Czy Beanie Babies są coś warte? Nostalgia kontra rzeczywistość

Deszcz agresywnie uderza w okna mojego mieszkania w Chicago, podczas gdy ja próbuję odciągnąć wrzeszczącego malucha od drzwi wejściowych. Kurier UPS właśnie zrzucił w korytarzu trzy gigantyczne, oklejone taśmą pojemniki Rubbermaid. Od razu rozpoznaję charakter pisma mojej teściowej. Obiecała przysłać ze swojej piwnicy tak zwany „fundusz na studia” mojego dziecka. Uchylam wieko, podczas gdy mój syn kurczowo trzyma mnie za nogę, i wdycham ten niezaprzeczalny zapach kurzu ze strychu z 1998 roku. To nie są obligacje skarbowe. To setki nieskazitelnych pluszaków z lat dziewięćdziesiątych, wszystkie duszące się w malutkich, plastikowych ochraniaczach na metki.

Słuchajcie, kocham moją desi teściową, ale gapię się na tę górę syntetycznego futra i zastanawiam się, jak jej wytłumaczę, że te rzeczy nie opłacą nikomu czesnego. Ona naprawdę wierzy, że właśnie wręczyła nam klucze do wczesnej emerytury.

Porozmawiajmy przez chwilę o tych plastikowych ochraniaczach na metki. Absolutne urojenia późnych lat dziewięćdziesiątych są po prostu porażające. Dorośli ludzie kupowali plastikowe osłonki, żeby chronić tekturowe metki w kształcie serduszek na zabawkach kupionych przy kasie na stacji benzynowej. Nawet nie potrafię pojąć poziomu zbiorowej halucynacji, która była potrzebna, aby przekonać miliony ludzi, że fioletowy miś to nowy złoty standard. Otworzyłam jeden pojemnik i znalazłam pięćdziesiąt tych sztywnych, ostrych, plastikowych klipsów, które tylko czekały, by zostać połknięte przez niczego nieświadomego malucha. Wyglądają jak miniaturowe wnyki na niedźwiedzie.

Spędziłam moją karierę pielęgniarską na dziecięcym SOR-ze i widziałam tysiące tych malutkich, grożących zadławieniem plastików, które wyciągano z ust dzieci. Rodzice przywożą dławiące się maluchy w panice, bo ich dziecko znalazło na podłodze w salonie jakiś kawałek plastiku w stylu vintage. Jeśli dajesz swojemu dziecku starego pluszaka, zdejmujesz metkę, wyrzucasz plastikowy ochraniacz do recyklingu i nie oglądasz się za siebie.

Chyba że masz model pierwszej generacji z metką z błędem ortograficznym z 1993 roku, w najlepszym razie Twoja kolekcja jest warta dokładnie pięć dolarów. Taka jest cała finansowa rzeczywistość.

Wielka debata o kuleczkach i toksyczna nostalgia

W zeszłym miesiącu mój lekarz powiedział mi, że prawdziwym problemem z dawaniem dzieciom starych zabawek nie jest tylko ryzyko zadławienia się metkami, ale to, czym tak naprawdę są wypchane. Podobno przed 1998 rokiem te rzeczy były wypełniane granulatem z PVC. Wygląda na to, że PVC to jakiś toksyczny, plastikowy koszmar, z którego wydzielają się ftalany do wszystkiego, z czym ma kontakt.

Nie jestem chemikiem, ale ogólny konsensus wydaje się być taki, że raczej nie chcesz, aby twoje ząbkujące dziecko ssało zardzewiały, dwudziestopięcioletni polichlorek winylu. To po prostu brzmi jak okropny pomysł. Mój lekarz tylko machnął ręką i wymamrotał coś o substancjach zaburzających gospodarkę hormonalną, kiedy poprosiłam o szczegóły, co w języku lekarzy oznacza po prostu: trzymaj to z dala od swojego domu. Ty Inc. podobno przeszło później na bezpieczniejszy granulat PE, aby być bardziej eko, ale kto ma czas na sprawdzanie malutkich, białych metek na tyłkach trzystu pluszowych zwierzaków, podczas gdy maluch aktywnie próbuje wspiąć się na zasłony. Zdecydowanie łatwiej jest założyć, że wszystkie są lekko trujące.

