Droga Sarah z przeszłości: Wszystko, co musisz wiedzieć o fazie małego wieloryba

Droga Sarah sprzed dokładnie pół roku,

Właśnie ukrywasz się w małej łazience na dole. Wiem to, bo do dziś pamiętam zapach tego lawendowego odświeżacza powietrza, który rozpylasz w stresie, i wiem, że masz na sobie te czarne legginsy z Lululemon z małą dziurką na lewym kolanie, które Dave ciągle każe ci wyrzucić. Jest około 16:15 we wtorek, twoja trzecia filiżanka letniej, desperackiej kawy stoi na blacie, pokrywając się dziwnym kożuchem, a Leo po drugiej stronie drzwi właśnie krzyczy, bo jego lewa skarpetka "zbyt go uwiera".

Wiem, że siedzisz na opuszczonej desce sedesowej, bezmyślnie przewijając telefon i zastanawiając się, czy 45-minutowa histeria czterolatka z powodu wyrobów pończoszniczych oznacza, że całkowicie zrujnowałaś mu życie. Nie zrujnowałaś. Za to o 2:00 w nocy wpadniesz w głęboką i dziwną internetową króliczą norę o biologii morskiej, i wiesz co? To zmieni absolutnie wszystko.

Wkrótce odkryjesz coś, co teraz pieszczotliwie nazywam fazą małego wieloryba.

A ponieważ jestem tobą, a my mamy pamięć złotej rybki po syropie na alergię, wszystko to zapisuję. Każdą dziwną rzecz, której dowiedziałyśmy się o ssakach morskich, każdy produkt, który faktycznie zadziałał, i każdy moment, w którym całkowicie poległyśmy w tym nowym "łagodnym rodzicielstwie". W każdym razie, musisz to przeczytać.

O tym, jak Dave próbował wytłumaczyć biologię morską wrzeszczącemu czterolatkowi

Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu Maya skończyła siedem lat i dostała obsesji na punkcie stworzeń morskich? Do tego stopnia, że odmawiała zjedzenia swoich nuggetsów z kurczaka, chyba że nazwaliśmy je "karmą dla rybek"? No właśnie. Zmusiła nas do obejrzenia niesamowicie długiego dokumentu o oceanie i właśnie wtedy zobaczyłaś go po raz pierwszy. Dosłownie nowo narodzonego wieloryba.

Rodzą się wielkości minivana. Minivana, Sarah. Przetraw to przez chwilę, kiedy znów będziesz narzekać na problemy z mięśniami dna miednicy. Ale to, co naprawdę zapadło mi w pamięć — i co przypomnisz sobie w losowym momencie podczas kolejnej awantury Leo w supermarkecie — to to, jak radzą sobie ich matki.

Matki fiszbinowców nawet nie jedzą podczas karmienia. Dosłownie głodują przez miesiące, zużywając całą swoją tkankę tłuszczową na produkcję tego absurdalnie tłustego mleka, tylko po to, by móc utrzymać się blisko powierzchni oceanu, ponieważ ich ogromne, niezdarne dzieci muszą nauczyć się oddychać. Nie próbują zmuszać malucha do nurkowania. Nie krzyczą na niego, że za bardzo chlapie. One po prostu... tam są. Robią mu przestrzeń. Oddychają.

Siedząc na kanapie i pijąc moją zimną kawę, uświadomiłam sobie, że oczekiwałam od Leo, że zanurkuje na dno oceanu, kiedy on jeszcze nawet nie potrafił wstrzymać oddechu. Denerwowałam się na niego za przeciążenie sensoryczne w głośnym, jasnym markecie, podczas gdy nasz pediatra, dr Thomas, w zeszłym roku dosłownie powiedział mi, że układ nerwowy Leo jest po prostu zaprogramowany tak, by odczuwać wszystko na 11 poziomie głośności. Dr Thomas powiedział, że to jak życie w klubie nocnym z basami rozkręconymi na maksa. Nic dziwnego, że dzieciak nienawidzi uwierających skarpetek.

Behawioralna sztuczka, która brzmi jak coś nielegalnego, ale naprawdę działa

I tu pojawia się metoda z książki "Whale Done" (Wieloryb to zrobił!). Przeczytasz o niej za jakieś trzy tygodnie i pomyślisz, że to jakieś korporacyjne bzdury o zarządzaniu zastosowane na małych dzieciach. Ale poczekaj.

W gruncie rzeczy ci behawioryści morscy doszli do wniosku, że nie da się ukarać wielotonowego drapieżnika. Nie możesz wysłać orki do kąta za karę. Stosują więc czyste, pozytywne wzmocnienie. A kiedy zwierzę robi coś złego? Po prostu to ignorują. Całkowicie. Zamierają w bezruchu.

