Czego wrzeszczący dziki ptak z ogrodu nauczył mnie o macierzyństwie

Było prawie 40 stopni w cieniu. Znasz te letnie, teksańskie popołudnia, kiedy powietrze przypomina gorącą zupę i pocisz się od samego mrugania? Właśnie wtedy, gdy byłam po łokcie w kremie na odparzenia, trzasnęły tylne drzwi. Mój najstarszy syn – chodzący i gadający powód, dla którego mam swój ulubiony kieliszek do wina i siwe włosy w wieku trzydziestu lat – wkroczył do kuchni, trzymając coś, co wyglądało jak mokry, wrzeszczący, czarny pompon.

– Mamo, patrz na mojego nowego pieska – ogłosił dumnie.

Będę z wami szczera – to wcale nie był piesek. To był bardzo głośny, bardzo wkurzony dziki ptasi noworodek. Dokładniej rzecz biorąc, jakiś podlotek krukowatego z wielkimi, niezdarnymi lotkami, jasnoniebieskimi oczami, które wyglądały nieco demonicznie, i neonoworóżowym dziobem, który właśnie darł się wniebogłosy, wołając matkę. Tymczasem moje własne, ludzkie niemowlę, przypięte do krzesełka do karmienia, ze złością rzucało w szafki purée z batatów, bo akurat ząbkowało, a średniak biegał nago w kółko wokół wyspy kuchennej.

Absolutny, czysty chaos. A ja stałam tam z tubką maści cynkowej w dłoni, gapiąc się na leśne stworzenie ociekające wodą na moje kuchenne linoleum.

Ten moment, gdy przypadkowo otworzyliśmy pogotowie dla dzikich zwierząt

Moja babcia, kochana kobieta, zawsze zarzekała się, że jeśli choćby krzywo spojrzysz na ptasie gniazdo, matka wyczuje twój ludzki oddech, wydziedziczy całą swoją rodzinę i zostawi ich na pewną śmierć. Dorastałam, bojąc się nawiązać kontakt wzrokowy z rudzikami w obawie, że zrujnuję im życie rodzinne. Dlatego moją pierwszą reakcją na widok tego malutkiego, głośnego stworzenia w brudnych rączkach mojego syna była czysta panika. Byłam przekonana, że właśnie skazaliśmy to biedne zwierzę na życie w sierocińcu.

Okazuje się, że ta cała historia z zapachem to jedno wielkie, przekazywane z pokolenia na pokolenie kłamstwo, wymyślone przez wyczerpane matki, żeby powstrzymać ich dzikie dzieci przed dotykaniem brudnych zwierząt na dworze. Po całym tym incydencie wpadłam w nocną króliczą norę w internecie i z tego, co zdołał przyswoić mój pozbawiony snu mózg, większość ptaków ma fatalny węch. Naprawdę nie obchodzi ich, że wasze dziecko wyściskało ich potomstwo. Chcą tylko, żebyście się cofnęli, aby mogły wrócić do karmienia.

Zawsze dziwiło mnie, jak wiele kobiet z Południa przekazywało sobie to kłamstwo niczym prawdę objawioną, tylko po to, żebyśmy nie wchodzili w drogę naturze. Na mnie w dzieciństwie działało to bezbłędnie. Zamiast tego spędziłam jednak trzy godziny tamtego popołudnia na hiperwentylacji, że zrujnowałam życie temu młodemu ptakowi, podczas gdy mój czterolatek błagał mnie, żebym pozwoliła mu nakarmić go mlekiem modyfikowanym z butelki.

Jeśli ptak krwawi lub ciągnie za sobą skrzydło, możecie wezwać profesjonalnego rehabilitanta dzikich zwierząt, ale w przeciwnym razie to naprawdę nie wasz problem.

Okazuje się, że zwierzęta są lepszymi matkami niż my

Próbując dowiedzieć się, co zrobić z tym wrzeszczącym, pierzastym maluchem, zaczęłam czytać o tym, jak te wielkie czarne leśne ptaki w ogóle wychowują młode, i wiecie co? Od razu poczułam się niewystarczająca. Przeczytałam gdzieś, że w upalny dzień ptasia mama potrafi dosłownie polecieć do strumyka, zanurzyć pióra na brzuchu w wodzie i wrócić, by ociekać nad swoimi dziećmi jak żywy, oddychający klimatyzator.

Tymczasem ja narzekam, kiedy muszę przejść przez salon, żeby podkręcić wiatrak.

Podobno kradną też owczą wełnę z płotów, żeby wyścielić nią gniazda – w zasadzie tworząc dla swoich noworodków organiczne, izolujące koce, chroniące je przed kapryśną wiosenną pogodą. Zwierzęta szukają naturalnych włókien, a ja po prostu staram się upewnić, że moje dzieci nie jedzą starych frytek z podłogi w naszym minivanie.

