Dlaczego bohaterowie filmu Baby Boom mają więcej racji niż nowoczesne aplikacje

Moja mama wspomniała mimochodem w zeszły wtorek, że jeśli nie zacznę dodawać pokruszonych sucharków do nocnego mleka bliźniaków, to nigdy nie będą spać dłużej niż do czwartej rano, a do trzecich urodzin zahamuje się ich wzrost. Facet przy huśtawkach w parku, ubrany w agresywnie drogie nieprzemakalne spodnie, z pewnością w głosie poinformował mnie, że jeśli do dwudziestego tygodnia życia nie zaczną jeść surowego, fermentowanego kefiru, ich mikrobiom jelitowy zostanie bezpowrotnie zrujnowany. Z kolei nasza dawna instruktorka ze szkoły rodzenia, kobieta, która ledwo mrugnęła podczas dwugodzinnego wykładu o okropieństwach znieczulenia zewnątrzoponowego, już wcześniej upierała się, że jakikolwiek stały pokarm przed szóstym miesiącem to prosta droga do traumy emocjonalnej na całe życie.

Kiwasz im wszystkim grzecznie głową, pchasz wózek w stronę najbliższej kawiarni i zastanawiasz się, jakim cudem ludzkość przetrwała ostatnie dziesięć tysięcy lat.

Myślałem o tym wszystkim pewnego wieczoru, uwięziony pod śpiącym dwulatkiem. Wolną ręką przewijałem serwisy streamingowe i natknąłem się na film z Diane Keaton z 1987 roku, Baby Boom. Jeśli nie oglądaliście go od czasów kaset VHS, powiem wam, że starzeje się zaskakująco dobrze. Film opowiada o wpływowej dyrektorce z Manhattanu, która nagle dziedziczy malucha po dalekim krewnym. Oglądanie, jak obsada Baby Boom radzi sobie z absurdalną, hiperkonkurencyjną kulturą rodzicielską yuppie z końca lat 80., jest dziś przerażająco aktualne.

Bohaterka stawia czoła rozmowom kwalifikacyjnym do przedszkola, które wymagają od dziecka zróżnicowanego portfolio, sędziom, którzy patrzą na nią jak na wariatkę, bo nadal pracuje, oraz czystej, niczym niezmąconej panice związanej z utrzymaniem małego człowieka przy życiu. W pewnym momencie złapałem się na tym, że nazwałem jedną z moich córek „moim małym bąbelkiem” w tym samym błagalnym, panicznym tonie, którego Keaton używa, próbując powstrzymać dzieciaka przed zdemolowaniem jej mieszkania. Kiedyś byłem szanowanym dziennikarzem, który przeprowadzał wywiady z politykami, a teraz porozumiewam się głównie samogłoskami, negocjując warunki uwolnienia zakładników nad paczką wafli ryżowych.

Ten moment, w którym Diane Keaton miała więcej sensu niż moja pielęgniarka środowiskowa

Punktem zwrotnym w filmie jest moment, w którym postać grana przez Keaton uświadamia sobie, że nie może wygrać współczesnego wyścigu rodzicielskiego, więc po prostu z niego rezygnuje. Przeprowadza się do starego, przewiewnego domu na wsi, ignoruje ekspertów i zaczyna robić własne, naturalne jedzenie dla dzieci z jabłek z sadu za domem. Firma Country Baby, którą zakłada, odnosi ogromny sukces, ponieważ okazuje się, że rodzice po prostu chcą rzeczy prostych, bezpiecznych i niewypełnionych po brzegi syntetycznym śmieciowym jedzeniem.

Zabawne, że fikcyjna fabuła sprzed ponad trzydziestu lat idealnie przewidziała dokładnie ten sam kryzys, z którym wszyscy się teraz borykamy. Toniemy w danych. Mamy aplikacje śledzące, ile mililitrów mleka dzieci wypiły o 14:14, monitory, które wysyłają powiadomienia na nasze telefony, gdy dziecko obróci się w łóżeczku nieco zbyt energicznie, i niekończący się strumień influencerów wmawiających nam, że trujemy nasze dzieci, jeśli nie kupimy ich konkretnej marki wody alkalicznej.

