Jak w końcu nauczyłam się wyciszać lęki we własnej głowie

Byłam pochylona nad kołyską o 3:14 nad ranem, zakrywając dwoma palcami latarkę w telefonie i desperacko odliczając sekundy między oddechami mojego najstarszego syna. Wmówiłam sobie, że skoro przestał oddychać na siedem sekund, to mamy do czynienia z nagłym przypadkiem medycznym, podczas gdy mój mąż chrapał radośnie w łóżku metr dalej. Mój sklep na Etsy pękał w szwach od dwudziestu niezrealizowanych zamówień, moja kuchnia wyglądała, jakby wybuchła w niej bomba, ale jedyne, co mogłam zrobić, to stać w ciemności, całkowicie sparaliżowana myślą, że jeśli spuszczę z oczu tę kruchą, małą istotkę choć na sekundę, wszystko legnie w gruzach.

Powiem wam szczerze już na samym wstępie. Mój najstarszy, Wyatt, jest dla mnie doskonałym przykładem ku przestrodze, jak to jest być mamą po raz pierwszy. Tak bardzo nad nim skakałam, że pewnie myślał, że mój cień to stała część jego anatomii. Od momentu, gdy w szpitalu wręczają ci tego śliskiego, wrzeszczącego kartofelka, twój mózg dosłownie się przeprogramowuje, by widzieć niebezpieczeństwo w każdym cieniu, i szczerze mówiąc, to bywa po prostu wyczerpujące.

Nocne sprawdzanie oddechu, które prawie mnie zrujnowało

Moja babcia, kochana kobieta, zawsze mi powtarzała, że martwienie się to po prostu cena, jaką płaci się za miłość do kogoś, ale jestem całkiem pewna, że nie miała do czynienia ze współczesnym internetem, gdzie można wygooglować zwykłą wysypkę i w trzy kliknięcia wmówić sobie, że to rzadka choroba tropikalna. Kiedyś zamartwiałam się każdym najmniejszym dźwiękiem, jaki wydawał z siebie Wyatt.

Kiedy w końcu rozkleiłam się i popłakałam na jego bilansie dwumiesięcznym, nasza pediatra dr Evans spojrzała na moją bladą, niewyspaną twarz i wyjaśniła, że większość tych naprawdę przerażających rzeczy związanych ze snem i tak mija bezpowrotnie, gdy dziecko kończy sześć miesięcy, a te małe przerwy w oddychaniu to zazwyczaj po prostu takie dziwne, niemowlęce dziwactwo. Z tego, co zrozumiałam z jej słów, ich malutkie układy nerwowe są po prostu jeszcze niedojrzałe i próbują zorientować się, jak działa rytm. Powiedziała mi, żebym kładła go na plecach w pustym łóżeczku, utrzymywała w pokoju chłodną temperaturę, a potem po prostu sama poszła spać.

Koniec końców, o warunki do spania musiałam stoczyć batalię z własną matką. Moja mama święcie wierzy, że niemowlęta muszą być opatulone w cztery warstwy grubych kołder, co jest absolutnym szaleństwem, gdy mieszkasz na wsi w Teksasie, a w październiku temperatura sięga 35 stopni. Poszłyśmy na kompromis, a raczej – całkowicie pozbyłam się jej ciężkich koców i zaczęłam używać czegoś, co faktycznie oddycha.

Jeśli zmagacie się z paniką temperaturową tak jak ja, gorąco polecam Bambusowy kocyk dziecięcy Mono Rainbow. Po pierwsze, nie wygląda, jakby w pokoju dziecięcym zwymiotował cyrk, co jest dla mnie ogromnym plusem, bo nienawidzę krzykliwych dziecięcych akcesoriów. Jest zrobiony z bambusa, więc jakimś magicznym sposobem dostosowuje się do tutejszych upałów, nie powodując, że dziecko w pajacyku zlewa się potem, i nigdy nie musiałam się martwić, że maluch przegrzeje się podczas drzemki. Poza tym można go używać jako osłonki na wózek, gdy słońce praży na ryneczku. To w zasadzie jedyny kocyk, który zostawiliśmy sobie dla dziecka numer dwa i trzy.

