Jak dzierganie dla niemowlaka doprowadziło mnie do łez nad zimną kawą

Siedziałam na podłodze naszego salonu pod koniec listopada, ubrana w legginsy ciążowe, które definitywnie poddały się już w okolicach ud, otoczona trzema kłębkami włóczki, którą etykieta agresywnie nazywała „niebiańską mgiełką”. Pociłam się. Tak, wiecie, pociłam się nad górną wargą, ciężko dysząc, w ten dziwnie-gorący-jak-na-zimę sposób. Mój mąż, Mike, kręcił się w pobliżu wyspy kuchennej, powoli mieszając kawę i udając, że nie zauważa, jak cicho szlocham nad zgubionym lewym oczkiem. Byłam w 34. tygodniu ciąży z moją pierwszą córką, Mayą, i wmówiłam sobie, że jeśli własnoręcznie nie zrobię jej ubranka na wyjście ze szpitala, to poniosę matczyną porażkę już na starcie.

Syndrom wicia gniazda to naprawdę niezły odlot. Poprzednią noc spędziłam, wpadając w czarną dziurę Pinteresta pełną dzierganych ubranek dla niemowląt – lub bąbelków, jak zawsze pisze moja szwajcarska teściowa w swoich głęboko onieśmielających wiadomościach na WhatsAppie – i byłam przekonana, że muszę stać się Matką Ziemią, która przędzie złoto z surowego runa. Chciałam, żeby wszystko było naturalne i czyste, co było przezabawne, biorąc pod uwagę, że przeżyłam wyłącznie na bezkofeinowej kawie smakującej jak mokra ziemia i na czerstwych krakersach, które wygrzebałam z głębi spiżarni.

Wkroczyłam dumnie do bardzo eleganckiego, bardzo cichego lokalnego butiku z włóczkami, w którym unosił się przytłaczający zapach lawendy i oceniających spojrzeń. Kobieta za ladą, która pewnie miała na imię Brenda i z całą pewnością wiedziała, że nie mam bladego pojęcia, co robię, obserwowała, jak błąkam się między alejkami. Moją uwagę przykuła niesamowicie puchata, nieprawdopodobnie miękka mieszanka angory i moheru. Wyglądała jak dosłowna chmurka. Kupiłam tyle, żeby zrobić sweterek, czapeczkę i kocyk, całkowicie ignorując fakt, że kosztowało to więcej niż nasz miesięczny budżet na jedzenie.

Dzień, w którym pediatra zrujnował moją puchatą estetykę

Przewińmy kilka tygodni do przodu. Maya jest już na świecie. Przeżywamy te pierwsze mgliste, niemal halucynogenne dni z noworodkiem i nadchodzi czas na wizytę kontrolną w drugim tygodniu. Z dumą ubieram ją w tę puchatą czapeczkę z „niebiańskiej mgiełki”, nad którą spędziłam czterdzieści godzin w męczarniach. Myślałam, że wyglądam jak macierzyński geniusz.

Nasz pediatra, doktor Evans, spojrzał na nią tylko raz i w zasadzie zorganizował interwencję. Delikatnie zdjął czapeczkę z głowy Mayi i spojrzał na mnie z mieszanką litości i medycznego zaniepokojenia. Wymamrotał coś o tym, że niemowlęta w zasadzie poznają cały świat przez usta, a te piękne włóczki z długim włosiem, takie jak moher i angora, nieustannie gubią mnóstwo drobnych włosków. Mój pozbawiony snu, niesamowicie wrażliwy poporodowy mózg natychmiast zaczął wizualizować sobie, jak moja dwutygodniowa córka wdycha kłębek sierści niczym kot.

