym możesz naprawdę ufać? Odkryj naszą pełną kolekcję ekologicznych kocyków i akcesoriów dla niemowląt, by zyskać spokój ducha.

Chaotyczne, ale szczere FAQ o dzieciach i szkodnikach

Czy te ultradźwiękowe odstraszacze do kontaktu są bezpieczne dla dzieci?

Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, czy są „bezpieczne”, bo i tak nic nie robią. Mój szwagier kupił ich chyba z dziesięć do swojego garażu i powiedział, że myszy dosłownie zbudowały gniazdo na jednym z nich. One tylko emitują piskliwy dźwięk, którego ludzie podobno nie słyszą, ale przysięgam, że mój siedmiolatek twierdził, że słyszy jak to brzęczy, więc wyrzuciliśmy je do śmieci. Po prostu zaoszczędź pieniądze i uszczelnij drzwi.

A co, jeśli moje dziecko naprawdę dotknie pułapki na myszy?

To był mój największy koszmar. Jeśli korzystasz z usług profesjonalisty, powinien on umieścić pułapki zatrzaskowe wewnątrz tych ciężkich, czarnych plastikowych stacji zamykanych na specjalny klucz. Dziecko fizycznie nie jest w stanie włożyć tam paluszków i dosięgnąć pułapki. Jeśli kupujesz te tanie drewniane pułapki zatrzaskowe w markecie i po prostu kładziesz je na podłodze? O matko, nie rób tego. Pełzające dziecko na sto procent przytrzaśnie sobie w nich palce. Tylko profesjonalne, zamykane stacje!

Czy mogę użyć olejku miętowego zamiast dzwonić po deratyzatora?

Jak dowiedziałam się z małego eksperymentu naukowego mojego męża – nie. Pomijając fakt, że to tak naprawdę w ogóle nie rozwiązuje problemu (po prostu omijają to śmierdzące miejsce), silne olejki eteryczne są bardzo lotne. Rozlanie ich po całej podłodze, na której twoje dziecko spędza czas na brzuszku, może naprawdę podrażnić jego rozwijające się płuca i oczy. Dr Aris powiedział mi zresztą, abym trzymała silne substancje zapachowe z dala od Mayi, dopóki nie będzie starsza.

Jak umyć podłogę, jeśli wiem, że był tam szczur?

Przede wszystkim nie zamiataj ani nie odkurzaj! Nauczyłam się tego na własnej skórze o 2 w nocy w Google. Zamiatanie unosi w powietrze zaschnięty mocz i zrogowaciały naskórek, gdzie ty i twoje dziecko możecie go wdychać. Najpierw musisz spryskać to miejsce na mokro środkiem dezynfekującym – ja użyłam po prostu bezpiecznego dla dzieci środka enzymatycznego i gorącej wody z mydłem – pozwól mu wsiąknąć, aby kurz stał się ciężki i mokry, a następnie wytrzyj to papierowymi ręcznikami, które od razu wyrzucisz do śmietnika na zewnątrz. Po wszystkim umyj ręce tak, jakbyś przygotowywała się do operacji chirurgicznej.