Szaleństwo śledzenia kamieni milowych w pierwszym roku życia

Wpatruję się w oznaczony kolorami arkusz kalkulacyjny o 2:14 w nocy, podczas gdy jedna z moich córek próbuje zjeść zbłąkany kłaczek kurzu, który znalazła w fałdach mojej piżamy. Arkusz nosi tytuł „Tabela postępów niemowlęcia” (ponieważ byłem dziennikarzem i uwielbiam dobre rubryki), a ja gorączkowo próbuję ustalić, czy chwytanie garści moich włosów na klatce piersiowej liczy się jako rozwój motoryki małej. Wpadłem w mroczną, lepką pułapkę rejestrowania każdego drgnięcia i beknięcia, porównując moje jednojajowe bliźniaczki ze sobą, jakby brały udział w jakichś igrzyskach olimpijskich dla dzieci o wysoką stawkę. Błagam, jeśli masz wynieść tylko jedną rzecz z moich niewyspanych majaczeń: usuń te wszystkie aplikacje, które mówią ci, co twoje dziecko powinno robić we wtorek w siedemnastym tygodniu swojego życia.

Punktem zwrotnym była dla mnie rutynowa wizyta u naszej lekarki rodzinnej, dr Davies, kobiety, która zawsze wyglądała, jakby potrzebowała drzemki znacznie bardziej niż moje dzieci. Bez żadnej zachęty podałem jej mój telefon, by pokazać wykres, który zrobiłem, szczegółowo opisujący, jak Maya próbowała się przewracać, podczas gdy Isla leżała jak zadowolona, lekko pyzata rozgwiazda. Dr Davies odepchnęła mój telefon grzbietem długopisu i powiedziała mi, że dzieci są uparcie niepiśmienne i nie czytały podręczników, z którymi się konsultowałem. Zasugerowała, żebym wyrzucił arkusz kalkulacyjny do cyfrowego kosza i po prostu skupił się na prawdziwych dzieciach, które mam przed sobą.

Internet wykończy cię psychicznie

Funkcja autouzupełniania w moim telefonie zasypała mnie przerażającym zestawem kryteriów diagnostycznych po wpisaniu zaledwie słowa „niemowlę”, i to jeszcze zanim zdążyłem wypić poranną kawę. Kiedy funkcjonujesz po trzech godzinach przerywanego snu, a przy życiu utrzymują cię wyłącznie zimne tosty, internet naprawdę nie jest twoim przyjacielem. Kiedyś siadałem w ich pokoju, podczas gdy one spały, i gorączkowo wyszukiwałem kamienie milowe niemowląt miesiąc po miesiącu, w pełni przekonany, że skoro Isla nie klaskała w dłonie w dwudziestym drugim tygodniu, to już na zawsze pozostanie nieprzystosowana społecznie.

Prawda o tempie rozwoju dziecka jest taka, że przypomina on raczej obraz Jacksona Pollocka niż liniowy wykres. Zdecydowanie odradzam sprawdzanie kamieni milowych dziecka tydzień po tygodniu, chyba że chcesz wywołać u siebie lekki atak paniki. Zawsze znajdzie się jakiś nadmiernie entuzjastyczny rodzic na forum, który będzie twierdził, że jego trzytygodniowe dziecko recytuje Szekspira. W końcu gapisz się na własne dziecko, które akurat ma zeza i ślini się na własną brodę, i zastanawiasz się, gdzie popełniłeś błąd. Nie popełniłeś błędu, masz po prostu normalne niemowlę, które obecnie poświęca całą swoją energię neuronową na rozkminienie, jak działają jego jelita.

Absolutny mit fazy „ziemniaczka”

Spędziłem dni na zamartwianiu się kamieniami milowymi trzymiesięcznego dziecka, ponieważ położna wręczyła mi ulotkę, w której wspominano o takich rzeczach jak „uśmiech społeczny” i „kontrola główki”. Kiedy Maya po raz pierwszy się do mnie uśmiechnęła, poczułem wielką ojcowską więź, która trwała aż do momentu, gdy wydała z siebie beknięcie, od którego zatrzęsły się szyby w oknach, a potem powróciła do swojego domyślnego wyrazu łagodnej pogardy. Jestem prawie pewien, że lekarze po prostu wymyślają te wczesne znaczniki, żebyśmy mieli czego wypatrywać i nie zwariowali z nudów od wpatrywania się w istotę, która nie robi nic poza wydzielaniem płynów.

