Plotki o matce dziecka Freddiego Gibbsa a rzeczywistość ojcostwa

Zanim na świecie pojawiły się bliźniaki, otrzymałem trzy zupełnie różne rady dotyczące nadciągającej transformacji w ojca. Mój listonosz, pan Tomek, kazał mi spać, póki jeszcze mogłem (fizycznie nie da się wyspać na zapas, panie Tomku, ale dzięki za ten niepokój). Moja teściowa poradziła mi, żebym "nigdy nie dał im poznać, że się boję", jakby dwójka trzykiloowych niemowlaków miała wyczuć strach niczym wataha wilków w tundrze. A jakiś facet w pubie całkiem poważnie zasugerował, żebym po prostu kupił naprawdę dobre słuchawki z redukcją szumów i "zostawił nocne zmiany żonie". Piszę to teraz, mając na spodniach przyklejoną połowę czerstwego herbatnika, podczas gdy moja żona faktycznie śpi, więc sami możecie się domyślić, jak sprawdziła się ta ostatnia strategia.

Każdy ma bardzo głośną opinię na temat tego, jak powinieneś zarządzać swoją rodziną, zwłaszcza gdy wasza dynamika nie przypomina idealnego sitcomu z lat 50. I to sprowadza mnie do absolutnego bałaganu internetowych plotek krążących obecnie wokół rapera Freddiego Gibbsa i jego sporów o naprzemienną opiekę nad dziećmi. Jeśli spędzisz pięć minut w ciemniejszych zakamarkach mediów społecznościowych, zobaczysz tysiące nieznajomych analizujących jego relacje z matkami jego dzieci, jakby to był jakiś wyczynowy sport dla widzów.

Internet kocha złoczyńców, a określenie baby mama — lub czasami potajemnie skracane na forach do baby m przez detektywów z pokolenia Z, którzy omijają algorytmy moderacji — jest teraz używane prawie wyłącznie jako broń. Sprowadza to niezwykle złożoną, często głęboko bolesną rzeczywistość rodzicielstwa po rozstaniu do taniego mema. Ale jeśli dokopiesz się pod ten cały cyrk w mediach społecznościowych związany z dramatem Freddiego Gibbsa, zauważysz, że w jednym z wywiadów powiedział o ojcostwie coś, co naprawdę do mnie trafiło, mimo mojego zupełnie nierapowego stylu życia w nieszczelnym londyńskim szeregowcu. Zauważył, że po prostu musisz być solidnym oparciem dla swojego dziecka, niezależnie od tego, czy jesteś z jego matką, czy nie.

Absolutny logistyczny koszmar dwóch domów

Porozmawiajmy o realiach przenoszenia dzieci między różnymi miejscami, ponieważ nikt nie przygotowuje cię na to, jak wiele rzeczy potrzebuje niemowlak, aby po prostu przetrwać poza domem przez czterdzieści minut. Niezależnie od tego, czy dzielicie się opieką i mieszkacie w różnych dzielnicach, czy po prostu próbujesz zabrać bliźniaki do dziadków na niedzielny obiad, logistyka jest po prostu przerażająca.

Kiedyś spędziłem czterdzieści pięć minut na pakowaniu torby na dwugodzinną wyprawę do lokalnego supermarketu. Musisz wziąć pod uwagę każdą możliwą katastrofę: epicką awarię pieluchy, nagłą gorączkę, niespodziewaną i niewytłumaczalną odmowę wypicia mleka z niebieskiej butelki, ponieważ niebieska butelka nagle stała się moralnie obraźliwa. A teraz wyobraź sobie, że robisz to na stałe, pomiędzy dwoma oddzielnymi domami. Mam znajomych, którzy dzielą się opieką, a ich życie wydaje się być podyktowane niekończącą się serią udostępnianych kalendarzy i pasywno-agresywnych wiadomości na WhatsAppie o to, kto zgubił tę lepszą strzykawkę od Nurofenu.

