Cała prawda o podawaniu słodyczy dzieciom przed 2. rokiem życia

Słuchajcie. W zeszłym roku na rodzinnym spotkaniu z okazji Diwali moja teściowa trzymała karmelowego cukierka dosłownie nad samymi ustami mojego sześciomiesięcznego dziecka. Przechwyciłam tę małą karmelową bryłkę niczym rasowy obrońca na boisku. Spojrzała na mnie, jakbym ją właśnie spoliczkowała, mrucząc coś pod nosem w hindi o tym, że odrobina słodyczy jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Kilka cioć stojących w pobliżu pokręciło głowami, pewnie szepcząc o tym, jak bardzo nadopiekuńcza jestem wobec mojego małego dzidziusia. Zanim zostałam mamą, prawdopodobnie przyznałabym im rację. Kiedy pracowałam na oddziale pediatrycznym w szpitalu Rush, widziałam rodziców, którzy całkowicie tracili zmysły z powodu zabłąkanego herbatnika w poczekalni i przysięgałam sobie, że nie będę tą mamą, która kontroluje każdy okruszek jedzenia swojego dziecka. Ale potem urodziłam własne, a dane medyczne odbiera się zupełnie inaczej, gdy to twoje własne maleństwo siedzi w krzesełku do karmienia.

Co mój lekarz tak naprawdę powiedział o ramach czasowych

Mój lekarz to starszy facet z ogromnym doświadczeniem, który widział już wszystko. Na wizycie kontrolnej w dziewiątym miesiącu zapytałam go o oficjalne zasady dotyczące cukru dodanego przed ukończeniem drugiego roku życia. W zasadzie roześmiał się, oparł o stół do badań i powiedział mi, że dzieci są już biologicznie zaprogramowane na pragnienie słodkich rzeczy, ponieważ mleko matki smakuje trochę jak słodkie mleko po płatkach śniadaniowych. Z tego co rozumiem, pierwsze kilka lat to po prostu krótkie okienko, w którym możemy oszukać ich małe mózgi, by zaakceptowały gorzki smak takich rzeczy jak brokuły, zanim zorientują się, że na świecie istnieją prawdziwe desery.

Jeśli dasz im słodycze zbyt wcześnie, po prostu zaburzysz ten punkt odniesienia. Nie będą chciały purée z groszku, jeśli wiedzą, że istnieje opcja z kawałkami czekolady. Tu nie chodzi o bycie kulinarną purystką. Chodzi po prostu o ułatwienie sobie życia przy stole, żebyś nie skończyła uwięziona w walce na argumenty i fochy o jeden mały kawałek kalafiora.

To, o czym zapominają wspomnieć w ulotkach

Zapomnijmy na chwilę o próchnicy. Tym, co tak naprawdę spędzało mi sen z powiek, gdy pracowałam na szpitalnym SOR-ze, była czysta fizyka. Twarde cukierki i ciągnące się przysmaki to po prostu jaskrawo kolorowe ryzyko zadławienia, które tylko czeka, żeby się wydarzyć.

Widziałam tysiące takich przypadków. Małe dzieci krztuszą się miętówkami, żelkami i tymi lepkimi gumisiami szybciej, niż zdążysz mrugnąć. Ich drogi oddechowe są malutkie. Nie mają jeszcze zębów trzonowych, by miażdżyć twarde rzeczy. Miód jest całkowicie zabroniony przed ukończeniem pierwszego roku życia z powodu ryzyka botulizmu dziecięcego (zatrucia jadem kiełbasianym), którym nie będę was zanudzać – po prostu trzymajcie go z dala od domu przez rok. Łatwiej jest po prostu zakazać całej kategorii twardych i lepkich słodyczy, niż zastanawiać się, które z nich są wystarczająco miękkie, by zdać „test zgniatania”.