Naszym jedynym prawdziwym celem na tym etapie było przetrwanie czasu na brzuszku, który bliźniaczki traktowały jako formę średniowiecznych tortur. Po prostu kładziesz je na podłodze, patrzysz, jak wbijają twarze w dywan i masz nadzieję, że same ogarną grawitację bez większego płaczu. W końcu kupiliśmy Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej w gruszki, co okazało się jednym z niewielu zakupów, których nie żałowałem o 3 nad ranem. Jest po prostu genialny, głównie dlatego, że bawełna jest nieziemsko miękka dla ich buzi, gdy w końcu się poddają i opadają twarzą w dół, a żółte gruszki zapewniają im wysoki kontrast, w który mogą się wpatrywać, stękając z wysiłku. Do tego świetnie się pierze, co było kluczowe, bo czas na brzuszku zazwyczaj kończył się spektakularną ilością ulewań, o których, szczerze mówiąc, nie miałem pojęcia, że mogą zmieścić się w tak małym żołądku.

Jeśli jesteś właśnie uwięziony pod śpiącym niemowlęciem i w panice robisz zakupy, możesz przejrzeć pełną ofertę kocyków dziecięcych z bawełny organicznej Kianao, czekając, aż odzyskasz czucie w ręce.

Obsesja na punkcie samotnego chrupka

Musimy porozmawiać o chwycie pęsetowym.

Gdzieś w okolicach dziewiątego miesiąca każdy pracownik medyczny, poradnik dla rodziców i wścibski krewny wpada w obsesję na punkcie tego, czy twoje dziecko potrafi podnieść mały przedmiot za pomocą samego kciuka i palca wskazującego. Nie mam pojęcia, dlaczego akurat ta sztuczka jest złotym standardem ludzkiego rozwoju. Spędziłem godziny – dosłownie godziny – rozsypując organiczne chrupki na tacy krzesełka do karmienia, patrząc, jak Isla rozciera je dłonią na drobny pył niczym mały, wściekły piekarz ugniatający ciasto. Maya z kolei załapała to dość wcześnie, ale swojej nowo nabytej precyzji używała wyłącznie do wyciągania z dywanu drobnych okruszków brudu i kładzenia ich bezpośrednio na język.

I tak oto łapiesz się na tym, że dopingujesz udane złapanie chrupka pierwotnym rykiem zarezerwowanym zazwyczaj dla finału mistrzostw w piłce nożnej. Napięcie w kuchni było niemal namacalne, gdy pulchna rączka Isli unosiła się nad borówką z palcami rozstawionymi w kształt gwiazdy, a ja w myślach błagałem, żeby w końcu chwyciła to cholerstwo. Kiedy to wreszcie zrobiła, prawie się popłakałem – tylko po to, by zobaczyć, jak natychmiast wpycha sobie borówkę do lewego ucha.

W końcu zaczną wstawać, opierając się o kanapę, i natychmiast z hukiem upadać, co jest całkowicie w porządku.

Kupowanie rzeczy, aby zagłuszyć niepokój

Kiedy desperacko pragniesz, by osiągnęły konkretny etap, zaczynasz kupować rzeczy, aby to wymusić. Internet powiedział mi, że do rozwoju jamy ustnej potrzebują powierzchni o różnych teksturach, więc kupiłem Silikonowy gryzak dla niemowląt Panda. Będę z tobą całkowicie szczery: jest okej. To po prostu kawałek silikonu spożywczego w kształcie pandy. Całkiem nieźle sprawdził się w powstrzymywaniu Mayi przed obgryzaniem mojego obojczyka, a do tego można wrzucić go do lodówki, co rzekomo znieczula dziąsła (chociaż podejrzewam, że po prostu szokuje je do tego stopnia, że milkną na trzydzieści sekund). Czasami jednak dziewczynki wolały po prostu wilgotną, zimną pieluszkę muślinową ze zlewu. Główną zaletą pandy było to, że była wystarczająco jasna, aby łatwo ją zlokalizować w strefie absolutnej katastrofy, jaką była moja torba do przewijania.

Tym, co faktycznie pomogło w ich rozwoju – albo przynajmniej dało mi dwadzieścia minut na wypicie filiżanki herbaty bez niczyich wrzasków – był Drewniany stojak edukacyjny Baby Gym z jednorożcami. Zanim zaczęły raczkować i aktywnie szukać niebezpieczeństw, wsuwałem je pod tę drewnianą konstrukcję w kształcie litery A. Myślę, że w ulotce z przychodni pisali coś o koordynacji ręka-oko i śledzeniu wzrokiem, ale moje całkowicie nienaukowe obserwacje wskazywały na to, że po prostu bardzo lubiły walić rączkami w szydełkowego jednorożca, dopóki się nie zmęczyły. Poza tym stojak wygląda całkiem ładnie w salonie, co jest rzadkim zwycięstwem, gdy twój dom został opanowany przez krzykliwe, plastikowe śmieci, które grają tę samą fałszywą, elektroniczną melodyjkę, dopóki nie wyjmiesz z nich baterii i nie udasz, że się zepsuły.