Naprawdę lasuje mi to mózg, gdy myślę o wychowywaniu dziecka w dwóch różnych domach. Potrzebujesz podwójnych egzemplarzy absolutnie wszystkiego. I tutaj przydaje się coś takiego jak Bodziak Dziecięcy z Bawełny Organicznej. Będę z wami szczery, to po prostu bodziak. Jest okej. Zrobiony z organicznej bawełny, co sprawia, że czuję się trochę mniej winny mojemu śladowi węglowemu, podczas gdy planeta powoli się topi, i ładnie rozciąga się przez ich wielkie głowy, nie wywołując przy tym totalnej histerii. Ale powiedzmy sobie szczerze, i tak po jakichś czternastu sekundach od założenia skończy pokryty rozgniecionym batatem i tajemniczymi, lepkimi substancjami. Jego główną zaletą jest to, że jest na tyle wytrzymały, że możesz kupić pięć sztuk, połowę zostawić w domu swojej eks i nie zalać się łzami, gdy jeden z nich nieuchronnie zaginie gdzieś w bagażniku samochodu.

Tymczasem na 47. stronie bardzo drogiego poradnika dla rodziców, który kupiłem w ataku paniki, sugerują, by rodzice w separacji po prostu "spokojnie i racjonalnie komunikowali swoje uczucia podczas przekazywania dzieci", co uważam za głęboko nieprzydatne i całkowicie oderwane od ludzkiej rzeczywistości, gdy ktoś właśnie wręczył ci wrzeszczącego malucha całego umazanego jogurtem.

Śmierć moich niedzielnych poranków

Gibbs wspomniał w tym samym wywiadzie, że musiał zrezygnować z wielu swoich hobby, ponieważ ma teraz córkę. Poczułem ten specyficzny smutek w samej głębi duszy. Kiedyś w niedzielę czytałem w ciszy gazety. Chodziłem do kina. W weekendy sypiałem dłużej niż do szóstej rano. Teraz moim głównym hobby są negocjacje z małymi, irracjonalnymi terrorystami, którzy święcie wierzą, że jedzenie psiej karmy to podstawowe prawo człowieka.

Czytałem kilka artykułów medycznych — może to było od Amerykańskiej Akademii Pediatrii, a może to tylko halucynacje wywołane skrajnym brakiem snu — które twierdzą, że psychologiczna zmiana, jaką niesie ze sobą zostanie tatą, to jedna z najbardziej brutalnych zmian, przez jakie przechodzi mózg dorosłego człowieka. Uważają tam, że jeśli ojcowie od samego początku mocno angażują się w nocne zmiany z pieluchami i odbijaniem, to magicznie obniża to u matki ryzyko depresji poporodowej. Nie jestem naukowcem, a literatura zawsze rzuca jakimiś procentami, których nie chce mi się weryfikować, ale mogę potwierdzić, że kiedy biorę na siebie zmianę o 3:00 w nocy, następnego ranka moja żona nienawidzi mnie o jakieś 40% mniej.

A skoro mowa o nocnych zmianach, opowiem wam o jedynej rzeczy, która obecnie utrzymuje mnie przy zdrowych zmysłach. Ząbkowanie u bliźniaków to szczególny rodzaj wojny psychologicznej. Jedno zaczyna krzyczeć, co budzi drugie, i nagle stoisz w ciemnym pokoju, ślizgając się na kałużach śliny, lulając dwóch wściekłych ludzi. Kupiłem Silikonowy Gryzak Bambusowy dla Niemowląt Panda we wtorek o 4:00 rano z czystej, nieskażonej desperacji.