Dr Benjamin Spock, który praktycznie napisał podręcznik przetrwania dla powojennego pokolenia wyżu demograficznego, zasłynął otwarciem swojej książki zdaniem: „Zaufaj sobie. Wiesz więcej, niż ci się wydaje”. Pamiętam jak przez mgłę, że czytałem to w poczekalni u dentysty i pomyślałem, że brzmi to podejrzanie jak słowa faceta, który nigdy nie musiał ubierać wrzeszczącego malucha w kombinezon zimowy. Ale w miarę jak bliźniaczki dorastają, zaczynam zdawać sobie sprawę, że jednak miał trochę racji.

Absolutne szaleństwo współczesnego arkusza kalkulacyjnego do rozszerzania diety

Pozwólcie, że opowiem wam o moim krótkim, katastrofalnym związku z arkuszem kalkulacyjnym do metody BLW (Bobas Lubi Wybór). Ktoś na forum przekonał mnie, że jeśli nie wprowadzę dokładnie 100 różnych ekologicznych składników przed ich pierwszymi urodzinami, poniosę porażkę jako ojciec. Naprawdę stworzyłem dokument w Excelu z kodowaniem kolorystycznym według grup żywności. Spędziłem całą niedzielę, gotując na parze cukinie i krojąc je w geometrycznie precyzyjne słupki, żeby nie stwarzały ryzyka zadławienia, tylko po to, by patrzeć, jak Bliźniaczka A natychmiast rzuca swoim słupkiem w psa, podczas gdy Bliźniaczka B próbuje wsadzić go sobie w całości do ucha.

Zrozumiałem, że tracę zmysły przez warzywo. Moja pielęgniarka, spektakularnie oschła Szkotka, która ewidentnie widziała już każdą możliwą wariację rodzicielskiej histerii, w zasadzie kazała mi przestać to tak bardzo komplikować. Stwierdziła, że wytyczne i tak zmieniają się co pięć minut, a choć nie jest dietetyczką, uważa, że podawanie im kawałków tego, co sami jemy – po prostu bez soli – prawdopodobnie sprawi, że w końcu nauczą się żuć. Tego samego popołudnia wyrzuciliśmy arkusz kalkulacyjny do kosza.

Z kolei próba nakłonienia ich do przespania całej nocy to w zasadzie ćwiczenie wpatrywania się w otchłań i liczenia na to, że otchłań w końcu sama się zmęczy i zamknie oczy.

Wymiana plastiku bez utraty zmysłów

Choć przestałem się stresować dokładnym kształtem marchewki, zacząłem zwracać nieco większą uwagę na to, w czym ją podajemy. Nasz lekarz rodzinny, który zawsze wygląda, jakby desperacko potrzebował tygodnia na Majorce, wspomniał kiedyś mimochodem, że podgrzewanie jedzenia w porysowanych plastikowych miseczkach może nie być najlepszym pomysłem. Wymamrotał coś o substancjach zaburzających gospodarkę hormonalną i ftalanach, a choć moja wiedza chemiczna ogranicza się do faktu, że zmieszanie octu i sody oczyszczonej tworzy super wulkan, doszedłem do wniosku, że używanie mikrofalówki do popękanego plastiku to raczej nie jest genialny wybór życiowy.

Żeby to naprawić, nie trzeba jednak wyrzucać wszystkiego z kuchni i przenosić się do komuny odciętej od cywilizacji. Po prostu powolna wymiana zużytych plastikowych łyżeczek na silikon spożywczy lub bambus, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja, prawdopodobnie wystarczy, by zmniejszyć ilość tych dziwnych chemikaliów, na które jesteśmy stale narażeni, nie wpadając przy tym w spiralę zadłużenia.

Ta kolekcja akcesoriów dla niemowląt, na którą trafiliśmy, naprawdę pomogła zasypać przepaść między chaotycznym plastikowym wysypiskiem, w jakie zamieniło się nasze mieszkanie, a minimalistyczną, naturalną estetyką, którą w swojej naiwności myślałem, że zdołam utrzymać po pojawieniu się dzieci.

Znajdowanie akcesoriów, które nie atakują zmysłów

Estetyczna degradacja domu to bardzo realna część rodzicielstwa. Przed narodzinami bliźniaczek nasz salon miał wyrafinowany klimat mid-century modern. Sześć miesięcy później wyglądał, jakby eksplodowała w nim fabryka plastiku w barwach podstawowych. Wszystko migało, wszystko pikało i wszystko grało bardzo agresywną wersję midi „Starego MacDonalda” o trzeciej nad ranem, jeśli tylko przypadkiem się na to nadepnęło.