Zapytałam o to dr Thomasa na bilansie zdrowia Mayi, bo jestem tą matką, która wyjeżdża z teoriami nauk behawioralnych podczas wymazu na paciorkowca u dziecka. Trochę się zaśmiał i powiedział, że tak właściwie, jeśli dziecko jest fizycznie bezpieczne, ale wpada w histerię tylko po to, by zwrócić na siebie uwagę lub przejąć kontrolę, najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest wycofanie się. Odejście. Wpatrywanie się w ścianę.

Więc spróbowałam. Gdy następnym razem Leo rzucił się na kuchenną podłogę, bo dałam mu niebieski kubek zamiast zielonego (mimo że zielony był w zmywarce, co jest logiką, której nigdy nie wytłumaczysz czterolatkowi), po prostu nad nim przeszłam. Podeszłam do zlewu. Zaczęłam myć patelnię. Nie powiedziałam: "Używaj słów". Nie powiedziałam: "Przestań płakać". Po prostu stałam się najbardziej nudnym, emocjonalnie niedostępnym głazem na świecie.

To było piekło. Każdy instynkt w moim ciele krzyczał, żeby to naprawić, albo żeby na niego nakrzyczeć, albo żeby przekupić go lodem na patyku. Ale po jakichś czterech minutach — które ciągnęły się jak dosłowne cztery lata — po prostu przestał. Wstał, pociągnął nosem i powiedział: "Teraz chcę niebieski kubek". To było jak magia. Wyczerpująca, spocona magia.

Aha, i wszystkie te perfekcyjnie dopracowane instagramowe harmonogramy o rotacji zabawek i ekologicznych pudełkach sensorycznych? Wyrzuć je do kosza. Poważnie, usuń tę aplikację.

Otulanie ich w ładne estetycznie rzeczy (i narzekanie na gryzak)

Porozmawiajmy o obecnym stanie naszego domu. Toniesz w jasnych, plastikowych śmieciach, które o 3 nad ranem śpiewają fałszywe piosenki. Ale w swoim wywołanym brakiem snu letargu, kupisz kilka rzeczy, które na serio przetrwają te wielkie porządki, głównie dlatego, że idealnie wpisują się w ten spokojny, oceaniczny klimat, który desperacko próbujemy zamanifestować.

Po pierwsze, wiesz, jak Dave ciągle narzeka na to, ile wydajemy na kocyki dla niemowląt? Mówi coś w stylu: "Sarah, po co nam kolejny kawałek materiału, mamy przecież ręczniki". Dave często się myli w kwestii artykułów pierwszej potrzeby domowej. Kupiliśmy Kocyk niemowlęcy z bawełny organicznej w uspokajający wzór z szarym wielorybem, bo zobaczyłam go o 2:00 w nocy, a małe szare wieloryby wyglądały tak spokojnie, i ja też bardzo chciałam, żeby moje życie było spokojne.

Nie przesadzam, gdy mówię, że ten kocyk stał się Świętym Graalem naszego domu. Posiada certyfikat GOTS, przy którym normalnie przewracam oczami, bo przecież po prostu staram się przetrwać dzień, ale różnicę naprawdę czuć. Ma takie podwójne uwarstwienie, przez co jest na tyle ciężki, że daje Leo poczucie bezpieczeństwa — to działa niemal jak lekki kocyk obciążeniowy dla jego potrzeb sensorycznych — ale jednocześnie na tyle przewiewny, że mały nie budzi się spocony i wściekły. Wzięliśmy go na ten katastrofalny rejs statkiem (o tym później), a kiedy zerwał się wiatr, dosłownie zawinęłam mojego czterolatka jak noworodka w burrito. Od razu przestał płakać i zasnął, wpatrując się we wzór z małymi wielorybami. To był cud. Bardzo szykowny, minimalistyczny cud.

Ale bądźmy szczere, nie wszystko, co kupujemy, jest magiczne. Wiem, że Leo dawno ma już za sobą fazę ząbkowania, ale pamiętasz, jak kupiliśmy mu ten Silikonowo-bambusowy gryzak Panda? Maya znalazła go ostatnio na dnie skrzyni z zabawkami i dosłownie walczyli o niego przez godzinę. Kiedy Leo był na serio maluchem, on był... po prostu okej. Silikon był miękki, a wypustki rzeczywiście pomagały na jego dziąsła, gdy te zęby trzonowe wychodziły jak małe sztylety. Ale mój Boże, ten płaski kształt sprawiał, że gdy upuścił go na dywan, błyskawicznie stawał się magnesem na każdy pojedynczy włos golden retrievera w promieniu pięciu kilometrów. Spędziłam pół życia na myciu tej pandy w zlewie. To dobry gryzak, bardzo bezpieczny i nietoksyczny, ale musisz być gotowa na obronę go przed psią sierścią.

