Dlaczego historia dziecka z okładki Nirvany skłoniła mnie do usunięcia Instagrama

Hej Jess z zeszłego października.

Siedzisz teraz na dywaniku łazienkowym, prawda? Dzieciaki są cudownie zajęte pustym kartonem z Amazona w korytarzu, twoja kawa zdążyła już wystygnąć na umywalce, a twój kciuk wisi nad przyciskiem „udostępnij” na Instagramie. To to zdjęcie Wyatta z wakacji — to, na którym biega na golasa w zraszaczu i śmieje się wniebogłosy. Uważasz, że jest urocze i przezabawne, i masz nadzieję, że zgarniesz trochę współczujących lajków od innych mam, bo właśnie toniesz w stertach prania i histeriach dwulatka.

Piszę do ciebie z przyszłości, o sześć miesięcy do przodu, żeby powiedzieć ci: odłóż ten telefon, zablokuj ekran i usuń aplikację, zanim zrobisz coś, czego nie będziesz mogła cofnąć.

Będę z tobą całkowicie szczera, bo nikt inny w naszej małej, teksańskiej bańce nie mówi tego głośno. Handlujemy wizerunkiem naszych dzieci dla cyfrowej aprobaty i to w końcu odbije nam się potężną czkawką. Nie wierzysz mi? Sprawdź, co się stało z tym dzieciakiem z okładki płyty Nirvany.

To nagie, pływające niemowlę zryło mi psychikę

Wiem, że pamiętasz ten album. Wszyscy w naszym wieku pamiętają okładkę Nevermind z 1991 roku z nagim niemowlęciem płynącym pod wodą w stronę banknotu dolarowego na haczyku na ryby. Wtedy było to po prostu odważne dzieło sztuki, któremu nie bardzo pozwalano nam się przyglądać w sklepie muzycznym.

Cóż, ten dzieciak dorósł. Nazywa się Spencer Elden, a jego rodzice dostali zawrotne dwieście dolców za tę piętnastosekundową sesję zdjęciową, bo tak się złożyło, że znali fotografa. Szczerze mówiąc, to mniej więcej tyle, ile zarabiam w tydzień na sprzedaży moich szydełkowanych opasek na Etsy, więc nie mnie oceniać tę smykałkę do interesów.

Rzecz jednak w tym, że to wciągnęło mnie w internetową króliczą norę akurat wtedy, gdy powinnam była robić obiad. Kilka lat temu pozwał żyjących członków zespołu i spadkobierców Kurta Cobaina. Facet domagał się odszkodowania za straty moralne poniesione na całe życie i stwierdził, że został przedstawiony jak pracownik seksualny, co jest dość mocnym stwierdzeniem, gdy patrzysz po prostu na zdjęcie pluskającego się bobasa. Kurt Cobain był podobno zafascynowany porodami w wodzie, co było głównym powodem zrobienia sesji na basenie, ale szczerze mówiąc, na samą myśl o porodzie w przerośniętym baseniku dla dzieci dostaję wysypki, więc pomińmy ten wątek.

W każdym razie to, co mnie naprawdę uderzyło, to czytanie o tym, co teraz dzieje się z „dzieckiem Nirvany”.

Jest po trzydziestce, mieszka z mamą w Los Angeles, jeździ Hondą Civic i uprawia pomidory. Biedak, wydaje się być tak głęboko zagubiony w kwestii własnej tożsamości. Przez lata czerpał z tego korzyści — wytatuował sobie „Nevermind” na klatce piersiowej i odtwarzał to zdjęcie przy okazji okrągłych rocznic — aż nagle poczuł się całkowicie wykorzystany, bo miliony ludzi mają w domach zdjęcie jego niemowlęcych genitaliów, a on nie dostał ani grosza z milionów dolarów, które zarobił ten album. Jakiś sędzia federalny ostatecznie oddalił pozew z powodu przedawnienia i jakichś prawnych zawiłości dotyczących „lubieżnego obnażania”, których do końca nie rozumiem, ale ten prawniczy bełkot nie ma tu znaczenia.

Chodzi o to, że jego rodzice sprzedali jego wizerunek za dwieście dolarów, zanim w ogóle zaczął mówić, a trzydzieści lat później jest on głęboko straumatyzowany faktem, że nie miał w tej sprawie żadnego wyboru.