Może i nie potrafię zbudować gniazda ze skradzionej wełny, ale naprawdę zależy mi na tym, co dotyka skóry moich dzieci, zwłaszcza w ten brutalny upał. Tego dnia, w którym pojawił się ptak, mój najmłodszy miał na sobie body niemowlęce bez rękawów z organicznej bawełny, które jest w zasadzie moim Świętym Graalem letniej garderoby. Mój lekarz kilka lat temu spojrzał na okropną wysypkę na łokciach mojego średniaka i powiedział mi, że w tanich syntetycznych materiałach niemowlęta po prostu pieką się we własnym pocie. Wtedy przestawiliśmy się całkowicie na oddychające ubranka.

To body faktycznie pozwala odprowadzić ciepło, więc moje dziecko nie budzi się z drzemki z poczuciem bycia pieczonym ziemniakiem. Będąc wydatkiem rzędu dwudziestu paru dolarów, nie jest to najtańsza opcja na rynku, ale przetrwało trzy spektakularne wpadki z przeciekającą pieluszką i wielokrotne pranie w mojej agresywnej pralce, nie tracąc przy tym swojego kształtu. Dodatkowo ma te sprytne, kopertowe wykończenia na ramionach. Oznacza to, że gdy nadejdzie katastrofa, możesz zsunąć całe ubranko w dół, zamiast przeciągać pobrudzony materiał przez głowę, doprowadzając wszystkich do łez.

Zresztą, spędzanie czasu na łonie natury jest mocno przereklamowane

Wszyscy na Instagramie promują to estetyczne dzieciństwo na świeżym powietrzu, gdzie maluchy spokojnie kopią w ekologicznym błocie i robią wianki z kwiatów. Moja rzeczywistość zabaw na dworze jest taka, że moje dzieci znajdują w ogrodzie to jedno jedyne mrowisko ognistych mrówek, pokrywają się tajemniczą, lepką żywicą i przynoszą dzikie zwierzęta prosto do mojej kuchni.

Jeśli znajdziecie się w tej kuriozalnej sytuacji, w której wasze dziecko wręcza wam wrzeszczącą garść piór, musicie po prostu ocenić na oko, czy to coś ma już pióra i potrafi skakać. Jeśli tak – zawińcie je w ręcznik i wsuńcie pod krzak na zewnątrz, żeby rodzice mogli się nim zająć, a wy w tym czasie maszerujcie z dzieckiem do zlewu na szorowanie rąk płynem do naczyń.

Z tego, co zrozumiałam, jeśli ptak jest całkowicie łysy i przypomina surowego kurczaka ze sklepu, prawdopodobnie wypadł z gniazda i musi do niego wrócić. Ale jeśli ma śmieszne niebieskie oczy, neonowy dziób i niezgrabnie podskakuje, to w zasadzie jest pierzastym nastolatkiem uczącym się latać i po prostu trzeba zostawić go w spokoju.

Jeśli i ty próbujesz po prostu przetrwać lato z nienaruszonymi nerwami i w miarę przyzwoicie ubranymi dziećmi, możesz przejrzeć naszą letnią, organiczną kolekcję, zanim twój maluch postanowi adoptować szopa pracza.

Utrzymanie ludzkiego niemowlęcia przy życiu pośród tego chaosu

Gdy wreszcie wypuściłam ptaka na zewnątrz pod dąb i zamknęłam drzwi z moskitierą na klucz, by mój najstarszy nie mógł rozpocząć misji ratunkowej, nadal musiałam poradzić sobie ze złym, ząbkującym niemowlęciem w kuchni.

Kiedy potrzebuję dokładnie siedmiu minut spokoju, żeby uporać się z kryzysem – na przykład zmyciem ptasich zarazków z przedszkolaka – kładę mojego najmłodszego pod jego drewniany stojak edukacyjny Rainbow Play Gym Set. Kiedyś przewracałam oczami na te wszystkie drewniane zabawki Montessori i rzeczy w stylu "smutnego, beżowego dziecka", myśląc, że do szczęścia maluchy potrzebują jasnych, migających światełek. Myliłam się. Plastikowe zabawki, które śpiewają tę samą elektroniczną piosenkę z alfabetem pięćdziesiąt razy na minutę, przyprawiały mnie o stresową migrenę, zwłaszcza w połączeniu z wrzaskami reszty dzieci.

Ten drewniany stojak jest solidny, nie wymaga baterii i daje mojemu dziecku bezpieczne miejsce do wpatrywania się w małego, drewnianego słonika, podczas gdy ja gaszę pożary. Jasne, to inwestycja, ale ładnie wygląda w moim salonie i autentycznie przykuwa jego uwagę, nie przebodźcowując go do tego stopnia, by wywołać płacz ze zmęczenia.