Wyjaśnił, że te luźne włókna to tak naprawdę ogromne ryzyko zadławienia i zagrożenie dla dróg oddechowych noworodka. Ma to całkowity sens, kiedy pomyślisz o tym dłużej niż trzy sekundy, ale kiedy jesteś w ciąży i płaczesz w sklepie z włóczką, nie myślisz o drogach oddechowych. Myślisz tylko o tym, jak urocze będą zdjęcia na Instagramie. W każdym razie, skończyło się na tym, że wrzuciłam czapeczkę do kosza na śmieci w przychodni, zanim w ogóle wyszliśmy z gabinetu. Doktor Evans zrobił nam też długi wykład o tym, jak noworodki są kiepskie w byciu ludźmi i nie potrafią kontrolować własnej temperatury ciała. Oznacza to, że po prostu wypuszczają ciepło przez swoje wielkie głowy, ponieważ ich wewnętrzne termostaty są całkowicie zepsute, więc noszenie czapeczki jest medycznie uzasadnione – po prostu, no wiecie, nie takiej włochatej, która próbuje je udusić.

Dlaczego głowy noworodków przeczą wszelkim prawom fizyki

Więc przerzuciłam się na bawełnę. Bezpieczną, niegubiącą włókien, niewinną bawełnę. I wtedy właśnie poznałam czystą, przerażającą fizykę niemowlęcych proporcji. Nikt cię nie ostrzega o gęstości głowy noworodka. Kiedy urodziła się Maya, obwód jej główki znajdował się gdzieś w okolicach 90. centyla, co oznaczało, że w zasadzie wyglądała jak bardzo urocza, bardzo wkurzona figurka z wielką trzęsącą się głową. Spędziłam tygodnie na podążaniu za schematem pięknego, pełnego detali sweterka wkładanego przez głowę w rozmiarze 50, myśląc, że będzie idealnie pasował na jej pierwszy miesiąc.

Pierwszy raz, gdy próbowałam jej go założyć po kąpieli, autentycznie myślałam, że połamię własne dziecko. Otwór na głowę był całkowicie sztywny. Zakończyłam oczka zbyt ciasno, więc materiał nie miał absolutnie żadnej elastyczności. Zero. Udało mi się przecisnąć jej małe, wymachujące rączki przez rękawy, co przypominało próbę wepchnięcia mokrego spaghetti do słomki, a potem nadeszło danie główne: głowa. Pociągnęłam sweter przez jej twarz, a materiał po prostu... się zatrzymał. Utknął całkowicie na wysokości nasady jej nosa.

Maya zaczęła krzyczeć – stłumionym, absolutnie wściekłym krzykiem ze środka mrocznej jaskini swetra. Natychmiast wpadłam w panikę. Zaczęłam się pocić tym samym "nadwargowym" potem co wcześniej na podłodze w salonie. Ściągałam materiał w dół, ona wyrzucała pięści do góry, i przez trzy niekończące się, przerażające minuty moje dziecko było uwięzione w kaftanie bezpieczeństwa z organicznej bawełny, który sama zrobiłam. Mike musiał dosłownie wbiec sprintem do pokoju dziecięcego, ocenić sytuację i pomóc mi powoli zsunąć sweter z powrotem z jej czerwonych, podrażnionych od tarcia policzków. Oboje po prostu siedzieliśmy i sapaliśmy, podczas gdy Maya płakała.

Nawet nie każcie mi zaczynać tematu pasujących malutkich bucików, które uszydełkowałam, a które brutalnie wykopała w otchłań parkingu pod supermarketem w niecałe trzy sekundy, a ja po prostu zostawiłam je na asfalcie, bo byłam zbyt zmęczona, żeby się tym przejmować.

Pieluchowa awaria o 3 nad ranem, która zniszczyła moje arcydzieło

Jeśli chcecie oszczędzić sobie łez nad uwięzionym dzieckiem, po prostu przejrzyjcie kolekcję ubranek dziecięcych Kianao, bo szczerze mówiąc, kupowanie gotowych, bezpiecznych rzeczy to forma dbania o siebie. Ale oczywiście wtedy jeszcze tego nie wiedziałam. Wciąż byłam zdeterminowana, by spróbować jeszcze raz.