Narzekanie na krem z filtrem, choć obiecałam Dave'owi, że tego nie zrobię

Dobra, wracając do wielorybów. Przez naszą obsesję na punkcie filmu dokumentalnego o oceanie, uznaliśmy, że musimy zabrać dzieci na prawdziwy rejs, by zobaczyć morskie życie z bliska. Maya była przekonana, że spotkamy małego rekina wielorybiego. Próbowałam wyjaśnić, że rekiny wielorybie żyją w ciepłych, tropikalnych wodach, a my mieszkamy niedaleko Cape Cod, ale przekonywanie siedmiolatki jest jak dyskutowanie z pijanym prawnikiem.

Sam rejs był w porządku. Nikt nie wymiotował, głównie dlatego, że wcześniej wmuszałam we wszystkich imbirowe lizaki. Ale ochrona przeciwsłoneczna? O mój Boże.

Wieloryby są niezwykle wrażliwe na swoje środowisko, prawda? Smog akustyczny, zanieczyszczenia chemiczne, to wszystko je stresuje. No cóż, z moimi dziećmi jest dokładnie tak samo, ale szczególnie jeśli chodzi o krem z filtrem. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca stosowanie filtrów mineralnych, zwłaszcza w pobliżu środowisk morskich, aby chronić rafy i dziką przyrodę. Dr Thomas powiedział mi, że chemiczne filtry przeciwsłoneczne i tak mogą podrażniać egzemę Leo, więc musieliśmy je zmienić.

Czy próbowałaś kiedykolwiek rozsmarować tlenek cynku na ramionach miotającego się, krzyczącego przedszkolaka na płynącej łodzi? To dyscyplina olimpijska. Spędziłam czterdzieści pięć minut, próbując wsmarować tę gęstą, kredową pastę w skórę Leo, podczas gdy on wrzeszczał, że "ścieram jego mięśnie". Skończyło się na tym, że oboje wyglądaliśmy, jakby nas zasypano mąką w piekarni. Przez cały trzygodzinny rejs wyglądał jak wiktoriańskie dziecko-duch. Nawet nie zobaczyliśmy wieloryba. Zobaczyliśmy bardzo duży głaz, który Dave uparcie nazywał foką.

Ale jedyną rzeczą, która uratowała mnie przed totalną paniką związaną z ekspozycją na słońce, było zarzucenie Bambusowego kocyka niemowlęcego Wesoły Wieloryb na zadaszenie łodzi, aby stworzyć mały namiot w cieniu. Tkanina bambusowa ma przedziwne właściwości chłodzące. Dosłownie, czuć, że jest chłodna w dotyku. Leo siedział pod spodem ze swoją bladą twarzą ducha i jadł krakersy, całkowicie zadowolony. Uważam, że bambus to magia. Nie rozumiem naukowych podstaw i odmawiam ich szukania, ale to po prostu działa.

Rezygnacja z iluzji kontroli

Jeśli jest jedna rzecz, którą naprawdę i szczerze chcę ci teraz przekazać, gdy chowasz się w tej łazience, to to, że musisz przestać próbować wszystkim dyrygować.

W psychologii dziecięcej istnieje pojęcie "odzwierciedlania". Polega to w zasadzie po prostu na obserwowaniu dziecka. Siedzisz tam i po prostu patrzysz, jak bawi się twoje dziecko, nie poprawiając go, nie ucząc go kolorów, nie mówiąc "ostrożnie!" co trzy sekundy. Obserwujesz go w taki sam sposób, w jaki obserwowałabyś wieloryba z łodzi. Cicho. Z zachwytem.

Zaczęłam to robić z Leo. Po prostu siadałam na podłodze z kawą i patrzyłam, jak ustawia swoje samochodziki w rzędzie. Mój mózg krzyczał: "Zapytaj go, jaki kolor ma ten czerwony! Powiedz mu, że ciężarówki nie potrafią latać!" Ale po prostu trzymałam buzię na kłódkę. I wiesz co? Zaczął przynosić mi te samochodziki. Zaczął opierać się o moją nogę, kiedy się bawił. Przywiązanie, ataki histerii — nie zniknęły, ale stały się łagodniejsze. On po prostu potrzebował, żebym była dla niego oceanem. Ogromnym, spokojnym i dającym mu przestrzeń do znalezienia własnego oddechu.

