Dolina niesamowitości a dziecko CGI w Squid Game

Na parentingowych subredditach krąży obecnie ogromne nieporozumienie. Ludzie zdają się myśleć, że przerażająco sztuczne niemowlę w tym koreańskim serialu dystopijnym było po prostu wynikiem cięć budżetowych. Zakładają, że jakiś producent spojrzał w arkusz Excela, przeliczył koszty i uznał, że wygenerowanie cyfrowego noworodka będzie tańsze niż zatrudnienie prawdziwego. Pomyślałem dokładnie to samo, siedząc na kanapie o 21:15 w zeszły czwartek. Głośność telewizora była zablokowana na żałosnym poziomie 8, napisy na ekranie przejęły ciężar przekazywania fabuły, a mój własny 11-miesięczny syn odpalał właśnie swój cykl snu w pokoju obok. Wskazałem palcem na ekran i wyszeptałem do żony, że budżet musiał się skończyć już w drugim odcinku. Jednak po zgłębieniu tematu okazało się, że prawda jest zupełnie inna. Hollywood nie użyło kodu z powodu oszczędności; zrobili to, ponieważ prawdziwy świat filmowy to dla niemowlaka absolutny koszmar sensoryczny. I szczerze mówiąc, to uświadomienie całkowicie zmieniło moje spojrzenie na mój własny salon.

Powiedziałem żonie, że zgłębiam temat całego tego dyskursu wokół CGI niemowlaka ze Squid Game, a ona tylko westchnęła, nie odrywając wzroku od telefonu. Wcześniej tego samego dnia nakryła mnie, jak wpisywałem w Google, czy niemowlęta mogą jeść małe kałamarnice, bo akurat robiłem makaron z owocami morza i stwierdziłem, że poeksperymentuję. Okazuje się, że tekstura głowonogów to dla 11-miesięczniaka ogromne ryzyko zadławienia, co z perspektywy czasu ma całkowity sens. Ale kiedy szukasz w sieci informacji o małych kałamarnicach czy samym serialu, znalezienie jakichkolwiek prawdziwych porad parentingowych graniczy z cudem. To po prostu niekończąca się lawina memów o tym wpadającym w dolinę niesamowitości cyfrowym noworodku.

Rzeczywistość stojąca za tamtą sceną jest w sumie dość nerdowska i fascynująca. Użyli obciążonego, animatronicznego robota, by aktorzy mogli go trzymać, a następnie w postprodukcji zamalowali go pikselami. Zrobili to wszystko, ponieważ plan filmowy to w zasadzie niezwykle wrogie środowisko dla systemu operacyjnego noworodka. Zaczęło mnie to zastanawiać nad przepustowością sensoryczną mojego własnego dziecka. Nie robimy uników przed laserami walcząc o nagrodę pieniężną, ale powoli dociera do mnie, że nawigowanie po zatłoczonej kawiarni w Portland z niemowlakiem na rękach może powodować u niego dokładnie ten sam rodzaj systemowego przeciążenia.

Dolina niesamowitości na moim ekranie telewizora

Muszę tylko na sekundę ponarzekać na te efekty wizualne, bo mój mózg wciąż jest uszkodzony od samego patrzenia. Cyfrowe niemowlę w serialu wygląda jak postać z gry wideo z 2013 roku, która jakimś cudem przeniknęła przez tekstury mapy i trafiła do prestiżowego dramatu telewizyjnego. Efekt rozproszenia podpowierzchniowego na tej cyfrowej skórze jest całkowicie nietrafiony. Prawdziwe niemowlęta mają na skórze tę dziwną, półprzezroczystą warstwę, głównie dlatego, że ich układ krwionośny wciąż uczy się, jak prawidłowo rozprowadzać krew. Dziecko z serialu wyglądało po prostu jak kawałek matowego plastiku owiniętego wokół silniczka.

Liczba klatek na sekundę, w jakich poruszało się dziecko, też nie pasowała do aktorów w tle. Kiedy prawdziwy 11-miesięczny maluch się rusza, jest to bardzo chaotyczne. Mój syn porusza się jak pijany człowiek próbujący odgonić osę. Ma zerową stabilność tułowia, a jego kończyny po prostu wystrzeliwują w losowych kierunkach w zależności od tego, który neuron akurat odpalił. Dziecko z CGI miało w sobie tę wygładzoną, algorytmiczną przewidywalność, która całkowicie aktywowała moją reakcję walcz-lub-uciekaj. Spędziłem dwadzieścia minut na pauzowaniu i analizowaniu artefaktów świetlnych na cyfrowym kocyku, podczas gdy moja żona wielokrotnie prosiła mnie, abym w końcu wcisnął play i byśmy mogli dokończyć odcinek, zanim obudzi się nasze prawdziwe dziecko.

