Kiedy dzieci zaczynają mówić? Mój moment paniki i czego się dowiedziałam

Siedziałam na lepkiej podłodze z paneli w świetlicy osiedlowej o 10:45 rano, ubrana w czarne legginsy, które na lewym kolanie miały zaschniętą skorupkę z jogurtu, podczas gdy 14-miesięczny Brayden wskazał na plastikową ciężarówkę i wyraźnie powiedział "żółta". Mój syn Leo, który miał wtedy 16 miesięcy, był zajęty próbami oblizywania listwy przypodłogowej. Nie wypowiedział jeszcze ani jednego prawdziwego słowa. Tylko chrząknięcia. Mnóstwo agresywnych, niesamowicie głośnych chrząknięć.

Pamiętam, jak zalała mnie gorąca fala paniki. Posłałam napięty uśmiech mamie Braydena – oczywiście idealnie uczesanej – i natychmiast schowałam się w łazience. Dosłownie pamiętam, jak z furią wpisywałam "kiedy dziec" na telefonie, trzęsącymi się kciukami, zbyt rozgorączkowana, by w ogóle poprawnie przeliterować słowo, desperacko próbując znaleźć wykres lub tabelkę, która powiedziałaby mi, że moje dziecko nie jest fundamentalnie zepsute.

Jeśli właśnie znajdujesz się w samym środku tego specyficznego rodzaju piekła, obsesyjnie zastanawiając się, w jakim wieku dzieci zaczynają mówić, podczas gdy twoja teściowa, nie pomagając zbytnio, rzuca uwagę, że jej dzieci recytowały pełne zdania w wieku dziewięciu miesięcy, potrzebuję, żebyś wzięła swoją letnią kawę i usiadła tu ze mną. Bo przez ten niepokój straciłam cały rok życia.

Harmonogram, który tak naprawdę nim nie jest

Mój mąż to jeden z tych irytujących ludzi, którzy nigdy się niczym nie martwią. Kiedy poruszałam temat braku słownictwa u Leo, po prostu wzruszał ramionami i mówił: "Wszystko z nim w porządku, wszystko rozumie, dosłownie przed chwilą przyniósł mi buty". A ja krzyczałam przez całą kuchnię: "PRZYNOSZENIE TO NIE MÓWIENIE, DAVE".

W każdym razie, rzecz w tym, że zaciągnęłam Leo do naszej pediatry, dr Patel, która prawdopodobnie widziała, jak płaczę częściej niż moja własna matka. Miałam ze sobą cały notatnik ze "znakami". Delikatnie odsunęła mój notatnik i wyjaśniła, że harmonogram rozwoju mowy to w zasadzie wielka, nieostra, szara strefa. Chyba powiedziała coś o synapsach neurologicznych i skokach poznawczych, ale szczerze mówiąc, byłam zbyt zajęta obserwowaniem, jak Leo próbuje zjeść ulotkę przychodni, by przyswoić dokładną biologię.

To, co zapadło mi w pamięć, to jej analogia "wiaderka". Powiedziała mi, że język receptywny niemowlęcia – słowa, które rozumie – jest jak gigantyczne wiaderko, które napełnia się wodą. Z zewnątrz nie widać tej wody. Język ekspresywny – słowa, które faktycznie wypowiada – pojawia się dopiero wtedy, gdy to wiaderko w końcu się przepełnia.

Większość dzieci zaczyna wypowiadać swoje pierwsze rozpoznawalne słowa między 12. a 18. miesiącem życia. To przecież ogromne, półroczne okno! A jeszcze zanim to nastąpi, one i tak się komunikują. Po prostu nie używają naszego języka. Gaworzą, wskazują, machają i płaczą w różnych tonacjach. Okazuje się, że dzieci zaczynają całą tę komunikację już w życiu płodowym, słysząc nasze stłumione głosy przez płyn owodniowy, co jest niesamowite, gdy przypomnisz sobie, ile programów reality TV oglądałaś w ciąży.

Jak próbowałam to wymusić (i co naprawdę zadziałało)

W internecie istnieje ten cały toksyczny kącik, który próbuje wcisnąć ci fiszki i filmy z serii "zrób ze swojego dziecka geniusza". Kupiłam tyle tych bzdur, dziewczyny. Myślałam, że muszę być tym nieustępliwym narratorem naszego życia, ciągle do niego mówić, aż zdzierałam sobie gardło.