Oto rzeczy, którymi tak naprawdę się martwię, jeśli chodzi o wczesny kontakt z cukrem:

• Zmiana upodobań smakowych. Czas na to, by nauczyć je tolerowania zielonych warzyw, jest drastycznie krótki. Kiedy raz spróbują prawdziwych słodyczy, po ptokach.
• Puste miejsce. Ich żołądki są mniej więcej wielkości pięści. Jeśli wypełnią się cukrami prostymi, dosłownie brakuje miejsca na żelazo, którego desperacko potrzebują do budowy połączeń nerwowych w mózgu.
• Ryzyko zadławienia. Większość popularnych cukierków jest w zasadzie zaprojektowana tak, by idealnie zatkać małe drogi oddechowe.

Lobby sokowe ma sporo na sumieniu

Znacznie lepiej znoszę okazjonalną babciną wpadkę z cukierkiem niż absolutne kłamstwo, którym jest alejka z sokami. Wchodzisz do dowolnego sklepu spożywczego i widzisz te wszystkie małe butelki pokryte rysunkami misiów, które twierdzą, że są zdrowe i naturalne. To po prostu aromatyzowana woda z cukrem. Mój lekarz powiedział mi, że sok to w zasadzie „płynna próchnica”, która wypełnia ich żołądek, przez co nie chcą jeść prawdziwego jedzenia zawierającego białko i tłuszcze.

Ludzie spędzają godziny, stresując się przygotowywaniem rzemieślniczych, organicznych musów, a potem dają dziecku kubek niekapek z 250 ml soku jabłkowego. To dla mnie zupełnie pozbawione sensu. Wygląda na to, że marketing działa niewiarygodnie dobrze. Trzeba czytać etykiety na wszystkim. Syrop glukozowo-fruktozowy, syrop z agawy, syrop słodowy, syrop z brązowego ryżu – to wszystko to po prostu cukier zapisany inną czcionką. Wmawiamy sobie, że to zdrowsze, bo na pudełku jest napisane „organiczne”.

Po prostu zrezygnujcie z soków w kartonikach i zamiast tego dajcie im rozgniecioną brzoskwinię i trochę zwykłej wody. Otrzymają błonnik z samego owocu, który spowalnia skok cukru, dzięki czemu nie zamienią się w nadpobudliwego gremlina tuż przed drzemką. Jeśli szukasz sposobów na zajęcie marudzącego dziecka bez podawania mu przekąsek, sprawdź kolekcję zabawek dla niemowląt od Kianao, zamiast sięgać po mus w tubce.

Taktyki odwracania uwagi, które naprawdę działają

Kiedy moje dziecko marudzi i gryzie własne rączki, tak naprawdę nie chce słodkiej przekąski. Chce po prostu ucisku na dziąsła, bo ząbkowanie to jakiś koszmar. Kilka miesięcy temu kupiłam Gryzak Panda i to absolutnie uratowało moje zdrowie psychiczne. Płaski kształt sprawia, że córeczka może go naprawdę dobrze trzymać i nie rzucać nim na brudną podłogę co pięć sekund. Silikon jest na tyle wytrzymały, że radzi sobie z jej agresywnym gryzieniem.

Trzymam go w lodówce, żeby był zimny, i to jedyna rzecz, która powstrzymuje krzyki, gdy wyrzyna się nowy ząb. Wygląda uroczo, ale co ważniejsze, mogę go wrzucić do zmywarki, gdy się ubrudzi.

Mamy też gdzieś w koszu na zabawki Fioletowy gryzak Bubble Tea. Jest w porządku. Design kulek boba jest uroczy i wywołuje u mnie lekki uśmiech, biorąc pod uwagę, że sama ciągle funkcjonuję na kofeinie i mlecznej herbacie, ale jest trochę masywniejszy niż panda. Niemniej jednak jest to silikon spożywczy i jest całkowicie nieszkodliwy, więc jeśli podoba wam się taka estetyka, to świetnie sprawdza się jako sposób na odwrócenie uwagi, gdy próbujesz ugotować obiad.

Moje próby uniknięcia wyrobienia u niej niezdrowej relacji z jedzeniem

Druga strona tych wszystkich klinicznych restrykcji jest taka, że robienie ze słodyczy „owocu zakazanego” zazwyczaj przynosi odwrotny skutek. Kiedy wejdą w wiek poniemowlęcy, a ty będziesz traktować ciastko jak magiczny artefakt, po prostu będą miały na jego punkcie obsesję. Teraz, gdy mamy już za sobą pierwszy rok życia, staram się zneutralizować ten temat.

