Mit grzecznie bawiącego się niemowlaka (i jak przetrwać z ruchliwym maluchem)

Obecnie jedną stopą stoję twardo na zbłąkanym pojemniku na żywność, podczas gdy drugą próbuję delikatnie wysunąć na wpół zjedzonego wafla ryżowego spod kanapy, zanim dorwie go pies. Bliźniaki, mające dwa lata, osiągnęły poziom energii kinetycznej, który doprowadziłby fizyków teoretycznych do łez. Odkryły grawitację, prędkość i dokładny rezonans akustyczny drewnianego klocka uderzającego o kaloryfer. Tak właśnie wygląda rzeczywistość niezwykle zajętego malucha.

Zanim się urodziły, miałem te wspaniałe, strasznie naiwne wizje tego, jak będzie wyglądać samodzielna zabawa. Przeczytałem wszystkie odpowiednie blogi. Zakładałem, że po prostu kładzie się niemowlę na uroczym, utrzymanym w neutralnych barwach dywanie z ekologicznym drewnianym kołeczkiem, a ono po prostu kontempluje jego teksturę przez czterdzieści pięć minut, podczas gdy ty nadrabiasz poranne wiadomości i popijasz gorącą kawę.

W rzeczywistości: staraj się nie kupować drogich, estetycznych zabawek, które stają się po prostu pociskami, nie zostawiaj ich samych z niczym, co choćby w najmniejszym stopniu przypomina roślinę doniczkową, i na litość boską, nie odwracaj się na trzy sekundy, myśląc, że salon to "bezpieczna strefa", bo zorganizują ucieczkę z więzienia, używając tylko wilgotnej chusteczki i czystej, przerażającej siły woli.

Szafka z pojemnikami to był ogromny błąd

Porozmawiajmy o desperackich próbach zajęcia czymś dziecka, aby móc wykonać podstawowe ludzkie czynności, takie jak posmarowanie tosta masłem. Gdzieś w okolicach siódmego miesiąca życzliwa krewna powiedziała mi, żebym po prostu dał im szufladę z plastikowymi pojemnikami. "To zajmie je na wiele godzin!" – zaszczebiotała. Kłamała.

Po pierwsze, bliźniaki nie bawią się plastikowymi pojemnikami, one robią z nich broń. Jedno z nich natychmiast zorientowało się, jak zdjąć wszystkie pokrywki, tworząc na podłodze w kuchni morze śliskich, plastikowych dysków, które zamieniły pomieszczenie w zabójcze lodowisko. Drugie z bliźniąt uznało, że największy pojemnik na zupę to w rzeczywistości hełm, i wcisnęło go sobie mocno na głowę.

Spędziłem coś, co wydawało się być trzema kolejnymi tygodniami mojego życia, na ponownym dopasowywaniu pokrywek do pojemników, tylko po to, aby cała szuflada została ponownie opróżniona w momencie, gdy odwróciłem się, by sprawdzić piekarnik. Żują ich krawędzie, kłócą się o jedną niebieską pokrywkę, jakby kryła w sobie tajemnice wszechświata, a w końcu tracą zainteresowanie i zaczynają próbować otworzyć szafkę pod zlewem, gdzie mieszka wybielacz.

Szczerze mówiąc, danie im drewnianej łyżki i metalowego garnka do walenia to po prostu gotowy przepis na migrenę.

Moje pojęcie o przyswajaniu języka jest co najwyżej mgliste

Nasza położna środowiskowa wpadła, gdy dziewczynki miały zaledwie kilka miesięcy, uzbrojona w ulotki i przerażająco radosne usposobienie. Wymamrotała coś o tym, że zajęty maluch nie tylko się bawi, ale też pochłania dane, i że najwyraźniej muszą usłyszeć około 21 000 słów dziennie, aby prawidłowo rozwinąć swoje umiejętności językowe. A może powiedziała 2100? Albo może tyle razy w tygodniu będą płakać? Brak snu naprawdę zatarł mi szczegóły tej konkretnej rozmowy.

Jestem prawie pewien, że doniesienia naukowe na ten temat ciągle się zmieniają, ale ogólny sens wydaje się być taki, że powinieneś opowiadać im o swoim codziennym życiu. Więc kiedy desperacko próbuję posprzątać katastrofę z plastikowymi pojemnikami, łapię się na tym, że na bieżąco komentuję własne załamanie nerwowe. "Spójrzcie, tatuś zeskrobuje zaschnięte płatki z listwy przypodłogowej. Umiecie powiedzieć 'płatki'? Umiecie powiedzieć 'tatuś jest martwy w środku'?"

