Absolutna panika, czyli gdzie podziały się rzepki moich bliźniaków

Głuchy odgłos uderzenia był dokładnie tym rodzajem rezonującego dźwięku, który sprawia, że serce każdego rodzica natychmiast podchodzi do gardła. Był to jeden z tych mokrych, wtorkowych wieczorów w listopadzie, typowych dla Londynu, kiedy deszcz zacina w okna pod dziwnym kątem, a mnie dzieliło dokładnie czternaście minut od uświęconej godziny snu. Maya metodycznie próbowała zjeść wyrzucony paragon z biblioteki, podczas gdy Zoe – która podchodzi do kwestii przemieszczania się z wyrachowaną precyzją pijanego marynarza – zdołała zsunąć się bokiem z poduszki do zabawy prosto na odsłonięte wiktoriańskie deski podłogowe.

Złapałem ją w ramiona, spodziewając się zwykłego wycia syreny alarmowej. Płacz oczywiście nadszedł, przewidywalnie na tyle głośny, by wystraszyć kota mieszkającego trzy kody pocztowe dalej, ale kiedy robiłem to gorączkowe macanie, które wykonują wszyscy rodzice, by sprawdzić, czy nie doszło do katastrofalnych uszkodzeń, mój kciuk przejechał po jej kolanie.

A raczej tam, gdzie powinno znajdować się jej kolano.

Nacisnąłem delikatnie. Było miękkie i gąbczaste. Jak przejrzałe winogrono ukryte pod warstwą niesamowicie miękkiej skóry. Nacisnąłem drugie kolano. Również gąbczaste. Panika, zimna i kłująca, zaczęła pełznąć mi po karku. Odłożyłem Zoe (która zdążyła już zapomnieć o upadku i teraz z wielkim zaangażowaniem badała jakiś kłaczek z dywanu) i chwyciłem Mayę, która stanowczo zaprotestowała przeciwko nagłemu przerwaniu jej harmonogramu jedzenia paragonu. Sprawdziłem kolana Mai. Miękkie. Miękkie. Żadna z moich córek nie miała rzepek.

Mój pozbawiony snu mózg zaliczył zwarcie. Wyraźnie pamiętam, jak drżącymi rękami chwyciłem telefon z zamiarem zapytania internetu. Moja historia wyszukiwania z tamtej nocy to tragiczny zapis pogarszającego się stanu psychicznego, zaczynający się od czy moje dzieco jest zepsute, a następnie natychmiast eskalujący do kiedy dziciom rosną rzepki, ponieważ w stanie hiperwentylacji moje kciuki całkowicie nie potrafiły zlokalizować odpowiednich liter na klawiaturze.

Rażące braki w programie szkoły rodzenia

Chciałbym oficjalnie oświadczyć, że przez siedem tygodni chodziliśmy na zajęcia ze szkoły rodzenia w dusznym domu kultury, w którym unosił się słaby zapach starych ciastek owsianych i wosku do podłóg. Zostaliśmy ostrzeżeni o smółce, która w rzeczywistości jest przemysłową smołą przebraną za ludzkie odchody. Dostaliśmy przerażające schematy kanału rodnego. Spędziliśmy pełne czterdzieści pięć minut na omawianiu ciemiączka, tego przerażającego miękkiego miejsca na czubku czaszki, przez które za każdym razem, gdy myjesz dziecku głowę, czujesz się, jakbyś rozbrajał delikatną bombę.

Ale ani razu – dosłownie ani jeden raz – urocza położna o imieniu Brenda nie wspomniała, że dzieci rodzą się w zasadzie jako bezkręgowce.

Jestem o to wściekły. Można by pomyśleć, że brak tak istotnego elementu układu kostnego powinien znaleźć się w programie zajęć. Zamiast tego mówią ci, żebyś spakował balsam do ust do torby szpitalnej. Balsam do ust jest całkowicie bezużyteczny, gdy siedzisz na dywanie za piętnaście siódma wieczorem, przekonany, że twoje dzieci cierpią na rzadką chorobę genetyczną, która rozpuszcza kości ich nóg. Ilość kompletnie zbędnych informacji, które wciskają na tych zajęciach, jednocześnie mimochodem pomijając fakt, że twojemu dziecku brakuje rzeczywistych części szkieletu, jest po prostu porażająca.

Strona 47 opasłego poradnika dla rodziców, który kupiła nam moja teściowa, sugeruje zachowanie spokoju w obliczu problemów medycznych, co okazało się wybitnie niepomocne, gdy na poważnie rozważałem telefon pod numer 112, aby zgłosić podwójną kradzież rzepek.