Jeśli nadal kompletujecie wyprawkę i staracie się unikać brzydkiego poliestru, zdecydowanie powinniście sprawdzić pełną kolekcję kocyków dziecięcych, aby znaleźć coś, od czego nie spocicie się na sam widok.

Moja młodsza siostra i jej dziwna muzyka

W zeszłym tygodniu odwiedziła mnie moja dziewiętnastoletnia siostra, żeby pomóc mi w pakowaniu zamówień z Etsy i puszczała na maksa z telefonu jakąś chaotyczną playlistę indie, podczas gdy ja po cichu przechodziłam łagodny atak paniki, zastanawiając się, czy moja najmłodsza pociecha w ogóle kiedykolwiek zacznie chodzić. Przysięgam, że usłyszałam jakiś dziwny kawałek, który brzmiał jak mashup piosenki z tekstem w stylu „nie martw się kochanie” wymieszany z Tyler, the Creator, co szczerze mówiąc, tylko uświadomiło mi, jaka jestem stara, bo choćbym miała od tego zginąć, w ogóle nie nadążam za kulturą internetową pokolenia Z. Ale te słowa jakoś tak zawisły w powietrzu nad moją wyspą kuchenną.

Spojrzała na mnie, jak ściskałam z całej siły tekturowe pudełko do wysyłki i powiedziała, że muszę poważnie wyluzować. Przeczytałam kiedyś artykuł ludzi z Harvardu, którzy badają ludzki mózg i oni twierdzą, że nasz lęk rodzicielski to w gruncie rzeczy zepsuty czujnik dymu, który wyje równie głośno przy spalonym toście, co przy pożarze domu. I powiem wam, że to chyba najtrafniejszy opis współczesnego macierzyństwa, jaki kiedykolwiek słyszałam.

Sytuacja z zakładnikami przy stole

Pozwólcie, że opowiem wam o absolutnie najgorszej pułapce, w jaką wpadłam z Wyattem. Jedzenie. Każdy obiad zamieniałam w trzymający w napięciu thriller psychologiczny, bo byłam przerażona, że nie dostarcza mu wystarczającej ilości żelaza, witamin czy czegokolwiek, czego brak akurat w tym tygodniu wmawiał mi Instagram. Siedziałam, błagałam, negocjowałam i praktycznie odstawiałam stepowanie, żeby tylko zjadł kawałek brokuła.

Nie róbcie tego sobie. Na własnej skórze przekonałam się, że kiedy wisicie nad nimi i próbujecie kontrolować każdy kęs, dzieci potrafią wyczuć wasz strach i użyją go przeciwko wam. Ktoś w końcu zapoznał mnie z koncepcją podziału odpowiedzialności, co w skrócie oznacza, że moim jedynym zadaniem jest położyć jedzenie na talerzu, a ich jedynym zadaniem jest zdecydować, czy chcą to jedzenie włożyć do buzi. Zaczęłam po prostu rzucać jedzenie na tackę i odwracać się plecami, żeby załadować zmywarkę, wychodząc z założenia, że albo zjedzą tego nuggetsa, albo nie, ale w każdym z tych przypadków moje ciśnienie pozostanie w normie.

Jeśli chodzi o poczucie winy związane z czasem przed ekranem, które zwykle dopada cię około 17:00, gdy próbujesz ugotować ten nieszczęsny obiad – po prostu puśćcie im filmiki z tańczącymi owocami i weźcie głęboki oddech, bo żadna komisja rekrutacyjna na studia nie zapyta, czy gapili się w tablet, podczas gdy wy kroiłyście cebulę.