Mówią ci, żebyś zaakceptował chaos, ale strona 47 poradnika dla rodziców sugeruje, abyś zachował spokój podczas tych faz eksploracji, co uznałem za wybitnie bezużyteczne o 3 w nocy, kiedy jedno z nich postanowiło zbadać właściwości akustyczne elektronicznej niani.

Strategia powstrzymywania za pomocą krzesełka do karmienia

W końcu uderzasz głową w mur. Potrzebujesz pięciu minut, żeby bezpiecznie pokroić cebulę, bez kogoś próbującego przytulać się do twoich łydek. Właśnie wtedy odkryłem absolutną magię strategii powstrzymywania za pomocą krzesełka do karmienia.

Jeśli je zapniesz, nie mogą wędrować. Ale jeśli po prostu je tam posadzisz, krzyczą. Trzeba je czymś zająć. Problemem jest "Rzut Malucha". Dajesz im zabawkę, one rzucają ją na podłogę, ty ją podnosisz, one rzucają ją na podłogę i nagle grasz w wybitnie niewdzięczną grę w aportowanie, podczas gdy twoja cebula się przypala.

Właśnie w tym momencie koncepcja maty dla malucha zmieniła moje życie. Potrzebujesz czegoś, co przykleja się do blatu. Czegoś, co opiera się ich desperackim próbom ciskania tym przez całą kuchnię.

Zacząłem używać Silikonowego Talerzyka Misia właściwie jako improwizowanej maty dla malucha, na długo zanim talerzyk zobaczył prawdziwe jedzenie. Przyssawka w tej rzeczy jest po prostu absurdalna. Jakby miała własne pole grawitacyjne. Kiedyś podniosłem całe krzesełko z Ikei, próbując oderwać talerzyk od tacki, trzymając jednocześnie płaczące dziecko pod drugim ramieniem. Bliźniaki potrafią tam siedzieć, wściekle szarpiąc za uszy misia, całkowicie zdezorientowane, dlaczego nie mogą rzucić nim w psa. To daje mi dokładnie cztery minuty spokoju, co jest wystarczającym czasem na zrobienie filiżanki herbaty (choć oczywiście zapomnę jej wypić, dopóki nie wystygnie, ale liczą się chęci).

Produkty, które faktycznie przetrwały w moim domu

Ponieważ spędzam życie na próbach zajęcia tej dwójki, wyrobiłem sobie dość mocne opinie na temat akcesoriów dla niemowląt. Bardzo szybko uczysz się, co jest naprawdę przydatne, a co po prostu skończy pokryte tajemniczą, lepką substancją.

Moją absolutnie ulubioną rzeczą w tej chwili jest Drewniany Gryzak Grzechotka z Króliczkiem. Ząbkowanie każdego dziecka to koszmar pełen śliny, syropu przeciwbólowego i krzyku, ale to małe, drewniane kółko naprawdę pomaga. Drewno to nieobrobiony buk, co, jak zapewniła mnie położna, jest znacznie bezpieczniejsze niż pozwalanie im na żucie pilota do telewizora (ich ulubionego narzędzia do ząbkowania). Ma te małe szydełkowe uszy królika, które zajmują ich malutkie paluszki. Kiedy wybija godzina 16:00, tzw. pora na marudzenie, a one obie są niewytłumaczalnie wściekłe na sam fakt istnienia własnych palców u stóp, wręczam im po jednym z nich i poziom hałasu spada co najmniej o połowę.

Potem jest jeszcze Bambusowy Kocyk Niemowlęcy w Lisy. Będę szczery, jest po prostu okej. Reklamy mówią, że utrzymuje stabilną temperaturę i jest cudownie miękki, co jest prawdą, jest bardzo fajny. Ale w naszym domu rzadko pełni funkcję koca. Bliźniak A głównie używa go do ciągnięcia pluszowych zabawek psa po salonie jak na sankach, a Bliźniak B lubi się pod nim chować i odmawia wyjścia, kiedy nadchodzi czas zakładania butów. Jestem pewien, że jest uroczy dla spokojnie śpiącego niemowlęcia, ale moje dwie panny traktują go jak rekwizyt teatralny.

Jeśli chcesz zobaczyć, co jeszcze może autentycznie przetrwać szturm maluchów, możesz przejrzeć kilka innych ekologicznych niezbędników tutaj, chociaż nie obiecuję, że ocali to twoją szufladę z pojemnikami.