Co tak naprawdę powiedział mi bardzo zmęczony lekarz

Ponieważ jestem człowiekiem nauki (a przez naukę rozumiem to, że agresywnie pochłaniam filmy dokumentalne, będąc w całości pokrytym dziecięcą śliną), następnego ranka umówiłem nas na wizytę u pediatry. Doktor Hastings spojrzał na mnie znad okularów z ogromnym znużeniem człowieka, który jeszcze przed lunchem przyjmuje dwunastu histeryzujących, świeżo upieczonych rodziców.

Według niego dzieci jak najbardziej rodzą się z rzepkami, ale są one zbudowane w całości z chrząstki. Nazwał to "chrząstką rzepki", co brzmi wprawdzie jak łagodne zaklęcie z Harry'ego Pottera, ale najwyraźniej jest tylko medycznym określeniem na gumowatą, kolanową galaretkę. Powodem, dla którego wydają się one być miękką nicością, jest to, że chrząstka nie twardnieje i nie zamienia się w kość przez dłuższą chwilę – proces ten wytłumaczył mi, używając mnóstwa medycznego żargonu, który w zasadzie sprowadzał się do "pańskim dzieciom nic nie jest, proszę przestać marnować mój czas".

Właściwie, kiedy się nad tym zastanowić, ma to pewien makabryczny sens, a przynajmniej ta wersja, którą z tego z grubsza zrozumiałem. Gdyby niemowlęta rodziły się z twardymi, kościstymi rzepkami, poród byłby nieskończenie bardziej koszmarny niż jest w rzeczywistości, a maleńkie, ostre kości działałyby jak małe haki w drodze na zewnątrz. Moja żona wyraźnie się wzdrygnęła, kiedy przedstawiłem jej tę teorię, ale zgodziła się, że miękkie, ściśliwe elementy niemowlaka to wyraźna ewolucyjna zaleta dla wszystkich zaangażowanych stron.

Ta chrząstka to również wbudowany amortyzator. Kiedy dzieci zaczynają padać na kolana, by raczkować? Bez przerwy. Rzucają się na podłogę z zerowym instynktem samozachowawczym. Gdyby miały twarde, dorosłe rzepki, roztrzaskałyby je o nasze kafelki w kuchni jakieś dwanaście razy dziennie. Miękka chrząstka po prostu się odbija. To irytująco sprytny projekt natury.

Ochrona "galaretki" podczas dzikiego etapu raczkowania

Oczywiście to, że ich wewnętrzne amortyzatory są wykonane z biologicznej pianki dopasowującej się do kształtu, nie oznacza, że zewnętrzna strona ich kolan jest odporna na uszkodzenia. Kiedy Maya i Zoe zorientowały się, że mogą używać swoich chrzęstnych kolan, by przemieszczać się po podłodze z przerażającą prędkością, otarcia od dywanu stały się prawdziwym problemem.

Wydałem zdecydowanie za dużo pieniędzy na małe ochraniacze do raczkowania przypinane do kolan. Dziewczynki natychmiast zorientowały się, jak je ściągnąć i w zaledwie trzy sekundy lądowały one zazwyczaj w ich buziach. Co dziwne, tym, co naprawdę zadziałało, było po prostu ubranie ich w naprawdę dobrej jakości body z długim rękawem i spodnie, które nie podwijały się, gdy pełzały po dywanie.

Praktycznie mieszkamy teraz w body niemowlęcym z długim rękawem z bawełny organicznej od Kianao. Zazwyczaj jestem głęboko cyniczny, jeśli chodzi o słowo "organiczny", ponieważ przeważnie oznacza to po prostu "trzy razy drożej za dokładnie to samo", ale materiał w tym przypadku jest na tyle gruby, że autentycznie chroni ich skórę przed tarciem o podłogę, nie sprawiając przy tym, że pocą się w ubraniach jak mali farmerzy. Zatrzaski na dole są niesamowicie mocne – co jest świetne, ponieważ Zoe ma w zwyczaju agresywnie próbować się rozebrać, kiedy tylko jest sfrustrowana – a w połączeniu z grubymi legginsami tworzą całkiem solidną barierę przed bezlitosnymi fakturami nowoczesnych podłóg. Co więcej, przetrwały pranie w 60 stopniach, które zrobiliśmy po wyjątkowo katastrofalnym incydencie z sosem bolońskim, a to jedyne kryterium, na którym mi w tej chwili zależy.

W oczekiwaniu na zrost kości

Kiedy więc galaretka naprawdę zamienia się w rzepkę? Doktor Hastings mimochodem zdradził mi te ramy czasowe, gdy siłowałem się z Mayą, próbując włożyć ją do wózka, i szczerze myślałem, że żartuje.

