Dlaczego postacie z filmu „Dzieciak rządzi” tłumaczą zachowanie twojego małego tyrana

Posłuchajcie. Kiedy moja kuzynka była w drugiej ciąży, dobre rady lały się strumieniami niczym z pękniętej rury w starej kamienicy. Ciocia stwierdziła, że starsze dziecko musi po prostu znać swoje miejsce, bo teraz to maluch jest absolutnym priorytetem. Sąsiadka zarzekała się, że najlepiej kupić drogą, plastikową zabawkę i udawać, że to rzekomo noworodek kupił ją dla starszaka. Z kolei stomatolog dziecięca, z którą pracowałam, z pełną powagą rzuciła, że powinna po prostu wysłać starsze dziecko na miesiąc do babci, żeby w ogóle uniknąć dramatu.

Nic z tego nie działa. Na oddziale pediatrycznym widziałam tysiące takich zderzeń rodzeństwa i za każdym razem to prawdziwa rzeź trudnych emocji i braku snu.

Prawda jest taka, że jeśli chcesz zrozumieć, co tak naprawdę dzieje się w twoim domu, wystarczy obejrzeć bajkę. Postaci z filmu "Dzieciak rządzi" to w zasadzie genialny kurs mistrzowski z psychologii dziecięcej. Idealnie oddają przerażenie starszego dziecka i czystą toksyczność wymagającego niemowlaka.

Starsze rodzeństwo ma przechlapane

Filmowy Tim Templeton to każde starsze dziecko na naszej planecie. Jest pełen lęku. Zepchnięty na boczny tor. Z centrum wszechświata stał się menedżerem średniego szczebla, którego właśnie zdegradował ktoś, kto nie ma nawet zębów.

Zatrzymajmy się na chwilę przy tym trendzie na "prezent od dzidziusia". To totalne szaleństwo. Oczekujemy, że trzylatek uwierzy, że noworodek, który nie potrafi nawet utrzymać własnej, ciężkiej główki, jakimś cudem poszedł do hipermarketu, użył karty kredytowej i kupił mu wielki, plastikowy wóz strażacki. To wręcz obraża naszą inteligencję.

Starszego dziecka wcale nie obchodzi zabawka. Obchodzi je to, że mały, wrzeszczący dyktator właśnie wprowadził się do domu i zrujnował mu jego przestrzeń. Przekupywanie go tanim plastikiem uczy je tylko, że to emocjonalne odrzucenie wiąże się z żałosną odprawą. To po prostu słabe.

A presja, jaką wywieramy na starszym rodzeństwie, by od razu pokochało malucha, jest całkowicie toksyczna. Wciskamy w ich przestrzeń osobistą zawinięty, czerwony na twarzy tobołek i żądamy, żeby ucałowali swojego nowego najlepszego przyjaciela, podczas gdy my nagrywamy to na social media. To tak, jakby twój partner przyprowadził do domu nową żonę i kazał ci podzielić się z nią miejscem w szafie, każąc jednocześnie uśmiechać się do kamery. Tupet, jaki mamy jako rodzice, jest wprost porażający.

Jeśli twój w pełni odpieluchowany czterolatek nagle znów chce pić z butelki ze smoczkiem, po prostu daj mu tę butelkę i odpuść.

Mały korpo-dyktator w pieluszce

A potem jest Ted. Prawdziwy szef. Ubrany w garnitur, wykrzykujący żądania, całkowicie niewzruszony chaosem, jaki wprowadza w dynamikę rodziny.

Tym właśnie jest niemowlak czy noworodek. Toksycznym prezesem. Nie szanuje twojego czasu ani granic. Żąda jedzenia o trzeciej nad ranem, a potem zrzuca je na podłogę, nie zrywając z tobą kontaktu wzrokowego. Jeśli spróbujesz z nim negocjować, będzie wrzeszczał jeszcze głośniej, dopóki w końcu nie pękniesz.

Mój pediatra, dr Gupta, powiedział mi kiedyś, że kora przedczołowa małego dziecka to w zasadzie iskrzący, luźny kabel w kałuży wody. One wcale nie próbują tobą celowo manipulować. To znaczy, może trochę tak, ale głównie po prostu brakuje im ścieżek neuronowych, by poradzić sobie z tragiczną rzeczywistością, w której pokroiłaś ich tosta po przekątnej, a nie idealnie pośrodku. Nauka jest dość niejasna w kwestii tego, kiedy dokładnie dzieci zyskują prawdziwe sumienie, ale moje profesjonalne, pielęgniarskie przypuszczenie celuje gdzieś w okolice trzeciej klasy szkoły podstawowej.