Wielka panika ząbkowa w naszym domu

Kolejną rzeczą, która doprowadza mamy do czarnej rozpaczy, jest ząbkowanie, głównie dlatego, że dzieci nagle zaczynają płakać znikąd, a ty z góry zakładasz zapalenie ucha lub złamanie, dopóki nie wyczujesz tego ostrego, małego guzka na dziąśle. Kupiłam mnóstwo bezużytecznych produktów, żeby jakoś temu zaradzić.

Powiem wam to od razu: Grzechotka-gryzak Szydełkowy Jelonek to absolutny zwycięzca w naszym domu. Kosztuje około dwudziestu dolarów, jest wykonany w całości z organicznej bawełny, a drewniane kółko to jedyna rzecz, która wydawała się stawiać odpowiedni opór mojej średniej córce, kiedy wyżynały jej się zęby trzonowe. W środku ma małą grzechotkę, która odciągała jej uwagę od bólu i na dodatek wygląda uroczo, leżąc na dywanie, w przeciwieństwie do tych odblaskowych, plastikowych śmieci. Naprawdę ją uwielbiam.

Owszem, mamy też Silikonowy gryzak w kształcie kaktusa i jest okej. Jest tani, spełnia swoje zadanie, gdy potrzebujesz czegoś, co możesz łatwo wrzucić do zmywarki, ale przyciąga kłaczki z torby na pieluchy jak szalony, więc zazwyczaj używam go tylko jako awaryjnego rozwiązania w samochodzie. Działa, ale to jelonek jest tym, którego faktycznie kupuję jako prezent na baby shower dla moich przyjaciółek.

Pozwalanie na niebezpieczne rzeczy w bezpieczny sposób

Najtrudniejsza lekcja, jaką musiałam odebrać jako „helikopterowa matka na odwyku”, to zrozumienie, że naprawdę musisz pozwolić im się trochę pomęczyć, jeśli chcesz, żeby wyrosły na funkcjonalnych ludzi. Kiedyś wkraczałam do akcji za każdym razem, gdy Wyatt nie mógł włożyć butów, wyrywając mu je z rąk i robiąc to sama, warcząc przy tym, że spóźnimy się do przedszkola.

Jedyne, czego go w ten sposób nauczyłam, to przekonanie, że do niczego się nie nadaje i że jestem jedyną osobą, która może dla niego naprawić ten świat. Teraz, z najmłodszą córką, dosłownie siedzę na rękach i gryzę się w język, podczas gdy ona spędza dwanaście bardzo długich minut próbując założyć kozaczki na złe nogi. Moja terapeutka nazywa to „godnością ryzyka”, co brzmi super naukowo, ale w gruncie rzeczy oznacza po prostu pozwalanie im na samodzielne wejście po drabince na placu zabaw i pogodzenie się z faktem, że mogą sobie przy tym zedrzeć kolano.

Kiedy dzieci przejmują twój stres

Dzieci to w zasadzie małe emocjonalne gąbki, więc jeśli nieustannie wibrujesz ze stresu, one wszystko to wchłoną i zaczną sprawiać problemy. Kiedy Wyatt teraz się czegoś boi, moim pierwszym instynktem zawsze jest natychmiastowe zbagatelizowanie problemu i powiedzenie mu, że nie ma się czym martwić, żebyśmy mogli po prostu pójść dalej z naszym dniem.

Ale specjaliści od psychologii dziecięcej twierdzą, że to najgorsza rzecz, jaką można zrobić, i szczerze mówiąc, mają rację. Teraz staram się naprawdę docenić i uprawomocnić jego lęk, mówiąc mu, że to całkowicie zrozumiałe, że przeraża go głośny pies sąsiada, a potem wspólnie wymyślamy jakiś mały kroczek, by sobie z tym poradzić, zamiast udawać, że strach nie istnieje.

