Cała prawda o raczkowaniu: Wyznania zmęczonego taty bliźniaków z Londynu

Leżę właśnie twarzą do dołu na mocno poplamionym dywanie, nawiązując intensywny kontakt wzrokowy z małym, niewzruszonym człowiekiem, który przed chwilą zjadł jakiegoś paprocha. W wyciągniętej dłoni trzymam pęk kluczy do domu, dzwoniąc nimi rozpaczliwie w próbie zwabienia jej do przodu. Ani drgnie. Półtora metra po mojej lewej stronie jej siostra bliźniaczka agresywnie czołga się tyłem pod kanapę, szorując czołem po podłodze i wydając dźwięki przypominające zepsuty kaloryfer. Jest wtorkowy poranek, mają około ośmiu miesięcy, a ja zupełnie nie wiem, co robię.

Jeśli to czytasz, prawdopodobnie wpadłaś w tę samą internetową króliczą norę co ja o drugiej w nocy, rozpaczliwie wpisując na forach „kiedy dziecko zaczyna raczkować”, będąc cała w cudzej ślinie. Internetowy świat rodzicielstwa to przerażające miejsce, w którym jakaś Sandra z forum twierdzi, że jej synek Olek opanował idealne wojskowe czołganie naprzemienne w wieku czternastu tygodni. (Tak przy okazji, Sandra kłamie). Zaczynasz patrzeć na swoje własne, absolutnie urocze, przypominające małe ziemniaczki dzieci i zastanawiasz się, czy poniosłaś fundamentalną porażkę, ponieważ wolą leżeć na plecach i krzyczeć do sufitu.

Wielka podłogowa konfrontacja

Nasza przygoda z raczkowaniem nie zaczęła się od magicznego skoku do przodu; zaczęła się od trzech tygodni intensywnego, przyprawiającego o czerwoną twarz robienia „deski”. Bliźniaczka Numer Jeden (starsza o cztery minuty – fakt, którym bez wątpienia będzie się wywyższać nad siostrą do końca życia) podnosiła się na prostych rękach, blokowała łokcie i krzyczała. Wyglądała jak maleńki, wściekły trener personalny. Bliźniaczka Numer Dwa wymyśliła w tym czasie ruch, który mogę opisać jedynie jako „pijaną dżdżownicę” – odpychała się do przodu wyłącznie dzięki tarciu dolnej wargi o panele.

Moja mama, próbując być pomocną przez FaceTime, ciągle pytała, czy robię wystarczająco dużo, by je zachęcić, mimochodem rzucając na rodzinnej grupie na WhatsAppie teksty o „dzidziusiach”, jakby zdrabnianie miało jakoś złagodzić jej ocenę mojej matczynej postawy. Nie złagodziło. Spędziłam całe dnie dręcząc się ich brakiem tradycyjnego pędu do przodu. Czy z ich bioderkami wszystko było w porządku? Czy podłoga była zbyt śliska? Czy zrujnowałam siłę ich mięśni głębokich, nosząc je w chuście podczas wlewania w siebie hektolitrów espresso?

Zaciągnęłam je więc do lokalnej przychodni, w pełni spodziewając się surowej reprymendy na temat opóźnień w rozwoju i złego rodzicielstwa.

Co tak naprawdę powiedziała lekarka

Nasza lekarka, śmiertelnie zmęczona kobieta o imieniu Sara, której powierzyłabym swoje życie głównie dlatego, że kiedyś podała mi chusteczkę bez przerywania kontaktu wzrokowego, gdy płakałam z powodu zagubionej skarpetki, całkowicie zignorowała moją panikę. Miałam ze sobą wydrukowaną listę kamieni milowych, a ona dosłownie odgoniła ją długopisem.

Powiedziała mi, że te wszystkie ramy czasowe to jedna wielka, elastyczna szara strefa. Co więcej, podobno amerykańskie CDC całkowicie usunęło niedawno raczkowanie z oficjalnej listy kamieni milowych, ponieważ tak wiele całkowicie zdrowych dzieci po prostu je pomija i przechodzi od razu do stania. Chyba wspomniała coś mgliście o tym, że ruchy naprzemienne łączą ze sobą obie półkule mózgu poprzez ciało modzelowate, co brzmi bardzo imponująco, ale szybko dodała, że dzieci ostatecznie i tak sobie poradzą – niezależnie od tego, czy raczkują jak z podręcznika, pełzają na brzuchu jak komandosi, czy po prostu podciągają się przy stoliku kawowym i odmawiają ponownego siadania.

Pozbądź się plastikowych jednostek przechowawczych

To prowadzi mnie do mojego największego wroga: leżaczka-bujaczka. Kiedy masz bliźniaki, pełni dobrych chęci krewni będą agresywnie obdarowywać cię masywnymi, plastikowymi stacjami do przetrzymywania dzieci, które wibrują, grają skrzeczącego, zsyntetyzowanego Mozarta i zajmują około 60% powierzchni twojego salonu. Przez pierwsze kilka miesięcy te rzeczy są wybawieniem, bo możesz od czasu do czasu zjeść tosta obiema rękami.