Do tego czasu takie "szefowanie" to właściwie kamień milowy w rozwoju. W podręcznikach medycznych pewnie jest na to jakiś ładny wykresik, ale z perspektywy domowych okopów przypomina to po prostu negocjacje z porywaczem.

Oto na co warto uważać podczas fazy małego dyktatora, którą widzę absolutnie każdego dnia:

• Odbieranie snu. Twój osobisty odpoczynek jest traktowany jako bezpośrednia zniewaga dla ich autorytetu.
• Wrogie przejęcia. Salon już dawno nie jest twój. Należy teraz do leżaczka-bujaczka i góry kocyków do ulewania.
• Irracjonalne żądania. Płacz, bo chcą niebieski kubeczek, a zaraz potem płacz, bo faktycznie dałaś im ten niebieski kubeczek.
• Mikrozarządzanie. Nie wolno ci już samej pójść do toalety. Szef musi wszystko osobiście nadzorować.

Kiedy pracowałam na izbie przyjęć, widziałam matkę, która przyszła z zupełnie zdrowym trzylatkiem. Dziecko było ospałe, nie chciało jeść i w ogóle się nie odzywało. Sprawdziłam parametry życiowe. Wszystko w normie. Spojrzałam na wyczerpaną mamę trzymającą noworodka w foteliku samochodowym i zapytałam, kiedy maluch się urodził. "Cztery dni temu" – odpowiedziała. Ten trzylatek wcale nie był chory. Po prostu zorganizował cichy protest, bo jego świat się zawalił. Poradziłam mamie, żeby kupiła mu pączka i pozwoliła oglądać telewizję przez trzy godziny.

Wyposażenie starszaka do przetrwania

W filmie Tim ma "Lam-Lama". Ukochaną przytulankę. Dziewczyny, to naprawdę medyczna konieczność. Wytyczne pediatryczne mówią, by absolutnie nie zabierać dzieciom ulubionych przedmiotów dających komfort podczas dużych zmian w rodzinie, bez względu na to, jak bardzo są już zniszczone.

My używamy Bambusowego kocyka dziecięcego Wesoły Wieloryb. Kupiłam go, bo spodobał mi się ten morski motyw i fakt, że jest wykonany z ekologicznego bambusa. Ale teraz to wręcz kluczowy element infrastruktury w naszym domu. Jest niesamowicie miękki, reguluje temperaturę, a mój starszak wszędzie ciągnie za sobą największy rozmiar niczym pelerynę ochronną, która ma go ocalić przed dzidziusiem.

Jest poplamiony nieznaną materią organiczną i pachnie delikatnie krakersami, ale w tygodniu największego kryzysu nie odważyłabym się go uprać. To moja absolutnie ulubiona rzecz, jaką posiadamy, głównie dlatego, że zapobiega całkowitemu załamaniu nerwowemu u starszaka, kiedy noworodek zaczyna płakać.

A jeśli chodzi o samego niemowlaka, potrzebujesz miejsca, w którym będziesz mogła go bezpiecznie odłożyć, żeby w spokoju wypić kawę, póki jest jeszcze ciepła. My przetestowaliśmy Drewniany stojak edukacyjny z zestawem Niedźwiadek i Lama. Sprawdza się świetnie. Drewno jest gładko oszlifowane, a małe, dziergane zwierzaczki są całkowicie bezpieczne, by dziecko mogło w nie z zapałem uderzać.

Kupuje mi to dokładnie jedenaście minut ciszy, zanim szef zażąda zmiany otoczenia. Nie działa cudów, ale jedenaście minut to wieczność, gdy jesteś dramatycznie niewyspana.

Czasami podmieniam wiszące zabawki na te z Zestawu do stojaka edukacyjnego Alpaka, by dać maluchowi chociaż iluzję wyboru. Mała wydziergana tęcza jest po prostu urocza. Co prawda nie powstrzymuje to płaczu na zawsze, ale zajmuje dziecko na tyle długo, bym zdążyła zawiązać buty.

