Czego nikt Ci nie mówi o nauce klaskania

Siedziałam po turecku na dywanie w salonie, cała pokryta pokruszonymi chrupkami i psią sierścią, agresywnie klaszcząc w dłonie i skandując "jej!" jak jakaś obłąkana cheerleaderka. Mój najstarszy syn, Tucker, który miał wtedy około dziesięciu miesięcy, po prostu się na mnie gapił. Nie mrugnął. Nie uśmiechnął się. Po prostu patrzył na mnie z tym wielkim, niemym osądem, na jaki stać tylko niemowlaka z pełną pieluchą. Pamiętam, jak lepkimi rękami chwyciłam telefon i odpaliłam wyszukiwarkę, zdesperowana, by dowiedzieć się, czy ponoszę porażkę jako matka, bo moje dziecko odmawia wykonania tej podstawowej sztuczki dla dziadków.

Mam dosłownie zrzuty ekranu z mojej historii wyszukiwania z tych nocnych schiz o 2 nad ranem, z wpisanym "niemowke nie klaszcze", bo byłam zbyt zmęczona, żeby w ogóle poprawić literówkę. Kiedy jesteś w samym środku tego wszystkiego, funkcjonując na trzech godzinach snu i zimnej kawie, każda najmniejsza rzecz wydaje się być oceną – zdaną lub oblaną – twojego rodzicielstwa. Będę z tobą szczera – presja, jaką na siebie nakładamy w związku z tymi krokami milowymi, jest absolutnie przytłaczająca, i musiałam się na własnej skórze przekonać, że dzieci to nie roboty na linii montażowej.

O co, jak myślałam, chodziło w tym całym cyrku

Zanim dorobiłam się trójki dzieci poniżej piątego roku życia, która każdego dnia uczy mnie pokory, myślałam, że klaskanie to po prostu coś, co dzieci robią, by uroczo wyglądać na Instagramie. Zakładałam, że to taka sztuczka, zaraz obok robienia "papa" czy robienia tej dziwnej, skrzywionej minki przy jedzeniu cytryny. Moja babcia zostawia mi wiadomości na poczcie głosowej przynajmniej dwa razy w tygodniu, pytając, czy maleństwo potrafi już coś nowego, i zawsze czułam tę silną potrzebę zameldowania o nowej sztuczce, kochana staruszka.

Ale kiedy zaciągnęłam Tuckera na wizytę kontrolną i praktycznie osaczyłam naszą lekarkę, dr Miller, ona wyprowadziła mnie z błędu. Prawie wibrowałam z niepokoju, pytając, kiedy dzieci tak naprawdę zaczynają to ogarniać, bo moje dziecko zachowywało się, jakby miało ręce przyklejone do tułowia. Zaśmiała się – co, szczerze mówiąc, na początku mnie zirytowało – i powiedziała, że zwykle dzieje się to między 8 a 12 miesiącem życia, ale nie jest to magiczna sztuczka z dnia na dzień. Muszą do tego dojrzeć.

Najpierw nabierają wystarczającej siły mięśni tułowia, żeby w ogóle usiąść i nie przewrócić się jak worek mąki – zwykle około 6 do 9 miesiąca. Potem zaczynają składać rączki na środku klatki piersiowej, by uderzać o siebie dwoma drewnianymi klockami, bo uwielbiają przyprawiać nas o migrenę. Prawdziwa faza naśladowania, w której widzą, jak klaszczesz, i próbują to naśladować, pojawia się dopiero, gdy zbliżają się do roku. A to celowe, świadome klaskanie, kiedy są z siebie naprawdę dumne? To może się wydarzyć długo po ich pierwszych urodzinach.

Wielka praca, jaka zachodzi w ich ogromnych małych główkach

Dr Miller wyjaśniła, że klaskanie to nie tylko uderzanie rączkami o siebie. To ogromny pomost do mówienia. Nazwała to "gestem przedjęzykowym", co w zasadzie oznacza, że mają te wszystkie uwięzione w główkach myśli i w ten sposób wydobywają je na zewnątrz, zanim ich buzie nadążą. Nie do końca ogarniam całą tę neurologię, ale z mojego chaotycznego zrozumienia wynika, że chodzi tu o uczenie ich mózgów związku przyczynowo-skutkowego.

Muszą też zrobić coś, co nazywa się "przekroczeniem linii środkowej". Podobno wyobrażenie sobie linii biegnącej przez środek ciała dziecka i sprawienie, by lewa ręka spotkała się z prawą, to ogromna przeszkoda rozwojowa. Jeśli potrafią przekroczyć tę niewidzialną linię, ich mózg pracuje na najwyższych obrotach, przygotowując ich do poważnych spraw "dużego dziecka", takich jak zapinanie kurtki czy samodzielne jedzenie łyżką zamiast rzucania owsianką w ścianę.