Jeśli mamy jakiś smakołyk, po prostu kładę jego maleńki kawałek obok groszku na talerzu obiadowym. Czasami zjada go jako pierwszy. Czasami całkowicie go ignoruje. Tak czy inaczej, gryzę się w język i gapię się w ścianę, żeby nie nadawać temu żadnej moralnej wagi. To wyczerpujące, bycie tak psychologicznie zrównoważoną przez cały czas, yaar. Dorastałam w domu, w którym deser był nagrodą za przebrnięcie przez talerz gorzkiego melona, więc oduczenie się tego wymaga wysiłku.

Brudna rzeczywistość pory posiłków

Odkąd pozwalamy jej jeść samodzielnie, by budować niezależność, jest cała oblepiona lepkimi owocami lub jogurtem, który akurat wciera sobie we włosy. Te urocze, skomplikowane stroje, które ludzie kupują na baby shower, nie przetrwałyby w moim domu. Zazwyczaj ubieram ją w Body niemowlęce bez rękawków z bawełny organicznej.

Rozciąga się na tyle dobrze, że mogę je przeciągnąć przez jej lepką główkę bez wywoływania histerii. Organiczna bawełna znosi niekończące się cykle w mojej pralce bez kurczenia się do rozmiarów ubranek dla lalek, co wydaje się małym cudem. Jest przewiewne, proste i nie płaczę, gdy zaplami się jagodami. Jeśli tkwisz teraz głęboko w okopach fazy gryzienia wszystkiego dookoła, weź Gryzak Panda, zanim twoje dziecko zdecyduje, że twój kciuk to jego ulubiona przekąska.

Pytania, które dostaję od innych zmęczonych rodziców

Moja mama wciąż próbuje dawać mojemu dziecku lody, co powinnam powiedzieć?

Po prostu zrzuć winę na lekarza. Ja tak robię. Mówię dziadkom, że nasz lekarz jest super restrykcyjny, jeśli chodzi o nabiał i cukier, bo zakłócają wchłanianie żelaza. To zdejmuje z ciebie winę, więc nie wychodzisz na tego „złego policjanta”. Dziadkowie uwielbiają się z nami kłócić, ale rzadko chcą podważać zalecenia lekarza.

Czy musy owocowe w tubkach są tak samo złe jak słodycze?

Szczerze mówiąc, to zależy od musu. Wiele z nich to tylko przereklamowany mus jabłkowy z mikroskopijną drobinką szpinaku dla koloru, co oznacza, że to w większości czysta fruktoza. Staram się wybierać te, które są bogate w tłuszcze i białko, ale bądźmy realistami – czasami po prostu potrzebujesz, żeby na tylnym siedzeniu samochodu było cicho i żebyś mogła w spokoju prowadzić.

Co, jeśli dziecko zjadło już lizaka na urodzinach?

Przeżyje. Jeden przypadkowy strzał cukru nie zmieni całkowicie jego DNA i nie zrujnuje mu kubków smakowych na zawsze. Następnego dnia po prostu wracasz do normalnej rutyny. Stres, który z tego powodu odczuwasz, jest prawdopodobnie gorszy dla twojego ciśnienia krwi, niż ten cukierek był dla twojego dziecka.

Jak radzisz sobie z Halloween przed drugim rokiem życia dziecka?

Zdecydowanie pozwalam jej bawić się szeleszczącymi papierkami. Bodźce wizualne i słuchowe są świetne dla rozwoju jej mózgu. A czekoladki wyjadam w spiżarni, kiedy mała śpi. Sytuacja typu win-win.

Kiedy tak naprawdę zamierzasz celowo wprowadzić słodycze?

Chyba wtedy, gdy poczuję, że jest w stanie zrozumieć, że to po prostu kolejne jedzenie na jej talerzu. Prawdopodobnie bliżej drugiego roku życia. Po prostu położę mały kawałeczek czekolady obok jej marchewek i będę uważać, że nie obchodzi mnie, co z nim zrobi. Udawanie obojętności to i tak połowa bycia rodzicem.