Jeśli chcesz zobaczyć więcej drewnianych gadżetów do odwracania uwagi twojego małego prezesa, przejrzyj pełną kolekcję stojaków edukacyjnych Kianao tutaj.

Jak przetrwać zmianę kierownictwa

Musisz uprawomocnić uczucia starszego dziecka, jednocześnie nie pozwalając mu "rządzić szpitalem". Zamiast zmuszać je do robienia dobrej miny, podczas gdy niemowlę wrzeszczy, po prostu daj mu jego ulubiony kocyk i przyznaj, że w tej chwili bywa tu całkiem beznadziejnie.

Zajmij starsze dziecko. Niech przynosi ci pieluchy. Dzięki temu poczuje się jak kadra średniego szczebla, a nie pracownik najniższego szczebla, którego właśnie wyrzucono z roboty. Kiedy starszaki czują się przydatne, przestają próbować sabotować leżaczek dzidziusia.

Spędzamy tyle czasu zamartwiając się, czy rodzeństwo będzie się dogadywać. Nie będzie. Jeszcze nie teraz. Zasadniczo to po prostu współpracownicy zmuszeni do dzielenia ze sobą bardzo ciasnego biurka. Postaci z bajki "Dzieciak rządzi" są śmieszne, bo są aż do bólu prawdziwe. Twoje starsze dziecko nie jest "zepsute" – ono po prostu musi radzić sobie ze strasznym nowym szefem.

Zanim stawisz czoła kolejnemu dniowi wojen korporacyjnych z udziałem maluchów, upewnij się, że masz ogarniętą wyprawkę i wyposażenie w pokoju, żeby nie musieć biegać po omacku.

Trudna rzeczywistość życia z nowym rodzeństwem

Czy to normalne, że mój starszak nienawidzi nowego dziecka?

Całkowicie normalne. Gdyby obcy dorosły wprowadził się do waszego domu i przez całą dobę wymagał uwagi twojego partnera, też byś go nienawidziła. Daj temu czas, kochana. Nie zmuszaj starszaka do całowania dzidziusia i "odgrywania" czułości przed krewnymi. Przekonają się do niego, gdy niemowlak zacznie jeść stałe pokarmy i stanie się minimalnie bardziej interesujący niż roślina doniczkowa.

Dlaczego moje starsze dziecko zachowuje się teraz jak postać z "Dzieciak rządzi"?

Ponieważ jego świat stanął na głowie. Postaci z tej bajki zostały stworzone dosłownie po to, by odzwierciedlać ten konkretny kryzys psychologiczny. Starszak próbuje tylko odzyskać kontrolę nad chaotycznym otoczeniem. Kiedy wykrzykuje do ciebie rozkazy, to tak naprawdę po prostu jego mały, wciąż rozwijający się mózg stara się zaprowadzić porządek w domu, który nagle zaczął pachnieć skwaśniałym mlekiem.

Czy powinnam zmuszać ich do dzielenia się ulubionymi zabawkami?

Absolutnie nie. Ja też nie dzielę się swoim kubkiem z kawą, więc dlaczego trzylatek miałby dzielić się ukochaną wywrotką ze śliniącym się noworodkiem, który chce tylko obślinić jej koła. Wyznacz twarde granice również dla niemowlaka. Starsze dziecko musi wiedzieć, że wciąż trzymasz jego stronę, gdy mały dyktator próbuje mu coś zwędzić.

Jak długo trwa ta faza toksycznego prezesa?

Moje znajome pielęgniarki mówią, że szczyt walki o władzę przypada na wiek około dwóch, trzech lat. Ale mówiąc szczerze, znam kilku czterdziestoletnich mężczyzn, którzy wciąż zachowują się w ten sposób przy byle gorączce. Musisz po prostu przetrwać kolejny dzień. Zredukuj swoje oczekiwania, kup dużo kawy i pogódź się z faktem, że już tu nie rządzisz.

A co, jeśli starsze dziecko cofa się w treningu czystości?

Kup więcej proszku do prania i to zignoruj. Robienie wielkiego zamieszania wokół takich incydentów daje im tylko uwagę, której desperacko pragną. Widzą, jak noworodek jest przewijany i noszony na rękach, więc dochodzą do wniosku, że moczenie majtek to solidna strategia biznesowa, byś znowu patrzyła na nich. Posprzątaj to, zachowaj neutralną twarz i po prostu rób swoje.