Kostnienie – faktyczne twardnienie chrząstki w kość – w ogóle się nie zaczyna, dopóki dzieci nie skończą od dwóch do sześciu lat. Kość dosłownie zaczyna się jako maleńka, twarda plamka w środku tej "galaretki" i powoli rośnie na zewnątrz przez lata, w pełni stając się zbitą masą dopiero gdzieś w okolicach dziesiątego lub dwunastego roku życia. Oznacza to, że przez następną dekadę moje dzieci będą chodzić z niekompletnymi kośćmi nóg, co jest przerażającą perspektywą, zwłaszcza gdy patrzysz, jak próbują wspinać się po zasłonach.

Aby spróbować zatrzymać je trochę w jednym miejscu i odciążyć ich kolana, krótko próbowaliśmy używać drewnianego stojaka edukacyjnego z motywem roślinnym. Jak na drewniane zabawki, jest on jak najbardziej w porządku. Wygląda niesamowicie estetycznie, niczym maleńki, minimalistyczny skandynawski las stojący na środku naszego chaotycznego salonu, co bardzo doceniła moja żona. Ale szczerze mówiąc? Zoe po prostu agresywnie próbowała rozmontować drewnianą ramę, a Maya chciała tylko żuć materiałowy księżyc. Zatrzymywało je to z dala od parkietu może na dwadzieścia minut naraz, co jest praktycznie urlopem w bliźniaczym czasie, ale nie oczekuj, że to w magiczny sposób sprawi, że przestaną chcieć ćwiczyć swoje manewry szorowania kolanami po przedpokoju.

Wapń, witamina D i faza gryzienia wszystkiego

Ponieważ jestem neurotykiem, moją kolejną myślą w gabinecie lekarskim było to, czy nie powinienem karmić ich sproszkowaną kredą, aby mieć pewność, że ich rzepki na pewno prawidłowo się uformują. Podobno jednak standardowa dawka wapnia i witaminy D to wszystko, czego potrzebują, by wesprzeć tę mikroskopijną operację hodowli kości.

Skłonienie malucha do zjedzenia czegokolwiek pożywnego to istna psychologiczna wojna na wyniszczenie. W niektóre dni Maya potrafi zjeść tyle jogurtu, ile sama waży; w inne zachowuje się tak, jakby kawałek sera osobiście obraził jej przodków. Ale mniej więcej w tym samym czasie, gdy stresowałem się, czy mają wystarczająco dużo wapnia, by wyhodować sobie rzepki w kolanach, rozpoczął się wielki koszmar ząbkowania dziewiątego miesiąca, a ja zdałem sobie sprawę, że ich organizmy są już dość zajęte produkcją kości w szczękach.

Nakładanie się na siebie paniki rzepkowej i horroru ząbkowania jest w mojej pamięci bardzo rozmyte i w większości przypomina mgłę wypełnioną strzykawkami z syropem przeciwbólowym oraz płaczem o 3 nad ranem. Maya znosiła ząbkowanie ze stoickim zrzędzeniem, ale Zoe uznała, że skoro ona cierpi, cierpieć będzie z nią cały dom. Gryzła brzeg stolika kawowego. Gryzła moje ramię. Ugryzła psa w ogon, co uraziło go do tego stopnia, że przez tydzień ukrywał się w łazience.

W chwili czystej desperacji, podczas szczególnie agresywnej pobudki o 4 rano, po prostu rzuciłem w nią ręcznie robiony drewniano-silikonowy gryzak. Kupiłem go kilka miesięcy wcześniej i rzuciłem na samo dno torby z pieluchami. Nie przesadzam, gdy mówię, że ten mały pierścień z drewna bukowego i silikonu ocalił to, co jeszcze zostało z mojego zdrowia psychicznego.

Drewno jest surowe i niezabezpieczane, więc nie panikuję, że połknie lakier, a silikonowe koraliki mają te cudowne małe wypustki, o które przez dwadzieścia minut bez przerwy zawzięcie ocierała swoje wyrzynające się siekacze. Kontrast między twardym drewnem a miękkim silikonem zdawał się całkowicie odwracać jej uwagę od bólu. Skończyło się na tym, że kupiłem drugi egzemplarz, ponieważ bliźniaczki zaczęły się o niego autentycznie bić, a to najwyższa rekomendacja, jaką jakikolwiek produkt może kiedykolwiek uzyskać w naszym domu. Skoro ich małe ciałka zużywają całą tę witaminę D, by wypychać maleńkie sztylety przez dziąsła, zamiast utwardzać rzepki, to przynajmniej mają teraz coś odpowiedniego do żucia zamiast mojego kciuka.