Jeśli toniesz w plastikowych śmieciach, które wygrywają okropne elektroniczne piosenki, i chcesz czegoś, co faktycznie ładnie wygląda, a jednocześnie pomaga im ogarnąć to całe przekraczanie linii środkowej, to w wolnej chwili rzuć okiem na kolekcję drewnianych stojaków edukacyjnych Kianao.

Kiedy urodziłam drugie dziecko, Sadie, całkiem na poważnie kupiłam Tęczowy drewniany stojak edukacyjny Baby Gym. Stara, świecąca plastikowa mata Tuckera w końcu się popsuła (chwała Panu!), a ja chciałam czegoś, co nie sprawi, że mój salon będzie wyglądał jak wesołe miasteczko. To przepiękny drewniany stojak w kształcie litery A, a najlepsze było to, że Sadie leżała pod nim i sięgała po małego, wiszącego słonika obiema rączkami na raz. Bum — linia środkowa przekroczona! Przyznaję, że nie jest to najtańsza rzecz na świecie, ale jest niesamowicie solidna i nie przebodźcowuje maluchów do tego stopnia, by doprowadzać je do szału.

Jak naprawdę to ogarnęliśmy

Moja mama ciągle powtarza, że powinnam "więcej z nimi ćwiczyć", jakby moje niemowlę przygotowywało się do matury. Zamiast się stresować i zamieniać zabawę w musztrę wojskową, musisz po prostu przesadnie klaskać jak szalona, kiedy tylko zrobią coś fajnego, bawić się w "akuku" do granic wytrzymałości, by naśladowały ruchy twoich rąk, i ciągle zbijać z nimi "piątki", aż w końcu zaskoczą o co chodzi z tym stykaniem dłoni.

Zabawki, które wymagają użycia obu rączek, też zdecydowanie pomagają. Kupiłam Silikonowy gryzak Wiewiórka dla mojego najmłodszego, Wyatta. Będę z wami całkowicie szczera — jest po prostu okej. Miętowy kolor jest super uroczy, a mały detal w postaci żołędzia uroczy, ale Wyatt głównie żuł ogon przez pięć minut, a potem rzucał nim w naszego golden retrievera. Za tę cenę to solidne, bezpieczne kółko do gryzienia, w którym nie zalęgnie się dziwna czarna pleśń, jak w tych gumowych żyrafach, które wszyscy kupują, ale to żadne magiczne narzędzie wspomagające rozwój.

Za to Silikonowy gryzak Panda? To był prawdziwy przełom w naszym domu. Ma szeroki, płaski kształt, który praktycznie zmuszał Wyatta do chwytania go obiema piąstkami prosto na środku klatki piersiowej. Żuł go sobie, uświadamiał sobie, że jego rączki się stykają, puszczał pandę i po prostu zaczynał uderzać o siebie dłońmi. Poza tym, wrzucenie go do zmywarki jest dziecinnie proste, kiedy nieuchronnie wyląduje w kałuży niewypowiedzianego brudu na podłodze.

Trochę wyrozumiałości dla tych, którzy potrzebują więcej czasu

Nie znoszę tego sportu wyczynowego, jakim stało się macierzyństwo, zwłaszcza na lokalnych czytankach w bibliotece. Wchodzisz, siadasz na dywanie, a natychmiast jakaś mama w dopasowanym stroju sportowym zaczyna się głośno i fałszywie skromnie chwalić, jak to jej ośmiomiesięczne dziecko w zasadzie mówi pełnymi zdaniami w języku migowym i klaszcze w idealnym rytmie piosenki "Koła autobusu kręcą się". Tymczasem twoje dziecko właśnie próbuje zjeść kłaczek z czyjegoś buta. Sprawia to, że czujesz się niesamowicie malutka. Tak bardzo dajemy się złapać w pułapkę porównywania się z innymi, że całkowicie tracimy radość z tej słodkiej, brudnej, chaotycznej fazy, którą mamy przed oczami. Moja mama zawsze powtarza, że dzieci są jak drożdżowe bułeczki — rosną w swoim czasie i żadne ciągłe otwieranie drzwi piekarnika i gapienie się na nie tego nie przyspieszy.

Jeśli faktycznie będą opóźnione w rozwoju, twój lekarz da ci znać, więc przestań diagnozować swoje dziecko na podstawie rolki jakiejś influencerki.