Ale problem z tymi jaskrawymi centrami dowodzenia polega na tym, że utrzymują one dziecko w ciągłym, półleżącym stanie biernej rozrywki. Maluchy nie muszą o nic walczyć. Plastikowa małpka zwisa im prosto do otwartej buzi. Dlaczego miałabyś kiedykolwiek uczyć się, jak przemieścić ciężar własnego ciała przez pokój, skoro w zasadzie żyjesz w zaawansowanym technologicznie hamaku, który wibruje za każdym razem, gdy kopniesz nogą?

Zdałam sobie sprawę, że jeśli naprawdę chcę, aby zaczęły się ruszać, muszę wyeksmitować je z plastikowej dżungli i pozwolić im doświadczyć czystej, niczym niezmąconej nudy podłogi. To niesamowite, jak szybko dziecko potrafi zorientować się, do czego służą kolana, gdy dotrze do niego, że nikt nie poda mu pilota do telewizora, na który gapiło się przez dwadzieścia minut.

Niektórzy ludzie skrupulatnie śledzą codzienny czas leżenia na brzuszku za pomocą stoperów i aplikacji, co wydaje się fantastycznym sposobem na całkowitą utratę kontaktu z rzeczywistością.

Dress code na olimpiadę na parkiecie

Kiedy już w końcu wylądowały na podłodze, odkryłam fatalną wadę naszego planu: londyńskie mieszkania bywają zimne, a nasze podłogi są śliskie. Jeśli położysz niemowlę w standardowym pajacyku ze stópkami na twardej podłodze, będzie kręcić się w miejscu jak zestresowany żółw. Potrzebujesz tarcia, ale musisz też zadbać o to, by nie nabawiły się otarć od dywanu, gdy nieuchronnie przemieszczą się w te bardziej puchate rejony.

Właśnie wtedy odkryłam coś, co szczerze stało się moim ulubionym elementem naszej garderoby: Spodenki Niemowlęce z Bawełny Organicznej. Wcześniej Bliźniaczka Numer Jeden (ta, co zjeżdżała na pupie) ciągle gubiła spodnie. Czołgała się po dywanie, materiał o coś haczył, a ja znajdowałam ją na środku pokoju w samej pieluszce, z niesamowicie zadowoloną z siebie miną. Absolutnym geniuszem tych spodenek jest regulowany sznurek. Zawiązujesz go delikatnie, a one naprawdę nie spadają. Poza tym prążkowana tekstura zapewnia idealną przyczepność do podłogi, nie krępując przy tym ich dziwnych, małych, żabich udek. Mieszkały w tych spodenkach bez przerwy przez jakieś trzy miesiące.

Na dni, kiedy potrzebowałyśmy po prostu jednej ciągłej warstwy, żeby nic się nie podwijało podczas czołgania się na komandosa przez okruszki, które pominęłam podczas odkurzania, używałyśmy Rompera Niemowlęcego z Bawełny Organicznej. Ma w sobie elastan, co oznaczało, że mogły się rozciągać i wyginać w przerażające pozy jogi bez rozpinania się w kroku. To naprawdę solidny element wyprawki, zwłaszcza jeśli próbujesz ukryć fakt, że twoje dziecko jest w całości umazane rozgniecionym bananem.

Odkryj pełną kolekcję sprzętu survivalowego Kianao (znanego również jako organiczne ubranka dla niemowląt), aby zapewnić małym odkrywcom pełen komfort.

Krótka iluzja drewnianego stojaka edukacyjnego

W tej fazie tak bardzo chciałam, żeby nasze mieszkanie wyglądało jak te estetyczne, minimalistyczne skandynawskie domy z Instagrama, że kupiłam Zestaw Edukacyjny Stojak Tęcza. Jest niezaprzeczalnie piękny. Drewno jest gładkie, małe szydełkowe zwierzątka są urocze, a przez około cztery tygodnie był to fantastyczny punkt centralny, który trzymał je zakotwiczone w jednym miejscu.

Ale będę z wami całkowicie szczera: w momencie, w którym odkryły, że mogą się przemieszczać, stojak zmienił się ze spokojnego doświadczenia sensorycznego w ciężki sprzęt budowlany, którego używały do prób wczesnego wstawania. Bliźniaczka Numer Dwa czołgała się do niego na komandosa, chwytała drewnianą ramę, aż bielały jej knykcie, i próbowała podźwignąć w górę cały ciężar swojego ciała. To wspaniały produkt na pierwsze miesiące, ale ostrzegam, że ośmiomiesięczne dziecko z nowo odkrytą mobilnością potraktuje każdy nieruchomy obiekt wyłącznie jako rusztowanie dla własnych chaotycznych ambicji.

Wszystko na poziomie podłogi chce was zabić

Najbardziej okrutnym żartem z kamieniem milowym jakim jest raczkowanie jest to, że spędzasz miesiące, rozpaczliwie czekając, aż to się wydarzy, a w samej sekundzie, gdy uda im się popchnąć do przodu, twoje dawne życie się kończy. Nie przesadzam.