W końcu kupiliśmy drewniany stojak edukacyjny Miś i Lama od Kianao, ponieważ szczerze mówiąc, nie mogłem już patrzeć na kolejny kawałek neonowego plastiku. Nasz pediatra zasugerował umieszczenie ich pod pałąkiem, aby pomóc im w nauce percepcji głębi i sięgania, choć jestem prawie pewien, że używają go głównie do ignorowania mnie. Drewniana rama jest piękna i przynajmniej nie straszy w salonie.

Bliźniaczki zareagowały na to oczywiście zupełnie inaczej. Bliźniaczka A agresywnie próbowała zdemontować szydełkowaną lamę z zacięciem eksperta od wyburzeń, podczas gdy Bliźniaczka B po prostu leżała, oddając się głębokiej, cichej komunii z drewnianą gwiazdką przez czterdzieści pięć minut bez przerwy. Stojak jest wykonany z ekologicznie pozyskiwanego drewna bukowego, o czym warto wiedzieć, gdy nieuchronnie wymyślą, jak go przewrócić i spróbują zjeść jego nogi.

A skoro o jedzeniu rzeczy, których nie powinny, ząbkowanie to zupełnie osobny krąg piekła. Kiedy zaczęło się ślinienie, wyglądało to tak, jakby ktoś odkręcił kran, którego nie da się zakręcić. Kupiliśmy silikonowy gryzak Panda, aby uratować moje knykcie przed obgryzieniem do kości.

Jest w porządku. Szczerze mówiąc, to solidny sprzęt. Przeżuwają fragment z teksturą bambusa, kiedy ich dziąsła doprowadzają je do szału. Czy jest to magiczne lekarstwo na pobudki o trzeciej w nocy? Oczywiście, że nie, to kawałek silikonu, a nie czarodziej z Hogwartu. Ale ponieważ w 100% nadaje się do kontaktu z żywnością i nie ma żadnych dziwnych pustych zakamarków, w których mogłaby rozwijać się pleśń, mogę po prostu wrzucić go do zmywarki, gdy cała pokryje się psią sierścią. Przetrwa wysoką temperaturę i da im z powrotem coś bezpiecznego do miętolenia. Zadanie wykonane.

Rzeczywistość debaty o bawełnie organicznej

Gdybyście mi powiedzieli pięć lat temu, że będę zaciekle dyskutował na temat oddychalności tkanin dla niemowląt, roześmiałbym wam się w twarz. Ale potem jedna z dziewczynek odziedziczyła po mnie moją beznadziejną, bardzo wrażliwą skórę. Założyliśmy jej standardowe, sieciówkowe body z domieszką poliestru, a w ciągu trzech godzin dostała na klatce piersiowej wysypki, która wyglądała jak skomplikowana mapa londyńskiego metra.

Farmaceuta zasugerował wypróbowanie naturalnych włókien, więc z niechęcią kupiliśmy kilka sztuk body bez rękawów z bawełny organicznej. Przyznaję, że naprawdę zrobiły ogromną różnicę. Materiał jest absurdalnie miękki, płaskie szwy nie wbijają się w jej ogniska egzemy, a ponieważ w bawełnie nie ma żadnych syntetycznych barwników ani dziwnych pozostałości pestycydów, jej skóra oczyściła się w ciągu około tygodnia. Świetnie się też piorą, co jest jedynym wskaźnikiem, który tak naprawdę ma znaczenie, gdy robisz cztery prania dziennie.

Szczerze mówiąc, każdy rodzic robi to, co uważa za słuszne, na podstawie informacji, które ma w danej chwili. Będziecie kupować niewłaściwe rzeczy, będziecie słuchać nietrafionych porad i z pewnością wpadniecie w panikę z powodu kamieni milowych w rozwoju, które dosłownie nie mają żadnego znaczenia. Ale jeśli potraficie wyciszyć hałas generowany przez "idealnych" ojców z parku i oceniające was aplikacje, by po prostu trzymać się kilku sprawdzonych, dobrze wykonanych rzeczy, być może uda wam się przetrwać cały dzień bez kwestionowania każdego swojego życiowego wyboru.

Jeśli jesteście gotowi porzucić neonowy plastik i znaleźć kilka rzeczy, które będą naprawdę ładnie wyglądać w waszym domu, a jednocześnie przetrwają gniew malucha, sprawdźcie pełną kolekcję zrównoważonych niezbędników od Kianao.

Bardzo chaotyczne FAQ na temat sprzętu dla dzieci i zaufania do własnej intuicji