Jest, bez cienia przesady, genialny. Jest na tyle płaski, że moja córka, która obecnie posiada koordynację wzrokowo-ruchową pijanego gołębia, potrafi go faktycznie chwycić. Możesz wrzucić go do lodówki, a staje się wystarczająco zimny, by znieczulić ich wściekłe małe dziąsła, nie odmrażając im przy tym malutkich rączek. Mamy teraz trzy sztuki. Jeśli zgubię choć jeden, autentycznie będę płakać rzewnymi łzami. Wysypka od śliny jest wystarczająco zła i bez dokładania im dodatkowego cierpienia.

Jeśli obecnie toniesz w chaosie współczesnego rodzicielstwa i potrzebujesz rzeczy, które naprawdę działają, a nie tylko ładnie wyglądają na Instagramie, powinieneś przejrzeć kolekcję produktów dla niemowląt od Kianao. Przeglądanie jej przytłacza znacznie mniej niż większość innych miejsc w internecie.

Dziewczyny, które zniszczą absolutnie każdego, kto wejdzie im w drogę

W całej tej sadze Freddiego Gibbsa jest taki moment, kiedy mówi o tym, że chce wychować swoją córkę na "twardą", żeby nikt nigdy nie mógł jej wykorzystać. Choć jego sposób przekazania tego jest zdecydowanie szorstki i prawdopodobnie nie trafiłby do błyszczącego magazynu dla rodziców, to właśnie to przesłanie sprawia, że nie śpię po nocach, wpatrując się w sufit.

Mam dwie córki. W tej chwili ich największy konflikt dotyczy tego, kto ma trzymać pilota do telewizora (w którym nawet nie ma baterii, ale im tego nie mówimy). Ale w końcu wyjdą w świat i będą musiały radzić sobie z ludźmi, którzy niekoniecznie mają na uwadze ich dobro. Jako ojciec, mam być ich pierwszym męskim wzorcem, z którym się stykają. Presja z tym związana jest absolutnie paraliżująca, jeśli pomyślisz o tym dłużej niż przez dziesięć sekund.

Myślę, że eksperci — pediatrzy, psycholodzy dziecięcy czy ktokolwiek pisze te artykuły, przez które czujesz się jak permanentna porażka — sugerują, że nie powinno się zmuszać dzieci do przytulania krewnych, jeśli same tego nie chcą. Coś o wczesnym budowaniu cielesnej autonomii. Spędzam więc spotkania rodzinne, niezręcznie tłumacząc mojej dwulatce, że nie musi dawać dziadkowi buziaka na pożegnanie, jeśli nie ma na to ochoty, podczas gdy dziadek patrzy na mnie, jakbym dołączył do jakiejś sekty New Age. Chcę, żeby wiedziały, że ich granice to absolutnie mur nie do przebicia.

Staramy się zachęcać je do aktywności fizycznej, do podejmowania ryzyka, do zrozumienia, że mają pełny wpływ na otaczający je świat. Kiedy były malutkie, używaliśmy Drewnianego Stojaka Edukacyjnego (Baby Gym). Nie był to jeden z tych potwornych, plastikowych koszmarków, które błyskają neonowymi światłami i grają blaszaną, demoniczną wersję "Stary Donald farmę miał", aż masz ochotę wyrzucić je przez okno prosto pod nadjeżdżający ruch uliczny. To było po prostu drewno i kilka wiszących zwierzątek. Obserwowanie, jak odkrywają, że uderzenie słonia wprawia go w ruch — to nagłe zrozumienie związku przyczynowo-skutkowego — było czymś niesamowitym. To sam początek nauki zasady: "Mam moc".

Hałas za drzwiami pokoju dziecięcego

Szczerze mówiąc, niezależnie od tego, czy jesteś raperem z kilkoma platynowymi płytami, omijającym plotki z tabloidów, czy zmęczonym facetem z Londynu, próbującym zeskrobać zaschniętą owsiankę z sufitu w kuchni, rodzicielstwo sprowadza się po prostu do bycia obecnym. Internet zawsze będzie miał obsesję na punkcie dramatycznych wojen między rodzicami na świeczniku, ponieważ jest o wiele łatwiej oceniać cudze, poplątane życie, niż spojrzeć na nasze własne niedoskonałości.