Kiedy lekarz naprawdę unosi brew

Cale to moje gorączkowe sporządzanie wykresów było zupełnie bezcelowe, ale był jeden moment, kiedy faktycznie musieliśmy pójść do przychodni z czymś, co nie było tylko moją własną neurozą. Maya miała fazę, w której absolutnie odmawiała opierania ciężaru ciała na nóżkach, gdy ją podnosiliśmy. Po prostu podciągała kolana do klatki piersiowej, zwijając się w kulę armatnią. Pamiętam, jak nasz lekarz kiwał powoli głową – tak, jak to robią lekarze, gdy starają się cię nie przestraszyć – mrucząc coś o opóźnieniach w motoryce dużej i napięciu mięśniowym.

Porada, którą dostaliśmy, nie była czystym, klinicznym faktem. Była to chaotyczna, niepewna rekomendacja, aby po prostu próbować dalej, może wykonać kilka konkretnych ćwiczeń rozciągających i poczekać miesiąc, czy sama to ogarnie. Powiedziano nam, byśmy szukali oznak regresu – jeśli przestanie robić rzeczy, które już potrafiła – a nie panikowali, że nie uczy się nowych rzeczy wystarczająco szybko. Okazało się, że po prostu nienawidziła uczucia, jakie dawał jej teksturowany dywan w pokoju dziecięcym na gołych stopach, ponieważ w momencie, gdy założyliśmy jej skarpetki, wstała jak mistrzyni. Wygląda na to, że nauka to w dużej mierze tylko zgadywanie i dzianina.

Jeśli masz już dość stresowania się arkuszami kalkulacyjnymi i chcesz po prostu czegoś, co zajmie ich uwagę i uszczęśliwi na podłodze, chwyć nasz Drewniany stojak edukacyjny Baby Gym Lamy i zafunduj sobie dobrze zasłużoną przerwę.

Pytania, które zadawałem internetowi o 3 w nocy

Czy naprawdę muszę śledzić rozwój tydzień po tygodniu?

Nie, błagam, nie rób sobie tego. Twoje dziecko zupełnie nie ma pojęcia, który mamy tydzień. Nie obchodzi go to, że według aplikacji powinno dzisiaj gaworzyć i wymawiać spółgłoski. Jeśli będziesz śledzić to z dokładnością co do tygodnia, spędzisz całe życie z poczuciem, że twoje dziecko jest do tyłu z harmonogramem. Zrób krok w tył i spójrz na perspektywę całego miesiąca, a jeszcze lepiej, po prostu spójrz na swoje dziecko i sprawdź, czy ogólnie wydaje się szczęśliwe i zainteresowane światem.

Moje dziecko jeszcze się nie przewraca, czy powinienem panikować?

Jedna z moich bliźniaczek przewróciła się w czwartym miesiącu, a druga czekała do szóstego, bo po prostu nie miała najmniejszej ochoty sprawdzać, jak wygląda druga strona pokoju. Nasz lekarz powiedział nam, że niektórym cięższym dzieciom po prostu zajmuje trochę więcej czasu rozgryzienie fizyki poruszania własną masą. Dopóki spędzają dużo czasu na podłodze i nie są przypięte do bujaczka przez cały dzień, przewrócą się, gdy zdadzą sobie sprawę, że poza ich zasięgiem leży zabawka, którą desperacko chcą włożyć sobie do buzi.

Czy chodziki dla dzieci są naprawdę zakazane, czy to tylko mit?

Te siedzące na kółkach są stanowczo odradzane przez pediatrów na całym świecie, a w niektórych krajach całkowicie zakazane, ponieważ dzieci używają ich, by rzucać się ze schodów z zawrotną prędkością. Poza tym podobno uczą one chodzenia na palcach, co psuje im biodra. Po prostu połóż je na podłodze. Podłoga jest bezpieczna, nudna i darmowa.

Skąd mam wiedzieć, czy to ząbkowanie, czy po prostu złość?

Tak naprawdę nigdy nie wiesz, dopóki ząb magicznie nie przebije się przez linię dziąseł. Wszystko jest oznaką ząbkowania: ślinienie się, zły sen, brak apetytu, żucie pięści, wrzeszczenie na kota. Ale to też oznaki tego, że dziecko po prostu jest dzieckiem. Daj im zimną silikonową zabawkę, podaj trochę paracetamolu dla niemowląt, jeśli wydają się naprawdę cierpieć, i przetrwaj tę burzę.

Kiedy kończy się regresja snu?

Dam ci znać, jak to się stanie, stary. Moje bliźniaczki mają dwa lata, a wciąż zdarzają się nam noce, kiedy jedna z nich budzi się o 4 rano, żądając banana i pogawędki o psach. Za każdym razem, gdy uczą się nowej umiejętności – jak raczkowanie czy wstawanie – ich mózg jest tak podekscytowany, że zapomina, jak się śpi. Musisz po prostu obniżyć swoje oczekiwania co do odpoczynku do absolutnego zera i traktować każdy nieprzerwany sen jako cudowną niespodziankę.