Postanowiłam spróbować wełny z alpaki. Jest ciepła, nie gubi włókien jak moher i jest naturalna. Wydziergałam piękny mały kardigan. Zajęło mi to miesiąc. Na etykiecie włóczki widniał napis: "Tylko pranie ręczne. Suszyć na płasko w cieniu". Przeczytałam tę etykietę. Zrozumiałam tę etykietę. Ale zrozumienie etykiety o 14:00 we wtorek różni się znacznie od zrozumienia etykiety o 3:00 w nocy w niedzielę, kiedy twoje dziecko właśnie zaliczyło tak katastrofalną pieluchową awarię, że aż łamie to prawa biologii.

To było wszędzie. Na plecach. Na nogach. I na całej dolnej połowie pamiątkowego kardiganu z alpaki. Funkcjonowałam po może dwóch godzinach przerywanego snu, piekły mnie oczy, a zapach był... no cóż. Spojrzałam na instrukcję prania ręcznego. Spojrzałam na musztardowo-żółtą plamę. Wrzuciłam kardigan do pralki na program dla mocno zabrudzonych ubrań w gorącej wodzie i poszłam z powrotem spać.

Następnego ranka wyciągnęłam z pralki ubranko, które sfilcowało się w tak gęsty i malutki kawałek materiału, że mogłoby wygodnie pasować na średniej wielkości wiewiórkę. Była to w zasadzie bardzo droga, bardzo sztywna podkładka pod kubek. To był moment, w którym oficjalnie odesłałam moje druty na emeryturę.

Co tak naprawdę sprawdza się przy ubieraniu małego człowieka

Patrząc z perspektywy czasu na całą tę katastrofę prób przedziergania sobie drogi do idealnego macierzyństwa, oto moja niesamowicie chaotyczna, całkowicie nienaukowa lista rzeczy, których faktycznie nauczyłam się o ubieraniu dziecka:

• Ubranka kopertowe to jedyny sposób na przetrwanie: Nigdy, ale to przenigdy nie kupujcie ani nie róbcie niczego, co trzeba wkładać noworodkowi przez głowę, jeśli tylko możecie tego uniknąć. Kardigany kopertowe (Wickeljacken) to najwspanialszy wynalazek w historii rodzicielstwa, ponieważ po prostu kładziecie dziecko, wsuwacie mu rączki i zawiązujecie. Bez duszenia się, bez krzyku.
• Możliwość prania w pralce to umiejętność przetrwania: Jeśli nie możesz wrzucić tego do pralki na 40 stopni będąc w półśnie, nie ma to prawa bytu w twoim domu. Kropka. Pranie ręczne to mit wymyślony przez ludzi, którzy mają nianie.
• Zawyżajcie rozmiary: Niemowlęta rosną tak szybko, że to wręcz obraźliwe. Dzierganie lub kupowanie rozmiaru 50 to ściema. Po prostu od razu bierzcie 64 albo 68 i podwijajcie rękawy, żeby dziecko mogło to nosić dłużej niż przez dokładnie dziewięć dni.
• Ślina to kwas: Niemowlęta żują wszystko. Mankiety swoich sweterków, kocyki, twoje ramię. Materiały muszą być nietoksyczne i całkowicie bezpieczne do ssania godzinami.

W dzisiejszych czasach outsourcuję dzianiny o grubym splocie. Kiedy Maya miała około sześciu miesięcy, a ja w końcu zaakceptowałam, że moje dni rękodzieła są już za mną, ktoś podarował nam dziany kocyk z organicznej bawełny Kianao. Nie przesadzam, kiedy mówię, że ta rzecz stała się trzecim rodzicem w naszym domu. Używaliśmy go do leżenia na brzuszku, do spacerów w wózku na mroźnym wietrze i do ciasnego owijania jej w małe burrito, gdy ząbkowała i była wściekła na cały świat. Jest wystarczająco ciężki, aby zapewnić ten kojący głęboki nacisk, a jednocześnie na tyle oddychający, że nigdy nie martwiłam się, że się przegrzeje.