Właśnie dlatego w zeszły wtorek rzuciłam czerwonym homarem vintage przez cały pokój, kiedy mój syn wziął go do buzi. Agresywnie wymieniłam go na Gryzak Lama, który kupiłam w internecie. Będę z wami szczera, ta rzecz jest teraz moim ulubionym dziecięcym gadżetem. Nie ma w nim toksycznych kuleczek z dawnych lat, to po prostu czysty silikon spożywczy. Uratowało to moje zdrowie psychiczne podczas brutalnego tygodnia wyżynania się trzonowców, kiedy mały nie spał dłużej niż czterdzieści minut naraz.

Małe wycięcie w kształcie serca ułatwia jego niezdarnym rączkom trzymanie go bez upuszczania co pięć sekund. Mogę po prostu wrzucić go do zmywarki, kiedy pokryje się obrzydliwą mieszanką śliny i okruchów znalezionych pod kanapą. Nie obiecuje sfinansowania jego studiów, ale uspokaja go, co w tym domu jest o wiele cenniejszą walutą.

Realia rynku i matczyne zmęczenie

Ludzie ciągle mnie pytają, czy powinni sprawdzić eBay przed oddaniem swoich pojemników do sklepu z używanymi rzeczami. Mówię wam od razu, te aukcje, które widzicie na pół miliona dolarów, są całkowicie fałszywe. To po prostu szukanie jelenia, pranie brudnych pieniędzy albo jakieś inne internetowe oszustwo, którego do końca nie rozumiem.

Jeśli poszukacie w internecie informacji o wartości tych zabawek, natraficie na mnóstwo szumu o tym, że niektóre rzadkie edycje to ukryta kopalnia złota. Rzeczywistość dotycząca wartości jakichkolwiek pluszaków z lat dziewięćdziesiątych jest jednak dość ponura, ponieważ rynek jest całkowicie przesycony milionami identycznych egzemplarzy. Moja mama napisała do mnie ostatnio SMS-a, pytając, czy zachowałam to wyjątkowe "babi", które mi przysłała. Musiałam do niej zadzwonić i wytłumaczyć, że jej literówka w SMS-ie o pluszaku "babie" nie kupi nam domu na przedmieściach. Była rozczarowana, ale rodzice-imigranci zawsze żyją nadzieją na jakąś dziwną finansową lukę.

Jeśli naprawdę chcecie, żeby wasze dziecko miało do gryzienia kształt zwierzaka, są lepsze opcje niż stary, toksyczny miś. Mam w torbie na pieluchy też Gryzak Tapir Malajski. W sumie jest okej. Marka mocno promuje ten cały edukacyjny aspekt ochrony dzikiej przyrody, co jest lekką przesadą dla sześciomiesięczniaka, który chce po prostu coś pożuć, bo pulsują mu dziąsła. On nie wie, czym jest tapir, a szczerze mówiąc, ja też nie wiedziałam, dopóki nie przeczytałam opakowania. Ale jest solidny, całkowicie wolny od BPA i nie pachnie jak wilgotna piwnica, co jest sporym osiągnięciem w porównaniu do tej góry plastiku z lat dziewięćdziesiątych, która zalega w moim salonie.

Jeśli próbujecie wymyślić, co tak naprawdę sprawdzi się dla ząbkującego dziecka, nie narażając go na kontakt ze starymi plastyfikatorami sprzed dekad, przejrzyjcie bezpieczniejsze zabawki na ząbkowanie, które nie zostały wyprodukowane za czasów administracji Clintona.

Co tak naprawdę zrobić z tą futrzaną górą

A więc macie stos starych zabawek, które zajmują pół pokoju dziecięcego. Nie wrzucajcie ich do łóżeczka, bo szwy próchnieją po dwudziestu latach i jedna pęknięta nitka oznacza, że wasza podłoga będzie usłana malutkimi, plastikowymi kuleczkami, które dla dziecka wyglądają dokładnie jak cukierki.

Zamiast chomikować plastikowe pudła na strychu w nadziei, że rynek się odbije, jednocześnie narażając dziecko na ryzyko zadławienia się zdegradowanym syntetycznym futrem, po prostu spakujcie te pospolite do worków i oddajcie do lokalnego sklepu charytatywnego. Ewentualnie zostawcie jedną lub dwie na mocno nadzorowane herbatki, kiedy maluchy trochę podrosną.

W przypadku prawdziwego ząbkowania i codziennej zabawy i tak mocno skłaniam się ku naturalnym materiałom. Ręcznie Robiony Gryzak z Drewna i Silikonu to coś, co zazwyczaj wrzucam do wózka. To po prostu surowe drewno bukowe i silikonowe koraliki. Nic skomplikowanego, żadnego nostalgicznego bagażu i na pewno nie wywoła akcji wycofania produktu z rynku z powodów bezpieczeństwa, bo materiały są niesamowicie proste. Ponadto naprawdę ładnie wygląda leżąc na stoliku kawowym, w przeciwieństwie do neonowo zielonej żaby z oczami z guzików.