Wymaga to odpuszczenia wielu utartych nawyków, żeby przestać traktować każdą najmniejszą czkawkę jak kryzys, ale obiecuję wam, że perspektywa staje się o wiele lepsza, kiedy zrobisz krok w tył i pozwolisz im dojść do pewnych rzeczy samemu. Jeśli chcecie sprawdzić asortyment, który naprawdę sprawi, że to całe rodzicielstwo będzie odrobinę mniej stresujące, sprawdźcie Kianao i ich kolekcję zabawek do ząbkowania – zgarnijcie coś, co nie przyprawi was o ból głowy z powodu obaw przed toksycznymi chemikaliami.

Te niewygodne pytania, które wciąż mi zadajecie

Jak przestać sprawdzać nianię elektroniczną co pięć minut?
Szczerze mówiąc, musiałam fizycznie schować monitor do szuflady w kuchni i przyciszyć go, żeby słyszeć tylko te prawdziwe, przeraźliwe krzyki zamiast każdego najmniejszego pochrząkiwania. Dr Evans prosto mi to ujęła: jeśli dziecko leży bezpiecznie na plecach w łóżeczku, wpatrywanie się w niewyraźny, mały ekran wcale nie sprawi, że będzie bezpieczniejsze, sprawi tylko, że sama oszalejesz. Znajdź sobie zajęcie, poskładaj pranie i zaufaj łóżeczku.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce jeść dosłownie niczego poza samym makaronem?
Podaj ten makaron, rzuć mimochodem na talerz mrożony groszek, a potem całkowicie to zignoruj. Przez okrągły rok wylewałam morze łez nad dietą Wyatta, i nie zmieniło to absolutnie niczego, poza całkowitą ruiną mojego własnego zdrowia psychicznego. Dzieci nie zagłodzą się z własnej woli, więc po prostu zaoferuj jedzenie, unikaj kontaktu wzrokowego i odpuść. Czasami moje dzieci jedzą na obiad pół kostki sera i jakoś wszyscy żyjemy.

Czy to normalne, że oddech mojego dziecka w nocy brzmi tak dziwnie?
Z moich bezsennych internetowych poszukiwań i panicznych wizyt u lekarzy wynika jasno: tak. Niemowlęta oddychają jak absolutne gremliny. Prychają, zatrzymują oddech, wzdychają ciężko, jakby właśnie skończyły ośmiogodzinną zmianę w biurze. Moja pediatra zapewniła mnie, że o ile dziecko nie sinieje i nie łapie rozpaczliwie powietrza, ten dziwny rytm to po prostu ich malutkie ciała uczące się, jak płuca działają poza łonem matki. Ale oczywiście, ufaj swojej intuicji i zaciągnij je do lekarza, jeśli naprawdę się boisz.

Jak radzić sobie z przestarzałymi radami teściowej na temat bezpieczeństwa?
Po prostu uśmiechasz się szeroko, mówisz: „kochana jesteś, dziękuję, że tak bardzo je kochasz”, a potem i tak robisz to, co zamierzałaś. Moja mama wciąż myśli, że niemowlęta potrzebują przepajania wodą latem i grubych kołder zimą. Już się nie kłócę, tylko uprzejmie przytakuję, a w sekundę po tym, jak tylko wyjdzie z domu, wkładam dzieci w ich oddychające śpiworki.

W którym momencie moje rodzicielskie zmartwienia stają się naprawdę problemem klinicznym?
Jestem tylko mamą, która sprzedaje rzeczy na Etsy, a nie lekarzem, ale wiedziałam, że potrzebuję pomocy, kiedy nie mogłam zasnąć, nawet gdy dziecko spało jak suseł. Jeśli masz fizyczne bóle brzucha ze stresu albo nie możesz wyjść z domu, bo jesteś święcie przekonana, że w twój wózek uderzy meteoryt, proszę, idź z kimś porozmawiać. Nie musisz żyć w takim ciągłym koszmarze tylko dlatego, że społeczeństwo wmawia nam, że matki mają obowiązek zamartwiać się dwadzieścia cztery godziny na dobę.