Odkryłam też ich kardigany kopertowe z wełny merynosów, które całkowicie rozwiązały mój lęk przed wielkimi głowami. Wiąże się je z boku. Można je prać w pralce. Regulują temperaturę i sprawiają, że moje dzieci nie pocą się przez swoje spodnie i koszulki. Kupiłam ich trzy w różnych rozmiarach dla Leo, zanim w ogóle się urodził, bo odrobiłam swoją lekcję. Aha, w tym samym czasie kupiłam też jeden z ich silikonowych gryzaków, który jest super i robi dokładnie to, co ma robić, ale Maya używała go głównie jako broni do agresywnego uderzania naszego psa, więc musieliśmy go chować za mikrofalówką.

Jeśli jest jedna rzecz, którą chciałabym, żebyście wyciągnęli z moich wczesnorodzicielskich załamań nerwowych, to to, że wasze dziecko zupełnie nie dba o to, czy zrobiliście mu ubranka własnymi rękami. Naprawdę ich to nie obchodzi. Zależy im na tym, żeby było im ciepło, żeby materiał nie drapał ich skłonnej do egzemy skóry i żeby mogły w spokoju agresywnie żuć własne rękawy. Więc odpuśćcie sobie trochę. Odłóżcie bambusowe druty. Wypijcie swoją zimną kawę. I pozwólcie, żeby ktoś inny wykonał za was tę pracę.

Jeśli jesteście gotowi ominąć łzy i od razu przejść do tych dobrych, bezpiecznych i oddychających rzeczy, sprawdźcie pełną kolekcję dla dzieci Kianao tutaj.

Trudne pytania, które wszyscy mi o to zadają

Czy wełna jest naprawdę bezpieczna dla gołej skóry noworodka?

Okej, więc to całkowicie zależy od wełny. Jeśli to ta gryząca wełna ze strychu waszej babci, absolutnie nie, wasze dziecko dostanie wysypki i będzie krzyczeć całą noc. Ale wysokiej jakości wełna merynosów jest niesamowicie delikatna i miękka. Mój pediatra szczerze ją polecał, ponieważ odprowadza wilgoć ze skóry. Upewnijcie się tylko, że ma certyfikat organiczny lub OEKO-TEX, więc nie ma na niej żadnych dziwnych chemicznych barwników, ponieważ – powtórzę – będą próbowały ją zjeść.

Czy naprawdę muszę całkowicie unikać ubranek wkładanych przez głowę?

To znaczy, nie musicie, ale po co to sobie robić? Dopóki nie potrafią same trzymać główki i trochę pomóc ci przepchnąć ramiona przez otwory (co zajmuje miesiące), sweterki przez głowę to po prostu logistyczny koszmar. Zakładkowe dekolty (te fałdy na ramionach w body) są w porządku, ponieważ rozciągają się super szeroko, ale szczerze mówiąc, bluzki i sweterki kopertowe to jedyna rzecz, która uchroniła mnie przed atakiem paniki podczas ubierania.

Co zrobić, jeśli zrobię ogromną plamę na ładnej dzianinie?

Po pierwsze, łączę się w bólu. Po drugie, natychmiast opłuczcie ją zimną wodą – nigdy ciepłą, ciepła sprawia, że białko z kupy lub ulewajek wnika prosto we włókna. Zazwyczaj używam delikatnego mydłka galasowego, delikatnie je wcieram (nie szorujcie, bo sfilcujecie wełnę) i zostawiam na chwilę, a następnie wrzucam do pralki na cykl dla wełny w zimnej wodzie. Jeśli plama nie zejdzie, gratulacje, właśnie zyskaliście sweterek "tylko do zabawy".

Czy włóczki akrylowe są okej, skoro łatwo je wyprać?

Ugh, kiedyś kupowałam akryl, bo był tani, ale to dosłownie tylko przędziony plastik. W ogóle nie oddycha. Założyłam kiedyś Leo uroczy akrylowy sweterek do zdjęcia rodzinnego, a kiedy zdjęłam go dwadzieścia minut później, był cały mokry od potu i wściekły. Jeśli to możliwe, trzymajcie się naturalnych włókien, takich jak bawełna i merynos, to po prostu znacznie ułatwia małym ciałkom regulację temperatury.