Dobrze ci idzie, Sarah. Spodnie do jogi są obrzydliwe i prawdopodobnie powinnaś je wreszcie uprać, ale naprawdę dobrze ci idzie. Idź i otwórz te drzwi łazienki. Pewnie po prostu chce inną skarpetkę.

Jeśli to czytasz i tkwisz w samym środku dni z noworodkiem albo walczysz z niesfornym maluchem, wiedz, że nie jesteś sama. A jeśli potrzebujesz kupić sobie naprawdę miękki kocyk, żeby jakoś sobie z tym poradzić, gorąco polecam przejrzenie ekologicznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao. Czasami terapia zakupowa jest jedyną terapią, na którą mamy czas.

W każdym razie, zanim pójdę umyć swój kubek po kawie, oto losowe pytania, które obsesyjnie wyguglowałam podczas całej tej fazy. Odpowiadam na nie z zerowym autorytetem medycznym, za to ze 100% matczynym wyczerpaniem.

Gotowa, by zmienić swój pokój dziecięcy w spokojną, inspirowaną oceanem oazę? Odkryj pełną kolekcję ekologicznych kocyków niemowlęcych i znajdź swój własny, mały kawałek spokoju.

Moje zabałaganione FAQ bez cenzury

Czy całe to "wielorybie rodzicielstwo" jest tak w ogóle prawdziwe?

Znaczy się, to prawdziwa książka napisana przez prawdziwych ekspertów od zachowania, ale zastosowanie jej na ludziach jest... trudne. W skrócie oznacza to chwalenie za dobre rzeczy i agresywne ignorowanie tych złych (o ile, powiedzmy, nie wbiegają na ulicę). Na początku wydaje się to niewiarygodnie nienaturalne. Będziesz się czuła jak okropna matka, po prostu wpatrując się w ścianę, podczas gdy twoje dziecko krzyczy o przełamanego na pół herbatnika. Ale to naprawdę ogranicza histerię o połowę, kiedy uświadamiają sobie, że te teatralne wybryki nie zyskują żadnej publiczności.

Czy mineralnych kremów z filtrem naprawdę nie da się wsmarować?

Tak. Są potworne. Mój pediatra zaklinał się, że to najlepsze rozwiązanie dla wrażliwej skóry Leo, i wiem, że to chroni ocean, ale nienawidzę tego nakładać. Moją aktualną sztuczką jest używanie gąbeczki do makijażu i wklepywanie kremu w ich twarze. Zajmuje to dwa razy więcej czasu, ale pozwala uniknąć awantury na parkingu i krzyków w stylu "BOLĄ MNIE BRWI".

Czy tkanina bambusowa faktycznie jest lepsza od bawełny dla wrażliwych dzieci?

W naszym przypadku zdecydowanie tak. Bawełna jest świetna (uwielbiamy nasz wielorybi kocyk z organicznej bawełny za to, że świetnie grzeje), ale bambus ma taką śliską, chłodną w dotyku fakturę, na punkcie której Leo ma obsesję. Kiedy odzywają się jego problemy sensoryczne i mówi, że ubrania go "drapią", kocyk bambusowy to jedyna rzecz, w którą pozwoli się zawinąć. Poza tym wspaniale się pierze i jakimś cudem nie łapie tego dziwnego zapachu kwaśnego mleka, tak jak standardowy polar poliestrowy.

Jak przetrwać rejs statkiem z maluchem?

Niskie oczekiwania i zwykłe przekupstwo. Nie obiecuj im, że zobaczą wieloryba. Obiecaj im "fajną wycieczkę łodzią z przekąskami". Zabierz trzy razy więcej przekąsek, niż wydaje ci się rozsądne. Weź ogromny kocyk, by zrobić zadaszenie chroniące przed słońcem. I daj im imbirowe lizaki ZANIM wejdziecie na łódź. Choroba morska łapie małe dzieci bardzo szybko, a jak już się zacznie, utkniesz na środku oceanu z rzygającym przedszkolakiem. Zgadnij, skąd to wiem.

Czy dzieci z tego wyrastają i kończą się te histerie z powodu ubrań?

Maya z tego wyrosła w wieku około pięciu lat. Czteroletni Leo jest wciąż w samym środku tego procesu. Dr Thomas mówi, że ich układ nerwowy wciąż dojrzewa i po prostu musimy być cierpliwi. Dosłownie kupuję teraz bezszwowe skarpetki przez Internet i odcinam metki z każdej możliwej koszulki, zanim jeszcze ją zobaczy. To denerwujące, ale o wiele łatwiejsze niż toczenie 45-minutowej bitwy o kawałek nitki o 7 rano.