Cytaty dające ukojenie po stracie dziecka: Jak znaleźć słowa w żałobie

„Przynajmniej wiesz, że twój sprzęt nadal działa!” To była moja pełna dobrych chęci, ale zupełnie pozbawiona taktu ciotka. Stała zdecydowanie za blisko mojej twarzy w sali szpitalnej, podczas gdy ja wciąż miałam na sobie te koszmarne siateczkowe majtki i krwawiłam na podpaskę wielkości deski surfingowej.

„Musisz po prostu pozwolić sobie na całkowity rozpad, nie duś tego w sobie”. To z kolei moja współlokatorka ze studiów, która dwa dni później agresywnie szeptała mi to do ucha, ściskając moje ramiona na podjeździe.

„Chyba powinniśmy po prostu spakować dziś wieczorem te pudła do pokoju dziecięcego, żebyś nie musiała na nie patrzeć, jak się obudzisz”. A to był Dave, mój mąż. Z całkowicie przekrwionymi oczami gorączkowo próbował „naprawić” nienaprawialną logistykę związaną z dzieckiem, które miało z nami nie wrócić do domu.

Trzy różne osoby, trzy całkowicie sprzeczne wytyczne, jak mam przetrwać wtorek, który właśnie brutalnie rozerwał mój cały wszechświat na pół. Nawet jeszcze nie przetworzyłam faktu, że nie jestem już w ciąży, a nagle musiałam zarządzać niezręcznymi próbami pocieszenia mnie przez innych. To niesamowicie wyczerpujące – być osobą, która dźwiga ten żal, a jednocześnie musieć słabo się uśmiechać i potakiwać, gdy ludzie mówią ci najbardziej odklejone rzeczy na dziale owocowo-warzywnym w supermarkecie.

Kompletne bzdury, które ludzie wygadują w supermarkecie

Jest takie jedno specyficzne zdanie, którego ludzie uwielbiają używać, gdy stracisz wczesną ciążę, a przez które mam ochotę krzyczeć w poduszkę, aż stracę głos. „Przynajmniej wiesz, że możesz zajść w ciążę”. Słyszałam to chyba z kilkanaście razy w tygodniach po moim drugim poronieniu, tuż przed narodzinami Mai.

To coś tak absurdalnego do powiedzenia pogrążonej w żałobie matce. W sensie, tak, technicznie rzecz biorąc, moja biologia działała przez krótki czas, bardzo dziękuję za to medyczne podsumowanie. Ale to całkowicie wymazuje to konkretne dziecko, które już kochałam. Sugeruje, że dzieci to po prostu wymienne jednostki, jak zgubione kluczyki do samochodu, i jeśli będę dalej przekręcać stacyjkę, silnik w końcu odpali, a ja zapomnę o tym, któremu się nie udało. To tak bardzo boli, bo sprowadza tę potężną, wstrząsającą stratę do zwykłej biologicznej przeszkody na drodze.

Dave omal nie postradał zmysłów, kiedy sąsiad powiedział nam to przez płot, gdy pewnego ranka próbowaliśmy po prostu w ciszy wypić kawę na tarasie, i musiałam go fizycznie zaciągnąć z powrotem do domu, zanim wywołałby podmiejską wojnę gangów.

A jeśli jeszcze jedna osoba powie mi, że nic nie dzieje się bez przyczyny, wyleję jej moją letnią kawę prosto w twarz.

Dlaczego spędziłam trzy tygodnie przewijając Pinteresta w poszukiwaniu słów, które nie byłyby beznadziejne

Moja terapeutka – której płacę z własnej kieszeni zawstydzające sumy, bo amerykańska opieka zdrowotna to żart – opowiedziała mi o pojęciu zwanym „żałobą pozbawioną praw” (disenfranchised grief). Myślę, że w zasadzie oznacza to rodzaj żałoby, której społeczeństwo nie uważa za w pełni „ważną”, ponieważ jej nie widziało, albo strata nastąpiła wcześnie, lub z powodu jakiejkolwiek innej arbitralnej granicy, którą ludzie rysują na piasku, aby poczuć się lepiej z twoją tragedią.

Ponieważ społeczeństwo nie daje nam na to żadnego scenariusza, musimy znaleźć swój własny. Właśnie dlatego budziłam się o czwartej rano, gdy blask telefonu rozświetlał ciemną sypialnię, i desperacko szukałam cytatów o żałobie po dziecku i słów otuchy dla matek po stracie. Mój własny mózg był jak szum w zepsutym radiu. Potrzebowałam kogoś innego – najlepiej kogoś, kto przeżył to absolutne piekło – by ubrał w słowa ten ciężki, duszący ciężar spoczywający na mojej piersi.