A ty, Jess siedząca na podłodze w łazience, właśnie masz zamiar oddać prywatność Wyatta za okrągłe zero dolarów i kilka emotikonów z serduszkami od dziewczyn, z którymi nie rozmawiałaś od czasu obozu cheerleaderek w liceum.

Jesteśmy dosłownie jak ślepy, który prowadzi ślepego

Słuchałam ostatnio podcastu podczas składania chyba czterotysięcznej partii body, i jakaś babka mówiła, że przeciętny rodzic udostępnia w internecie ponad tysiąc zdjęć swojego dziecka, zanim ono skończy pięć lat. Myślałam, że to jakaś zupełnie wyssana z palca internetowa matematyka, dopóki nie spojrzałam na galerię w moim telefonie i nie uświadomiłam sobie, że prawdopodobnie dobiłam do tej liczby jeszcze przed pierwszymi urodzinami Wyatta.

Jesteśmy pierwszym pokoleniem rodziców, które dorastało z mediami społecznościowymi, co oznacza, że zasadniczo przeprowadzamy masowy, niekontrolowany eksperyment psychologiczny na naszych własnych dzieciach. My nie mieliśmy cyfrowych śladów, dopóki nie byliśmy na tyle dorośli, by niezgrabnie kodować własne profile na Myspace z okropnymi tekstami emo. Nasze dzieci? Są „pokoleniem oznaczonych”. Publikowaliśmy ich zdjęcia już z USG. Dokumentujemy każdą wpadkę z pieluchą, każdą histerię, każdą chwilę słabości, całkowicie zapominając, że internet to coś na zawsze i roi się w nim od absolutnych świrów.

Moja babcia zawsze powtarzała, żeby dbać o porządek na własnym podwórku, a rodzinne sprawy trzymać z dala od wścibskich uszu, a mi się wydaje, że Instagram to po prostu największe, najniebezpieczniejsze plotkowisko na świecie, udające pamiątkowy album.

Przestań kupować estetyczne rzeczy tylko po to, by ładnie wyglądały na wallu

Pamiętasz, jak kupiłaś te miękkie klocki, bo pomyślałaś, że będą idealnie wyglądać na zdjęciach flat-lay do twojego sklepu na Etsy? Bądźmy szczere. Były w porządku. To znaczy, wyglądały uroczo w tle tej jednej rolki, którą nagrałaś, ale kosztowały trzydzieści dolarów, a dzieci używają ich głównie jako pocisków do rzucania w psa, kiedy akurat próbuję odpisać na maile. Kupiłam je dla estetyki, nie dla dzieci, a to gorzka pigułka do przełknięcia, kiedy uchodzisz za świadomą mamę dbającą o domowy budżet.

Jeśli zamierzasz wydawać pieniądze na rzeczy dla dzieci, kupuj to, co faktycznie ratuje ci resztki zdrowia psychicznego w prawdziwym życiu, a nie to, co tylko dobrze wygląda na ekranie.

Na przykład, zamiast wrzucać do sieci nagie zdjęcia z kąpieli, po prostu ubierz je w coś wygodnego i trzymaj telefon w kieszeni. Moim absolutnym faworytem wśród rzeczy, które obecnie mamy, są bezrękawnikowe body dla niemowląt z bawełny organicznej od Kianao. Kosztują jakieś dwadzieścia cztery dolary, na co moja oszczędna natura zwykle krzywi się z bólu (w końcu to coś, w co dziecko niechybnie w pewnym momencie zrobi kupę), ale mówię wam, są warte każdego centa.

Nasza pediatrka mówiła coś o tym, że syntetyczne materiały zatrzymują ciepło i powodują nawroty egzemy, i choć zazwyczaj traktuję porady medyczne z przymrużeniem oka, o ile nie ma gorączki, tym razem miała całkowitą rację. Skóra Wyatta była przez całe lato czerwona i podrażniona, dopóki nie przerzuciłam go na te body z organicznej bawełny. Są na tyle elastyczne, że nie muszę walczyć z nim po kąpieli jak z nasmarowanym tłuszczem prosiakiem, a sam materiał staje się jeszcze bardziej miękki po praniu. Nie mają żadnych drapiących metek ani dziwnych chemicznych barwników, przez które zawsze trochę się denerwuję. To po prostu solidny, niesamowicie dobrze wykonany element bazowy, który naprawdę spełnia swoje zadanie — poza zasięgiem kamer.