Dr Patel kazała mi przestać traktować moje dziecko jak papugę w trakcie tresury i po prostu zacząć z nim rozmawiać, nawet jeśli nie miało słów, by odpowiedzieć. Nazwała to "naprzemiennością". Ty gaworzysz lub mówisz, a potem robisz pauzę. Długą, niezręczną, męczącą pauzę. To wydaje się takie nienaturalne, żeby po prostu wpatrywać się w dziecko w ciszy, podczas gdy ono żuje własną pięść, ale tak właśnie uczysz je rytmu konwersacji.

Dużo tego ćwiczyliśmy w fazie ząbkowania, która, o rany, jest zupełnie innym koszmarem. Około szóstego miesiąca, kiedy Leo mówił tylko "ba-ba-ba" i ślinił się jak mastif, kupiliśmy mu Sensoryczny Gryzak Grzechotkę Koala na Drewnianym Kółku. Jestem naprawdę zachwycona tą rzeczą. To taki uroczy, mały szydełkowy koala przymocowany do kółka z surowego drewna bukowego. Potrząsałam grzechotką, mówiłam "Posłuchaj koali!", a potem po prostu przestawałam i patrzyłam na niego. On agresywnie gryzł to drewniane kółko – które szczerze mówiąc uratowało moje zdrowie psychiczne podczas niejednej podróży samochodem – a potem wyciągał je z buzi, by odchrząknąć mi w odpowiedzi. To była nasza pierwsza prawdziwa rozmowa. Drewno miało idealną twardość na jego obolałe dziąsła, a to, że zabawka była z bawełny organicznej, sprawiło, że czułam się trochę mniej fatalnie z powodu ilości mikroplastiku, który prawdopodobnie zjadał z naszej podłogi.

Będę szczera, kupiłam też w panice Silikonowy Gryzak Wiewiórkę Ukojenie na Dziąsła mniej więcej w tym samym czasie, bo spodobał mi się jego miętowy kolor. Jest w porządku. Łatwo się go myje, bo można go po prostu wrzucić do zmywarki, ale Leoś nie miał na jego punkcie takiej obsesji jak w przypadku drewnianej koali. To solidna opcja zapasowa do torby na pieluchy, ale nie potrafił skupić jego uwagi na te długie sesje "naprzemienności".

Jeśli jesteś teraz głęboko w fazie ślinienia się, chrząkania i gryzienia wszystkiego dookoła, poświęcenie chwili na przejrzenie solidnej kolekcji gryzaków sensorycznych może świetnie sprawdzić się jako narzędzia przygotowujące do mowy. Chodzi o to, by zaangażować ich zmysły.

Eksplozja językowa jest prawdziwa, przysięgam

Leo nie wypowiedział swojego pierwszego prawdziwego, niezaprzeczalnego słowa, dopóki nie skończył 18 i pół miesiąca. Szykowałam się już do telefonu w sprawie wczesnego wspomagania rozwoju. Miałam wypełnione formularze na stole w jadalni. Byliśmy w parku, obok przebiegał golden retriever, a Leo wskazał na niego lepkim paluszkiem i krzyknął: "PIES!"

Nie mama. Nie tata. Pies. Szczerze? Bezczele.

Ale potem, w okolicach jego drugich urodzin, to cholerne wiaderko się przelało. To było tak, jakby obudził się w pewien wtorek i uznał, że ma sporo do powiedzenia o geopolitycznym stanie naszego salonu. W wieku dwóch i pół roku mówił już pełnymi zdaniami, głównie po to, by domagać się przekąsek.

Kiedy trzy lata później pojawiła się na świecie moja córka Maya, byłam już znacznie bardziej wyluzowana. Nie googlowałam w panice kamieni milowych o drugiej w nocy. Zamiast musztrować ją ze słownictwa, po prostu rozmawialiśmy o otaczającym nas świecie. Kupiłam jej Gryzak Tapir Malajski, bo spodobał mi się ten dziwny, wyjątkowy kształt zwierzaka. Siadałyśmy na dywanie, a ja mówiłam: "To jest tapir. Ma śmieszny nos" i pozwalałam jej żuć uszy z silikonu spożywczego, podczas gdy ona odgaworzała. Nie testowałam jej; po prostu spędzałyśmy razem czas. I jak na ironię, zaczęła mówić miesiące wcześniej niż Leo.

Kiedy naprawdę powinnaś zadzwonić do pediatry

Ponieważ jestem znerwicowaną milenialską mamą, muszę dodać tu jedno zastrzeżenie. Chociaż całe to gadanie, że "dzieci rozwijają się we własnym tempie" jest całkowicie prawdziwe, są sytuacje, kiedy nie powinnaś po prostu czekać. Moja lekarka powiedziała mi, żebym zwracała uwagę na więź, a nie tylko na słowa.