W tamtym czasie trzymanie fizycznych rzeczy było jedynym sposobem, żeby zakotwiczyć się w rzeczywistości. Kupiłam Body niemowlęce z bawełny organicznej dosłownie dwa dni przed badaniem USG, na którym dowiedzieliśmy się, że serduszko nie bije. To był ten bezrękawnik w idealnym, ziemistym, neutralnym kolorze. Pamiętam, jak wróciłam od lekarza, wygrzebałam go z pogniecionej torby na zakupy i po prostu wtuliłam w niego twarz. Jest zrobiony w 95% z organicznej bawełny i jest do przesady miękki. Po prostu siedziałam na brzegu wanny, płacząc w niego, dopóki materiał nie był całkowicie przemoczony moimi łzami. Przez rok trzymałam go wciśniętego głęboko w szufladę szafki nocnej. Kiedy Maja w końcu się urodziła, założyłam jej to body i poczułam się, jakby ten potężny, ciężki cykl wreszcie się zamknął. Przetrwało mój absolutnie najgorszy moment, a potem przetrwało epickie pieluszkowe awarie noworodka, co tylko dowodzi, że to cholernie dobre ubranko.

Jeśli właśnie teraz próbujesz znaleźć bezpieczne, dające ukojenie rzeczy dla swojej rodziny – niezależnie od tego, czy trzymasz w ramionach tęczowe dziecko, czy po prostu próbujesz przetrwać chaos z maluchem, walcząc o swoje zdrowie psychiczne – możesz przejrzeć kolekcję odzieży organicznej Kianao tutaj.

Jak w końcu wytłumaczyłam pusty pokój dziecięcy mojemu maluchowi

Najgorsze w żałobie po dziecku jest to, że reszta twojego życia z uporem toczy się dalej. Leo miał wtedy zaledwie trzy lata, a jego świat nie zatrzymał się tylko dlatego, że jego matka przechodziła ciche załamanie nerwowe w przedpokoju.

Nadal ząbkował, nadal wpadał w histerię, nadal domagał się przekąsek co czternaście minut. Zamówiłam Gryzak Panda gdzieś koło trzeciej nad ranem, podczas jednej z moich bezsennych sesji przewijania telefonu, bo czułam się winna, że jako mama jestem tak odłączona od rzeczywistości. Zrobiono go z silikonu spożywczego, jest wolny od BPA i ma te małe wypustki na obolałe dziąsła, co w teorii jest świetne. Ale tak szczerze? Leo używał go głównie jako pocisku do rzucania w psa. Wiem, łatwo myje się go w zmywarce, więc sierść psa zeszła bez problemu, ale czy to w magiczny sposób ukoiło niepokoje mojego malucha, żebym mogła w spokoju popłakać? Nie. Nadal marudził, bo małe dzieci naprawdę nie interesują się twoim harmonogramem żałoby.

Ale i tak musieliśmy mu *coś* powiedzieć. Mój lekarz, doktor Miller, na wizycie kontrolnej nieco wzruszył ramionami i powiedział mi, że dzieci przetwarzają wszystko w niesamowicie dosłowny sposób, więc cokolwiek zrobię, nie powinnam mu mówić, że dzidziuś „poszedł spać”, chyba że chcę mieć do czynienia z dzieckiem, które nagle przeraźliwie boi się własnego łóżka.

Pamiętam, jak leżałam płasko na plecach na naszej Okrągłej macie do zabawy dla dzieci, po prostu wpatrując się w wentylator sufitowy przez coś, co wydawało się godzinami, podczas gdy Leo czołgał się po moich nogach. To wodoodporna mata z wegańskiej skóry od Kianao, którą pierwotnie kupiłam dla Leo do leżenia na brzuszku, ale wypełnienie z organicznego jedwabiu sprawiło, że była wystarczająco miękka, by głęboko zdepresjonowana trzydziestoparolatka mogła leżeć na podłodze, ignorując nieprzeczytane wiadomości. W założeniu miała to być piękna, estetyczna i wolna od toksyn bezpieczna przestrzeń dla niemowląt, ale szczerze mówiąc, przez dobry tydzień była to moja wyspa depresji.

Po prostu pociągnęłam go w dół obok siebie na macie i powiedzieliśmy mu bardzo prosto, że ciało dzidziusia nie zadziałało tak jak trzeba, więc nie może z nami zamieszkać, i że mamusia i tatuś będą przez jakiś czas smutni, ale to nie jest jego wina. Poklepał mnie po policzku lepką rączką, powiedział „okej”, a potem poprosił o soczek w kartoniku. Dzieci są niesamowite.