Hollywood oczywiście ma całe mnóstwo przepisów prawa pracy dzieci, określających, przez ile minut niemowlę może przebywać w gorącym świetle studyjnych reflektorów, ale mniejsza z tym, to tylko zgodność z przepisami. Głębszy problem polega na tym, że poziom hałasu w hali zdjęciowej jest wręcz przerażający. Pomiędzy ciężkimi maszynami przesuwającymi kamery, mikrofonami kierunkowymi a krzyczącą ekipą filmową, plan zdjęciowy jest z zasady całkowicie niekompatybilny z niemowlęcym hardwarem.

Rejestrowanie decybeli w zwykły wtorek

Kiedy mój syn miał około cztery miesiące, nasz pediatra mimochodem wspomniał o hałasie otoczenia i to całkowicie przeprogramowało mój mózg. Dr Aris to super wyluzowany facet, który wygląda, jakby powinien warzyć kombuchę, a nie sprawdzać odruchy bezwarunkowe, ale zauważył, że niemowlęta nie mają neurologicznych filtrów, które mają dorośli. Wydaje mi się, że mówił coś o tym, że 45 decybeli to górna granica spokojnego środowiska, choć mogłem źle odczytać to z ulotki, próbując desperacko zetrzeć ulanie z okularów. Tak czy inaczej, chodziło mu o to, że dorośli automatycznie odfiltrowują szum tła, podczas gdy mózg niemowlęcia przetwarza każdą pojedynczą częstotliwość jako powiadomienie push o najwyższym priorytecie.

Więc, ponieważ jestem tym, kim jestem, zacząłem śledzić poziom decybeli naszej codziennej rutyny na moim Apple Watchu. Wyniki były zatrważające. Śmieciarka cofająca przed naszym mieszkaniem w Portland? 85 decybeli. Ekspres do kawy w kawiarni, w której myślałem, że spędzamy "relaksujący poranek"? 78 decybeli. Moja żona upuszczająca metalową butelkę na wodę na twardą podłogę? Zasadniczo grom dźwiękowy. Ciągle wystawiamy tego małego, niezałątanego jeszcze patchami człowieka na sensoryczne skrajności, przy których plan filmowy wydaje się oazą spokoju.

Zdałem sobie sprawę, że w gruncie rzeczy funduję mojemu dziecku własne stresujące wyzwania survivalowe, po prostu zabierając go do sklepu spożywczego. Świetlówki, chaotyczne dźwięki wózków sklepowych, przypadkowi nieznajomi wpadający w jego pole widzenia, by robić dziwne miny. Jego mały procesor cały czas pracuje na 100% pojemności, próbując po prostu przeanalizować podstawowe dane z wtorkowego popołudnia.

Redukcja bodźców sensorycznych

Całe to uświadomienie popchnęło mnie mocno w stronę zabawek analogowych. Jeśli świat zewnętrzny jest głośnym, przerażającym koszmarem CGI, chcę, aby mój salon był lokalną piaskownicą absolutnego spokoju. Całkowicie zrezygnowaliśmy ze wszystkiego, co wymaga baterii AA lub odtwarza skompresowane pliki midi ze znanymi piosenkami. Naprawdę nie potrzebujesz syntetycznego hałasu, gdy dziecko nadal jest zafascynowane grawitacją i stałością obiektu.

Ostatecznie kupiłem Drewniany Stojak Edukacyjny z Misiami od Kianao i był to prawdopodobnie jeden z najlepszych kroków debugujących, jakie podjąłem w naszej codziennej rutynie. Złożyłem ten stelaż o 2:00 w nocy po wyjątkowo brutalnym regresie snu. To tylko surowe lite drewno z wiszącymi małymi szydełkowymi misiami. Żadnych migających diod LED, żadnego syntetycznego głosu mówiącego mu, że wykonał świetną robotę. Mój syn po prostu sobie leży i chwyta drewniane kółka, całkowicie pochłonięty stłumionym dźwiękiem grzechotania, jaki wydaje obijające się o siebie drewno. To uczucie, jakbyśmy cofnęli się do XIX wieku, ale w najlepszym możliwym tego słowa znaczeniu. Naturalne tekstury wydają się go uspokajać, prawdopodobnie dlatego, że nie jest bombardowany nasyconymi, plastikowymi kolorami.