Jeśli chodzi o ząbkowanie, tamtego dnia na tacce krzesełka do karmienia mieliśmy silikonowo-bambusowy gryzak Panda Teether. Będę z wami całkowicie szczera: jest w porządku, ale to tyle. Kupiłam go, ponieważ nie zawiera BPA i wyglądał uroczo w internecie. I owszem, bardzo łatwo wrzucić go do zmywarki, gdy się zabrudzi. Ale ponieważ jest dość płaski, moje dziecko ciągle upuszcza go na podłogę, a mój pies jest absolutnie pewien, że to gryzak dla niego. Przez połowę tamtego popołudnia mój najmłodszy i tak wolał żuć moje zimne kluczyki do samochodu. Fajnie jest trzymać go w torbie z pieluchami na wypadek awarii, bo nie zajmuje prawie wcale miejsca, ale w trakcie naszego incydentu z dziką przyrodą nie zadziałał magicznie na łzy przy ząbkowaniu.

Czego naprawdę nauczył mnie ten cały bałagan

Resztę tamtego popołudnia spędziłam, obserwując przez kuchenne okno, jak dwa ogromne, dorosłe czarne ptaki pikują, by nakarmić wrzeszczącego nastolatka, którego upchnęłam pod krzakiem azalii. Były niesamowicie oddane, latając tam i z powrotem w palącym upale, przynosząc robaki i cokolwiek innego, co tylko udało im się znaleźć, żeby uciszyć swoje dziecko.

Macierzyństwo to rodzaj uniwersalnego bałaganu, bez względu na to, czy jesteś zmęczoną kobietą w Teksasie prowadzącą sklep na Etsy, czy ptakiem zbierającym owczą wełnę. Wszystkie próbujemy po prostu zapewnić naszym dzieciom wygodę, jedzenie i – miejmy nadzieję – trzymać je z dala od paszczy drapieżników (lub golden retrieverów). Może i nie jestem na tyle oddana, żeby przesiadywać w strumyku, udając ludzki wiatrak, ale tamtego dnia udało mi się utrzymać przy życiu trójkę dzieci, pomóc dzikiemu zwierzęciu wrócić do rodziny i ostatecznie nalać sobie bardzo duży kieliszek wina.

Gotowa odświeżyć garderobę swojego dziecka materiałami, które naprawdę oddychają, aby mogło w komfortowych warunkach terroryzować lokalną dziką przyrodę? Odwiedź cały sklep Kianao właśnie tutaj, zanim przejdziesz do serii pytań i odpowiedzi poniżej.

Moje kompletnie nieprofesjonalne odpowiedzi na wasze pytania o dziką przyrodę i dzieci

Co, jeśli dziki ptak, którego znalazło moje dziecko, nie ma piór?

Jeśli wygląda jak różowy, łysy mały kosmita, to jest to pisklę i nie powinno znajdować się na ziemi. Musisz po prostu znaleźć gniazdo i ostrożnie włożyć je z powrotem. Jeśli gniazdo zostało zniszczone, bo na przykład zwiała je burza, możesz zrobić otwory drenażowe w plastikowym pojemniku po maśle, wyścielić go suchą trawą, przybić do drzewa i wsadzić tam malucha. Obiecuję, że rodzice go znajdą.

Czy ptasia mama mnie zaatakuje z powietrza, jeśli dotknę jej dziecka?

Prawdopodobnie nie, ale może na ciebie nakrzyczeć. Ptaków nie obchodzi twój ludzki zapach – są po prostu zestresowane faktem, że gigantyczny drapieżnik (czyli ty) trzyma ich dziecko. Wystarczy odłożyć ptaka w zacienione miejsce i szybko odejść, aby mama poczuła się na tyle bezpiecznie, by do niego sfrunąć.

Czy możemy zatrzymać ptaszka, jeśli go znajdziemy?

Nie, absolutnie nie, a wręcz nie powinniście nawet o tym myśleć. Pomijając fakt, że w świetle prawa zatrzymywanie dzikich ptaków jest nielegalne, te maluchy muszą co godzinę zjadać przerażające ilości robaków, a wy po prostu nie macie energii na takie poświęcenie. Zostawcie go na zewnątrz.

Jak chronić moje dziecko przed przegrzaniem na zewnątrz?

Mój lekarz polecił mi po prostu trzymać się naturalnych włókien, takich jak lekka bawełna lub len, przebywać w cieniu i zdejmować warstwy ubrań, gdy dzieci zrobią się czerwone na buzi. Zapomnij o uroczych, syntetycznych ubrankach, które zatrzymują ciepło. Swoje maluchy ubieram w organiczne body bez rękawów, pakuję wiatraczek do wózka na baterie i odmawiam wyjść do parku między południem a czwartą po południu.

Czy to normalne, że latem u niemowląt pojawiają się wysypki?

U moich dzieci zdarza się to bez przerwy. Potówki wyglądają jak maleńkie czerwone krostki, najczęściej pojawiające się w fałdach szyi lub na łokciach, gdzie zbiera się pot. Kiedykolwiek przydarza się to mojemu średniakowi, robimy chłodną kąpiel, dokładnie go wycieramy i pozwalamy biegać w samej pieluszce, żeby skóra pooddychała. Jeśli jednak wysypka wygląda na zaognioną lub pojawiają się strupki, to czas, żebyś uczciwie zadzwoniła do lekarza zamiast zgadywać.