Zdania, po których nie miałam ochoty uderzyć w ścianę

W końcu, podczas nocnego przewijania internetu i przeglądania chaotycznych wątków w grupach wsparcia, znalazłam kilka fragmentów, które naprawdę wydawały się prawdziwe. Nie te bzdury z toksycznej pozytywności. Prawdziwe rzeczy.

Ktoś wysłał mi kartkę, na której było po prostu napisane: „Zanim nosiłam w sobie ten ból, nosiłam ciebie. I w moim sercu wciąż to robię”. Przykleiłam ją do lustra w łazience. Dało mi to potwierdzenie, że nadal jestem matką tego konkretnego dziecka, nawet jeśli moje ramiona są puste.

Inny, który przeczytałam gdzieś o trzeciej nad ranem, mówił o tym, że żałoba to tak naprawdę tylko miłość, która nie ma dokąd pójść. Cała ta intensywna, opiekuńcza, przytłaczająca matczyna miłość, którą budowałaś przez te tygodnie lub miesiące, nagle uderza w mur i zamienia się w ból, ponieważ nie możesz wcielić jej w życie. Świadomość, że mój intensywny smutek to po prostu moja miłość próbująca znaleźć dla siebie dom, sprawiła, że poczułam się o dziesięć procent mniej szalona.

Jeśli właśnie teraz jesteś w samym środku tego wszystkiego, proszę, bądź dla siebie absurdalnie wręcz wyrozumiała. Pij wodę. Bierz leki. Gap się w ścianę. Kup tę wymyślną kawę. A jeśli potrzebujesz zaopatrzyć się w delikatne, zrównoważone produkty pierwszej potrzeby dla dzieci, za którymi już i tak biegasz, bez konieczności zmagania się z sensorycznym koszmarem w prawdziwym sklepie, zajrzyj do sklepu Kianao.

Szczerze, jak reagować na komentarze typu „przynajmniej możesz zajść w ciążę”?

Prawdę mówiąc, wcale nie musisz być uprzejma. Ja zazwyczaj po prostu wpatrywałam się w ludzi tępym wzrokiem przez boleśnie długi czas, dopóki nie poczuli się niekomfortowo i nie odeszli. Jeśli masz siłę, możesz po prostu powiedzieć: „To mi teraz w niczym nie pomaga” i zmienić temat. Ale jeśli masz ochotę po prostu wybuchnąć płaczem i wyjść z pokoju, zrób to. Nie jesteś odpowiedzialna za radzenie sobie z zakłopotaniem innych ludzi.

Czy to dziwne, by oprawić w ramkę wiersz lub sentencję dla dziecka, które straciłam w dziewiątym tygodniu?

Boże, nie. Strata to strata. Niezależnie od tego, czy był to czwarty, czy czterdziesty tydzień, twój mózg i serce zdążyły już całkowicie przemeblować twoją przyszłość, by zrobić w niej miejsce dla tego dziecka. Jeśli znalezienie pięknego fragmentu tekstu i oprawienie go w ramkę na biurku pomaga ci uczcić to życie, zrób to. Rób cokolwiek, co sprawi, że te ciężkie dni staną się choć trochę lżejsze.

Czy powinnam zmuszać się do pójścia na baby shower mojej szwagierki?

Absolutnie nie. Udawaj jelitówkę. Wyślij miły prezent z ich listy życzeń online i zostań w domu w swoich najmiększych dresach. Każdy, kto naprawdę rozumie, przez co przechodzisz, całkowicie wybaczy ci nieobecność, a każdy, kto wścieka się na ciebie za to, że przedkładasz swoje kruche zdrowie psychiczne nad tort z pieluch, i tak nie jest wart twojej energii.

Co tak naprawdę warto powiedzieć przyjaciółce, która przez to przechodzi?

Po prostu powiedz, że to jest do dupy. Ja zawsze najbardziej doceniałam te przyjaciółki, które pisały do mnie: „Brak mi słów i to jest niesamowicie niesprawiedliwe. O 18:00 zostawię lazanię na twoim ganku, nie otwieraj drzwi”. Nie pytaj, czego potrzebuje, bo ona sama tego nie wie. Po prostu zjaw się z węglowodanami i niskimi oczekiwaniami.

Czy te losowe napady płaczu w supermarkecie kiedykolwiek się kończą?

I tak, i nie. Z czasem stają się coraz rzadsze. Na początku płakałam w samochodzie, pod prysznicem, w alejce z pieczywem. Teraz, po latach, dopada mnie to naprawdę tylko przy dziwnych kamieniach milowych lub w okolicach planowanego terminu porodu. Ten ostry, przeszywający ból z czasem tępieje i zmienia się w rodzaj ciężkiego smutku, który po prostu uczysz się nosić w kieszeni. Staje się częścią ciebie, ale przestaje przejmować kontrolę nad całym twoim życiem. Obiecuję.