Mamy również Stojak Edukacyjny z Liściem i Kaktusem, który moja żona kupiła, bo spodobała jej się estetyka małego, szydełkowego kaktusa. Szczerze mówiąc, jest w porządku. Wykorzystuje dokładnie tę samą konstrukcję stelaża, co ten z misiami, tylko z innymi zawieszkami. Dziecko nie wydaje się tak bardzo przejmować kaktusem, jak żuciem kształtu lamy. Zdecydowanie nie kupiłbym obu, chyba że mieszkacie w ogromnym domu i musicie ustawić wiele identycznych stacji analogowych, ale świetnie spełnia swoje zadanie, jeśli wolicie zieleń zamiast niedźwiadków.

Jeśli zauważacie, że przytłacza was sama ilość plastikowych śmieci przejmujących władzę nad waszym domem, przeglądanie wyselekcjonowanej oferty cichego, drewnianego sprzętu to ogromna ulga. Więcej takich niskostymulujących zestawów możecie sprawdzić w kolekcji stojaków edukacyjnych Kianao.

Firewall przed mediami dla dorosłych

Ironia, w jakiej analizuję brutalny serial telewizyjny, podczas gdy moje dziecko śpi tuż obok, wcale nie jest mi obca. Niezwykle łatwo jest zatrzeć granice tego, co jest akceptowalnym hałasem w tle w twoim domu, gdy jesteś chronicznie niewyspany. Wmawiasz sobie, że 11-miesięczne dziecko nie rozumie fabuły dystopijnego thrillera, więc nie ma nic złego w tym, że leci w telewizorze, gdy ono bawi się na podłodze.

Ale przefiltrowanie wywołującej panikę literatury od Amerykańskiej Akademii Pediatrii w zasadzie zrujnowało moje luźne nawyki oglądania. Z mojego chaotycznego zrozumienia ich wytycznych wynika, że zalecają oni absolutnie zerowego czasu przed ekranem dla dzieci poniżej 18 miesięcy, głównie dlatego, że szybkie cięcia montażowe i intensywny dźwięk całkowicie porywają ich rozwijającą się zdolność koncentracji. Przeczytałem badanie, które sugeruje, że niemowlęta przebywające w pomieszczeniach, w których w tle odtwarzana jest brutalna telewizja, nawet jeśli nie oglądają jej bezpośrednio, wykazują wyższe wskaźniki zaburzeń snu i uogólnionego niepokoju. Ich małe mózgi wychwytują napięcie ze ścieżki dźwiękowej. Nagłe krzyki, intensywne, narastające dźwięki muzyki, gwałtowne zmiany oświetlenia. To wszystko rejestrowane jest jako środowiskowe zagrożenie.

Musieliśmy stworzyć twardy firewall w naszym mieszkaniu. Jeśli dziecko nie śpi, ekrany są ciemne. Streamujemy treści dla dorosłych tylko wtedy, gdy jest on w pełni wylogowany na noc, za zamkniętymi drzwiami, z włączonym urządzeniem generującym biały szum, które robi za zagłuszacz. Okazuje się, że jego kora wzrokowa wciąż pobiera podstawowe zasady rzeczywistości, a nie chcę uszkodzić tych plików scenami walki o życie na pastelowych klatkach schodowych.

Budowanie lepszego środowiska offline

Rodzicielstwo czasami przypomina próbę napisania stabilnego kodu na szczycie rozpadającej się, nieprzewidywalnej infrastruktury. Nie możesz kontrolować śmieciarek na zewnątrz i nie masz wpływu na losowe, głośne dźwięki życia w mieście. Jedyne, co możesz kontrolować, to bezpośrednia przestrzeń fizyczna, którą dla nich aranżujesz.

Kiedy w zeszłym miesiącu pojechaliśmy z wizytą do rodziców mojej żony, nie chciałem pakować całego drewnianego stojaka, więc wzięliśmy Zestaw z Namiotem, Kółkiem i Drewnianym Pałąkiem Edukacyjnym. Składa się on całkowicie na płasko i zmieścił się idealnie za siedzeniem pasażera w samochodzie. Posiadanie tej przewidywalnej, cichej, analogowej zabawki w zupełnie nowym domu niesamowicie go uspokoiło. Rozpoznawał niemalowane drewno i miękkie szydełkowe tekstury, co utrzymywało go w poczuciu bezpieczeństwa, podczas gdy w tle moi teściowie głośno przesłuchiwali mnie w kwestii mojej ścieżki kariery.