Koniec końców, spakowałam z powrotem dwa pojemniki i wepchnęłam je do najgłębszych zakamarków piwnicy w naszym bloku. Zatrzymałam jednego pluszowego psa, który nie miał w sobie kuleczek z PVC, odcięłam wszystkie metki z chirurgiczną precyzją i pozwoliłam synowi ciągać go po salonie. Spojrzał na niego, wytarł sobie nos o jego ucho, a pięć minut później rzucił go za kanapę. Tyle z cennego, klasycznego dziedzictwa, yaar.

Zanim rzucicie się na głęboką wodę w wycenę starych zabawek i zaczniecie dzwonić do domów aukcyjnych, może po prostu upewnijcie się, że wasze dziecko ma dziś coś nowoczesnego i bezpiecznego do żucia. Sprawdźcie nietoksyczne gadżety na Kianao i oszczędźcie sobie ogromnego bólu głowy, jakim jest sortowanie śmieci z lat dziewięćdziesiątych.

Pytania, które słyszę, funkcjonując na zerowej ilości snu

Czy powinnam oddać moją kolekcję do oficjalnej wyceny przez profesjonalistę?

Słuchajcie, chyba że macie nieograniczoną ilość wolnego czasu i niezwykle wysoką tolerancję na rozczarowania, nie zawracajcie sobie tym głowy. Profesjonalni rzeczoznawcy liczą sobie za swój czas więcej, niż te zabawki są tak naprawdę warte. Większość z nich po prostu powie wam to, co i tak już w głębi duszy podejrzewacie. Po prostu zaakceptujcie fakt, że wszyscy zostaliśmy oszukani przez genialną taktykę marketingową z 1997 roku i żyjcie dalej.

Czy mogę wyprać stare pluszaki w pralce, aby były bezpieczne dla dzieci?

Możecie spróbować, ale to jedna wielka ruletka. Materiał, z którego są zrobione, jest starszy niż niektóre pielęgniarki, z którymi pracuję. Czasami przetrwają delikatny cykl w siatkowym worku na bieliznę, a czasami wybuchają plastikowymi kuleczkami w całym bębnie pralki, rujnując wam sprzęt i całe popołudnie. Pierzcie je ręcznie w zlewie, jeśli tak bardzo wam na nich zależy, albo po prostu nie dawajcie ich swojemu dziecku.

Czy będą bezpieczne dla niemowląt, jeśli całkowicie usunę wszystkie metki?

Nie do końca. Nawet po usunięciu oczywistego ryzyka zadławienia się metką i plastikową osłonką, wewnętrzne szwy są niesamowicie stare. Mój lekarz zrobił głęboko zaniepokojoną minę, kiedy o to zapytałam, mamrocząc o zdegradowanych plastikach i osłabionych niciach. Nie zaufałabym im w przypadku jakiegokolwiek dziecka poniżej trzeciego roku życia, które nadal ładuje do buzi wszystko, co znajdzie. To po prostu nie jest warte waszego stresu.

Jak rozpoznać, czy moje stare zabawki mają toksyczne kuleczki PVC, czy te bezpieczniejsze z PE?

Musicie spojrzeć na malutką białą metkę wszytą z tyłu na dole zabawki. Będzie tam napisane małymi literkami PVC lub PE. Jeśli jest napisane PVC, maskotka jest starsza i technicznie rzecz biorąc rzadsza, ale też znacznie bardziej toksyczna dla żującego ją dziecka. Jeśli jest napisane PE, jest bezpieczniejsza, ale prawdopodobnie bezwartościowa finansowo. Sytuacja bez wyjścia, beta.

Dlaczego w internecie widzę te zabawki sprzedawane za tysiące dolarów?

Ponieważ internet jest pełen kłamstw. Każdy może wystawić przedmiot za dowolną cenę. To, że ktoś wystawia fioletowego misia za pięćdziesiąt kawałków, wcale nie oznacza, że jakikolwiek człowiek na ziemi naprawdę tyle za to płaci. Jeśli przefiltrujecie wyniki wyszukiwania tak, aby pokazywały tylko zakończone, sprzedane przedmioty, zobaczycie przygnębiającą ścianę jednocyfrowych kwot. Nie pozwólcie, by fałszywe ogłoszenia wrobiły was w chomikowanie pojemników z plastikiem.