Akceptacja gumowatej rzeczywistości

Minęło już kilka miesięcy od wielkiej rzepkowej paniki. Przestałem obsesyjnie szturchać nogi moich córek za każdym razem, gdy się przewrócą. Zaakceptowałem fakt, że ich budowa przypomina bardzo małe, bardzo głośne rekiny – to w większości chrząstka, mają silną skłonność do gryzienia i są całkowicie nieprzewidywalne.

Rodzicielstwo to po prostu niekończąca się seria odkrywania przerażających faktów biologicznych, a następnie zmuszania się do tego, by do nich przywyknąć. Najpierw był to kikut pępowiny (z którym nikt mnie odpowiednio nie przygotował do walki, gdy nieoczekiwanie odpadł sobie ot tak na matę do przewijania). Potem było to miękkie miejsce na głowie. Teraz to galaretowate kolana. Spodziewam się, że zanim skończą trzy lata, odkryję, że nie mają łokci lub że ich obojczyki są zrobione z biszkoptu, a wtedy po prostu kiwnę głową, westchnę i podam im kawałek tosta.

Jeśli kiedyś przyłapiesz się na tym, że o północy gorączkowo naciskasz na nogi swojego dziecka, zastanawiając się przy tym, gdzie zniknął cały jego szkielet, zrób sobie dobrą herbatę, postaraj się zignorować poradniki dla rodziców, które każą ci pielęgnować każdą najdrobniejszą chwilę tej paniki, i po prostu zaufaj, że galaretka jest dokładnie tam, gdzie powinna być. A może też kup dywan. Taki naprawdę, naprawdę gruby.

Skomplikowane odpowiedzi na Twoje rzepkowe pytania

Czy niemowlęta naprawdę rodzą się całkowicie bez rzepek?
Technicznie rzecz biorąc nie, ale fizycznie właśnie tak to odczuwasz. Mają rzepki, ale są one w całości wykonane z chrząstki zamiast z kości. To ten sam miękki materiał, z którego składa się twój nos czy uszy. Więc chociaż cała struktura tam jest, masz wrażenie, jakbyś dotykał pustej przestrzeni, gdy w kompletnej panice macasz ich kolana po upadku.

Kiedy ich kolana w końcu zamieniają się w prawdziwe kości?
Niezbyt szybko, co jest w pewnym sensie dość przerażające. Proces twardnienia (kostnienie, jeśli chcesz zabrzmieć bardzo mądrze na spotkaniu dla rodziców) w ogóle się nie zaczyna, dopóki maluchy nie skończą od 2 do 6 lat. W pełni stwardniałe rzepki, przypominające te u dorosłych, wykształcą się u nich dopiero około 10. do 12. roku życia. Do tego czasu po prostu chodzą po świecie z częściowo galaretowatymi stawami.

Czy muszę kupować te dziwne nakolanniki do raczkowania?
Szczerze mówiąc, zaoszczędź te pieniądze. Kupiłem je, a moje bliźniaczki potraktowały je po prostu jako dość irytującą zagadkę do rozwiązania, a zaraz potem natychmiast je ściągały. Przyzwoita para grubych legginsów lub mocne body z bawełny organicznej w zestawie ze spodniami zapewniają całkowicie wystarczającą ochronę przed otarciami o dywan. Sama w sobie chrząstka i tak wykonuje za ciebie całą wewnętrzną robotę jako świetny amortyzator.

Jak u licha mam rozpoznać, czy poważnie zraniły się w kolano, skoro i tak całe jest z "galaretki"?
Zadałem lekarzowi dokładnie to samo pytanie. Ponieważ kolano z założenia ma się amortyzować i odbijać, drobne upadki zazwyczaj nie uszkadzają samego stawu. Jeśli jednak dziecko odmawia obciążania nogi, pojawia się ogromna opuchlizna, która wygląda bardzo nietypowo, albo jeśli nieprzerwanie płacze w sposób sugerujący prawdziwy i głęboki ból, a nie tylko szok związany z upadkiem – wtedy pędzisz do lekarza rodzinnego lub na SOR. Ale przed standardowymi, codziennymi upadkami ta gąbczasta budowa rewelacyjnie je chroni.

Czy kości u bliźniąt rozwijają się w dokładnie tym samym czasie?
Można by tak pomyśleć, ale nie. Maya wydaje się osiągać fizyczne kamienie milowe nieco szybciej niż Zoe, podczas gdy to Zoe pierwsza ma zęby. Proces kostnienia przebiega w swoim własnym, chaotycznym i całkowicie indywidualnym tempie. O ile jedno z nich nie chodzi idealnie, a drugie ewidentnie nie ma z tym ogromnych problemów, to próby porównywania ich rozwoju szkieletowego to po prostu najszybsza droga do przyprawienia siebie samego o gigantyczną migrenę. Daj im trochę sera i postaraj się o tym wszystkim za dużo nie myśleć.