Hollywood wykorzystuje sztuczne, cyfrowe niemowlęta, ponieważ prawdziwy świat jest po prostu zbyt trudny do zniesienia dla małego dziecka. Jako rodzice nie mamy dostępu do farm renderujących ani wielomilionowego budżetu na efekty specjalne, aby chronić nasze dzieci. Wszystko, co mamy, to możliwość ściszenia głośności, wyłączenia ekranów i dania im czegoś prawdziwego, czego mogłyby się chwycić. Jeśli chcecie zacząć wymieniać głośne, plastikowe zabawki na coś nieco bardziej uspokajającego, zdecydowanie zaopatrzcie się w jeden z drewnianych stojaków edukacyjnych Kianao i zafundujcie swojemu salonowi tak bardzo potrzebną redukcję bodźców.

Pytania, które gorączkowo googlowałem o 3 nad ranem

Dlaczego współczesne filmy używają sztucznych dzieci zamiast prawdziwych?

Głównie dlatego, że dzieci są fatalnymi aktorami, którzy działają według własnego harmonogramu biologicznego. Ale w praktyce sprowadza się to do ochrony ich przed chaosem planu filmowego. Światła oślepiają, ekipa jest głośna, a temperatura otoczenia jest szalenie nieprzewidywalna. Prawo pracy dzieci surowo ogranicza ich czas przebywania na planie, więc reżyserzy po prostu używają animatroniki lub pikseli, aby uniknąć logistycznego koszmaru omijania drzemek.

Czy włączona w tle telewizja naprawdę może zaszkodzić rozwojowi mojego dziecka?

Mój pediatra w zasadzie potwierdził, że tak, co zrujnowało mi weekend. Nawet jeśli nie wpatrują się bezpośrednio w ekran, szybko migające światła i intensywne ścieżki dźwiękowe całkowicie zaburzają ich zdolność skupienia się na własnych zabawkach. To rozprasza ich uwagę. Jeśli mam włączony jakiś program, mój syn przestaje próbować rozgryźć swoje drewniane klocki i po prostu gapi się tępo w ścianę, przytłoczony szumem otoczenia.

Kiedy jest zbyt głośno dla niemowlaka?

Śledzę to teraz na swoim zegarku jak jakiś wariat. Ogólny konsensus medyczny, o którym czytałem, wskazuje, że wszystko powyżej 50 decybeli zaburza ich sen i rozwój. Dla kontekstu: normalna rozmowa to około 60 decybeli. Jeśli zabierasz je w chaotyczne miejsce, takie jak restauracja czy ruchliwa ulica, naprawdę powinieneś pomyśleć o ograniczeniu czasu ekspozycji lub użyciu jakiegoś rodzaju blokady sensorycznej.

Czy naprawdę muszę kupować drewniany stojak edukacyjny?

Muszę to mocne słowo. Prawdopodobnie wystarczyłoby zawiesić drewnianą łyżkę na sznurku, a dziecko byłoby zafascynowane. Ale posiadanie dedykowanej, analogowej przestrzeni, która nie świeci ani nie emituje cyfrowego hałasu, miało niesamowity wpływ na samodzielną zabawę mojego syna. Daje to jego mózgowi odpocząć od ciągłego przebodźcowania w naszym mieszkaniu, a przy okazji całkiem nieźle wygląda, leżąc na dywanie.

Czy szydełkowe i drewniane zabawki są bezpieczne na czas ząbkowania?

Z moich poszukiwań wynika, że nieobrabiane, lite drewno jest naprawdę świetne na ząbkowanie, ponieważ jest naturalnie antybakteryjne. Mój syn bez przerwy gryzie drewniane kółka ze swojego stojaka Kianao. Musisz tylko regularnie sprawdzać szydełkowe elementy, aby upewnić się, że włóczka się nie strzępi, ale szczerze mówiąc, to i tak o wiele lepsze niż patrzenie, jak żuje masowo produkowany plastik, który prawdopodobnie zawiera jakieś dziwne chemiczne plastyfikatory.