A ta prawdziwa robota? Nocne gorączki, wybuchowe kupy w miejscach publicznych, ten ostrożny, wyczerpujący taniec na linie, jakim jest dzielenie się opieką z kimś, kogo być może już nawet nie lubisz? To jest właśnie to. Nie dostajesz za to medalu. Nie masz z tego wiralowego tiktoka. Zyskujesz tylko tę cichą, wyczerpującą satysfakcję, wiedząc, że twoje dziecko czuje się bezpiecznie, kiedy wchodzisz do pokoju.

Jeśli próbujesz rozkminić, jak wyposażyć swoje małe potwory do życia w świecie bez całkowitej utraty zmysłów, rzuć okiem na zrównoważone akcesoria dziecięce od Kianao. Kupuj rzeczy, które choć trochę ułatwią ci życie, ignoruj ludzi, którzy mówią ci, że wszystko robisz źle, i spróbuj się trochę przespać.

Pytania, które słyszę, gdy jestem skrajnie niewyspany

Jak naprawdę dzielić się opieką i nie stracić przy tym zmysłów?

Nie wiem, czy komukolwiek udaje się to zrobić bez przynajmniej lekkiej utraty zmysłów. Z tego, co mówią moi kumple, sprowadza się to głównie do codziennego przełykania dumy i polegania w dużej mierze na udostępnianych kalendarzach. A, no i kupowania po dwa egzemplarze każdego ubranka, żeby nie pisać do swojej eks o 21:00 z pytaniem, gdzie jest ten dobry śpiworek. Po prostu kup dwa. Twoje zdrowie psychiczne jest warte te dodatkowe parę dych.

Czy określenie "baby mama" zawsze jest obraźliwe?

Zasadniczo tak. O ile nie cytujesz akurat piosenki rapowej z połowy lat 2000., zazwyczaj niesie to ze sobą ogromną dozę oceniania. To po prostu wygodny skrót dla ludzi w internecie, by bagatelizować matkę czyjegoś dziecka, traktując ją jak intruza, a nie prawdziwego człowieka, który próbuje wychować dziecko. Lepiej mówić "współrodzic". To mniej dramatyczne, co prawdopodobnie jest powodem, dla którego internet tego nienawidzi.

Po czym poznać, że moje dziecko ząbkuje, a nie po prostu mnie nienawidzi?

To cienka granica. Zazwyczaj, jeśli ząbkują, ślinią się tak bardzo, że można by tym wypełnić mały basen, i chcą przeżuwać twoje palce, meble i psa. Jeśli zauważysz, że ciągną się za uszy lub budzą się z krzykiem o 2:00 w nocy, to pewnie zęby. Jeśli tylko patrzą na ciebie z pogardą, gdy proponujesz im brokuły, to znaczy, że po prostu zachowują się jak typowe dwulatki.

Czy silikonowe gryzaki można chłodzić w lodówce?

Jasne, i wręcz absolutnie powinieneś. Wrzuć go do lodówki na około 15 minut. Tylko nie wkładaj go do zamrażarki, chyba że chcesz zafundować dziecku odmrożenia dziąseł, co na ogół jeszcze bardziej potęguje płacz. Zimny gryzak działa niemal jak magia, gdy zaczynają wyrzynać się tylne zęby trzonowe.

Czy ta cała "cielesna autonomia" u maluchów naprawdę działa?

Dam ci znać za piętnaście lat. Na ten moment oznacza to tylko tyle, że spędzam mnóstwo czasu, tłumacząc zdezorientowanym, starszym krewnym, dlaczego moja dwulatka oferuje im wysoce sformalizowanego "żółwika" zamiast przytulasa. Ale w teorii, nauczenie ich teraz, że ich ciało należy do nich, sprawi, że w przyszłości nie pozwolą wcisnąć sobie absolutnego kitu ze strony innych ludzi.