Kiedy faktycznie warto skonsultować się z lekarzem

Biorąc to pod uwagę, całkowicie rozumiem niepokój. Kiedy Tucker skończył roczek, wciąż nie klaskał. Nie wydał z siebie nawet niemrawego klaśnięcia jak na polu golfowym. Nie robił też "papa". Poruszyłam ten temat z dr Miller, kompletnie przerażona, bo całą poprzednią noc spędziłam w przekonaniu, że jest głęboko opóźniony w rozwoju lub wykazuje wczesne objawy autyzmu.

Wyciągnęła karteczkę i zapisała coś o wytycznych z instytutu autyzmu na Florydzie. Powiedziała mi, że złota zasada to "16 gestów w 16 miesięcy". Jeśli twoje dziecko kończy 12 miesięcy i nie klaszcze, nie wskazuje palcem na psa, nie robi "papa" ani nie wyciąga rączek, żeby je wziąć na ręce, to wtedy zgłaszasz to lekarzowi. To nie znaczy, że świat się wali. Programy wczesnej interwencji są fantastyczne i istnieją nie bez powodu. W przypadku Tuckera wypełniłam wszystkie papiery ewaluacyjne we wtorek, i nie żartuję – w środę rano obudził się, spojrzał na mnie i klasnął w dłonie, jakby to nie było nic wielkiego. Typowe.

Zanim po raz piąty dzisiejszego dnia zaczniesz obsesyjnie klaskać swojemu dziecku przed nosem, weź głęboki oddech. Jeśli potrzebujesz spokoju ducha albo po prostu chcesz wymienić te brzydkie, plastikowe klamoty na coś, co szczerze zachęci je do korzystania z obu rączek jednocześnie, zgarnij kilka naszych silikonowych gryzaków (bezpiecznych w kontakcie z żywnością) i pozwól mu rozwijać się we własnym tempie.

Gorączkowe pytania, które prawdopodobnie właśnie wpisujesz w Google

Dlaczego moje 10-miesięczne dziecko całkowicie mnie ignoruje, kiedy klaszczę?

Szczerze mówiąc, prawdopodobnie jest po prostu zajęte. W wieku dziesięciu miesięcy ich mózgi robią milion rzeczy naraz – na przykład próbują rozgryźć, jak podciągnąć się na stoliku kawowym albo starają się strawić kawałek kredki znalezionej na podłodze. Jeśli utrzymują dobry kontakt wzrokowy i gaworzą do ciebie, na twoim miejscu jeszcze nie traciłabym z tego powodu snu z powiek. Zaczną cię naśladować, kiedy będą na to w pełni gotowe.

Czy mogę je tego szczerze nauczyć, czy same w końcu to ogarną?

Nie możesz ich do tego zmuszać, ale na pewno możesz ułatwić im start. Zauważyłam, że fizyczne branie ich malutkich rączek i delikatne łączenie ich razem podczas śpiewania piosenki pomaga im poczuć ruch. Jednak w głównej mierze polega to po prostu na tym, że obserwują cię, jak robisz z siebie całkowitego głupka, świętując ich maleńkie zwycięstwa, dopóki w ich głowach w końcu nie zaświeci się żaróweczka.

Czy to źle, że moje dziecko klaszcze tylko wtedy, gdy jest złe?

Litości, nie. Moja średnia córka Sadie miała w zwyczaju agresywnie klaskać, kiedy zabierałam jej coś niebezpiecznego, co próbowała zjeść. Dla nich to po prostu ogromne ujście emocji. Nie do końca jeszcze rozumieją, że ma to być "radosny" gest; wiedzą tylko, że uderzanie rączkami o siebie robi dużo hałasu i natychmiast przyciąga twoją uwagę.

A co, jeśli uderzają rączkami w podłogę zamiast o siebie?

To naprawdę wielki sukces! Uderzanie rączkami w tackę krzesełka do karmienia, w podłogę czy w twoją twarz jest prekursorem prawdziwego klaskania. Odkrywają w ten sposób ciąg przyczynowo-skutkowy. Zdają sobie sprawę, że ich rączki mają moc i potrafią narobić hałasu. Koordynacja polegająca na uderzaniu dłoń o dłoń jest znacznie trudniejsza, więc klepanie w podłogę jest całkowicie normalnym etapem pośrednim.

Moja mama ciągle powtarza, że powinnam z nimi więcej ćwiczyć. Czy ma rację?

Mamy i babcie mają dobre intencje, niech Bóg ma je w swojej opiece, ale nie musisz zamieniać swojego salonu w obóz przetrwania dla dzieci. Jeśli będziesz tak siedzieć i je musztrować, po prostu się sfrustrują, tak samo jak ty. Zwyczajnie włączaj to naturalnie w swój dzień – kiedy bawicie się do muzyki albo kiedy w końcu zjedzą groszek bez wypluwania go. Świetnie sobie radzisz.