Jeśli twoje dziecko nie nawiązuje kontaktu wzrokowego lub nie obdarza cię tym roztapiającym serce uśmiechem społecznym w wieku 8 tygodni, wspomnij o tym lekarzowi. Jeśli nie gaworzy w okolicy swoich pierwszych urodzin, albo jeśli kończy 15 miesięcy i nie reaguje, gdy wołasz je po imieniu z drugiego końca pokoju, umów się na wizytę. A jeśli kiedykolwiek zacznie mówić, a potem nagle straci słowa, których wcześniej używało? Nie zwlekaj, nie rozmawiaj z teściową, dzwoń do pediatry.

Ale jeśli twoje dziecko wskazuje na rzeczy, przynosi ci książeczki, rozumie, kiedy mówisz "nie" (nawet jeśli całkowicie cię ignoruje) i nawiązuje śmieszną ilość kontaktu wzrokowego chrząkając... prawdopodobnie po prostu nie spieszy się. Obserwuje. Napełnia swoje wiaderko.

Weź głęboki oddech, podgrzej tę kawę w mikrofali po raz czwarty dzisiejszego dnia, a jeśli potrzebujesz pięknych, zrównoważonych rozpraszaczy na te długie sesje gaworzenia na podłodze, sprawdź pełną kolekcję zabawek sensorycznych i gryzaków Kianao. Odwalasz kawał dobrej roboty. Obiecuję.

Niezbyt idealne, szczere FAQ na temat mowy dziecka

Czy gaworzenie naprawdę liczy się jako mówienie?

Nie, ale jednocześnie TAK. Moja pediatra stwierdziła, że te wszystkie dźwięki "ba-ba" i "da-da" to po prostu wokalne rozgrzewki. Dzieci jeszcze nie przypisują słowom znaczenia (więc kiedy 7-miesięczny maluch mówi "tata", on tylko wydaje dźwięki, nie pozwól, żeby twojemu mężowi woda uderzyła do głowy). Udowadnia to jednak, że ich struny głosowe i mózg się łączą, a to jest ogromny krok.

Moja sąsiadka twierdzi, że wychowywanie dwujęzycznych dzieci opóźnia ich mowę. Czy to prawda?

Więc tak: moja najlepsza przyjaciółka wychowuje swoje dzieci po hiszpańsku i angielsku, i też panikowała z tego powodu. Jej logopeda powiedziała, że to w 100% mit. Dwujęzyczne dzieci mogą mieszać języki w jednym zdaniu, ale jeśli zliczysz słowa, które znają z OBU języków łącznie, są na dobrej drodze. One dosłownie wykonują podwójną pracę mózgu, więc daj im trochę luzu!

Co, jeśli moje dziecko mówi tylko „mama” i nic więcej od miesięcy?

Przez to, co wydawało się być całym półroczem, Leo używał dokładnie trzech słów: Pies, Mama i Yh (co oznaczało wszystko inne). To niezwykle frustrujące, kiedy chcesz wiedzieć, czego chcą, ale lekarze zwracają uwagę na powolny, stały postęp. Jeśli znają kilka słów i dodają nowe co kilka tygodni lub miesięcy, to znaczy, że fundamenty są ułożone. Nadchodzi eksplozja, przygotuj się.

Czy smoczki opóźniają mowę u niemowląt?

Bardzo się z Davem o to kłóciłam, bo Maya uwielbiała swój smoczek. Zgoda naszego lekarza była taka, że mając smoczek w ustach 24/7 *może* to stanowić przeszkodę, ponieważ no cóż... trudno ćwiczyć mowę z zatyczką w buzi. Jednak używanie go do snu lub w momentach potężnych kryzysów, nie zniszczy ich umiejętności językowych. Po prostu postaraj się go wyjąć, kiedy aktywnie bawią się na macie, by mogły trenować puszczanie baniek ze śliny i gaworzenie.

Czy powinnam poprawiać moje dziecko, gdy źle wymawia słowo?

O rany, nie. Błagam, po prostu pozwól im być uroczymi. Jeśli nazywają banana "naną", odpowiedz naturalnie, używając prawdziwego słowa. Na przykład: "Tak, to duży, żółty banan!". Nie zmuszaj ich do perfekcyjnego powtarzania. One są teraz w zasadzie pijanymi turystami, którzy próbują nauczyć się obcego języka; potrzebują zachęty, a nie wykładu z gramatyki.