Automatyzacja niedoli

Kolejną rzeczą, o której wspomniał lekarz – a może to była po prostu zmęczona mama, z którą rozmawiałem pod apteką – było to, że musisz obniżyć swoje oczekiwania i zautomatyzować wszystko, co tylko się da. Kiedyś skończyły nam się pieluchy podczas ulewnego deszczu i musiałem zrobić prowizoryczną pieluchę z ręcznika i żarliwych, desperackich modlitw. Nigdy więcej.

Kiedy masz do czynienia z bardzo absorbującym dzieckiem (nie mówiąc już o dwójce), twojemu mózgowi po prostu brakuje pamięci RAM. Nie pamiętasz, żeby kupić chusteczki. Nie będziesz pamiętać o wypraniu śliniaków. Właśnie dlatego kupiłem około sześciu Wodoodpornych Silikonowych Śliniaków. Już ich nie myję w zlewie. Po prostu wrzucam je do zmywarki razem z talerzami. Mała kieszonka wyłapująca jedzenie jest genialna, głównie dlatego, że zazwyczaj mogę z niej wyłowić stosunkowo czysty kawałek makaronu, by oddać go z powrotem, kiedy domagają się dokładki.

Przestajesz dbać o estetykę swojej kuchni. Podłoga jest wiecznie lepka. Poduszki z sofy to klocki konstrukcyjne. Pies ukrywa się na piętrze. Ale od czasu do czasu spojrzysz w ich stronę, a one będą siedzieć na podłodze, cichutko próbując wcisnąć drewniany klocek do sortera kształtów, całkowicie pochłonięte swoim własnym, małym światem. I przez około dziesięć sekund, zanim jedno z nich nie palnie drugiego w głowę plastikowym trójkątem, czujesz, że może jednak całkiem nieźle to ogarniasz.

Gotowy, aby spróbować odzyskać pięć minut zdrowych zmysłów? Sprawdź akcesoria do karmienia i ząbkowania, które mogą naprawdę dać ci chwilę wytchnienia.

Odpowiedzi na pytania, na które prawdopodobnie jesteś zbyt zmęczony, by je zadać

Jak długo tak szczerze powinny bawić się same?
Książki mówią o dwudziestu minutach. Rzeczywistość to około dziewięćdziesięciu sekund. Jeśli zyskam cztery minuty nieprzerwanego czasu, kiedy są skupione na macie do zabawy albo gryzaku, uważam to za ogromne zwycięstwo. W dużej mierze zależy to od tego, czy ostatnio ucięły sobie drzemkę, czy też obecnie funkcjonują na resztkach energii i samej złośliwości.

Czy te talerzyki z przyssawką są naprawdę warte zachodu?
Tak, ale z jednym ogromnym zastrzeżeniem. Musisz upewnić się, że tacka krzesełka do karmienia jest lekko wilgotna, zanim dociśniesz talerzyk, inaczej wymyślą, jak go podważyć od krawędzi. Kiedy opanują manewr zrywający, gra jest skończona. Ale do tego czasu jest to jedyna rzecz, która powstrzymuje spaghetti przed wylądowaniem na moim suficie.

Co, jeśli absolutnie nienawidzą krzesełka do karmienia?
Oboje moich dzieci przeszło przez fazę, w której wyginanie pleców i krzyk były ich ulubioną reakcją na krzesełko. Przestałem zmuszać je do siadania w nim do posiłków i zacząłem je tam wsadzać tylko po to, by pobawiły się kostkami lodu w misce, lepką taśmą albo swoimi gryzakami. Kiedy zorientowały się, że krzesełko to nie tylko więzienie za niesforne jedzenie groszku, trochę się uspokoiły.

Jak z bliźniakami jesteś w stanie cokolwiek zrobić?
Nie robię. Na tym polega sekret. Moja skrzynka mailowa to katastrofa, nie wyprasowałem koszuli od 2021 roku, a my jemy mnóstwo rzeczy, które można podgrzać na jednej patelni. Po prostu robisz selekcję w ciągu dnia. Jeśli do godziny 19:00 wszyscy żyją, są w miarę czyści i nie zjedli nic toksycznego, to znak, że wygrałeś.

Czy drewniany gryzak jest bezpieczny, gdy wyrzynają się ząbki?
Moja położna wydawała się całkowicie tym nie przejmować. Drewno bukowe jest nieobrobione i nie pęka, co jest o niebo lepsze niż ich próby przeżuwania krawędzi stolika kawowego. Po prostu przecieram je wilgotną ściereczką, gdy staje się podejrzanie lepkie, czyli mniej więcej co dwadzieścia minut.