Musisz natychmiast paść na własne ręce i kolana i zacząć czołgać się po domu, żeby zobaczyć to, co widzą one. Z tej perspektywy nasze mieszkanie było śmiertelną pułapką. Zdałam sobie sprawę, że mamy na wierzchu kable zasilające, chyboczące się regały z książkami i listwę przypodłogową, która była tajemniczo ostra. Pewnego popołudnia moja włoska sąsiadka zajrzała do nas, spojrzała na bliźniaczki gnące po podłodze w stronę chwiejnej lampy podłogowej, krzyknęła: „Och, twoje małe babi są takie szybkie!” i natychmiast zatrzasnęła drzwi, zostawiając mnie z koniecznością rzucenia się szczupakiem przez pokój, żeby złapać spadającą żarówkę.

Rzeczywistość raczkowania jest taka, że to proces chaotyczny, asymetryczny i głęboko stresujący. Nie ma magicznej daty w kalendarzu, kiedy to twoje dziecko nagle wstanie na czworaka i przemierzy pokój. Zaczyna się od dziwnych, zacinających się zrywów. Dzieje się do tyłu. Dzieje się w formie jednonogich ślizgów, które sprawiają, że kwestionujesz ich budowę szkieletową. Jeśli uda ci się wyciągnąć je z tej migającej, plastikowej przechowalni, wrzucić na w miarę czysty dywan w przyczepnych spodenkach i zignorować tragiczny stan swoich listew przypodłogowych – radzisz sobie świetnie.

Teraz mają już po dwa lata. Biegają wszędzie, zazwyczaj w przeciwnych kierunkach, a moje kolana nadal strzelają, kiedy wstaję. Ale przetrwałyśmy dni podłogowe i wy też dacie radę.

Gotowa, by ubrać swoich małych mistrzów ucieczek w ubranka, które naprawdę trzymają się na ich ciałach? Sprawdź kolekcję niemowlęcą z bawełny organicznej od Kianao.

Często Zadawane Pytania (Prosto z okopów)

Czy to normalne, że moje dziecko raczkuje tylko do tyłu?
Tak, niesamowicie normalne i wysoce rozrywkowe. Ich ramiona są na początku zazwyczaj silniejsze niż nogi, więc kiedy się odpychają, przypadkowo wrzucają wsteczny. Będziesz je znajdować zaklinowane pod kanapami, uwięzione przy szafce RTV i wciśnięte pod kaloryfery, wyglądające na niesamowicie zdezorientowane tym, jak w ogóle się tam znalazły. Ostatecznie i tak ogarną wrzucanie przedniego biegu.

Dlaczego lekarka powiedziała, że raczkowanie nie jest już kamieniem milowym?
Ponieważ niemowlęta to chaos we własnej osobie i odmawiają przestrzegania zasad. Zasadniczo „kamień milowy” musi zostać osiągnięty przez około 75% dzieci w określonym wieku. Ponieważ ogromna część maluchów po prostu wymyśla swoje własne, dziwaczne sposoby pełzania lub przechodzi od razu od siadania do podciągania się na twoich drogich zasłonach, medyczne siły wyższe postanowiły przestać przyprawiać rodziców o niepotrzebne kołatanie serca i usunęły to z rygorystycznej listy do odhaczenia. Nadal jest to dla nich świetne ćwiczenie, ale pominięcie go nie jest od razu powodem do niepokoju.

Czy muszę zakładać im nakolanniki?
O ile twój dom nie jest w całości wyłożony ostrym żwirem, nie. Niemowlęta są zaskakująco wytrzymałe, a ich skóra jest twardsza, niż się wydaje. Po prostu ubierz je w porządną parę miękkich spodenek lub elastyczny romper i pozwól im działać. Nakolanniki i tak będą tylko zsuwać się do kostek i powodować, że dziecko będzie się potykać.

Jak długo tak naprawdę trwa faza raczkowania?
Od kilku tygodni do kilku miesięcy. Bliźniaczka Numer Jeden raczkowała wiekami, bo była w tym wysoce sprawna, podczas gdy Bliźniaczka Numer Dwa uświadomiła sobie, że chodzenie pozwala szybciej dotrzeć do przekąsek i w zasadzie porzuciła raczkowanie po sześciu tygodniach. Nie przywiązuj się zbytnio do tej fazy; w sekundzie, w której będą w stanie dosięgnąć stolika kawowego, podciągną się, by zniszczyć wszystko, co na nim zostawiłaś.

Czy powinnam się martwić „czołganiem na komandosa”?
Tylko jeśli zależy ci na czystości ich ubranek. Ciągnięcie brzucha po podłodze przy użyciu samych przedramion jest całkowicie pełnoprawną formą lokomocji. Po prostu przygotuj się na robienie znacznie większej ilości prania, bo dzieci stają się w tym czasie ludzkimi mopami z mikrofibry, zbierającymi każdy jeden pyłek kurzu i sierść zwierząt z twojego domu.