(Jeśli chcesz zrobić rewolucję w szafie swojego dziecka i postawić na ubranka, które naprawdę działają w praktyce, a nie tylko ładnie wyglądają na zdjęciach, tutaj możesz przejrzeć kolekcję ubranek z organicznej bawełny dla niemowląt od Kianao.)

Internet nie obchodzą twoje dzieci

Wiem, że jesteś zmęczona i samotna, a te przychodzące powiadomienia działają jak mały strzał dopaminy w dniu, który składa się wyłącznie z wycierania nosów i obcinania skórek od chleba na kanapkach, ale musisz znaleźć inny sposób, żeby poczuć, że ktoś cię dostrzega.

Kiedy wrzucasz zdjęcie dziecka do sieci, tracisz nad nim kontrolę na zawsze. Ktoś w nocnym dokumencie, który oglądałam jednym okiem podczas karmienia Sadie, powiedział, że Wielka Brytania ma jakiś tam Kodeks Dziecięcy chroniący dzieci w sieci, ale tutaj, w Stanach, prawo to w zasadzie Dziki Zachód i nie ma żadnych realnych środków prawnych na przypadek, gdy przesadzasz z dzieleniem się życiem własnego dziecka. Funkcjonujemy w zasadzie jako paparazzi naszych własnych dzieci.

Pomyśl o Wyatcie. To mój najstarszy syn, mój królik doświadczalny, mój mały dzikus, który wszystko przeżywa na maksymalnej głośności. Pamiętasz tę epicką histerię na parkingu pod Targetem w zeszłym tygodniu? Nagrałaś ją. Pomyślałaś, że to świetny, życiowy content dla innych mam. Wyobraź sobie teraz, że masz piętnaście lat, próbujesz zaprosić dziewczynę na szkolną potańcówkę i wiesz, że po internecie krąży nagranie, na którym wrzeszczysz, bo mama nie pozwoliła ci zjeść znalezionego na asfalcie frytka.

To upokarzające. Kradniemy im godność, zanim w ogóle dowiedzą się, co to słowo oznacza.

Co tak naprawdę chcę, żebyś kupiła

Skoro przeżywamy teraz nasz moment szczerości o tym, jak rodzicielujemy i co konsumujemy, powiem ci o jednej rzeczy, którą naprawdę musisz w tej chwili kupić dla Sadie. Od trzech dni gryzie listwy przypodłogowe jak termit, a ty jesteś już totalnie strzępkiem nerwów.

Zrezygnuj z estetycznych drewnianych zabawek, które wyglądają jak sztuka współczesna i weź silikonowo-bambusowy gryzak dla niemowląt w kształcie pandy. Wiem, że ma kształt pandy i nie jest beżowy, ale to dosłownie uratuje ci życie. Zrobiony jest z silikonu spożywczego, więc go nie przegryzie, a do tego ma te małe, teksturowane wypustki, które muszą działać na jej opuchnięte dziąsła jak masaż tkanek głębokich. Jest całkowicie nietoksyczny i co ważniejsze, na tyle płaski, że może go bez problemu sama trzymać w rączkach, zamiast upuszczać go co cztery sekundy i wrzeszczeć na ciebie, żebyś go podniosła.

Gdy obrzydliwie się pobrudzi od ciągania po kuchennej podłodze, po prostu wrzucasz go do zmywarki. Żadnego wyparzania, żadnych dziwnych, ukrytych szczelin, w których mogłaby rozwijać się pleśń. Jeden trzymam w torbie na pieluchy, a drugi w lodówce, bo schłodzony silikon naprawdę tak dobrze znieczula jej dziąsła, że udaje się jej przespać dłużej niż czterdzieści pięć minut na raz. Kup go. Podziękujesz mi później.

Nadchodzi wielkie czyszczenie

Oto co teraz zrobisz, Jess. Natychmiast wyłączysz Instagrama. Wyjdziesz na korytarz i pobawisz się z dziećmi w tym kartonowym pudle, nie robiąc przy tym ani jednego zdjęcia.

A dziś wieczorem, gdy już zasną, a ty nalejesz sobie bardzo duży kieliszek taniego Pinot Grigio, usiądziesz i usuniesz cztery tysiące zdjęć ze swoich mediów społecznościowych. Ustawisz swoje profile jako prywatne. Usuniesz obserwujących, których nie widziałaś na żywo przez ostatnie pięć lat. Na początku będziesz czuła się z tym dziwnie, jakbyś wymazywała własną historię, ale obiecuję ci z perspektywy sześciu miesięcy w przyszłość: to uczucie wolności jest po prostu upajające.

Chyba nie chcesz być powodem, dla którego twoje dziecko za trzydzieści lat pójdzie do jakiegoś podcastu i będzie opowiadać o tym, jak jego matka sprzedała jego dzieciństwo za lajki. Niech Spencer Elden będzie historią ku przestrodze, której wszyscy tak bardzo potrzebowaliśmy. Chroń ich spokój, a przy okazji może uda ci się odzyskać swój własny.

Jeśli jesteś gotowa, by zacząć dokonywać lepszych, cichszych wyborów dla swoich dzieci, przed zrobieniem czegokolwiek innego sprawdź dzisiaj pełną linię zrównoważonych, bezpiecznych podstawowych produktów od Kianao.

Niewygodne pytania, które wszyscy po cichu sobie zadajemy

Czy publikowanie zdjęć dzieci w internecie jest w ogóle bezpieczne?

Szczerze mówiąc, moje stanowisko to teraz „prawdopodobnie nie, ale wszyscy robimy, co w naszej mocy”. Jeśli już absolutnie musisz coś udostępnić, moją złotą zasadą jest: brak twarzy, brak lokalizacji i zdecydowanie żadnej nagości. Ograniczam się do zdjęć tyłu ich główek lub małych rączek w trakcie jakiejś aktywności, ale nawet wtedy mam wątpliwości. Jeśli nie przybiłabyś tego zdjęcia zszywkami do słupa na rynku w swoim mieście, to nie ma ono również miejsca w internecie.

Czy „dziecko Nirvany” naprawdę wygrało swój proces?

Nie, sędzia ostatecznie oddalił powództwo w 2023 roku. Z tego, co zrozumiałam podczas moich pozbawionych snu lektur, czekał z pozwem zbyt długo, a sądy orzekły, że zdjęcie to technicznie rzecz biorąc nie jest pornografią dziecięcą w świetle specyficznych definicji prawnych. Ale szczerze mówiąc, to, czy wygrał pieniądze, czy nie, nie ma dla mnie większego znaczenia — to, że poczuł się na tyle zraniony, by w ogóle wnieść pozew, jest tym, co nie daje mi spać po nocach.

Jak powiedzieć teściowej, żeby przestała wrzucać zdjęcia mojego dziecka na Facebooka?

Och kochana, to najtrudniejsza z bitew. Musisz po prostu postawić sprawę bardzo jasno, co wiem, że jest trudne, jeśli nienawidzisz konfliktów. Ja dosłownie zwaliłam winę na pediatrę i powiedziałam: „Nasz lekarz stanowczo zalecił nam, ze względów bezpieczeństwa, trzymanie dzieci z dala od mediów społecznościowych”. Zrzuć to na profesjonalistów! Jeśli się wkurzy, trudno, niech się złości. Bezpieczeństwo twojego dziecka jest ważniejsze niż jej chęć pochwalenia się przed koleżankami z klubu brydżowego.

Czym właściwie jest ten „cyfrowy ślad” u dziecka?

To w zasadzie trwała ścieżka danych, którą zostawiasz po nich w sieci, zanim jeszcze zaczną mówić. To każde zdjęcie, każda informacja medyczna, którą wrzucasz na facebookową grupę dla mam, każda oznaczona lokalizacja. Wszystko to jest gromadzone przez brokerów danych i oprogramowanie do rozpoznawania twarzy. Brzmi to jak jakiś paranoiczny film science-fiction, ale tak właśnie wygląda teraz rzeczywistość działania internetu.

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko ząbkuje, czy po prostu ma gorszy dzień?

Jeśli gryzą meble niczym bóbr, a ich ślina przesiąka przez trzy śliniaki na godzinę — to zdecydowanie ząbkowanie. Możesz również zauważyć, że ciągną się za uszy lub budzą się z krzykiem o 2:00 w nocy. Jeśli schłodzony w lodówce gryzak Panda Kianao sprawia, że nagle przestają płakać, masz swoją odpowiedź. Musisz po prostu to przetrwać, biedne maleństwa.